Kitap Künyesi
Yazar: Kemal Varol
Yayın Evi: İletişim Yayınları
İSBN: 9789750518799
Sayfa Sayısı: 227
--reklam--
Ucunda Ölüm Var Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Ölüyorum.
Bu kez sahiden ölüyorum. Gelecek misin yasıma? Boz Atlı Hızır gibi son nefesime yetişecek misin? Ucunda ölüm var Heves Ali’m, ucunda elbette ölüm var. Gelmeyeceksen, elini son kez omzuma koymayacak, alnımı öpüp yolculamayacaksan, bağışlanma dilemeyeceksen; adını aldığın Ali hakkına söyle bari: Sahiden sevdin mi beni? Kederli sözlerin, kurumuş gözlerin, tozlu yolların, saklanan mendillerin, içli kıpırdanmaların misafiri, cenazelerin duacısı, hikayelerin sırdaşı... Dünya ölümlü, gün akşamlı... Son Ağıtçı, Heves Ali’yi arıyor. Evlerde, sokaklarda, dere boylarında, raylarda, uzayıp giden bozkırda... Heveeeessss diyerek susuyor. Bana hikayeni anlat, ağıdını yakacağım.
Ucunda Ölüm Var, yarım asır süren bir aşk hikayesi. Yalpalayan, şehirden şehire gezinen, derman arayan, sayıklayan, hatırlayan, rüya çağıran ince bir ah!
Kemal Varol, maharetle memleketi anlatıyor, güneşin içinde doğup battığı bir roman anlatıyor. Masalsı, gürül gürül, ölmeye yatan.
--reklam--
Ucunda Ölüm Var Alıntıları - Sözleri
- Yarası acıtmıyor da, hatırası acıtıyor bazen.
- Birazcık uyusam, kirpiklerim değse birbirine, yeniden gelir misin rüyama, bir hayali gerçek kılar mısın?
- Kalbini unutan insan, neyi unutmaz ki!
- Bilmedim, meğer beni bir feryada yazmışlar.!
- "Kitabın bütün sayfalarını çevirdim, ona rastlamadım." Edmond Jabés
- Harflerin kağıda düşenine değil yüreğe inenine inandım hep.
- Delirmek istedim en çok. Delirip dünyayla tüm bağımı koparmak
- Kim bilir kimin kursağında kalmış eksik bir heceyim hâlâ.
- Kelimeler birlik olup ağzına doğru hareket etmek yerine yorgun ve kırgın kalbine yığıldı.
- Senin için biriktirdim canımdaki taşları. Alıp bunları üst üste koyarız diye bekledim. Un ufak oldu taşlarım. Avucumda üç-beş çakıl taşı, evirip çevirdim yıllarca. Zamanla, dağ bayır yuvarlanıp bir mezara nişan oldu taşlarım.
- Harflerim tamam da noktalarım eksik kaldı senden sonra.
- Baş yastığı başın derdini bilmezmiş.
- "Hepimiz kısa bir süre için vardık, sonra başka yerlere gidecektik. Hayatta değildik aslında. Olmaya yaklaşıyor ama olamıyorduk." John Fante
- "haydi derdinizi yel alsın"
- Dünya yaşamak için tehlikeli bir yer ; kötülük yapanlar yüzünden değil, durup seyreden ve onlara ses çıkarmayanlar yüzünden.
