Kitap Künyesi

Yazar: Oktay Akbal

Yayın Evi: Cumhuriyet Kitapları

İSBN: 9789944150613

Sayfa Sayısı: 144

--reklam--

Suçumuz İnsan Olmak Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Oktay Akbal'a Türk Dil Kurumu'nun 1958 yılı Roman Ödülü'nü kazandıran bu eser, Türkiye Radyoları'ndaki "Arkası Yarın" programına uyarlanarak ve daha sonra sinema filmi de çekilerek, genç Cumhuriyet döneminin klasik romanları arasında yerini aldı.

(Arka Kapak)

--reklam--

Suçumuz İnsan Olmak Alıntıları - Sözleri

  • ¶¶ Sessizlik, yalnızlık ülkesinin kralıydı. ¶¶
  • ¶¶ (...) bir anda almak, okumak isteyeceği öyle çok kitap var ki! ¶¶
  • Gelecek olan, bir şairin yazdığı gibi dünyanın bütün yazlarını saçlarında, bakışlarında getirecekti.
  • "Hiçbir şeyin sonunu düşünmemeli. Yetmez mi başlangıçlar?"
  • Suç insan olmakta.
  • İçinde birden bir sızı başladı. Sanki kapalı bir yaranın kabuğunu tırnaklamıştı.
  • Olmayınca değerliydi, elde edilince yok oldu o değer! Nuri; işte her şey böyledir, diyordu.
  • Ama istese de istemese de yorgun düşmüştü hayatın zorluklarıyla.
  • Düşüncelerini, hayallerini kurtarmaya çalıştı. Olmadı. Olmuyordu. Olamazdı.
  • Bu aşksız dünyaya alışacaktı.

--reklam--

Suçumuz İnsan Olmak İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Tek suçumuz insan olmak olmamalı bence. Kitapta başkalarıyla evli iki kişinin birbirine aşık olması fakat bu aşkın masum kalamaması sonucunda herkesin kendi yaşantısına dönüşü anlatılıyor. Yani kişinin nasıl insan olduğu, insanlığını nasıl değerlendirdiğinin daha önemli olduğunu düşünüyorum. Her şeyi yapıp yapıp insanız işte tek suçumuz bu demekle bir yere varamayız. (Gamze T. Yaşar)

Suçumuz Sevmekti...: Suçumuz İnsan Olmak'ı evimde, yalnızlık ismini verdiğim köşemde bitirdim. Bir yağmurun eşliğiyle hem de. Bir insanın gözyaşlarına benziyordu. Bir annenin yitip giden evladına ağlayışı da olabilir, bir genç kızın yitip giden hayallerine ağlayışı da. Öyle bir andı işte. Sonuçta kitap da bunu anlatmıyor muydu? Suçumuz birer insan olmak demiyor muydu? Bir insanı haddinden fazla sevmek suçtu zaten. Boyundan büyük işlere kalkışıp yabancı bir insanla iki laf kelamda bulunmak da suçtu. Öyle ki bu suçlar büyüye büyüye bir dağ olurdu ve sonunda insanı bir boşluğa bırakırdı, yaşamdan soyutlardı. Ama kendi düşüncelerinde kurduğu yaşamdan bahsediyorum elbet. İnsan çaresiz kalınca insan olmaktan çıkardı. Oktay Akbal vermiş olduğu bu eserle bir insanın daha doğrusu insanların, gündelik hayatlarının yanısıra kendi iç dünyalarında yaşadıkları duygularıyla başbaşa kalmışlığını gösteriyor. Evli barklı Ankara'da yaşayan memur bir Nuri ile yine aynı şehirde yaşayan göğsünde taşıdığı bir mutfak önlüğüyle sarışın saçlı ev hanımı Nedret. İki düşünen, iki arzulayan varlık. Diğerleri gibi ikisinin de suçu insan olmaktı. Akbal'ın da dediği gibi ''İnsan neydi ki?'' Evli, çocuklu, bir işi de olan Nuri Bey neden mutlu olamıyordu? Neden her gece kollarına saçları dökülen karısı onu mesut edemiyordu? Ve Nedret, neden hayalleri her seferinde yıkılıyordu? Kocasının durumu müsait de olsa akşamüstü olduğunda derin düşüncelere dalan bu kadını kim bu hallere düşürdü? Derdi neydi bu genç kızlığı elinden alınmış kadının? Onu böylesine üzgün durumlara düşüren hangi acımasız varlıktı? Bilerek ve umarak okudum bu eseri. Umduğumu da buldum. Nihayetinde bir insanın arkadaşı Sait Faik gibi biri olursa yazdıkları da onun mukabilinde hoş ve güzel olacaktır elbet. Sait Faik'in biyografi ve eserlerinde de yer edinmiş Akbal'ı epeydir tanıyorum. Zaten kitabın yarısına gelince hemen aklıma geldi Sait Faik'in bir sözü: ''Kimdim, neydim, kimi seviyordum?'' İşte beklediğim cümle, kitabın esrarına yakışır en etkili söz buydu dedim kendi kendime. Ve devam ettim Nuri ile Nedretin anlaşılmazlıklarla dolu dünyalarına. Diyordu ya hani Akbal: ''İnsanoğlu bir bilmeceydi. Çözemezdi kimse onu.'' Çözemedim ben zaten her gece gizli gizli içen, ağlayan, aşkının bulunduğu muhiti gözleyen adamı ve yine çözemedim radyoda her bir keder şarkısı çaldığında ayrı bir dünyaya yol alan Nedret'i, 16 yaşındaki koşan, gülen, zıplayan gençlik haliyle Nedret'i... Aşk neydi, nasıl bir şeydi, var mıydı yoksa hakikaten yok muydu veyahut yazarın da dediği gibi aşk bir avunmaydı, aldatmaca mıydı? Mutluluklar neden yarım kalırdı? İnsan olmamızdan ötürü müydü? Evet evet, insan olmak bir suçtu başka bir şey değil... Son olarak Perihan Altındağ'ın yorumuyla bu nadide eser Nuri, Nedret ve aşkları, sevgileri, hayalleri yarım kalmış tüm insanlara gelsin, suçu sadece sevmek olanlara... https://www.youtube.com/watch?v=rEJWDdu031A (İsmail)

