Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri - Sungur Savran Kitap özeti, konusu ve incelemesi

Kitap Künyesi

Yayın Evi: Yordam Kitap

İSBN: 9786055541064

Sayfa Sayısı: 254

--reklam--

Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Kemalizmin günümüz Türkiye'sine devrettiği resmî tarih, bugün hem burjuva dünyasında hem de solda yaygın biçimde sorgulanıyor. Türkiye tarihinin, resmî ideolojinin taşlaşmış kalıplarının kırılması temelinde yeniden ve özgürce değerlendirilmesi tartışma gündeminin yakıcı maddelerinden birini oluşturuyor. Sorun, bu yeniden değerlendirmenin hangi temellerde yapılacağı. Resmî ideolojinin bugün solda yaygın kabul gören eleştirisi liberal burjuva teorisinin kategorilerini temel alıyor. Sungur Savran, bu eleştirinin 20. yüzyıl boyunca yaşanan toplumsal ve politik mücadelelerin gerçek doğasının kavranması bakımından, resmî ideoloji kadar yanıltıcı olduğunu ileri sürüyor. Türkiye'de Sınıf Mücadeleleri, gerek Kemalizmin ve onun bugünkü mirasçısı ulusalcılığın, gerekse sol liberalizmin 20. yüzyıl Türkiye tarihinin bütün dönüm noktalarını (Milli Mücadele ve Cumhuriyet'in kuruluşu, çok partili yapıya geçiş, 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül vb.) yanlış yorumladığını ileri sürüyor. Doğru bir kavrayışa ancak Türkiye tarihinin bir sınıf mücadeleleri tarihi olarak yeniden okunması yoluyla varılabileceğini ortaya koymaya çalışıyor. Kitabın 1980'e kadar uzanan ilk cildi, daha önce 1992 yılında basılmıştı. Bu yeni basım, Savran'ın kitaptaki tezlere yöneltilmiş eleştirilere cevabını da içeren uzun bir Önsöz ile başlıyor. 1908 Jön Türk devrimi konusunda yeni bir bölümü de içeriyor. İkinci cilt ise 1980'den günümüze Türkiye'nin gelişimini sınıf mücadeleleri temelinde inceleyecek.