--reklam--
Ucunda Ölüm Var İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Elli yıl önce yarım kalmış, kırık bir aşk hikayesi. Bir gün karşısına çıkarsa diye umutla beklenen sevgili, beklerken geçen acımasız zaman. Yaşlandıkça, ömrü tükettikçe, ölüme yaklaştıkça, unuturum sandığı ama unutamadığı bir sevda. Ağıtçı Kadın'ın Heves Ali sevdası. Arguvanlı Ağıtçı Kadın gençlik sevdası Heves Ali'nin sessiz sedasız gidişinden sonra yüreğindeki yangını tanımadığı insanların ölüleri ardından ağıtlar yakarak, göz yaşları dökerek söndürmeye çalışır. Her yaktığı ağıtta sevdası kursağında kalan saz aşığı Heves Ali'si vardır. Elli yıl boyunca sevdasının gelmediği her bahar için elbisesine bir sökük açar Ağıtçı Kadın. Ama asıl sökük açılan yer kendi kalbidir. Bu yarım kalan aşkın yarası değil, hatırası acıtır canını Ağıtçı Kadın'ın. Rüyasında Heves Ali'nin gel diyen sesiyle yollara düşer Ağıtçı Kadın. Konya'dan Bursa'ya, İstanbul'dan Erzurum'a, Arkanya'dan Arguvan'a o Heves Ali'nin izini sürerken bizi de peşi sıra sürükler, kederine ortak eder. Her gittiği yerde hikayeleriyle ölüler bekler Ağıtçı Kadını. Her cenazede ölen Heves Ali mi sorusunun cevabını arar, onunla ilgili bir ipucu bulma umuduyla gider her cenaze evine. Bu evlerdeki hikayeler çok da uzak olmadığımız, bizden, bu ülkenin gerçeklerinden hikayelerdir. Her ölüm bir ayrılıktır. Ağıtçı Kadın Heves Ali'sine kavuşacak mı? Elli yıllık bir aşk, bir hasret nasıl bitecek tüm bu soruların cevabı Kemal Varol'un Ucunda Ölüm Var adlı bu güzel romanında. "Günler geceye, yıllar yıllara, yollar yollara, insan sonunda başka bir insana yazılırdı. Kimsenin yanına yazmadım adımı." der Ağıtçı Kadın. Ucunda Ölüm Var benim Kemal Varol'dan okuduğum ilk kitaptı. Çok severek okudum kitabı, dili ve anlatımı çok güzeldi, duygusu bana çok geçti. Kitap boyunca Ağıtçı Kadın Heves Ali'nin peşinde ben Ağıtçı Kadın'ın peşinde ordan oraya bir umut dolandık durduk. En son yine başladığımız yere döndük. Ehh buradan sonraki durak Aşıklar Bayramı. Heves Aliiii sahiden sevdin mi Ağıtçı Kadın'ı? Keyifle okuyun... (Filiz)
Ucunda Ölüm Var: Ağıtçılık... Kökeni Sümerlere dayanan bir gelenek. Ölenlerin, bilhassa genç ölenlerin ardından duyulan acıyı dile getirmenin en hüzünlü şekli. Ölen kişinin gençliği, güzelliği, iyilikleri, sevdikleri, hevesleri, sevdaları ve geride bıraktıkları ilmik ilmik işlenir ağıtlara. Tefekkür, yas ve keder, dizelere nakşedilir bir nevi. İnsanlığın var oluşundan günümüze kadar hemen hemen her toplumda görülen ağıt geleneğine Türkler olarak ulaştığımız en eski kaynaklar ise Orhun Yazıtları , Dede Korkut Hikayeleri ve Divan-ı Lugat'it Türk. "Erdi aşın taturgan Yavlak yagıg katargan Boynın tutup kadırgan Bastı ölüm agtaru..." Ağıtçılık geleneği günümüzde yavaş yavaş önemini yitirmeye yüz tutmuş olsa da, Malatya, Kayseri, Sivas, Balıkesir ve Artvin yörelerinde sürdürülmeye devam etmektedir. Bu minik bilgilerden bahsetme sebebim ise, kitabın ağıtçılık geleneği ile harmanlanmış olması... Kemal Varol, şiirleriyle tanıdığım, dizelerine vurulduğum bir şairdi. İyi şiir yazanların, nesirde başarılı olamadığını düşündüğüm için, gönlümdeki yerini korumak adına hiç yanaşmadım romanlarına. Lakin geçen ay bir Kemal Varol derlemesi olan Demiryolu Öyküleri ni okuyunca, böylesine lezzetli bir seçkiyi yaratma fikri ve önsözde yer alan cümlelerin güzelliği karşısında daha fazla direnemedim... Kemal Varol, 1977 Diyarbakır doğumlu... Şiirlerinde, topraklarına olan aidiyet ve minnet duygusunu iliklerine kadar hissettiren bir şair: "Toprak yiyen bir çocukluktan arta kalan ağıtlarla bir sabır geleneğidir