Kitap Künyesi

Yazar: Simone de Beauvoir

Çevirmen: Işık Ergüden

Orijinal Adı: Tous les hommes sont mortels

Yayın Evi: Turkuvaz Kitap

İSBN: 9786055596866

Sayfa Sayısı: 413

--reklam--

Tüm İnsanlar Ölümlüdür Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

13. yüzyılda doğan Carmona Prensi Raymond Fosca iktidarını genişleterek daha adil ve zengin bir dünyaya egemen olma hayalleriyle dopdoludur. Tam zamanında imdadına yetişen ölümsüzlük iksiri, Fosca'ya eşi benzeri olmayan bir fırsat verir. Artık emellerini gerçekleştirmesinin önünde hiçbir engel yoktur. Ama ya ölümsüzlük bir lanetse? 

Fransız yazar ve filozof Simone de Beauvoir, 1946 tarihli bu heyecan verici romanında, ölümsüzlük teması üzerinden insan doğasını ve Avrupa tarihinin keskin dönemeçlerini ustalıkla gözlemliyor. İnsanın var oluş sorunsalını derinlemesine incelerken İtalyan şehir devletlerinden Habsburglara, Yenidünya'nın keşfinden Fransız Devrimi'ne kadar müthiş bir Avrupa tarihi anlatısını da kaleme alıyor.

Tüm İnsanlar Ölümlüdür, büyük bir yazardan merak ve zevkle okunacak bir roman.

(Tanıtım Bülteninden)

--reklam--

Tüm İnsanlar Ölümlüdür Alıntıları - Sözleri

  • "Yeniden yaşıyor olmaktan pişman mısınız?" "Hayır," dedi. "Yaşamak güzel." "Güzel." Birbirlerine gülümsediler.
  • “ İnsan sevdiklerinin yaşlandığını görmez.”
  • “Eğer yeterince uzun yaşarsanız, her zaferin günün birinde bozguna döndüğünü görürsünüz..." .... "Yaa, yüzeysel tarih bilgileri bunlar; bana hiçbir şey öğretmiyorsunuz. Yapılan her şey sonunda bozguna döner, bunu biliyorum. İnsan doğduğu andan itibaren ölmeye başlar. Fakat doğum ile ölüm arasında yaşam vardır."
  • “Kalbimin en derin yerini gören Tanrım." Eskiden genellikle üzüntülü günlerinde böyle dua ederdi ve Tanrı onun içini okur, ona daima hak verirdi. Böylesi zamanlarda azize olmayı hayal ederdi, kendini kırbaçlar geceleyin zeminde yatardı. Ama gökyüzü seçilmişlerle doluydu, fazlasıyla azize vardı. Tanrı bütün insanları seviyordu, ama Régine bu ayrımsız iyi niyetle yetinemezdi: artık Tanrı'ya inanmıyordu. Ona ihtiyacım yok, diye düşündü başını kaldırarak.
  • Yaşadığımı hissetmem gerek — ölmem gerekse bile.
  • En azından, ben öldüğümde yaşamış olacağım.
  • İnsanlar yaşarken, etrafımda birbirlerini sevip mutlu olurken, beni öldürüyorlarmış gibi geliyor bana.
  • Kötülük kötülüğü getirir
  • Bana akıl yürütme, düşünme öğretildi: Sizin fikirlerinizi körlemesine takip edeceksem bunlar neye yarar?

--reklam--

Tüm İnsanlar Ölümlüdür İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Ölümsüzlük bir lanet mi? Herkes ölüyor etrafındakiler sevdiklerin bir bir ölüyor ama sen yaşıyorsun. Savaşlar ölümler kayıplar, açlık, sefalet görüyorsun ve gördükçe daha mutsuz daha unutmussun bakıyorsun. Tüm insanlar ölecek bir gün ama sen yaşayacaksın. Ölümsüzlük bir lanet mi? Simone de Beavour bu kitabında ölümsüz bir adam olan Fosca'nın gözünden yaşadıklarını anlatıyor. Kitap çok akıcı ve sıkılmadan okunan kitaplardan. Avrupa tarihi hakkında bilgiler veriyor. (Vedat)

