Kitap Künyesi
Yazar: Bekir Büyükarkın
Çizer: Zafer Yılmaz
Yayın Evi: Ötüken Neşriyat
İSBN: 9789754377569
Sayfa Sayısı: 375
--reklam--
Tanyeri Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Tanyeri, sadece Fatma'nın, Döndü Kız'ın veya Gündoğdu ile Tuğrul Alp'ın romanı değildir. Bugünü dünde gösteren, millet ve devlet olmanın anlamını değerlendirmeye çalışan bir eserdir. Bir devri, XV. yüzyılın başlarını, Türkün birbirine girdiği bir çağı, tamamen tarihî gerçekler içinde yansıtma amacı güden bu romanda, bir devletin çöküş nedenlerini izleyeceğinizi ummaktayız. Bu eserin hazırlanması için Orta Anadolu baştan aşağı dolaşılmış, olayların geçtiği yerler incelenmiş, birçok kitap, anıt ve belge gözden geçirilmiştir.
--reklam--
Tanyeri Alıntıları - Sözleri
- "Ben yalnız değilim; düşünebildikçe yalnız değilim!"
- "Bey! Sen Alevileri ve Türkmenleri kötü göremezsin! Onları bu milletten ayrı bir parça imiş gibi gösteremezsin. Zaten senin gibi davrananlarla açlık, sefalet ve cahillik böyle ayaklanmalara, böyle ayrılıklara yol açar! Sonu gelmez bunun..."
- "Git buradan, dedi, hemen git... Yıldırım Bayezid Han yenildi; dayanmak mümkün değil! Tatar atlarının altında ezilirsin!"
- Bilir misin sevgilim, bizim bütün suçumuz kendi içimize dönük olmamızdır, her şeyi gizli tutup başkalarının mutluluğunu bozmamaya çalışmamızdır...
- “Türk Oğuz beğleri budun eşidin! Üze tenri basmasar, asra yir telinmeser, Türk budun, ilinin törünün kem artatı?”
- "Güzel kızsın anladık; ama konuşman çirkin! Lafını bilmiyorsun. Sadece güzel olmak para etmez. İnsan güzelliğini tamamlayan konuşma, terbiye, nezaket, bilgidir. Bunları kafan almıyor mu senin?"
- - Nefsini yıkarsan şayet, yan da derim sana!.. Sen ham softa değilsin. İbadetin derûni mânasını da bilirsin. Gezmişsin, görmüşsün, okumuşsun, öğrenmişsin, gerçek ibadetin gayesi sadece ve sadece Allahın rızasını almaktır. Yoksa, cennette şarap içmeyi, hurilerle sarmaş dolaş olmayı, sağlamak değil. İnanmak gerek, inanmazsan ibadet olmaz!... İşte Allahı bilmenin yolu insanın nefsini bilmesine bağlıdır. İnsan ancak öz vücudunda hakkı bulur!.. Oraya ise aşk yoluyla inilir! Gerçek aşkla!.. Mecazi aşka da bir şey demem yolcu!.. Gerçek aşkı bilmek için, mecazi aşkı da tatmak, onu da yaşamak, kavrulmak gerek! Sen kavruluyorsun.
- _Diyor ki , " Bir kimse herhangi bir huya alışıp, bunu nefsine iyice yerleştirirse ondan ayrılması son derece zor olur .Lakin zor olmak, olamaz demek değildir!"
- "Ahde vefa eyle. Dünyaya muhabbed besleme. Hakkın kazasına ve kaderine sabreyle..."
- İnsan düşünmeden edemezdi;konuşurken bile düşünürdü bazen. Fakat çok zaman kişi düşündüğünün bile farkına varamazdı. Bomboş olduğu, heyecanlarının yükünü hissetmediği zamanlarda, yahut olayların altında ezildiği sıralarda kişi duygulanamazdı, sadece hareketlerinin esiri olurdu. Yemek yer, uyur, kaçar veya hayvanlaşırdı...
- Kendine dönmenin daha başka bir yolu vardı. Onu bulup çıkartmak gerekti. Titremek ise uyanmak, ayılmak, silkinmek manasına gelirdi herhalde! O halde kendine dönmek, uyanmak, ayılmak, silkinmekle olacaktı.
- -Kadere rıza gerek, değil mi diye sordu? -Öyle ya! -Hep öyle yaparız zaten... Yazık... Başka çaresi yok mu sanki? Sabırla, kadere boyun eğmeyi karıştırırız!