Suçumuz İnsan Olmak: Oktay Akbal , gazeteci ve yazar. Servet-i Fünun gazetesinde sekreterlik yaparak başladı bu iki mesleğe de. Hikaye, roman, anı, günlük, gezi, inceleme, deneme ve köşe yazısı olmak üzere birçok anlatım türünde eser verdi. Elliden fazla eser kaleme aldı ve bu eserler birçok ödüle layık görüldü. Ama en çok öykücülüğü ile tanındı. Beyoğlu Festival Alanı'ndan geçerken yine dayanamayıp sahaf kitaplarını incelerken rastladım bu kitaba. Daha önce de bir kitabını okuduğum için Akbal'ın kitabı dikkatimi çekti. Eskiden pek uğramazdım sahaflara çünkü temiz kitaplar benim için çok daha öncelikliydi. Ancak burada yayınevlerinde bulamadığım çok değerli kitaplara rastlıyorum ve artık ilk tercihim diyebilirim sahaflar için. Kitabı arkadaşıma aldık ama ilk ben okudum. Birçok yazara rağmen edebiyat derslerinde daha az adı anılan bir yazar olması aklıma takıldı bu kitabını da okuduktan sonra çünkü baktığınızda en az Peyami Safa kadar iyi ve daha ölçülü daha tarafsız yazdığını düşünüyorum. Elliden fazla eser kaleme almış olması, dönemini böyle güzel yansıtması ve dili bu kadar akıcı ve sade kullanması beni bu düşünceye yöneltti. Belki de gazeteci yanı ağır basıyordu bilemiyorum ama ben romanını da günlüğünü beğendiğim kadar çok beğendim. Karamsar bir kitap okumak istersem aklıma gelecek yazarlardan oldu Oktay Akbal. Sevdiğim bir diğer yanı da aforizmalar barındırması. Yaptığı betimlemeler, duygu tahlilleri çok gerçekçi ve yerinde. Ben o evi, o yeşil önlüğü, kaynanayı, Selmin'i hayal edebiliyorum. O sokaklarda onları yürürken izleyebiliyorum. O trende onlarla yolculuk edebiliyorum. Kitaba geçecek olursak Oktay Akbal'ın romanlarından "Suçumuz İnsan Olmak" ilk baskısını 1957 yılında yapmış, Varlık Yayınları tarafından. Benim elimdeki eser ise 1985 yılında Can Yayınları tarafından basılmış 8. baskı. Kitap başlarken herhangi bir önsöz veya bilgi karşılamıyor okuru. Ben bunu büyük bir eksik olarak görüyorum. Her ne kadar " Önsöz okunur mu? " gibi bir algı olsa ya da yayınevleri " Sevgili okur sen önsöz okumazsın biliriz. "diyerek başlasalar da sözlerine ben buna katılmıyorum. Kitaptan önce bir ön okuma yapma, kitaba ve yazara ısınma fırsatı tanıması açısından önsöz eksikliğini fazlaca hissettiğimi söylemeliyim. İsmi ve içeriğiyle bana daha okumadan "İçimizdeki Şeytanı"ı anımsattı. Orada şeytana yüklenen sorumluluk burada da insan olmaya bağlanarak omuzlardan atılıyor. Olanlar olmuştu bir suç varsa bu sadece insan olmaktı. Atilla Özkırımlı, Oktay Akbal için: " aydınlık özlemini yitirmeyen bir karamsar" demiş. Yazarın üslubunu anlatacak en güzel cümleyi kendisi kurmuş. Gerçekten daha önce okuduğum günlüğü de şimdi okuduğum romanı da çok karamsar kitaplardı. Özellikle benzetmek gibi bir çabam yoktu ancak bana başka iki yazarı okuyormuşum hissi verdi. Bunlardan biri Dostoyevski idi. Okurken hissettiğim karamsarlık, içe oturan kasvet tam onun kitaplarındakiler gibiydi. Diğer yandan anlatım şekli, ruh tahlilleri, iç konuşmaları ve diliyle, günümüzde de çokça okunan ve okurlarını etkileyen Zweig'a benziyor. Kitap sadece Nedret veya Nuri'yi anlatsa bu kitap kesin bir Zweig kitabına dönüşürdü. Çünkü o kitapların kendi aralarında adı henüz konulamamış başka bir tür kitap olduklarını düşünüyorum. Karakterlerden bahsederek olayı özetlemeye çalışacağım. Bu kez daha somut bir tahlil yapmak istiyorum. Olaylarla birlikte gideceğim. Birbirine benzeyen