Insanlar ne için ölür? Insanlık için, özgürlük için, ilerleme için, mutluluk için ölürler; Carmona için, imparatorluk için ölenler vardır bu hikaye’de, onlar için olmayan bir gelecek için ölenler olmuştur. Ama ölümsüz ana karakterimiz Fosca’ya göre ne için ölmüştür insanlar? Doğru, bir hiç için ölmüştür ve ölürler insanlar. :) Simone de Beauvoir, “Bütün insanlar ölümlüdür” romanının kahramanının düşünceleri aracılığıyla dünyanın ve yaşamın hiçliğini tekrar tekrar gösterir. Ölüm, tüm çabalarımızı mahveder. Yokedicidir ölüm. Peki ölümsüz bir hayat, sonsuz bir varoluş, bir oluş ve olmayış çabası nasıl gözükür? “Bütün insanlar ölümlüdür”, diğer şeylerin yanı sıra, 'conditio humana' sorusuyla - bir insanı neyin oluşturduğu sorusuyla - ilgilenir. Bu aslında felsefenin temel sorusudur. Bunun temel noktası, her insanın er ya da geç yüz yüze geldiği ölümle, yüzleşmedir. Bu nedenle, kendi kaderini tayin etme ve kendini gerçekleştirme yeteneğimizi ve çabamızı önemli ölçüde etkiler. Beauvoir'ın romandaki temel ifadeleri, anlamın ancak o anda mümkün olduğu ve kendi hayatını riske atma özgürlüğünün insanlık için bir koşul olduğudur. Bunun baş koşulu ise ölümlülüktür. Bu nedenle ölümlü olmak bir nimettir. Romanın okurlarda uyandırmak istediği düşünce budur. Gelelim şimdi yazarımıza ve yazarımızın düşüncelerine ve felsefesine. Beauvoir, insanın varlığında ne olduğunu nesnel olarak ifade etmenin mümkün olmadığı görüşündedir. İnsan, "kendini hayatının bakış açısından anlaması gereken ve sadece kendisine karşı somut davranışında ne olduğunu belirleyen" açık bir varlık olarak anlaşılır. Simone de Beauvoir'a göre, insanlık durumu 'belirsizlik' tarafından belirlenir. Varoluşçu bağlamda, 'belirsizlik', 'ontolojik' bir çift doğaya veya anayasal belirsizliğe atıfta bulunur. Simone de Beauvoir'ın felsefesi ateisttir diyebiliriz. Birçok varoluşçu gibi, Simone de Beauvoir da - Nietzsche dahil olmak üzere - nihilist düşünürlerden güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Ancak, - bu ki çok önemlidir - hayatta kesinlikle hiçbir anlamı olmadığını belirtmek onların niyeti değildir. Sadece hayatın ve insan varlığının her zaman her insan için geçerli olması gereken önceden belirlenmiş bir anlamı olmadığını iddia eder. Din veya sosyal gelenekler gibi insanlara anlam veren tüm sistemleri reddederler. Her insan bağımsız olarak yaşamına bir anlam bulmalı veya yaratmalı ve böylece ona değer vermelidir. Beauvoir'a göre, 'otantik edebiyat' sadece bilgi için değildir. Bu konuda özel olan şey, okuyucunun kahramanlarla özdeşleşmesidir. Bu şekilde okuyucu, yazarın bakış açısını kendi dünyası gerçekmiş gibi kabul eder. Aynı zamanda, aynı olmadığının da farkındadır. Beauvoir, okuyucuyu eylemleri ve karakterleri yargılama, romandaki olayları yorumlama ve bunlara kendi yaşamlarında tepki verme özgürlüğünü kullanmaya teşvik etmek için kasıtlı olarak romanı bir edebi tür olarak seçmiştir. Bir yandan Beauvoir'ın romanları tarihsel olaylara göndermeler içerir. Her şeyden önce, 13. yüzyıl ile 20. yüzyılın başları arasında geçen bir roman olan “Bütün insanlar ölümlüdür”, gerçek tarihsel olaylara dayanmaktadır (ortaçağ İtalya'sında, V. Charles yönetimindeki mahkemede, Fransa ve Fransız Devrimi sırasında). Simone de Beauvoir, mutlak olanı kavramaya ve evrensel bir cevap vermeye çalışmaz, bunun yerine deneyimlerin benzersiz, öznel, dramatik yönlerini inşa eder. Beauvoir, yarattığı karakteri Fosca’ya farklı farklı tanımlayan karakter özellikleri vermiştir. Aynı zamanda eziyetleri, isyanları, iktidar hırsı, ölüm korkusu, mutlak arzularıyla zirveye çıkan ve sonra bir şey hissetmeyen, insanın varlığını bir hiç olarak gören ve özel lanetinden kurtulup ölmek isteyen bir karakter çizmiştir. Duyguların çeşitliliği, miktarı ve derinliği şaşırtıcı şekilde temsil edilir. Düşünceler, görüşler ve felsefi sohbetler de fazlasıysa yer alır farklı karakterler arasında. “Bütün insanlar ölümlüdür” klasik bir dram gibi yapılandırılmıştır. Önsöz, beş bölüm ve bir sonsözden oluşmaktadır. Önsözde bencil bir aktris olan Regine tanıtılır. Nihai hedefi tiyatroda ün kazanmaktır. Bir otelde Fosca ile tanışır. Karizmasından büyülenerek dikkatini çekmeye çalışır. Fosca ona ölümsüz olduğunu açıklar ve bir ilişkiye başlarlar. Regine, Fosca'nın anılarında ölümsüzleşebilmesi için hayatının bir parçası olmak istiyor. O olmak istiyor, her zaman. Fosca'nın durumunu anlamıyor ve süreksizliğinden ümidini kesmeye başlıyor. Fosca onu terk eder, Regine onu takip eder ve ona hayat hikayesini anlatarak kendini açıklamasını ister. Bundan sonra tarihe bir yolculuk yaparız, Fosca aracılığıyla. İlk bölüm Orta Çağ'da geçiyor. Fosca, kurgusal İtalyan şehri Carmona'nın prensidir. Şehir düşmanlar tarafından tehdit edildiğinde, Fosca suikasttan korkar. Bundan kaçınmak için, kendisine bir dilenci tarafından verilen bir iksir içer ve bu iksir sayesinde ölümsüz olur. Etrafındaki sevdikleri ölürken, o daim olan hayatın tadını çıkarır. Fosca, Carmona'yı şöhrete, ekonomik başarıya ve refaha ulaştırmak amacıyla çeşitli kampanyalara öncülük eder böylelikle. İlk şüpheleri, çabalarının ne anlamı olduğunu sorunca ortaya çıktı. İlk kez “niçin?” sorusu ile karşılaşırız. Birkaç yenilgiden sonra Fosca Carmona’dan pes eder. Bunun yerine tüm dünyayı yönetmek ister ve bu nedenle Roma İmparatorluğu Kralı Maximilian'ın hizmetine girer. Kibir, ego ve açgözlülük ile dolmuş arzulardan oluşan ateş topu ruhunu tutuşturdu ve onu kül tozu olmadan bırakmadı - O artık tüm dünyayı yönetmek istiyordu. İkinci bölümde, Fosca, Maximilian'ın torunu Karl'ı, yardımıyla dünyayı fethetmek ve bir cennet inşa etmek niyetiyle, onu yetiştirir. Diğer şeylerin yanı sıra, Kızılderili halklarının öldürülmesi ve Amerikan kolonilerindeki toprakların sömürülmesi için Karl'a sesleniyor. Karl ile birlikte, Reform'un ardından siyasi huzursuzlukla ilgilenir. Carmona'ya döndüğünde geçmişini kaybettiğini ve yalnız olduğunu fark eder. Çabalarına rağmen, Fosca ile Karl Avrupa'yı tek bir yönetim altında birleştirmeyi başaramaz, ancak yıkım hüküm sürer. Fosca, hayalindeki krallığı orada kurabilme umuduna sahip olduğu için Amerika'ya seyahat etme arzusu duyar. Fosca, 10 yıl sonra nihayet Amerika'ya gider. O sırada, Küba'da insanlar yoksulluk ve açlık içinde yaşamaktadır. Yerliler eziliyor ya da katliamlar yapılıyordur. Panama ve Peru'daki durum da benzer. Yerli halk tümüyle sefalet içinde yaşar. Fosca, İnka kültürüne, altyapısına, şehirlerine ve tapınaklarına hayrandır. Ama bunları yok edenin bir parçası