Doğu'da akşam. Cembeliye hekarî, filite quto, rizgan û nuré Yani bir ocak başında okunan kasideler Yani doğu'nun başka bir zamanında tamamlanacak olan dengbej geceleri. Çoban ateşleriyle başlayıp vaad edilmiş topraklarda biten bütün o kürt söylenceleri hepsi bir rüyâ içindir Ah o bozkır kederi. Oradaydım o gece duydum içime damlayan o doğu sözlerin vasiyetini." Haw adlı romanıyla 2014 yılı Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü'nü alan Varol, aynı yıl Sabitfikir Dergisi yılın romanı ödülüne ve Pen Çeviri Ödülüne de değer bulunuyor. 2018 yılında yayımlanan Sahiden Hikaye kitabı ile de Sait Faik Hikâye Armağanı'nı göğüslüyor. Öncelikle kapağından bahsetmek istiyorum Ucundan Ölüm Var'ın, bir çift lastik kadın ayakkabısı görseli. Romanın içeriğinden bihaber iken bile bana çok cazip geldi bu kapak. Zira bu ayakkabılar, bizler giymesek bile büyüklerimizin muhakkak giydiği, koca bir devre tanıklık etmiş müthiş objeler olarak hafızalarımızda yer etmiş durumda. Anadolu'da, özellikle doğu illerimizde cenazelerde, ölen kişinin ayakkabılarını kapı eşiğine koymak gibi bir adet vardı. Şayet ölen kişi iyilik timsali, sevilen bir kişi ise ayakkabısı hemen bir ihtiyaç sahibi tarafından alınır, aksi durumda ise kırkı çıkana kadar o kapıda kalırmış. Bunun çok eski bir Şaman geleneği olduğu söylenir. Neyse efendim, kapağı açar açmaz, gözleri dolduran hüzünlü ama cesur bir ithaf karşılıyor okuru. 109 masum kişinin hayatını kaybetmesine neden olan 2015 Ankara Garı Katliamı'nın, 9 yaşındaki en küçük kurbanıydı Veysel Atılgan.. İşte bu kitap ona ithaf edilmiş... Malatya Arguvanlı bir kadın ağıtçı karakterinden yola çıkan roman, Ağıtçı Kadın' ın yaktığı ağıtlara konu olan olaylar ve kişiler üzerinden de şekil alıyor. Yirmili yaşlardayken sevdiği saz aşığı Heves Ali tarafından terkedilen Ağıtçı Kadın, gördüğü rüyalar üzerine sevdiğini bulmak umuduyla yollara düşüyor. Malatya'dan başladığı yol serüvenini beş şehirde (Konya, Bursa, İstanbul, Erzurum, Diyarbakır) devam ettirip yine Malatya'da noktalayan Ağıtçı Kadın'ın bu yolculuğu bizlere Tanpınar'ın Beş Şehir'ini anımsatıyor ve Kemal Varol'un ustaya bir selam mahiyeti amacı taşıdığını gösteriyor. Selam demişken, yazarın her bölüm başına, titizlikle seçip yerleştirdiği epigrafları da takdire şayan bulduğumu belirtmek isterim : -Bir insan çok şerefli olabilir ama cenazesine kimin geldiği hava durumuna bağlıdır. (Rud Lurie) -Ben ki onun iki gözüyüm, O bensiz nasıl ağlayabildi? (Mevlana) -Sinemaya gitmemeliyiz. Çünkü insan sinemaya gidince, yaşadığı kasabayı sevmez oluyor, alıp başını gitmek istiyor buralardan. (William Saroyan) -Yusuf'u kaybettim Kenan ilinde, Yusuf bulunur, Kenan bulunmaz. (Yunus Emre) -Dünya yaşamak için tehlikeli bir yer, kötülük yapanlar yüzünden değil, durup seyreden ve onlara ses çıkarmayanlar yüzünden. (Albert Einstein) -Bu güz öleceğim, bütün işlerimi bitirdim, Derede yıkandım, cevize tırmandım, kuş ürküttüm. (Gülten Akın) Ağıtçı Kadın, bağrına bastığı elli yıllık sevdasını, bu sevdanın açtığı onulmaz yaraların ilacını, başkaları için yaktığı ağıtlarda arayan, dünyaya sadece ölülerin ruhunun selamete ermesi için gelmiş bir gariban konumunda. Her ölünün elbisesinden bir parça koparır, kendi elbisesine yamar. "Yerleri süpüren yırtık kara elbiseleri, bu yırtıklara düğümlediği renk renk çaputları, başına sardığı kara yazmaları, aslanağızlı asası, beline kemer niyetine doladığı kurt ve çakal kuyrukları, iki kaşının ortasıyla elinin tersindeji dövmeleri, bileklerine geçirdiği stres bileziği ve yırtık ayakkabılarıyla elli yıl boyunca kim nereden çağırdı, hangi