Nedret, Nedim, Nuri, Sevim, Selmin, Hamdi isimleri arasında bazı zamanlar kaybolsam ve Nedret ismini kadına yakıştıramasam da Nedret ile başlamayı uygun buluyorum. Nedret, mutfağında yeşil önlüğü içerisinde meşguldür. Sarı saçları oradan bir anlık geçen Nuri'nin fevkalade dikkatini çeker. Kadını izlemeye başlar, kadın onu fark edince ikisi birden korkarlar. Nuri hızlı hızlı uzaklaşır ama bu sarı saçlı kadını bir türlü hafızasından çıkaramaz. Kadın ise bu yabancıyı yıllardır gelmesini beklediği, o hayallerini kurduğu kişi yerine koyar. Olay da buradan doğar zaten. Bir insanın bir insanı hayalindeki insan sanmasından. Nedret, kendinden 18 yaş büyük bir erkekle evli. Adam işine de eşine de bağlı. Çocukları yok ve rutin bir hayat sürüyorlar. Adam kadının iç dünyasından hayallerinden haberdar değil. Kadınsa mutfağına, evine, kaderine hapis ve razı olmuştur. Sadece hayal kurmuş, bu zamana kadar yalnız hayalleriyle avunmuştur. Okuduğu, hayal ettiği aşka ulaşamayacağını kabullenmiştir. Ama eksik bir şeyler var yaşamında bu okurken dahi yoğun bir şekilde hissediliyor. Kocasıyla aynı filmden zevk almıyor, aynı duyguları hissetmiyorlar. Bir aradalar ama bir değiller. Nedret ve Hamdi arasındaki ilişki güven ve saygıya dayalı. Adam kadına sadık ve onu seviyor. Kadın da adamı seviyor ama bir alışkanlıkla. Kendisi de anlatırken, onun yanındayken herkesin yanındakinden güvendeyim ama bu dünyada en yakınım olan insan bana öyle uzak ki diyor. Çünkü onlar aynı hayalleri kurmuyor, paylaşmıyor. Bana kalırsa Nuri'nin durumu daha zor. Karşımıza Ankara'da yaşayan bir memur olarak çıkıyor. Kaynanası ile aynı evi paylaşan ve karısını hiç memnun edemeyen, çocuklarına yetmekte zorlanan bir hayalci memur. Zamanında şiirler de yazarmış. Bunlar yoğun bir kasvet içinde anlatılıyor. Öylesine sıradan bir olay ki işe gidişi, gelişi, yaşayışı... Ama yazar bunu ustalıkla anlatıyor. O bayağı hayatın içine giriyor ve o bunaltıcı havayı siz de soluyorsunuz. Adam karısını severek evlenmiş, hem de çok severek. Onu güzel sözlerle, mektuplarla kandırmış. Onunla olmak onun için başlarda büyük mutluluk sebebiymiş. Ama sonraları bu büyü bozulmuş. Kadın yaşlanmaya, hiçbir şeyden memnun olmamaya başlamış. Ondan bahsederken onu artık sadece çocuklarımın annesi olarak görüyorum diyor. Aynı evde olmalarına rağmen aralarında uzak mesafeler birikmiş. Kadının şikayetleri hiç bitmiyor, adam boyun eğiyor. O uzun süre sessiz kalan insanların yaşadığı patlamayı yaşıyor Nuri. Eve geç geliyor, kimseye bir kelime etmiyor. Özgürce, kafasına göre bir hayat sürmeye başlıyor. Ne zamanki böyle uzaklaşıyor kocası, kadın o zaman adama eskisi gibi olabileceklerini anlatmaya çalışıyor. Adam bir an hem sarışın kadını, hem bunca sıkıntıyı unutacağını zannediyor ilk başta ama görüyor ki değişen bir şey yok. Çünkü geçim sıkıntısına hapsolan hayatları sevgiye yer açamıyor. Bazen olur öyle bir an ufacık bir an geçmişe gidilir. Zannedilir ki geri geldi geride kalanlar. Ama o rüyadan kolay uyanılır. Kolayca belki de bir kaç kelimeyle tekrar gerçeğe dönülür. Nuri ve Selmin arasında olan da budur. Eskiye bir bakıp geri dönmüş yine çekilmez hayatlarına devam etmişlerdir. Nuri de artık karısından teselli bulamayacağını anlar ve daha da Nedret'e yanaşır. Karşılaşmaları ise Sevim ve Nedim'in vasıtası ile oluyor. Bir sergide karşılaşıyor Nedret ve Nuri. Sonrasında Nuri Nedret'e bir mektup yazıyor ve o günden sonra görüşmeye