olduğunun da farkındadır. Üçüncü bölüm, Fosca'nın Karl'la geçirdiği zamandan sonra dünyayı nasıl gezdiğinin kısa bir açıklamasıyla başlar. Fosca, bir Hint köyünde Carlier ile tanışır, keşif yolculuğunda ona eşlik eder ve ikisi arasında bir dostluk gelişir. Fosca'nın birkaç yıl boyunca bir Hint köyünde yaşadığına kısaca değindikten sonra, dördüncü bölüm onun daha sonra mutlakiyetçi Paris'te kalışını anlatmaktadır. Fosca, kölesi Bompard'a eziyet ederek ve düzenli olarak partilere katılarak zaman geçirir. Her şeyden nefret eder ve can sıkıntısından başkalarına zarar verir. Bir gün üniversite kurmak için maddi destek isteyen Marianne tarafından ziyaret edilir. O da kabul eder ve üniversite için araştırmaya başlar. İşyerinde Marianne'e aşık olur ve evlenirler. Bompard'ı Rusya'ya gönderir. Marianne'in isteği üzerine iki çocukları olur: Henriette ve Jacques. Bompard, Marianne'e sırrını söylemekle tehdit ederek geri döner ve Fosca'yı para için zorlar. Birkaç yıl sonra nihayet intikam alır ve ona Fosca'nın ölümsüzlüğünü anlatır. Marianne daha sonra Fosca'dan zihinsel olarak uzaklaşır ve ölene kadar fiziksel ve zihinsel olarak yok olur. Beşinci bölümde, Fosca Marianne ve onun büyük torunu Armand'ı izliyor. Bu genç adam, Cumhuriyetçiler adına siyasi olarak aktiftir. Armand, normalde ölümcül bir kaza geçirdikten sonra Fosca'nın sırrını öğrenir ve onun ölümsüzlüğünden yararlanmaya başlar. Armand, Fosca'dan işçileri politik olarak etkileyebilmeleri için halkla kaynaşmasını ister. Bunu yapmak için Fosca, kötü çalışma koşulları altında bir atölyede çalışmaya başlar. Armand, Spinelli, Fosca ve başka bir arkadaş olan Garnier, bir isyanda savaşır. Garnier, müzakerelerin başarısız olduğunu ve hiçbir cumhuriyetin ilan edilmeyeceğini bilmesine rağmen, barikatları ölümüne savunuyor. Hayatta kalanlar tutuklanmıştır. Armand ve diğer 24 mahkum hapisten kaçmayı planlıyor ve bunu başarıyor da. Fosca, özgürlüğünden vazgeçip gardiyanı tutmaya gönüllü oldu ve 10 yıl daha Cumhuriyet adına hapiste kalan tek kişi oldu böylelikle. Sonsözde Fosca Regine’ye, 60 yıl boyunca ormanda nasıl uyuduğunu anlatıyor. Buradan nasıl akıl hastanesine yatırılıp, otele geldiğini açıklar. Fosca'nın hikayesi bittiğinde, ikisi de ne yapacaklarını bilmiyor. Fosca, bir fareyi aynı kendisi gibi ölümsüzlüğe mahkum ettiği için, vicdan azabı çekip, gitmeyi tercih ediyor. Regine bitkin ve çaresiz kalınca, çığlık atıyor. Fosca’nın bu korkunç kaderini şimdi anlıyor ve ürperiyordu, ama bu onun için daha fazla bir sorun oluşturmayacaktır. Fosca’nın dediği gibi “bitecek”. “Bütün insanlar ölümlüdür” başlığı banal gelebilir. Başlık, romanın mesajıdır: İnsanları insan yapan ölümlülüktür. Ölüm, insan yapısı ve karakteri için temel gereksinimdir. Onsuz, insanın kendisiyle ve dünyayla ilişkisi dengesiz olurdu. Romanda Simone de Beauvoir, Fosca örneğini kullanarak bu temel gereksinimi karşılamayan bir kişinin insanlığını nasıl kaybettiğini ve bundan acı çektiğini gösterir. Ana tema ölümdür. Regine mesela ölümden endişe ediyor. Tanınma ihtiyacından dolayı ondan korkuyor. Güçsüzlükten ve unutulmaktan korkar, çünkü kendisi değerli ve önemli olmak ister. Dünyada sonsuza kadar iz bırakmayı ve ün kazanmayı umutsuzca arzular. Başka bir ana motif dramadır. Fosca, bireyin yaşamını bir oyun, toplumsal uzlaşımları gülünç bir "kılık değiştirme" olarak görür. İnsanların veya omun dediği gibi “sinekçiklerin” elde ettikleri hiçbir şeyin kalıcı olmadığı gerçeğinden, hiçbir şeyin değerinin olmadığı sonucuna varır. Hiçbir şey önemli değil, her şey anlamsız ve yararsız olur. Aynı zamanda, Regine mesleki olarak bir aktris ve Fosca ile tanışmadan önce oyunculuk yaparak kendi sonluluğunu alt etmeyi hedefliyor. Tiyatroda ün kazanarak kendini ölümsüzleştirmek istiyor. Fosca ile karşılaşması ona bu umudun bir hata olduğunu ve er ya da geç tüm şöhretin yok olacağını, er ya da geç herkesin unutulacağını ve yok olacağını gösterir. Oyunculuk hırsının saf olduğunu ve bir şekilde bir oyun gibi etkilendiğini fark eder. “Ben bir yalanım” der. Regine sonunda “bütün yalanları öldürür” ve ayrıca somutlaştırdığı figürün, Rosalinde'nin öldüğünü belirttiğinden, her iki motif birbiriyle bağlantılıdır. Onunla Regine'in umudu ve tiyatro tutkusu ölür. Regine sadece tiyatroda oynadığı karakterden değil, aynı zamanda toplumda oynadığı rolden de vazgeçiyor çünkü ikisi de ona önemsiz ve yapay geliyor. Fosca'nın deneyimlerinin tekrarları da dikkat çekici. Tekrar tekrar belirli bir kişi onda yeni umutları tetikler ve sonunda Fosca tekrar tekrar başarısız olur. Sadece hikayeler çok benzer değil, aynı zamanda eserde merkezi cümleler de birkaç kez tekrarlanıyor. Fosca, hikayesinde tekrar tekrar hayatındaki diğer olaylara atıfta bulunur ve böylece genel bir ifade oluşturmak için bireysel hikayeleri birbirine bağlar. „Neye yarar?“ sorusu da merkezdedir. Fosca yavaş yavaş durumunun farkına vardıkça, dünyayı giderek daha fazla sorgulamaya başlar. Felsefi bir deney olarak ne kadar ilginç ve ilgi çekici olsa bile, benim kanım bir türlü ısınamadı bu esere. Senaryoda tanımlanılan duyguları tanısam, zaman zaman kendimde veya başka insarlar da görsem bile, neredeyse hiç bir karakteri benimseyemedim, neredeyse hiç bir ilişki veya bağlantı göremedim. Bu kadar duygusal anlatıma karşı, ben duygusuz kaldım. Cümleleri, anlatıyı düzeysel buldum. Tabii, Fosca bir zaman sonra da düzeysel ve karanlık bir karakter olduğundan kaynaylanıyor olabilir bu. :p Ara ara 5 bölüm boyunca süren uzun tarihsel anlatı sıkıcı geldi, ilk bölümleri kendime işkence ediyormuşsuna okudum. Felsefi bölümü sanki arkaya kaydı da, 10. sınıf tarih dersini 60 yaşındaki öğretmenimden dinliyormuş gibi hissettim. Diğer yandan yine ara ara, Habsburger tarihini, aztek imparatoru olan Montezuma’yı, Luther’ın yaşadığı dönemi veya 19. Yüzyılın tarihini bildiğim için ve bildiklerimin yenilenmesi üzerine sevindim. Sevdiğim başka bir detay ise “hayatı onun gözleri ile görme çabası” olan metafor. Yukarıda belirtildiği üzere, Fosca her ne zaman bir kadınla karşılaşsa, yine ve yeniden yaşamaya başlıyor. Ama bunların arasında özel biri vardı. Marianne. Marianne benim gözümde özel ve tümüyle muhteşem bir karakter idi. Hayattan vazgeçmiş Foscayı, entellektüel ve sosyal aurası ile hayata bağlayabilmiştir. Beauvoir böyle karakterleri sevdiğini de düşünüyorum. Beauvoir’ı az çok tanıyan herkes biliyordur ki, varoluşçuluk, siyaset ve sosyal katılım konularında o her zaman mevcuttur. Ve bu yapıt ile bunu bir kez daha kanıtlamıştır. (Zeynep)

