Kitap Künyesi

Yazar: Aslı Erdoğan

Yayın Evi: Everest Yayınları

İSBN: 9789752895935

Sayfa Sayısı: 144

--reklam--

Taş Bina ve Diğerleri Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Dünya okurları tarafından geleceğe kalacak 50 yazar arasına seçilen tek Türk yazarı:

Aslı Erdoğan ve 10 yıl aradan sonra ilk öykü kitabı

Taş Bina ve Diğerleri...

Listelerden düşmeyecek.

Derin edebiyatı özleyenler için kaçırılmaz bir fırsat.

(Tanıtım Bülteninden)

--reklam--

Taş Bina ve Diğerleri Alıntıları - Sözleri

  • Kimse bana "Herkes sevdiğini öldürür" dememişti ki!
  • Korkunç geçmişin anısı, varoluşunun kanıtı için gerekliydi ve ruhunda kutsal bir köşe edinmişti.
  • Sonuçta her insan hayatı bir yenil­gidir, ama bazılarınınki daha görkemli bir yenilgi.
  • "Şu dünyada bir parçacık mutluluk istiyorsan, oradan ora­ya hoplayıp zıplayan bir kız çocuğuna dönüşmelisin."
  • Gözlerini bende bıraktı, bir mucize gibi bakabileyim diye hayata.
  • Aklımın erdiği pek çok şey var, ama hayat bunların arasında değil.
  • “Uçurumun dibindeki biri, yaşamın güzel olduğunu söy­lüyorsa, durup da kulak vermeliyim herhalde. Ama bu müzi­ği gerçekten anlayabilmek için, farklı türden bir acı çekmiş olmak gerek."
  • Hayat: İliği­ne kemiğine dek emilmiş bir sözcük, iç sızısını andıran bir uğultu, okyanuslar dolusu uğultu.
  • Ruhum denizin kuşattığı kentle, yağmurla, yosun kokusuyla dolu.
  • Kadın olmak demek, herkesçe onaylanan bir kılığa girmek demekti.
  • Nedenlerle, çünkülerle, açıklamalarla baştan sona kaplı bu dünyada, bizi de içine alabilecek bir cümle, bir denklem, bir eşitlik henüz kurulmamıştı.
  • Yarın düşüncesi olmayan biri, hangi yöne bakarsa baksin, bilinmeyeni değil, yalnizca tanidik olani arar.
  • Onun varlığı, insan üzerine uzun bir şiirdir.
  • Paylaşılan ortak bir bilinmezden başka bir şey değildi artık aşk.
  • Hiçbir şey korktuğun kadar kö­tü değildir, derlerdi, insan soyunu tanımayanlar, acının bir başlangıcı bir de sonu olduğuna inananlar...