başlıyorlar. Ufak yürüyüşler yapıyorlar. Kadın bu yaptığında bir bayağılık olmadığına kendini inandırmış ne adamın karısına ne çocuklarına ne de kendi eşine haksızlık yaptığını düşünüyor. İş çok ileri boyutlardayken bile böyle düşünüyor. Sanki bu zamana kadar aç olduğu aşkı bulmuş olması her şeyi normal kılabilirmiş gibi bir tavrı var. Yine de bana Nedret daha temiz göründü. Nedense en suçlu Nuri gibi hissettim. Ona fazla ısındığımı da söyleyemem. Çünkü sonuçta karısını da severek evlenmiş bir adam ancak hevesi geçtikten sonra bu kadına sadece çocuklarımın annesi olarak görüyorum diyerek bir değersizleştirmede bulunuyor. Oysa bir şeyler paylaştığımız, ortak sevinçlere sahip olduğumuz insanları daha çok sarmalı, öyle değil mi? Geçici güzellikler ardında aşkı aramak, aşkı aramak sayılır mı? Aslına bakılırsa ikisi de içinde sıkışıp kaldıkları, kabullenseler de memnun olamadıkları hayatlarında bir kaçamak bir heyecan arıyorlar. O bilinmeyenin merakı yakıyor içlerini. Tanımadıkları bir ruha karşı o tüm duyguları göstermek istiyorlar. Anlaşılmak sevilmek ama en çok da aşık olmak. Oluyorlar da. Gizli buluşmalar, özleyiş, bekleyiş. Onları her defasında daha da hayata bağlayan bir birliktelik bu. Herkese rağmen onları suçlu hissettirmeyen bir duygu, engel olamadıkları bir tutku. Özlemini duydukları o derin duyguların yerini birbirleriyle doldurmaya çalışıyorlar. Kendi hayal dünyalarını gerçeğe uydurmaya çabalıyorlar devamında. Bir zaman sonra yalnız uzaktan görüşmeler, konuşmalar yetmiyor. Dile getirmeden sözsüz bir anlaşma yapıyorlar. Bir apartman dairesine gittiklerinde ikisi de orada sergi bulamayacaklarını biliyor. Kadın pişman oluyor. İlk kez rahatsızlık duyuyor. Hayaller, gerçek dünyanın kiri ile kirlenecek, bana kalırsa bu onu ürkütüyor. Gitmek istiyor ama geri dönüşün de mümkün olmadığını fark ediyor. Hem adam da farkında bir şeyler yaşanacak ve bitecek. Arada hiçbir şey kalmayacak. Karıncalar ne kadar küçükse onlar da küçükler, kıymetsizler aslında şu dünyada. Bir uçaktan aşağı bakıldığında nokta halinde görünüyorlar ne güzellikleri ne hayalleri anlamlı kalıyor. Kendileri de bunun farkına varıyor o ilk yakınlaşma da ilk ve en büyük aldatışta... Birbirlerine bağlılıkları ne görünüşleriyle alakalı ne de başka bir şeyle. Yalnızca yıllarca kurulan hayallerin bir görünümü zannediyorlar. Kadın gitmek istiyor ama geç kaldı. Artık tek düşündüğü ne olacaksa olsun ve gideyim. Çalan bir kapı zili ile başlamadan bitiyor her şey. Kadın giyinip gidiyor. Adam kalıyor. İkisi de evlerine gidiyor. Hiçbir şey olmamış gibi yaşayacaklar. Nedret mutfağında yemek pişirecek, Nuri dairede çalışacak, gece karısının şikayetlerini dinleyecek. Belki de ikisi de bu yaşananları sadece diğer hayallerinden biri olarak hatırlayacaklar. Hayal kurmaya devam edecek bir daha da böyle işlere kalkışmayacaklar. Eğer ki pişman olacak olurlarsa yaşananlardan ikisinin de hazır cümleleri. Tek suçumuz diyecekler, tek suçumuz insan olmak. Bir ders vermeye çalıştığını düşünmüyorum ama böyle bir arayışa girecek olursak bence şöyle bir sonuca ulaşabiliriz. Hayal edilenler her zaman gerçeklerden daha güzel, daha özeldir. Hayaller sizindir. Her hale siz getirir her şeklini siz verirsiniz. Hayaller yaşamak için sürdürmez varlığını. Hayali kurulası en güzel şey aşk belki de. Aşk bu dünyanın icadı ise de yeri bu dünya değil. O yüzden onu yeryüzüne indirmeye çalışmamalı. İyi okumalar! (Sena Yorulmaz)