Güzel ve hırslı oyuncu Regine, çok başarılı olup unutulmaz olmayı istemektedir.Fosca ile tanışıp onun hakkındaki gerçeği öğrendiğinde ;ölümsüzlüğe mahkum bu lanetli adamın anılarında sonsuza kadar yaşayabileceği saplantısına sürüklenir. Oysa Fosca'nın altı yüz yıllık ölümsüz varlığında yaşadıklarını anlattıkça ; hırs, şöhret, güç, zenginlik, aşk,  gibi insani duyguların nasılda boş ve anlamsızlığına şahit olur. Oscar Wilde ; "İnsan doğası hakkında bildiğimiz tek şey, değiştiğidir." der.  Yakın perspektiften bakılınca evet değişiyor gibi görünse de geniş bir açıdan baktığımızda mesela 600 yıl gibi bir sürede inceleme yaptığımızda aslında değişmediğini görüyoruz. Kitabımızdaki ölümsüz Fosca'nın anlattıklarına bakarsak maalesef insan değişmiyor. Farklı zamanlarda, farklı renklerde, farklı yerlerde, farklı şekillerde hep aynı fasit daire içinde insan... Her çağın insanı, kendini bir öncekinden daha zeki, daha gelişmiş zannetsede aslında hep aynı fenomenlerin peşinde ömür tüketiyor... "Dünya genişliyordu, insanlar giderek kalabalıklaşıyordu, şehirleri büyüyordu, ormanlarda ve bataklık arazilerde verimli topraklar fethediyorlardı, yeni alet edevat icat ediyorlardı; fakat mücadeleleri de giderek vahşileşiyordu, katliamlarda kurbanlar binlerle sayılıyordu: Yapmanın yanında yok etmeyi de öğreniyorlardı. Sanki inatçı bir Tanrı, yaşam ile ölüm arasında, refah ile sefalet arasında kımıltısız ve saçma bir dengeyi korumaya çabalıyor gibiydi. " (İlkay Yurttaş Koşar)