evden bir cenaze kalktıysa vakit sektirmeden ayaklanıp yollara düştü." Ben Ağıtçı Kadın'ı çok sevdim, bunda hemşehrim olmasının da katkıları çok büyük elbette. Malatya detayları muazzamdı , mesela pek çok okurun anlamayacağı Arguvan'ımızın eşşiz güzellikleri, Emniyet Lokantası, Medine Turizm, Malatyaya has yöresel yemekler, İnönü heykelimiz ve tabi olmazsa olmaz Turgut Uyar'ın şiirine bile konu olmuş Malatyalı Abdo... Halk edebiyatına dair unsurların sıklıkla karşımıza çıktığı romanda şiirsellik, masalsı anlatım ve bunların akabinde duygu yoğunluğu üst düzeydeydi. Ağıtçı Kadın ve gezdiği şehirler ekseninde Türküyle, Kürdüyle, Ermenisiyle, ağasıyla, paşasıyla, komutanıyla çizilen Türkiye panoraması çok naif ve çok başarılıydı. Anadolu'nun bağrından çıkmış ve topraklarını unutmamış, vefa borcunu cümlelerine dökmüş böyle güzel yazarlar hep var olsun, hep yazsın. Zira ağıtlar, türküler bizim özümüz... "Ölüyorum. Bu kez sahiden ölüyorum. Gelecek misin yasıma? Boz Atlı Hızır gibi son nefesime yetişecek misin? Ucunda ölüm var Heves Ali'm, ucunda elbette ölüm var. Gelmeyeceksen, elini son kez omzuma koymayacak, alnımı öpüp yolculamayacaksan, bağışlanma dilemeyeceksen; adını aldığın Ali hakkına söyle bari: Sahiden sevdin mi beni?" (Seda Bera)
O nasıl anlatmaktır bir hikayeyi.. Öyle içten, öyle sıcak, öyle acı..etkisinden kurtulmanın zor olduğu, yer yer ağladığım bir eserdi. Bir güzel paragrafını nakşedeyim şuraya çünkü bu kelimeler kopyalanmaz, aktarılmaz sadece sahibinin yaptığı gibi nakşedilir; “ gittin. “ geleceğim “ dedin. yalan her ağızda güzel dururdu elbet, bilmedim. birinci yıl, bugün dedim. ikinci yıl, yarın, dedim. üçüncü yıl, baharın, dedim. dördüncü yıl, kışın, dedim. beşinci yıl, uzakta, dedim. altıncı yıl, bari bir rüyada görsem, dedim. yedinci yıl, artık gelmez, dedim. senden kalan ne varsa önüme yığdım bir gece. bana aldığın arkası kuşlu aynayı, ahşap tarağı, inci boncuğu, türlü renkteki yazmayı; dilinden yalnızca benim için dökülen kelimeleri, dönüp son kez baktığında geride bıraktığın bakışını, nedensiz susuşunu, geldiğin akşamların neşesini, gittiğin yolun tozunu, içtiğin sigaranın külünü, haber göndermediğin yılların sayısını eteğime topladım. hatıra kalan her şeyi birer birer havaya kaldırıp ağıtlar yaktım. külünü ellerime, tozunu yüzüme sürdüm. dişlerini kırdım tarağın. aynanın kuşunu havaya saldım. inci boncuğu ele verdim. eşya tuzla buz olup dünyadan silinebiliyordu ama senden bana kalan kelimeler kulağımda dönüp durmaya devam etti. kulağıma başka dillerden dökülen hikayeler, başka acılar doldurdum. sağır kaldım içimden yükselen sesine. ama ne zaman bir yerde bir türkü çalındı kulaklarıma, o eski yaram gelip otağını içime kurdu. “ (Selin Pınar İssi)
--reklam--
Ucunda Ölüm Var PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Kemal Varol - Ucunda Ölüm Var kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Ucunda Ölüm Var PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Kemal Varol Kimdir?
1977 yılında doğdu. Edebiyata şiirle başladı. Yas Yüzükleri (2001), Kin Divanı (2005), Temmuzun On Sekizi (2007) adlı şiir kitapları Bakiye adıyla toplu şiirler olarak kitaplaştı. Jar (2011), Haw (2014), Ucunda Ölüm Var (2016), Âşıklar Bayramı (2019) adlı dört romanı ve Sahiden Hikâye (2017) adlı bir hikâye kitabı yayımlandı. ABD ve Fransa’da da yayımlanan Haw romanıyla Cevdet Kudret 2014 Roman Ödülü ile Pen Amerika 2017 Çeviri Ödülü’ne, Sahiden Hikâye adlı ilk hikâye kitabıyla 2018 Sait Faik Hikâye Armağanı’na değer görüldü. Âşıklar Bayramı romanı, Dünya Kitap tarafından 2019 Yılın Telif Kitabı seçildi.