--reklam--

Suçumuz İnsan Olmak PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Oktay Akbal - Suçumuz İnsan Olmak kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Suçumuz İnsan Olmak PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Oktay Akbal Kimdir?

Oktay Akbal (d. 20 Nisan 1923, İstanbul) Türk gazeteci, yazar. Cumhuriyet gazetesinde Evet/Hayır adlı köşenin yazarıdır.

20 Nisan 1923 tarihinde İstanbul'da doğdu. Avukat Salih Şehabettin Bey'in oğlu, ilk gerçekçi Türk romancılardan Ebubekir Hâzım Tepeyran'ın ana tarafından torunudur.

Kumkapı'daki Saint Benoit Fransız Lisesi'nde başladığı ortaöğrenimini, 1942 yılında İstiklal Lisesi'nde bitirdi. Bir süre İstanbul Üniversitesi Hukuk (1944) ve Edebiyat (1946) fakültelerine devam etti, ancak yüksek öğrenimini yarıda bırakarak kendini yazarlığa verdi. 1943 ve 1944 yıllarında Servet-i Fünun Uyanış dergisinde sekreterlik, 1947 ve 1951 yılları arasında Millî Eğitim Bakanlığı Tercüme Bürosu'nda memurluk yaptı. Fakat yaşamını asıl anlamda gazetecilik yaparak kazanmıştır.

1939 ve 1940 yıllarında Yeni Sabah ve İkdam gazetelerinde çevirileri ve öyküleri yayımlanmıştır. 1944 ve 1946 yılları arasında Vakit gazetesinde eleştiriler ve tanıtma yazıları yazmıştır. Büyük Doğu dergisinde her hafta Dünya Fikir Sanat Hareketleri sütununu yazmış, 1951 ve 1956 yılları arasında Vatan gazetesinde, düzeltmen, sekreter ve yazı işleri müdürü olarak çalışmıştır. 1956'da köşe yazarlığına başlamıştır. 1985 yılından itibaren Hürriyet gazetesi için köşe yazarlığı yapan Akbal, daha sonra Milliyet gazetesinde çalışmıştır. Halen Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarlığına devam etmektedir.