--reklam--

Tüm İnsanlar Ölümlüdür PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Simone de Beauvoir - Tüm İnsanlar Ölümlüdür kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Tüm İnsanlar Ölümlüdür PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Simone de Beauvoir Kimdir?

Simone Lucie-Ernestine-Marie-Bertrand de Beauvoir (/simɔn də boˈvwaʀ/; 9 Ocak 1908 – 14 Nisan 1986) Fransız yazar ve filozof. Roman, felsefe politik ve sosyal deneme, biyografi ve otobiyografi yazarı, gazeteci.

En önemli eseri 1949’da yazdığı, kadınların gördüğü baskıların bilimsel incelenmesini yaptığı ve modern feminizmin temellerini kurduğu İkinci Cins (Le Deuxième Sexe) adlı eseri sayılabilir.

Yaşamı 

Simone de Beauvoir 9 Ocak 1908’de Paris’te Georges Bertrand ve Françoise (Brasseur) de Beauvoir çiftinin kızı olarak dünyaya gelmiştir. Geleneksel bir ailenin büyük kızıdır. Otobiyografisinin ilk bölümünde (Bir Genç Kızın Anıları) dinine ve ülkesine bağlı ataerkil bir ailenin sorumluluklarla donatılmış kızı olarak yaşadığı dönemden bahseder. Kişiliğinin koyu katolik annesinin ve bilinemezci babasının karşıtı olarak şekillendiği söylenebilir.