--reklam--

Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri Alıntıları - Sözleri

Batı'da kapitalizmin şafağı, Doğu'da Osmanlı'nın görkeminin çöküşünün borusunu çalmıştır.
Sınıf mücadelesi artık moda değil, Aydınlar sınıf mücadelesinden söz etmekten hoşlanmıyorlar, söz edenleri de geçmişin aşılmış dünyasından arta kalmış kalıntılar gibi görüyorlar..
Eğer para dünyaya bir yanağında doğuştan kan lekesi ile geliyorsa, sermaye tepeden tırnağa her gözeneğinden kan ve pislik akarak geliyor
Önderlikler devrimler için belirleyici önemdedir, ancak bir devrim önderliğe indirgenemez.
Bir ulus kendi kurtuluş mücadelesini veriyorsa başka bir ulusu baskı altına alamaz
"Neden toplanmış bekleşiyoruz pazar yerinde? Barbarlar gelecek bugün. Neden böyle hareketsiz Senato? Boş oturuyor Senatörler, yasalarla uğraşacaklarına? Çünkü barbarlar gelecek bugün. Senatörler neden uğraşıp dursun yasalarla? Barbarlar gelince yapacak nasıl olsa"
Liberal efsanelerin yarattığı yanılsamaların aksine, kapitalizmin beşiği olan Avrupa’da bile devlet, sermayenin ilk birikimi sürecinde, özel olarak da ticaret sermayesinin sanayi sermayesine dönüşümünde, önemli bir tarihsel rol oynamıştır. (...) Ama 19. yüzyılda tek bir ülkede, Asya’nın yeni kapitalist gücü Japonya’da devlet salt özel sermaye birikimine müdahalenin ötesine geçerek sanayinin kapitalist temellerde örgütlenmesini kendi üzerine aldı. Türkiye’nin 30’lu yıllarda izlediği yol işte Japonya tarafından açılmış olan bu yoldu. Bunda Türkiye yalnız değildi. Latin Amerika’nın göreli olarak gelişkin ülkeleri de 30’lu yıllarda aynı yola girmişlerdi.
DP iktidarı altında gerçekleşen değişikliklerinin hemen hemen hepsinin temelleri, Kemalist mitolojinin yaymaya çalıştığının aksine, 1946-50 döneminde CHP hükümetlerince atılmıştır; DP'nin yaptığı kendinden önce ortaya çıkan eğilimleri daha ileri götürerek sistematik hale getirmektir.
DP’nin sınıfsal doğası bir “halk hareketi” olarak nitelenmesine kesinlikle izin vermez. DP/AP geleneği, köylülüğün burjuvazinin hegemonyası (Gramsci) ya da yöneticiliği (Lenin) altına girişinin siyasal dolayımıdır.
Sermaye tarihsel gelişimi içinde, sürekli olarak, bir yandan kendi dışında oluşmuş dışsal engellerle, bir yandan da kendi çelişkili hareketi sonucunda oluşmasına yol açtığı içsel engellerle karşılaşır. Sermayenin gelişmesinin tarihi aynı zamanda bu engellerin ortadan kaldırılması ve koşulların sermayeye uygun hale getirilmesi için verilen mücadelelerin tarihidir.
80’li yıllarda neredeyse bir önyargı halini alan bir kanının aksine, Türkiye kapitalizminin 70’li yılların sonunda girdiği bunalımın nedeni 60’lı ve 70’li yıllarda uygulanan iktisat siyaseti programı değildir. Bu program, daha önceki dönemin sermaye birikim tarzıyla genel bir uyum içinde iken, bu birikim tarzının tıkanması sonucunda sermayenin genel çıkarları açısından battal hale gelmiştir. “Yanlış” olduğu için değil, sermayenin çıkarları açısından zamanını doldurmuş olduğu için defteri dürülmelidir.
1960’lı yılların AP’sinin DP’nin mirasçısı olduğu kuşkusuz doğrudur. Ama önemli bir kayıtla: DP içinde sanayi burjuvazisi tâbi bir unsurken, AP bünyesinde yönetici güç bu sınıf dilimidir.
Yapılan Anayasa değişikliklerine ve ilerici hareketlere verilen gözdağına rağmen, işçi sınıfı hareketinin ve kitle muhalefetinin hızını yavaşlatamamış, tersine bu hareketler 1973’ten sonra yenilenmiş bir canlılıkla boy göstermiştir. Bu da, 1960 sonrası rejimin yasal değil siyasal bir kimlik taşıdığını açıkça göstermiştir. 12 Mart rejiminin çözemeden devrettiği bu sorunların yükü, 1970’li yılların zayıf parlamenter rejiminin çöküşünün temelini oluşturacaktır.
24 Ocak ile 12 Eylül’ün birbiriyle bağlantı içinde olan iki tarihsel olgu olduğu açıktır. Ama bu ilişki bir neden-sonuç ilişkisi olarak konulamaz. İkisinin arasındaki çok basit çok daha ince, çok daha derin bir bağdır. Hem 24 Ocak hem de 12 Eylül Türkiye’de sermaye birikiminin ulaştığı somut evrede ve bu evrenin somut tıkanıklıkları karşısında, sermayenin, önündeki engelleri aşmak için yaptığı atılımın birer ürünüdür. Her ikisi de aynı nedenini sonuçlarıdır yani.

--reklam--

Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri İncelemesi - Şahsi Yorumlar

--reklam--

Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Sungur Savran - Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Sungur Savran Kimdir?

Ankara'da doğdu. Üniversitede siyasal bilim eğitimi gördü, yüksek lisansını ABD'de tamamladı.Doktorasını iktisat dalında yaptı. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde on yıl boyunca asistanlık ve öğretim üyeliği yaptı. 1983 yılında YÖK'ü protesto ederek görevinden istifa etti. Bu tarihten sonra ABD'nin çeşitli üniversitelerinde ders verdi. 80'li yıllarda Yapıt dergisinin yazı kurulunda bulundu, Onbirinci Tez dergisinin kurucuları arasında yer aldı. 1988'de Sınıf Bilinci dergisini kurarak Devrimci Marksist teorik yazılar yayınladı. 90'lı yılların başında Patronsuz, Generalsiz, Bürokratsız Sosyalizm gazetesinin yayın kurulunda yer aldı. Şu an Praksis dergisi Danışma Kurulu üyesi, Devrimci Marksizm dergisi ve Gerçek Gazetesi yazarıdır. Yayınlanmış birçok çevirisi olan Savran, çevirmenliğe devam etmektedir.