Öykü yazmaya ilkokul yıllarında başladı. Çeşitli çocuk dergilerinde öyküleri yayımlandı. 1939'da, henüz lise öğrencisiyken yazdığı bir öykünün İkdam gazetesinde yayımlanmasıyla edebiyat dünyasına girdi. İkdam ve Yeni Sabah gazetelerinde hemen her gün bir öyküsü; Bin Bir Roman, Çocuk Haftası, Yıldız gibi gazete ve dergilerde yazıları, öyküleri ve çevirileri yayımlandı. Akbal'ın asıl anlamda öyküye yönelmesi Sait Faik'in Semaver adlı kitabını okumasından sonra başlamıştır.

Servet-i Fünun Uyanış dergisinde çalıştığı sıralarda başlayan eski yeni tartışmalarının ve yeni edebiyatın içinde yer alan Akbal'ın sanatında böylece asıl edebiyatçı dönemi açılmıştır. Kendi yaşam deneyimlerinden, çocukluk anılarından yola çıkan, küçük kent insanını da gözardı etmeyen duygulu öyküler yazmaya başlamıştır. Bunlar toplumsal olaylarla ilgili gözlemlere değil, anılara ya da düşlere dayalı, içe dönük hikâyelerdir. Akbal hikâyeleri, Behçet Necatigil'in deyişiyle "Konulu hikâyeler değil de, belli konular çevresinde oluşan anılar toplamıdır". Yazın çevrelerinde geniş ve olumlu yankı yapan Önce Ekmekler Bozuldu adlı ilk kitabını 1946'da çıkarmıştır. Onu, 1949'da Aşksız İnsanlar izlemiştir.

Garipler Sokağı ve Bizans Definesi adlı kitapları Rusçaya; Dondurmalı Sinema Sırpçaya çevrildi. Suçumuz İnsan Olmak adlı kitabı Erdoğan Tokatlı yönetiminde 1986 yılında filme çekildi.

--reklam--

Oktay Akbal Kitapları - Eserleri

  • Suçumuz İnsan Olmak
  • Hiroşima'lar Olmasın
  • Önce Ekmekler Bozuldu
  • İnsan Bir Ormandır
  • Garipler Sokağı
  • Düş Ekmeği
  • Yalnızlık Bana Yasak
  • Aşksız İnsanlar
  • Ey Gece Kapını Üstüme Kapat
  • Batık Bir Gemi
  • İstinye Suları
  • Karşı Kıyılar
  • Bir de Simit Ağacı Olaydı
  • Yazmak Yaşamak
  • Şairlere Ölüm Yok
  • Atatürk Yaşadı mı?
  • İlkyaz Devrimi
  • Anılarda Görmek
  • Hey! Vapurlar, Trenler
  • Anı Değil Yaşam
  • Kırmızı Yoyo
  • Dondurmalı Sinema
  • Geçmişin Kuşları
  • Tarzan Öldü
  • Yeryüzü Korkusu
  • Berber Aynası
  • Atatürkçülük Savaşı
  • Yaşasın Edebiyat
  • Atatürk Bir Gün Gelecek
  • Lunapark
  • Sözcüklerle Yolculuk
  • Selimiye Bir Yokuştur
  • Bulutun Rengi
  • Yaşam Bir Uzlaşmadır
  • Kanatlı Sözler Uçar mı?
  • Bizans Definesi
  • Hücrede Karmen
  • Ölümsüz oyun
  • Susmak Mı Konuşmak Mı?
  • Gençler Bize Bakıyor
  • Cüce Çeşme Sokağı Nerede?
  • Önce Şiir Vardı
  • Zaman Sensin
  • Yeşil Ev
  • Konumuz Edebiyat
  • Bayraklı Kapı
  • Kırmızı Tenteli Tramvay
  • Yaşayıp Görmek
  • Yazar Bir Tanıktır
  • Şair Dostlarım
  • İkisi
  • Yüzyıldır Umutsuzluk
  • İki Çocuk
  • Güzel Düşlerin Sonu
  • Hücrede Karmen
  • Şairlerim ve Ben
  • Akşam Kuşları
  • İki Roman: Suçumuz İnsan Olmak - İnsan Bir Ormandır
  • Şarkılarına Kadar Mahzun
  • Temmuz Serçesi
  • 80’lerde Bir Yazar
  • Yaşamı Yeniden Kurmak
  • Anılarda Görmek
  • Dünyaya Açılmak
  • Yarınlar Hesap Sorar