Çocukluk ve ergenlik çağını etkileyen iki ilişkisinden biri kardeşi Helen diğeri arkadaşı Zaza ile olan ilişkisidir. Helen’in küçüklüğünden itibaren ona sürekli bir şeyler öğretmeye onu yetiştirmeye çalışmış ilişkisinde öğretici bir kaygı içinde olmuştur. Zaza ise trajik yaşamı ve ölümü ile Simone’nun karşılaştığı ilk sorunu oluşturuyordu.

Matematik ve felsefede Baccalauréat sınavını geçtikten sonra Katolik Enstitüsü’nde matematik öğrenimi ve Saınte Marie Enstitüsünde yabancı dillerde yazın eğitimi gördü. Daha sonra Sobone’da felsefe eğitimi aldı. 1929’da seçkin Ecole Normale Superieure’ye kayıt olan ve Sabone’da kurs almakta olan Jean-Paul Sartre ile tanışır. Beavuvoir’un Ecole Normele’de eğitim gördüğü yanlış ve yaygın olan bir bilgidir. Ancak bu okuldaki Sartre ve felsefe gurubundaki diğer insanlar tarafından iyi tanınmaktadır. 1929’da felsefede Agregation başaran en genç öğrenci olur. Sartre o yıl birinci olur, Simone ise ikinci. Ancak herkes bilir ki de Beauvoir felsefede en iyi idi. Sartre’a birincilik erkek olduğu için verilmişti. Sorbonne’da iken hayatı boyunca bilinecek lakabı Castor(Cesur) edinecektir.

1943 yılında Simone Konuk Kız (L'Invitée) adlı Rouen okulundaki öğrencilerinden Olga Kosakiewicz ile olan kronik lezbiyen ilişkisinin öyküsünü yayınladı. Bu öykü aynı zamanda de Beauvoir ile Sartre arasındaki karmaşık ilişkiyi ve ilişkinin bu üçlü ilişkiden nasıl zarar gördüğünü anlatır

Ve II. Dünya Savaşı'ndan sonra De Beauvoir Sartre’ın Maurice Merleau-Ponty ve diğer arkadaşları ile kurduğu Modern Zamanlar (Les Temps Modernes ) adlı politik gazetede çalışmaya başladı. De Beauvoir bu gazetede kendini geliştirdi ve ölümüne kadar editör olarak çalışmaya devam etti.

Belirsizlik Ahlakı Üzerine (Pour Une Morale de L'ambiguïté , 1947) kitabında Fransız varoluşçuluğu etkileri farkedilmektedir. Kitapta çok sade bir biçimde Sartre’ın olmak ve hiçlik felsefeleri arasındaki geniş açıyı göstermektedir. De Beauvoir bir biseksüeldir. Ancak bir seminerde Nelson Algren’le tanıştığı 1947 yılına kadar kadar orgazma ulaşamamıştır. Chicago’da Beauvoir Algren ile ilişkisinde ilk orgazmını yaşar. Bu Fransa’da iki ayrı kitap olarak basılan İkinci Cins kitabına da ilham olur. Bu çalışma Amerika’da da The Second Sex olarak yayıncı Alfred A. Knoph’ın karısı Blance Knopf ‘un tavsiyesi üzerine Howard Parshley tarafından çevirilerek yayınlanır.

Kadın: Efsane ve Gerçek 

Simone de Beauvoir önce Kadın: Efsane ve Gerçek adlı denemesini yazar. Bu denemesinde erkeklerin kadınları, erkekleri yanlış havalara, izlenimlere sokan gizemli “diğer”ler olarak gördüğünü iddia eder. Ve erkeklerin, bu “diğer”olma durumunu, kadınları ve onların problemlerini anlamadıklarına, onlara yardım etmediklerine hatta onlara uyguladıkları baskılara bir neden olarak kullandıklarını iddia eder. Bu durumun tüm toplumlarda klişeleşmiş bir hal aldığını ve her zaman hiyerarşiyi elinde tutanların güçsüzleri “diğer” olarak tanımladığını ve onları etraflarında dolaşan karanlık gölgeler olarak nitelendirdiğini savunmuştur. Bu durumun sınıflar arasındaki ilişkilerde, dinsel, ırksal ayrımların mücadelesinde her türlü karşıtlıkta görüldüğünü ama hiç karşıtlıkta “diğer” nitelendirmesinin ve “diğer”e yaklaşımın kadın-erkek ayrımındaki kadar klişeleşmiş bir hal almadığını, hayatın mevcut düzenine gerekçe olarak gösterilmediğini söyler.

İkinci Cins 

Yazarın bu eseri 1949’da Fransa’da yayınlanmıştır. Freudcu yönleri ağır basan feminist bir varoluşçuluk göze çarpar. Varoluşçulukta olduğu gibi de Beauvoir temel prensip olarak var oluşun özden önce geldiğini kabul eder ve “Kadın doğulmaz kadın olunur.” prensibine ulaşır.