--reklam--

Sungur Savran Kitapları - Eserleri

Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri
Kod Adı Küreselleşme
Lenin'i Yakmalı mı?
Dünya Kapitalizminin Krizi
Üçüncü Büyük Depresyon

--reklam--

Sungur Savran Alıntıları - Sözleri

Liberal efsanelerin yarattığı yanılsamaların aksine, kapitalizmin beşiği olan Avrupa’da bile devlet, sermayenin ilk birikimi sürecinde, özel olarak da ticaret sermayesinin sanayi sermayesine dönüşümünde, önemli bir tarihsel rol oynamıştır. (...) Ama 19. yüzyılda tek bir ülkede, Asya’nın yeni kapitalist gücü Japonya’da devlet salt özel sermaye birikimine müdahalenin ötesine geçerek sanayinin kapitalist temellerde örgütlenmesini kendi üzerine aldı. Türkiye’nin 30’lu yıllarda izlediği yol işte Japonya tarafından açılmış olan bu yoldu. Bunda Türkiye yalnız değildi. Latin Amerika’nın göreli olarak gelişkin ülkeleri de 30’lu yıllarda aynı yola girmişlerdi. (Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri)
Meta üretimi birbirinden bağımsız üretim birimlerinin (kapitalist üretim tarzında kapitalistlerin) kendi üretim kararlarını verdikleri ve sonra ürünlerini piyasada yarıştırarak bu kararları topluma onaylattıkları anarşik bir doğaya sahiptir. Planlama ise üretime ilişkin kararların, piyasanın kaprislerinden bağımsız olarak, toplum çapında verildiği bir düzen yaratır. (Kod Adı Küreselleşme)
Küreselcilik insanlığa tek ve kaçınılmaz yol olarak, emperyalist kapitalizmin öncülüğünde, sermayenin dizginsiz hareket ettiği, işçilerin ve emekçilerin birbirlerinden koparak atomize olduğu, “insanın insanın kurdu” olduğu bir dünyayı sunar. Bir kadercilik felsefesidir. Küreselciliğin çürütülmesi ve reddedilmesi uluslararası sermayenin ideologlarının savunduğu dünyanın dışında bir dünya olabileceğini kanıtlar. Teorik eleştiri bu başka dünyanın kapısını açar. O dünyaya girmek ise pratik eleştirinin, yani devrimin işidir. (Kod Adı Küreselleşme)
AB, dünya sistemi içinde o kadar önemli bir odaktır ki, AB’nin geleceğini tartışmak dünyanın geleceğini tartışmak demektir. (Kod Adı Küreselleşme)
2050 yılının yapısını varsayarak bugün politika yapamazsınız. Küreselcilik bitmemiş bir süreci bitmiş gibi göstererek yanlış kılavuzluk yapmaktadır. (Kod Adı Küreselleşme)
ABD, AB içinde Truva atları taktiğini benimseyecektir. Bu Truva atlarının en önemlisi elbette çeşitli tarihsel, ekonomik, politik ve kültürel nedenlerle ABD ile arasında çok özel bir ilişki olan İngiltere’dir. Batı’daki Truva atının yanına ABD şimdi Doğu’da da başta Polonya olmak üzere bir dizi Truva atına sahiptir. Ama Türkiye’nin de ileride benzer bir rol oynayacağı konusunda umutludur. (Kod Adı Küreselleşme)
1960’lı yılların AP’sinin DP’nin mirasçısı olduğu kuşkusuz doğrudur. Ama önemli bir kayıtla: DP içinde sanayi burjuvazisi tâbi bir unsurken, AP bünyesinde yönetici güç bu sınıf dilimidir. (Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri)
İnsan düşüncesinin nesnel doğruya ulaşıp ulaşamayacağı sorusu, teorik değil pratik bir sorudur. İnsan, düşüncesinin doğruluğunu yani gerçekliğini, şaşmazlığını ve gücünü pratikte kanıtlamak zorundadır. (Lenin'i Yakmalı mı?)
Foucault cezaevi, tımarhane, kışla gibi kurumların yanı sıra okul ve üniversiteyi de disiplin kurucu kurumlar olarak niteler. (Kod Adı Küreselleşme)
AB’nin bir proje olarak başarısı garanti değildir. Ama gidişat o yöndedir. Ne var ki, bu gelişmenin insanlığın hayrına olacağını söylemek çok daha zor. AB’nin dev bir ekonomik ve politik güç halinde ABD’nin karşısında yükselmesi, bazılarının düşündüğü gibi, dünyada demokrasi ve barışa katkıda bulunmak yerine, koşullara bağlı olarak bu iki emperyalist odak arasında dünyanın bölüşümü konusunda rekabeti ve çelişkileri derinleştirerek yeni bir dünya savaşının dahi insanlığın gündemine girmesine yol açabilir. (Kod Adı Küreselleşme)