- - Sen türk değil misin? - Türküm. - Oğuzlu, Kayılı değil misin? - Kayılıyım. - Öyleyse böyle sersem sersem nasıl dolaşıyorsun?
- Tanyeri, diye fısıldadı, tanyeri. İnsana ümit verir, cesaret verir, avundurur tanyeri.
- Korkuyordum, hem de deli gibi; hatta belki hemen şu köşeye geçip küçük bir çocuk gibi ağlayabilirdim fakat sonrasında gözlerimi silip ayağa kalkmam gerekiyordu.
--reklam--
Tanyeri İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Türkün Fetret devrinin romanı: Şüphesiz ki uzun Türk tarihi boyunca Türk toplulukları birbirleri ile birçok defa savaştılar. Güçlü boylar diğerlerini ezip başka memleketlere sürdüler. Ancak bu savaşların en ağrılarından bir tanesi Emir Timur ile Yıldırım Beyazıt arasındaki savaştır. Öyle ki savaş ile neticelenen bu iktidar kavgasının tesirleri günümüze kadar gelmiştir. Çağımızın Türk toplulukları iki taraftan bir tanesini tutmaya devam etmektedirler. Tabii bunda Türk tarihinin ortak biçimde değerlendirilmemesi ve öğretilmemesi de etkilidir. O zamanın dünyasının sayılı güçlerinden ikisi birbiri ile tokuşmuş. Bu taraftakiler darmadağın olmuş. Öteki taraftakiler asıl hedefi olan Çin’e hiç varamamış. Tan Yeri bir bakıma bu eksikliği doldurur. Romanın baş kahramanı, Osmanlı olarak bakmaz Ankara Savaşı ve ardından gelen bunalımlı yıllara. O bütün bir Türklüğün başına gelmiş felakettir. Tan Yeri, gezdirir sizi at üstünde bütün bir Orta Anadolu’da ve ötesinde. Her bölümde ayrı bir drama şahitlik ettirir. Ele aldığı her olayda ya da her durumda Türk kültürünün ayrı bir güzelliğini karakterler üzerinden size sevdirir. Öyle ağır ağır gelişmez olaylar. Rüzgâr kanatlı Türk süvarileri peşinde koşturur. Osmanlı’nın değil Türkün bunalımlı, kafası karışık devri tarih kitaplarından çıkıp yoldaşınız olur. Baş kahraman Gündoğdu ya da nam-ı diğer Daim Bey Türk kültürünün ideal tipidir. Yeri gelir ete kemiğe bürünüp Yunus diye görünür yeri gelir tunç bilekli alp olur. Gündoğdu gezdiği coğrafyanın insanının sünnisi ve alevisi ya da şehirlisi ve köylüsü ile tamamıdır. O yalnızca Türktür. Felaketten ötürü düşünceleri alt üst olmuştur. Tıpkı bizi gezdirdiği Türk coğrafyasının insanı gibi. Felaketi bir an önce atlatıp asıl meselesine dönmek ister. Gündoğdu karmaşık düşüncelerinin, hayal kırıklığının içinde kaybolmuştur. Daim Bey ise hayattan ne istediğini bilmektedir. Birbiri ile yok yere kavga eden Türk toplulukları da aynı durumdadır. Roman boyunca her ikisinin de toparlanmasına şahitlik ederiz. Tan Yeri, gece boyu sizi uyutmayacak, derin hüzne ve aynı zamanda mücadele azmine boğacak. Kitap bittiğinde coşkuyla perdenizi şiddetle açacak ve doğan güneşi umutla seyredeceksiniz. Zira Tan Yeri, sadece Fatma’nın, Döndü Kız’ın veya Gündoğdu ile Tuğrul Alp’ın romanı değildir. Bugünü dünde gösteren, millet ve devlet olmanın anlamını değerlendirmeye çalışan bir eserdir. Bir devri, XV. Yüzyılın başlarını, Türkün birbirine girdiği bir çağı, tamamen tarihî gerçekler içinde yansıtma amacı güden bu romanda, bir devletin çöküş nedenlerini izleyeceğinizi ummaktayız. Bu eserin hazırlanması için Orta Anadolu baştan aşağı dolaşılmış, olayların geçtiği yerler incelenmiş, birçok kitap, anıt ve belge gözden geçirilmiştir. https://millidusunce.com/turkun-fetret-devrinin-romani-tan-yeri/ (Av. A. Selim Babaoğlu)
Osmanlı'da isyanlara genelde devlet gözüyle bakarız.ama bu kitap ahalinin bunalimlarini,kaosun estirdigi felaket rüzgarlarına kapılarınızı kapayamamanin çaresizliğini hissettirecek size.kuzgunlarin leşleri parcalamasina şahit oluyoruz.okumasi baştan sona çok zevkli ama kahramanımız bazen bizim bile sabrımızı zorluyor sabrıyla.zevk alacağınız bir roman. (burhan duru)
--reklam--
Tanyeri PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Bekir Büyükarkın - Tanyeri kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Tanyeri PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Bekir Büyükarkın Kimdir?