Araştırmaları diğer kavramı üzerine yoğunlaşmıştır. Kadınların diğer olarak tanımlanmasını ve mevcut sosyal konumunu, gördüğü baskının temeli olarak olarak nitelendirir De Beauvoir tarihte her zaman kadının sapkın ve anormal canlılar olarak görüldüğünü iddia eder ve Mary Wollstonecraft’ın dahi erkekleri kadınlara ulaşmaları gereken ideal örnek olarak gösterdiğini ileri sürer.

De Beauvoir “Bu durum kadınların kendilerini normalden sapmış, dışta kalan ve normale ulaşmaya çalışan canlılar gibi algılamalarını sağlayarak onlarını başarılarını sınırlandırmışdır.” der. Feminizme göre bu düşünce artık bir kenara atılmalıdır. De Beauvoir iddia eder ki kadınlar erkekler kadar ayırım yapma, seçme yeteniğine sahiptir ve böylece kendilerini geliştirmeyi seçebilir, kadını mevcut durumundan ileri götürebilir, kendi hayatlarının ve dünyanın sorumluluğunu alabilir.

Ölümü ve sonrası 

1981’de Sartre’ın acı dolu son yıllarını anlattığı Veda Töreni’ni (Cérémonie Des Adieux) yazar. Kendisi de Paris’de Cimetière du Montparnasse mezarlığına Sartre’ın yanına gömülür. Mezar taşında isimleri alt alta yazılır. Ölümüden sonra ünü yayılmaya devam eder. Sadece 1968’lerin post-feminizminin kurucusu olduğu için değil aynı zamanda akademisyen olarak ve varoluşcu Fransız düşün insanı olarak da ünü gelişerek yayılır. Sartre’ın üzerindeki etkisi her zaman görülür. Felsefe üzerine yazdığı birçok eserde de Satre’ın varoluşçu etkisi görülebilir. Paris'te Seine Nehri üzerine yapılan bir köprüye yazarın adı verilmiştir.

Eserleri 

Konuk Kız, (1943)

Pyrrhus ve Cineas, (1944)

Başkalarının Kanı, (1945)

Kim Ölecek?, (1945)

Her Erkek Ölümlüdür, (1946)

Belirsizlik Ahlakı Üzerine, (1947)

İkinci Cins, (1949)

Gün gün Amerika, (1954)

Mandarinler, (1954)

Sade’ı Yakmalı mı?, (1955)

Uzun Yürüyüş, (1957)

Bir Genç Kızın Anıları, (1958)

Yaşlılık, (1960)

Sessiz Bir Ölüm, (1964)

Les Belles Images, (1966)

The Woman Destroyed, (1967)

Yaşlılık, (1970)

Hesap Tamam, (1972)

When Things of the Spirit Come First,(1979)

Veda Töreni, (1981)

Sartre’a Mektuplar, (1990)

Aşk Mektupları (Nelson Algren’e), (1998)

Ödülleri

1983 Sonning Ödülü

--reklam--

Simone de Beauvoir Kitapları - Eserleri

  • Sessiz Bir Ölüm
  • Sade'ı Yakmalı mı?
  • Kadın - İkinci Cins 1
  • Moskova'da Yanlış Anlama
  • Yıkılmış Kadın
  • Denemeler
  • Tüm İnsanlar Ölümlüdür
  • Kadın - İkinci Cins 2
  • Mandarinler
  • Bir Genç Kızın Anıları
  • Kadın - İkinci Cins 3
  • Kadınlığımın Hikayesi
  • Konuk Kız
  • Ben Bir Feministim
  • Başkalarının Kanı
  • İkinci Cinsiyet
  • Olgunluk Çağı 1
  • Veda Töreni
  • Simone de Beauvoir'dan Sartre'a Mektuplar
  • Nelson Algren'e Aşk Mektupları
  • Olgunluk Çağı 2
  • Koşulların Gücü - Birinci Kitap
  • Güzel Görüntüler
  • Koşulların Gücü - İkinci Kitap
  • Yaşlılık-1 - İlk Çağı
  • Yaşlılık-2 - Son Çağı
  • Veda Töreni ve Jean Paul Sartre'la Söyleşiler
  • Brigitte Bardot and The Lolita Syndrome
  • Die Unzertrennlichen
  • Extracts From: The Second Sex
  • Konuk Kız
  • Müphemlik Ahlakı Üzerine - Pirus ve Sineas
  • The Ethics of Ambiguity