--reklam--

Taş Bina ve Diğerleri İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Yılların verdiği yaşları, dökülen yaşlarıyla yaşayanlara ithafen :(: Bu inceleme, gösterilmek istenenlere inanmayı değil de gerçeklere gözlerini kapamayan, seslerini duyurabilen cesur anneler babalar için gelsin. Anlamadan, dinlemeden sorgulama hakkına sahip olduklarına inanan, anında yargısız infazı seçen korkaklar için değil . Bu inceleme, insanlık adına mücadele eden, hak yemeyen hakkını yedirmeyen okuyan , yazan öğrenciler için gelsin . Kapitalizmin K sından bi haber yaşarken devrimi bıraktıkları bıyık ile yaptıklarını sanan aynı zamanda nam salmak adına ideolojiden dem vuran gençler için değil . Bu inceleme bedeninde oluşan izler silinse de ruhundaki izleri silinmeyen, yılların verdiği yaştan çok döktüğü yaşa sahip olanlara gelsin. İzlere , dökülen yaşlara sebep olan , sebep olduğunu bile unutan karakter yoksunu erkek ve kadınlara hiç değil . En çok da Taş Bina’ların soğukluğunda üşüyen, aç kalan, acı çeken, çıkmaya ömrü yetse de fiziken yaşayan ama ruhu öldürülen herkese gelsin de, taş binalarda aç bırakan, eziyet eden, geçmişininin gerçekliliğine bakmadan , çoluğunun çocuğunu eşinin dostunun umutlarını yıkmak pahasına kendilerini satanlara gelmesin. Satacak hiçbir şeyleri olmayan , vicdanı sızlayan , insan olduğunu unutmayanlara, gelebilir ama. Bu inceleme, bana taraf olan ya da olmayan kızan ya da hak veren tüm okurlara gelsin. Soğuktur taş binalar, odaları, duvarları, boyaları , eşyaları çok soğuktur. Isınamazsınız bir türlü, adınız, aileniz eğitiminiz sorgulanır doğrulanır da geçmişiniz , geleceğiniz , düşünceleriniz hep yalancı çıkarılır. Karanlıktır taş binalar, kapkaranlıktır, siz ben siyah değilim , beyazım bembeyaz deseniz de mum ışığı kadar değildir aydınlığınız. Zaaflarınızı sınar taş binalar. Bir dal sigaraya, ekmek arası bir parça helvaya bir bardak çaya ya da bir yudum suya. Hadi hepsine yok dediniz dediniz de evladınızın annenizin, babanızın, eşinizin , kardeşinizin , dökeceği bir damla gözyaşına yenilirsiniz. Sonsuzluktur taş binalar. Saçınız , sakalınız uzar, tırnağınız uzar , direnciniz uzar bugün de ölmedim deseniz de gün, saat, dakika, saniye hep yerinde sayar orada. Ağırdır , taş binalar. Hiç yaşayamadığınız hayatların hesabını sorar, işlemediğiniz suçların görmediğiniz şehirlerin, teşhis edemediğiniz insanların suretlerinin hesabını yükler de ezer sizi taşlarının altında. Tenhalıktır taş binalar, dilsizdir. Alıştırır sizi tek başınalığa, yalnızlığa ya da olmak istemediğiniz tekil hallere. Bazen sessizlikler. Bazense sabahlara kadar uyuyamayan insanların yenilmeye zorlandıkları imzaların çığlığıdır. Çıkabilenler için ikinci hayata uğurlayıcı çıkamayanların mezarıdır taş binalar. Yaşadıklarım ya da şahit olduklarımla taş binaları ben böyle ifade etmeye çalışsam da asıl açıklamaları içerisinde dört öykü barındıran , sizi Taş Bina içerine hapseden, öykülerinin kiminde bezginlik kiminde huzur yaşatan ; ''- Meleği öldürmüşler. Beşinci kata alıp orada... - Darp izleri görülmüş bedeninde , yanık izleri, parmak izleri, ayak izleri... - Kendi istemiş . Yalvarmış hatta . Öldürün beni diye, yalvarmış. Bırakın öleyim. - İstese uçup giderdi. Kendi seçimiydi. O geldi aramızda yaşamaya.'' imgeleri ile merak uyandıran bu kitabı okur musunuz bilemem ama tavsiye edebilirim. https://www.youtube.com/watch?v=2Ht57FeDQis Keyifli okumalar. (Ferah)

Aslı Erdoğan ile tanışmam bu kitap sayesinde oldu. Kitabın ana öyküsü Taş Bina, ana karakterin iç dünyasında yaptığı yolculuğu şiirsel bir üslupla anlatıyor. Derin bir karakter ve öykü ancak yer yer yeraltı edebiyatından pasajlar okuyormuş gibi bir hisse de kapıldım. Bana göre bu öykü kitabının güzelliği de postmodern edebiyat ile yeraltı edebiyatını sentezlemesinden ileri geliyor. Diğer öykülere gelecek olursak Tahta Kuşlar ve Sabah Ziyaretçisi öyküleri, Taş Bina öyküsünün yanında daha az dişe dokunur vaziyette diyebilirim. Ancak Mahpus öyküsünü de severek okuduğumu söylemeliyim. Herkese iyi okumalar. (Gülce Yılmaz)