--reklam--

Oktay Akbal Alıntıları - Sözleri

  • Elindeki oyuncaklarla yetinmeyen çocuk gibiydi. Her oyuncak onu bir yanda beklesin, o istediği zaman onları bıraktığı köşede bulsun istiyordu. Ama bu oyuncaklar insandılar. Kırıldıkları zaman ne yapıştırılabilir, ne de tamir edebilirlerdi. O da bol bol oynadı. Tüketti hepsini. (Bulutun Rengi)
  • SON YERİNE Zulmün her türlüsü Kötü kardeşler Hiçbiri İnsana göre değil Ağaç dikmek sabahları uyanmak iyi İyi hayvanlara bakmak çiçekleri sulamak Rahatsalar uyuyan insanların soluğunu dinlemek iyi İyi hürlüğü düşünmek Yaşamak onun için Bütün gün çalışmak onun için iyi Bütün çocukların uyuyuşu uyanışı iyi Zulmün her türlüsü kötü. (Yaşayıp Görmek)
  • Onu iki adim ötesinde değil, yillarin gerisinde kalmis bir bakisla seyretmek isterdi. (Bulutun Rengi)
  • ''...Barış insanları artık uçup gitmiş, içimizden yerine konulamaz bir şey kopmuştu...'' (Aşksız İnsanlar)
  • Geçmişte yaşamaktan, gerçekte yaşamaz olur kişi. (İnsan Bir Ormandır)
  • Bazı insanlar nasıl eskiyorlar Kapkara kesiliyorlar konuşurken Zift kuyusuna düşmüş gibi beyinleri Dediklerini anlamaya çalışırken Yüzlerine bakamıyorsunuz Gömüt kokuyor hep söyledikleri. (Atatürk Bir Gün Gelecek)
  • "İnsanın büyüklüğü insana karşı, kendine, kendi benzerine, insanoğlu denen yaratığa karşı duyduğu sevgidedir. Önce ilgilenmektir sevgi, kendi dışında başka bir insanın da önemini, değerini kabullenmektir." (Ölümsüz oyun)
  • "Zaman sensin sevgilim." (Hücrede Karmen)
  • Genç insanların bakışları dünyayı daha büyük, daha geniş,daha güzel görür.Yaşlandıkça ölçüler küçülüyor,bakışlar çirkinliği daha çok görüyor,neredeyse çirkinliği,kötülüğü arıyor. (Kırmızı Yoyo)
  • Kaç gece o uzaktaki insanı yanı başımda sanmış, ona ellerimi uzatmıştım. (İkisi)
  • Onların mutluluğu, mutluluğu, mutlu olmayı düşünmemelerinden doğan bir şeydi. Yaşamı, insanları olduğu gibi kabul etmelerindendi. Böyle bir endişeyi hiç duymamalarındandı. Ben hiçbir zaman mutluluğa karışamayacağımı anlıyordum. (Berber Aynası)
  • İşte gazeteler... Koalisyon hazırlığı. Yok çatıyı çatıyorlarmış! Temeli ne zaman attılar ki çatıyı çatsınlar? Çatı dedikleri bakanlıkların paylaşılması! Doğrusu bu sıcakta böyle konular hiç çekilmiyor. Bir süre ara vermelilerdi hükümet kurma işlerine, pazarlıklarına, hesaplarına... Eylüle kadar Meclis'i tatil etmeli, Demirel gidip denize girsin, serinlesin, şöyle azıcık düşünsün tek başına, birşeyler okusun, içi açılsın, dünyası değişsin. Yalnız o mu? Kişi, hep aynı hava, aynı konular içinde yoğruldu mu, insanlıktan çıkar... Gazete bile okumak istemiyorum. Hele bu parti, hükümet, bakan, başbakan sözlerini duymak!.. Bana öyle geliyor ki bir kısır döngüde gidip geliyoruz. Bir batakta bir adım atıp sonra bacağımızı o çamur yığınından kurtarmak için çabalıyoruz. Hep aynı batak, hep aynı çamur! Seçim dediler, oy verdik, seçtik, yine olmadı. Birbirleriyle geçinemedikleri için seçime gidelim diyenler şimdi sarmaşıp öpüşüyorlar! Çatıyı kuracaklar mı bugünlerde? Belki de yarın kuracaklar. Ama temelsiz yapılar çürük olur uydurma çatılarsa ilk esintide yıkılır. Kapattım daktiloyu, gazeteleri bir yana bıraktım. En iyisi bir roman okumak. Pencereden Marmara'ya bakarak. Bir de sabah