Bir ulus kendi kurtuluş mücadelesini veriyorsa başka bir ulusu baskı altına alamaz (Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri)
ABD’nin AB’ye yaklaşımı, başlangıçta destek, sonra da esas olarak kontrol altında tutma ve içeriden denetleme biçiminde olmuştur. Dışarıdan denetim aracı esas olarak NATO’dur. NATO başlangıçtan itibaren, Sovyetler Birliği’ne yönelik bir savaş aygıtı olmanın yanı sıra, ABD’nin Avrupa üzerindeki hegemonyasının da baş aracı olmuştur. (Kod Adı Küreselleşme)
Sınıf mücadelesi artık moda değil, Aydınlar sınıf mücadelesinden söz etmekten hoşlanmıyorlar, söz edenleri de geçmişin aşılmış dünyasından arta kalmış kalıntılar gibi görüyorlar.. (Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri)
"Neden toplanmış bekleşiyoruz pazar yerinde? Barbarlar gelecek bugün. Neden böyle hareketsiz Senato? Boş oturuyor Senatörler, yasalarla uğraşacaklarına? Çünkü barbarlar gelecek bugün. Senatörler neden uğraşıp dursun yasalarla? Barbarlar gelince yapacak nasıl olsa" (Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri)
Günümüzün emperyalist karaktere sahip kapitalizmi öylesine ağır çelişkilerle karşı karşıyadır ki, bu çelişkilerin birinin ya da birkaçının olgunlaşarak patlayıcı bir karakter kazanması halinde dünya kapitalist sisteminin bir kargaşaya yuvarlanması, 1930’lu yılları bile aratacak bir parçalanma yaşaması, yani “küreselleşme”nin tam karşıtına dönüşmesi sadece bir olasılık değil, yüksek bir olasılıktır. (Kod Adı Küreselleşme)
"Kaçınılmaz olan" mücadeledir, bilinç değil. (Lenin'i Yakmalı mı?)
Sermaye tarihsel gelişimi içinde, sürekli olarak, bir yandan kendi dışında oluşmuş dışsal engellerle, bir yandan da kendi çelişkili hareketi sonucunda oluşmasına yol açtığı içsel engellerle karşılaşır. Sermayenin gelişmesinin tarihi aynı zamanda bu engellerin ortadan kaldırılması ve koşulların sermayeye uygun hale getirilmesi için verilen mücadelelerin tarihidir. (Türkiye"de Sınıf Mücadeleleri)
Adı üstünde “çokuluslu” bir şirket, daha da ileri gidilirse “ulusötesi” bir şirket nasıl olur da “ulusal sermaye” sıfatıyla nitelenebilir? Burada son dönemde kapitalist dünya ekonomisi hakkında geliştirilmiş olan en yaygın ve köklü efsaneyle çarpışmak zorundayız. Bu yaygın efsaneye inat vurgulamak gerekiyor: Çokuluslular sermaye kontrolü bakımından bütünüyle ulusal şirketlerdir. Microsoft, Cisco, Hewlett Packard, General Motors, Ford, Chrysler, General Electric, WalMart Amerikan şirketleridir; Citibank ve Chase Manhattan Amerikan bankaları. Mercedes Benz, Volkswagen, Siemens, BASF, Metalgesellschaft Alman şirketleridir, Deutschebank Alman bankası. Toyota, Mitsubishi, Honda, NEC, Sony Japon şirketleridir, Mizuho Finans Grubu ve Mitsubishi Tokyo Finans Grubu Japon bankaları. Kimse bu şirketlerin ulusal aidiyetini yadsıyacak tek bir kanıt gösteremez, zaten kimse göstermeyi denememiştir bile. Esasında tersi yapılır. “Küreselleşme” teorisyenleri “ulusötesi” şirketten söz ederken, Fortune dergisi her yıl yaptığı 500 büyük şirket sıralamasında hangi ülkeden kaç şirketin sıralamada yer aldığını da belirtir. Sermayenin uluslararası merkezileşmesi, yani farklı uluslardan sermayelerin iç içe geçmesi, sadece farklı ulusların zaten bir birleşme sürecini (sancılı biçimde de olsa) yaşamakta olduğu Avrupa’da dikkate değer bir düzeye ulaşmıştır (Airbus, askeri malzeme yapımı vb.) Bunun dışında sermaye temel olarak hâlâ ulusal bir karakter taşır. (Kod Adı Küreselleşme)
Kitlesinin kat kat üstüne çıkması gereken entellektüel kapasitesinin önemini kavrayamadıkları içindir ki bütün kendiliğindenci akımlar parti içinde aydın düşmanlığı yaparlar. (Lenin'i Yakmalı mı?)
II. Enternasyonal’in devrimci Marksist sol kanadı (...) Bu kanat sömürgeci yayılma siyasetine ve militarizme şiddetle karşı çıkıyordu. Bu konularda devrimci kanadın önerdiği, sınıf mücadelesinin derinleştirilmesi ve kapitalizmle birlikte emperyalizmin de yeryüzünden silinmesiydi. (Kod Adı Küreselleşme)