"Biz hepimiz, bütün insanlar aynı uçurumdan çıkıp gelmedik mi? Ertesi sabah, acı geri döndüğünde,artık başka bir şeye, hayatın mosmor parmak izlerine, bana ait bir geçmişe dönüşmüştür. Güzel bir şey insanın geçmişi olması, gerçekten güzel hikayesini geçmiş zamanda anlatabilmesi."(s.128) Yoksa, insan dediğin nedir ki ! Yersiz bir kahkaha işte! Taş Bina ve Diğerleri , 4 ana farklı öyküden oluşuyor. 'SABAH ZİYARETÇİSİ', 'TAHTA KUŞLAR', 'MAHPUS' ve 'TAŞ BİNA'. Öyküler farklı dönemler de kaleme alınmış olsa da tematik olarak bir bütünlük söz konusu. Yazar, Taş Bina öyküsünde iki tema üzerinde duruyor; "İŞKENCE" ve "CEZAEVİ". Cezaevi olarak tanımlanan düşşel bir metafor 'Taş Bina' hepimizin girmekten korktuğu,girdiği an çıkamadığı,saklandığı,çıkmaktan korktuğu bir yer. Yazarın deyimiyle "Taş bina, uzun bir çığlık. Bir türlü kesilmeyen bir çığlık." Çığlıktan doğan bir şiddet var; "İŞKENCE". İşkence kavramı somut olarak işlenmiyor aksine işkencenin varlığı bile belli değil,sadece bir söylenti, tamamen soyut bir işkence bu. Ele veren ve ele verilen var, insanların birilerini ele verme ve onların çekmiş olduğu işkenceyi duyma,görme zorunluluğu ve bundan doğan "SUÇLULUK" duygusu. İnsanın insana çektirmiş olduğu, insanın kendine vermiş olduğu "İŞKENCE". TAHTA KUŞLAR' ve 'MAHPUS' öykülerinde ise ana tema "KADINLAR". Umutsuz bir bekleyişte olan, hayatla nasıl baş edeceklerini bilemeyen kadınlar.. "Kadın olmak demek, herkesçe onaylanan bir kılığa girmek demekti . "Lütfen birisi beni görsün," diye haykırmaktı her an, "görsün ve belleğinde sonsuza dek saklamak isteyeceği bir imgeye dönüştürsün . Benim kendimi bir türlü göremediğim gibi. "(s.38) Karamsarlığın bol miktarda,melankoli havasının çokça hakim olduğu kitap tam anlamıyla bir acılar çeşmesi. Okunması ilk sayfalar için çok güç, insan bir nereye geldik demiyor değil, ancak sayfaları çevirdikçe anlatıcının dediklerini dinlemek düşüyor sadece. İmgeleme sanatını da olağanüstü kullanmış yazar, bolca imgeler var öykülerde, Edebi değer bakımından söylenecek söz yok, bu anlamda yeterince doyduğumu düşünüyorum. Taş Bina ve diğerleri, Kabuk Adam'dan sonra okuduğum ikinci Aslı Erdoğan kitabı oldu. Geç tanıştım yazarla çok fazla hayıflanıyorum bundan dolayı ama Aslı Erdoğan'ı anlamam biraz daha uzun sürecek sanırım, bunun için çok çabalamalıyım. Keyifli okumalar... (Sinan)

--reklam--

Taş Bina ve Diğerleri PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Aslı Erdoğan - Taş Bina ve Diğerleri kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Taş Bina ve Diğerleri PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Aslı Erdoğan Kimdir?

1967 İstanbul doğumlu. Bilgisayar mühendisliği ve fizik okudu, yüksek lisansını CERN'de (Avrupa Yüksek Enerji Fiziği Laboratuvarı) hazırladı. Rio de Janeiro'da başladığı fizik doktorasını yarıda bırakarak yazmayı seçti, iki yıl Güney Amerika'da yaşadı.

İlk romanı Kabuk Adam 1994'te, öykü kitabı Mucizevi Mandarin 1996'da yayınlandı. Tahta Kuşlar adlı öyküsü, Deustche Welle Ödülü kazandı, dokuz dile çevrildi. İkinci romanı Kırmızı Pelerinli Kent (1998), Fransızca, Norveççe'ye çevrilerek Astes Sud tarafından yayınlandı, Gyldendal Yayınları'nın 'Marg' (Omurilik) Serisi'ne seçildi. Radikal'de yazdığı köşe yazıları Bir Delinin Güncesi ve Bir Kez Daha adlı kitaplarında toplandı.

Şu anda beş dile çevrilmekte olan Aslı Erdoğan, 'Geleceğin 50 Yazarı' arasında gösterildi. 2004'te Hayatın Sessizliği adlı çalışması yayınlandı. 2009'da çıkardığı son kitabı ise Taş Bina ve Diğerleri.