çayı... Unutmak, unutabilmek her şeyi. Bir kıyıda, bir orman serinliğinde, bir ağaç altında olmak... Yaşamı duymayı öğrenmemiz gerek. Boş boşuna yaşıyoruz böyle konular arasında! Bir serçe bile bizden daha anlamlı yaşıyor, duyuyor kendini, varlığını. Biz pencereden, bir kıyıdan doyasıya bakamıyoruz doğaya. Güzellikler hep bizim dışımızda! Gereğinden çok bırakmışız kendimizi bu dünyanın gelip geçici işlerine. Türkeş şu kadar bakanlık istedi, Erbakan bu kadar gibi sözler boş yere yoruyor kafamızı!... Bu sabah bir serçe duyurdu bana doğanın, yaşamın anlamını. Odamdaki kısacık konukluğu aldı beni yeni duyarlıklara götürdü. Yazabilseydi, belki de böyle bir bildiri bırakırdı bana. Doğayı duy, yaşamı duy, kendini içinde bulunduğun anın güzelliklerine bırak derdi. Galiba dedi de... O gözgöze geldiğimiz an duydum bunu. Bu yüzden bıraktım gazeteleri, kitapları, daktiloyu, politikayı, Demireli bilmem kimi bilmem neyi... Çok uzun değil bu yaşam, bu yeryüzünden geçişimiz... Belirli bir sürece sıkışmışız hepimiz. Şu kadar yıl bu kadar yıl! Sonra herşey bomboş olacak, hiç yaşamamış gibi olacağız. Bizden öncekiler gibi, bizden sonrakiler gibi... Yaşamalı, duymalı doğayı, tatmalı güzellikleri, yaşamak, duymak, tatmak için yaratmalı yeni güzellikleri yeni anlamları... (Karşı Kıyılar)
  • Ama istese de istemese de yorgun düşmüştü hayatın zorluklarıyla. (Suçumuz İnsan Olmak)
  • Dudaklarının ucunda yalanları Damarlarında kan, etlerinde şehvet Kin, garez, hırs, hiddet Allahım, sen yaratmadın insanları. (Hücrede Karmen)
  • Hitler'ler, Mussolini'ler birer anı oldu artık. Yaşadıkları günlerde herkesin korktuğu, ürktüğü kişiler yıllar sonra nasıl da gülünç, zavallı, acınacak kişiler oldular! Bir Atatürk'ü düşünün, bir de bunları... Aradaki ayrım öyle büyük ki! Bunlar zaman içinde toz olup uçacaklar, Atatürk ise zamanların derinliğince yaşayacak. (Yazmak Yaşamak)
  • Her resimle birlikte içimden hem gülmek, hem de ağlamak geliyor, yüreğimde bir ağırlık duyuyorum. Bir resmin karşısında ağlamak gülünçtür diyorum, gülüyorum, ama bu gülüş ağlamaktan beter. (İkisi)
  • (...)şiir yazan insanlar, bu dünyanın en iyi insanları mıdır? Şair, en dürüst, en sağlam, en güvenilir kişi midir? Soyut olarak öyle de, somut olarak pek de öyle değil… Nice şair tanıdım katı yürekli, acımasız, hoşgörüsüz… Üstelik de içlerinde kıyıcı olanları da vardı. Ermiş kişiliğine yakın bir tek şaire hanım su yorum. Ziya Osman Saba… Biraz da Behçet Necatigil. Tahir Alangu pek bu kanıda değildi. “O öyle görünür, ama…” der susardı. Ne var ki, Necatigil’in şiirleriyle kişiliği güzel bir uyumu yansıtır. Böyle bir şaire bir sokak adını vermeyen katı yüreklileri gözümün önüne getirmeye çalıştım birden. Olmadı. Yaşamlarında bir tek dize ezberlememiş, bir tek şiir okumamış insanlardan başka ne beklenir ki! ( Kendi Kendime - 1986 ) (Ey Gece Kapını Üstüme Kapat)
  • "...kaynaşan Bir türlü durulmayan bir yeryüzü." (Zaman Sensin)
  • Beni düşünüyor dedi kadın. Acaba seviyor muydu hâlâ? Muhakkak. Onu unutmazdı. Olamazdı bu. Seviyordu hep on, on iki yıl öncesi gibi. (Bulutun Rengi)
  • Her işimize bir özel çıkar düşüncesi karışıyor. Kolaylıkla sınıf geçmek, yorulmadan okul bitirmek, bol aylıklı bir işe geçip oturmak... (Atatürkçülük Savaşı)