Bekir Büyükarkın, (d. 1921 İstanbul ö. 7 Ağustos 1998) Yazar, şair.
İstanbul Vefa Lisesi'nden 1939 yılında mezun oldu. Daha sonra İstanbul Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nden 1942 yılında mezun oldu. Türk Ticaret Bankası'nda devlet memuru ve serbest muhasebeci olarak çalıştı.
Yayımlanmış 2 adet şiir kitabı olmasına karşın; daha çok romanları ve oyunları ile bilinir. "Dökmeci" isimli oyunu CHP'nin tiyatro yarışmasını kazanmıştır(1947).
--reklam--
Bekir Büyükarkın Kitapları - Eserleri
- Kutlu Dağ
- Son Akın
- Bozkırda Sabah
- Tanyeri
- Suların Gölgesinde
- Bir Sel Gibi
- Belki Bir Gün
- Yoldaki Adam
- Gün Batarken
- Gece Yarısı İşgal Altında İstanbul
- Kervansaray
- Tarihten Hikayeler
- Kutlu Dağ
- Cadıların Kırbacı
- Gece Yarısı İşgâl Altında İstanbul
- Bozkırda Sabah
- Gece Yarısı
- Kutludağ
- Yoldaki Adam
- Belki Bir Gün
- Son Akın
- Kervansaray
- Bir Sel Gibi
- Son Akın
- Suların Gölgesinde
--reklam--
Bekir Büyükarkın Alıntıları - Sözleri
- Batan güneş elbet doğar. (Gece Yarısı İşgâl Altında İstanbul)
- "Bey! Sen Alevileri ve Türkmenleri kötü göremezsin! Onları bu milletten ayrı bir parça imiş gibi gösteremezsin. Zaten senin gibi davrananlarla açlık, sefalet ve cahillik böyle ayaklanmalara, böyle ayrılıklara yol açar! Sonu gelmez bunun..." (Tanyeri)
- Aczin yıkılan bir duvar gibi omuzlara çöktüğünü görmek ölümden de beterdi... (Belki Bir Gün)
- Bir kere daha savaştan nefret ettiğini anladı. Kaybolan, ölen insanlar için, yüreği dağlı anne babalar için, çöken devletler, parçalanan vatanlar için savaştan tiksinmekte olduğunu derin derin hissetti. Hâlbuki kendisi savaşın içindeydi; vuruyor, hatta öldürüyordu. Bundan sonra da vuracak, öldürecekti. Bunu ancak kendi vatanı tehlikede olduğu için yapıyordu. Bir de devlete inanma inancı, yasalara duyduğu saygı, belki de emsalinden geri kalmama duygusu kendisini savaş içinde adam öldürmeye sevketmiş olabilirdi. Ayrıca bu davranışta ölmemek için öldürmek de gizliydi.. (Gün Batarken)
- Saadet sık da gelse, ender de uğrasa, uzun müddet insanlarla beraber kalmıyordu. Hakiki saadet, onun geldiği anı görebilmekteydi. (Son Akın)
- Yeter ki kafanın içindekileri, nereden gelip nereye gittiğini, ve bir de kendini unutma. Ayrıca herkese yol sorma; yanıltırlar, çıkmaza sokarlar, bataklığa gömerler. (Kutlu Dağ)
- Eğer, yaralanmasaydım, eğer aylarca kendimi bilmeden yatmasaydım çökeni yakından takip edecektim, hiç değilse hemen duyacaktım. Bu ise beni büsbütün yıkacaktı; insan bir felâketin geleceğini önceden hisseder, hattâ sezebilir. Yine de içindeki bir ümit, bu geleceğin gerçekleşmemesi yönüne doğru iter o insanı. Bu hâl, insanın kendisini avutmasıdır! Ben de öyleydim. Aşı boyalı evde, Musa'ların bahçesinde, Feride'yle konuşurken Darülfünün'da okurken bu korkunç geleceği görüyor, yine de unutmaya çalışıyordum. Yavuz'la, Midilli'ye Türk Bayrakları çekildiği gün, düşüncelerimi ayaklarımın dibinde gördüm. İyiki Tiflis'te yakaladılar bizi; yoksa seninle şurada konuşacak gücüm bile kalmayacaktı. İstanbul'a sadece cesedimi götürürdün. Dinlenmek, hattâ düşünmek imkânını buldum. Şimdi anlıyorum ki, biz yeniden doğmalıyız. (Gün Batarken)