--reklam--

Aslı Erdoğan Kitapları - Eserleri

  • Kabuk Adam
  • Mucizevi Mandarin
  • Kırmızı Pelerinli Kent
  • Taş Bina ve Diğerleri
  • Bir Delinin Güncesi
  • Hayatın Sessizliğinde
  • Bir Kez Daha
  • Artık Sessizlik Bile Senin Değil
  • Bir Yolculuk Ne Zaman Biter
  • Kendi İçinden De Geçip Gitti Mi Uzaklara?
  • Avahiya Keviri ü En Din

--reklam--

Aslı Erdoğan Alıntıları - Sözleri

  • Defalarca kendimi aramaya girecek, bulduğumda, ardım sıra bırakmak zorunda kalacaktım, geriye dönebilmek için. (Hayatın Sessizliğinde)
  • Yalnızlığımız çok fazla can yaktığında, acıyı kaptan kaba aktarıyor, aslında zerre kadar anlam içermeyen hayata ne derinliklerine yüklüyoruz! (Kırmızı Pelerinli Kent)
  • Bütün sesleri yutan kentin ortasında, şarkı söylemeye çalışan bir dilsiz gibi hissediyordum. (Bir Delinin Güncesi)
  • — Bir insan ne kadar kötü dövülürse dövülsün, içeriden ya da dışarıdan, bedeni ya da ruhun ne kadar incinmiş olursa olsun, yaşamı yeniden sevebilir. Yeter ki kafasını hep aynı duvarlara vurmaktan vazgeçsin. (Mucizevi Mandarin)
  • “Herkes bir öyküde başrol kapmış ama kimse kendi öyküsünü anlatmıyor.” (Bir Yolculuk Ne Zaman Biter)
  • Son iki yüzyıla dek çok az kadın yazar-şair çıkmasında şaşılacak bir yan yoktu. Asıl mucizemsi görünen, hemcinslerimizin sonunda anonimlikten çıkıp metinlerinin altına imza atışıydı (Bir Kez Daha)
  • Yaşam başka yerlerde, başkalarının, onu koparıp ala­bilenlerin elindeydi. (Kırmızı Pelerinli Kent)
  • "Taşlar mı suskun, insanlar mı sağır?" (Artık Sessizlik Bile Senin Değil)
  • "İstanbul, yorgun ve alımlı bir kadın." diye düşündüm, "onca hor kullanılmış olmasına karşın güzel kalmayı başarmış, kalbi yaralı bir yosma. Değerini hiç bilmeyen erkeklerle yatmış; güzelliğini, her defasında azar azar yitirerek sunmuş onlara ve hep bağışlamış. Kolayca ele geçirilen ama hiç ulaşılamayan mağrur, benzersiz bir kadın." (Mucizevi Mandarin)
  • Avuçlarımı ter basıyor, önemli olan şeylerin başlaması, benim susmam gerekiyor. Ben biraz sussam ve onlar, kendiliğinden başlasa artık! (Hayatın Sessizliğinde)
  • Bir şehir, ancak içinde sevdiğiniz biri olunca yaşamaya başlar. (Mucizevi Mandarin)
  • Gömülme vakti gelmiş bir ölüye sarılır gibi sarılıyorum sana. (Kendi İçinden De Geçip Gitti Mi Uzaklara?)
  • Yalnızlığımı bir zırh gibi ku­şanıp okyanuslara açıldım. (Kırmızı Pelerinli Kent)
  • Bana kalırsa, kişisel tarihimin tek bir teması vardı; hayal kırıklığı (Kabuk Adam)
  • Cesurca kovaladığı gerçek, acımasızca yakalar onu. (Bir Delinin Güncesi)
  • ...beden tüylerine karşı girişilen Sisyphos'vari anlamsız savaşı. Yere serdi­ği gazeteye düşen kıllar gibi hissediyordu kendini; doğal, zararsız ve nedense istenmeyen. (Kırmızı Pelerinli Kent)
  • Sanki söyleyecek çok sözümüz var ama sesimiz kalmamış gibi. (Artık Sessizlik Bile Senin Değil)
  • Onun varlığı, insan üzerine uzun bir şiirdir. (Taş Bina ve Diğerleri)
  • bir şehir ancak içinde sevdiğiniz biri varsa yaşamaya başlıyor (Mucizevi Mandarin)
  • Yoksa biz dünyaya hep böyle mi bakıyoruz, kitap kapaklarına bakar gibi? (Bir Kez Daha)