--reklam--

Simone de Beauvoir Alıntıları - Sözleri

  • Ama neye yarardı ağlamak sızlanmak? Baş kaldırmak da çok yorucu ve boş bir güldürü. Hiçbir çıkış yoktu. Dünyanın hiçbir yerinde ya da kendi içinde, kendisine ayrılmış bir doğru yoktu. (Konuk Kız)
  • uzun uykuları ve uykusuz geceleri seviyordum (Olgunluk Çağı 1)
  • Insanlık dediğimiz şey erkeklerden oluşmuştur ve erkek kadını kendi varlığı içinde değil, kendisine göre tanımlamaktadır. (Kadın - İkinci Cins 1)
  • En azından, ben öldüğümde yaşamış olacağım. (Tüm İnsanlar Ölümlüdür)
  • Birisi bana "Seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terk etmiyor ki" demişti. (Konuk Kız)
  • Bunun, bizim toplumlarımızdaki erkeklerin, benim büyüklük kompleksi diye adlandıracağım bir biçimde, üstün oldukları düşüncesini içselleştirmiş olmalarıyla da bağlantısı var. Bundan vazgeçmeye hazır değiller. Kendilerini yüceltmek için kadınları aşağı görmek ihtiyacınıu duyuyorlar. Kadınlar da kendilerini aşağı görmeye o kadar alışmışlar ki, nadir olarak eşitlik için mücadele ediyorlar. (Ben Bir Feministim)
  • Her eylem bir seçimdir. (Olgunluk Çağı 2)
  • “…insanlarla ilişkisi olmayan bir eşya olduğu izlenimine kapıldığını söyledi bana.” (Veda Töreni)
  • Bugün kimse kırbaçlamanın, şehvetin aşırılıklarıyla sönmüş gücü tazelemek gibi büyük bir erdem taşıdığını yadsıyamaz. (Sade'ı Yakmalı mı?)
  • Size yeniden kavuşma ihtiyacı hissetmiyorum çünkü sizden ayrı değilim, sizinle her zaman aynı evrendeyim. (Simone de Beauvoir'dan Sartre'a Mektuplar)
  • “Can güvenliği yerine kasıtlı olarak verimi yeğliyorlar. Yani üretimi insanların canından üstün tutuyorlar.” (Veda Töreni)
  • Ne acı, ne istek, ne umut, hiçbir şey duymuyorum. (Simone de Beauvoir'dan Sartre'a Mektuplar)
  • . Kendini bilmek mutluluğun garantisi değildir, ancak mutluluktan yanadır ve onun için savaşma cesaretini sağlayabilir. ... (Koşulların Gücü - Birinci Kitap)
  • insanlarla hiçbir zaman anlaşamayacağımın bilincine vardım (Olgunluk Çağı 1)
  • "Şu hale göre insanın yaşı 70'tir.İlk 30 yılı kendine ait olandır.Ve bu da çabuk geçer...Sonra eşekten aldığı 18 yıl gelir, bu esna da omuzların da yük taşımaktadır, başkalarını besleyecek buğdayı değirmene o vermektedir...Daha sonra köpekten aldığı 12 yıl gelir, bu esnada da kendini bir köşeden ötekine sürükleyerek homurdanır durur, çünkü artık ısıracak dişleri yoktur...Bu devre de geçtiğinde artık ömrünü tamamlamak üzere maymundan aldığı 10 yıl kalmıştır kendisine .Artık kafasına sahip değildir.Biraz da tuhaf olur ve çocukları güldüren, kendisiyle alay ettiren acaip şeyler yapar". (Yaşlılık-1 - İlk Çağı)
  • Fakirler çok defa diğerlerine oranla daha hastalıklı olurlar, çünkü konforsuz İzbelerde otururlar, gerektiği gibi beslenemezler, zor ısınırlar; üstelik hastalıklarını tedavi ettiremezler ve hastalıkları ciddileşir, çalışmalarını engeller, yoksuluklarını çekilmez hale getirir. Sefaletlerininin utancı içinde, evlerine kapanıp, her türlü toplumsal ilişkiler kaçarlar. Komşularının, yardımıyla geçirdiklerini bilmelerini istemezler; dostlar tarafından yapılacak ufak tefek hizmetlerden de askeri bakımdan kendileri yoksun bırakırlar ve en sonunda yatalak hale düşerler. (Yaşlılık-2 - Son Çağı)
  • Ahlaki tutum, teknik ve toplumsal koşullar olumlu davranışları olanaksız kılınca ortaya çıkar. Ahlâk, olanakların kıtlığı ve tekniklerin yetersizliğinin sizi içinde bıraktığı durumu yaşamaya yardımcı olan idealist çarelerin tümüdür. (Koşulların Gücü - Birinci Kitap)
  • Egemen sınıfın isteği gücü sürdürmektir ve bunun tek yolu kadınları evde tutmaktır. Kadın depolitize olursa erkeği de depolitize eder. Çünkü kadınların özgürleşmesi daima toplumsal özgürleşme ile ilişkilidir. (Kadın - İkinci Cins 1)
  • İnsan, özgürlüğünden kaçmaya meylettiği halde, özgürlüğe mahkûm bir varlıktır. (İkinci Cinsiyet)
  • - Ne kaybettin? - Gençliğimi. (Moskova'da Yanlış Anlama)