- Hıristiyanlık telâş içindeydi... Avusturya İmparatoru Rudolf’un emriyle, bütün kiliselerde Türklerden intikam alınmasını hatırlatmak ve Allahın yardımını sağlamak için günde üç defa çanlar çalınıyor ve bunun adına (Türk çanı) deniyordu. (Son Akın)
- Tarih 1496 yılının haziran ayı idi. Seneler geçmişti aradan... Kurdoğlunun altı parçalılık filosu Akdenizde ağır ağır seyrediyordu. Artık Müslihittin'in peşinde Rodos'un diğer harp gemileride vardı. Kurdoğlu adı Rodosluların rüyalarına bile girmeye başlamıştı. Kurdoğlu Müslihittini bütün gemiciler tanıyor, kurt başlı forsu etrafa dehşet saçıyordu. (Suların Gölgesinde)
- Hüseyin Bey oturdu. Aklına nereden geldiyse belki de Ahmet'i unutabilmek için: "İttihatçılar vatanlarını severler!" dedi. Sonra ekledi, "Yalnız nasıl sevileceğini bilmezler. Bunun için de tırmalayıp dururlar." (Gün Batarken)
- Her şey faydasızdı, ne yapsalar hakikati değiştiremezlerdi, belki de en iyisi gerçeği daha fazla kurcalamamak, derinliğine inmemekti... (Son Akın)
- Yarın! Acaba dünden daha mı iyi olacaktı? (Son Akın)
- Sonbahar yağmurlarının insana hüzün verdiği zamanlarda ben, daima mazimi hatırlarım. (Cadıların Kırbacı)
- Giden gelmez, gelen bulmazdı. (Yoldaki Adam)
- -Tankut Alp, diye tekrarladı. Ağlıyor musun hâlâ? -Hayır. -Ağla istersen. Sabretmek için belki de gerekli bu. (Kutlu Dağ)
- Ne güzel şey sevmek, sevilmek. Bir arzuyu paylaşmak. İnsana güven verir. İnsana insan olduğunu hatırlatır. En koyu ihtiraslarda bile bir şeyler yapma, yenilenme, yeniden doğma isteği vardır. Çok düşündüm, çok tarttım, anladım ki ben bunlardan uzağım. Nasibimi almamışım, alamamışım... (Gün Batarken)
- _Diyor ki , " Bir kimse herhangi bir huya alışıp, bunu nefsine iyice yerleştirirse ondan ayrılması son derece zor olur .Lakin zor olmak, olamaz demek değildir!" (Tanyeri)
- Şeyh Edebalı tane tane söyledi ve talip eskisine nazaran daha sakin ve daha inançla tekrarladı: "Hırs kapısını bağlayıp cömertlik kapısını açacaksın. Kahır kapısını bağlayıp iyilik kapısını açacaksın. Kin kapısını kapatıp hoşgörülük kapısını açacaksın. Tokluk kapısını bağlayıp riyazet kapısını açacaksın. Halktan ümit kapısını kilitleyip Hak'tan rica kapısını aralayacaksın. Boş laf söyleme kapısını bağlayıp bilgi kapısını açacaksın. Şeytanlık kapısını kapatıp Tanrı'ya inanış kapısını açacaksın..." (Kutlu Dağ)
- Takvimler, 20 Aralık 1522 cumartesi gününü gösteriyordu. Kuşatıldıktan beş ay, sefere çıkıştan yedi ay sonra Rodos alınmıştı... 2 Ocak 1523 cuma günü, Rodos kalesinde Türk bayrakları dalgalanırken, Kurdoğlu Muslihittin büyük bir gururla Sultan Süleyman'ı selamlıyordu! (Suların Gölgesinde)
- — Ya, tanımadığına nasıl kefil olursun? — Anasını çok sever. Anasını seven, karısını, kısrağını, toprağını da sever. Hep böyle olmuştur... Ondan kötülük gelmez. (Son Akın)
Yorumlar
0 yorumYorum yazmak için tam sürüme geçin