--reklam--
Kemal Varol Kitapları - Eserleri
- Haw
- Yas Yüzükleri
- Bakiye
- Jar
- Memleket Garları
- Demiryolu Öyküleri
- Kin Divanı
- Ucunda Ölüm Var
- Temmuzun On Sekizi
- Sahiden Hikâye
- Aşıklar Bayramı
- Kin Divanı
- Kara Sis
--reklam--
Kemal Varol Alıntıları - Sözleri
- benzemem diye düşünürken müsvedde oldum ona (Bakiye)
- Zaman çok garip bir şeydir. Geriye doğru sayıldığında başka, ileriye doğru sayıldığında başka geçer. (Haw)
- bir zaman senden ağlar kaldım gazâla sesim o uzak dağlarda dağdâr şimdi sanki unutmak için var anılar kinimde ve sanki hep küs tadıyla söylenmiş bir şarkı duyduğum: herkes bir gün bir aşkta imkânsız hâlâ ne ırmaklarda haz, ne perçemlerde şefkat var artık kuşkuyla dönülen aynalar ve kapılar şimdi yalnızlığa kötü gelen yağmurlar acıtan tesadüflerin sesi; mutluymuş ah gazala, her şey eskisinden fenâ: kül büyüt canım ve mümkünse acını unutma (Yas Yüzükleri)
- "Biliyor musun Gobi" dedim, "şu bizim on bir on iki yaşımız ömür boyu bizimle gelecekmiş." "Gelirse gelsin," dedi Gobi, "ne zararı var!" "Öyle değil oğlum," dedim başımı iki yana sallayarak. "Yani by yaşta ne yaşıyorsak illet gibi yakamıza yapışacakmış her şey. Kırk yaşımıza gelsek de aynı bokun soyu olacakmışız." Enseme bir şaplak vurup "Olur mu lan hiç öyle şey!" dedi. "Bal gibi de olur," dedim. "Günün birinde başımızı bir eve sokup böyle çoluk çocuğa karışmış, her şey güllük gülistanlıkken, bir gece kan ter içinde uykudan uyanıp pencereye atacakmışız kendimizi." "Sonra?" "Sonra pencerede sıkıntıyla sigara içerken bizim bu yaşımız böyle sokaktan yavaşça geçip el sallayacakmış bize. Eksik kaldım, gel beni tamamla diyecekmiş" (Sahiden Hikâye)
- bir yerde beni hâlâ affetmeyen bir kadın nasılsa vardı (Yas Yüzükleri)
- Kim bilir kimin kursağında kalmış eksik bir heceyim hâlâ. (Ucunda Ölüm Var)
- Arzulanan; günümüzün acil ihtiyaçlarının geleceğe ipotek koymamasıdır. Bir başka değişle, tren düdüklerinin yerin altında değil, kentin kalbinde duyulmaya devam etmesidir. (Memleket Garları)
- Bakışmak, hiçbir kelime söylemeden karşımızdakine kendimizi anlatmamızdır. (Jar)
- Belki bu kadar incitmeyecekti beni Yalnızlığın herkese düğme olduğunu bilmesem Daha ikiydi tavafım, Belki gitmesem... (Kin Divanı)
- Ne zaman yolum bir şehre düşse o şehrin garını görmeyi, bekleme salonunda zaman geçirmeyi, gardaki görevlilerle vakit geçirmeyi, rayların yanına yöresine serpilen çakıl taşlarından avuçkamayı âdet haline getirdim... (Memleket Garları)
- Gitmek düşüncesi öylesine yakın ki artık ; ezberimde... (Memleket Garları)
- Çünkü bazı insanların yarasını ancak bir yalan iyileştirirdi. (Jar)
- "Üstelik hiç kimse hikayesini birilerine anlatmadan ölmemeliydi dünyada." (Kara Sis)
- Bazı insanlar bir hatıra olarak kalır göğsümüzde. (Kara Sis)
- Dünyaya sığdım da bir yatağa sığmadım bazen. (Temmuzun On Sekizi)
- Sordum suya karışan arzuma: Bir kötülük vaadidir insan Ey gizli çürüyen sima Yol dönsem şimdi kime (Kin Divanı)
- gıyabında yargılandı kalbim anladım, buymuş bana kısmet.. (Bakiye)
- Kim sakınarak geçebiliyor suyun lekesini Ben değil, yabanı olduğum akşam söyletiyor (Kin Divanı)
- Harflerin kağıda düşenine değil yüreğe inenine inandım hep. (Ucunda Ölüm Var)
- Elimi dostça omzuna koydum, meğer yarası tam da oradaymış... (Haw)
Yorumlar
0 yorumYorum yazmak için tam sürüme geçin