Kitap Künyesi
Yazar: Richard Brautigan
Çevirmen: Canan Çakırlar
Orijinal Adı: So The Wind Won't Blow It All Away
Yayın Evi: Altıkırkbeş Yayınları
İSBN: 9786055532062
Sayfa Sayısı: 124
--reklam--
Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Ömrünüz boyunca tek bir şey düşünürsünüz. Bazı sorunların yanıt gerektirmediğini bildiğiniz halde güneşin hiç tazeliği yoktur. Üstelik zaman ve yaşam pek çok sırrı içinde gizler. Kendinizi güçlü hissetiğinizde raslantıların yarattığı bu perdeyi açmak isteyebilirsiniz. Geçmişinizle başbaşa kaldığında...
On iki yaşında küçük bir çocuk hamburger yerine tüfeği için bir kutu kurşun alırsa bu tercih onun tüm yaşamını etkileyebilir mi?
Bir dönemin insanlarından ve Brautigan'dan intihardan hemen önce yazılmış bir vedalaşma metni...
Boşlukta çiçek yetiştirenler kuşağı'ndan belki de son bir soru:
yani rüzgar her şeyi alıp götürmeyecek mi?
(Arka Kapak)
--reklam--
Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek Alıntıları - Sözleri
- Gerçekten de acıklı, hepsi de benim tasarımım ve yapıtım, yani aslında suçlanabilecek başka kimse yok.
- Gerçekten aptalca ve gereksiz bir şeydi yaptığım ama bazen insanlar aptalca ve gereksiz şeyler yaparlar. Kendilerine engel olamazlar. Genellikle bilinmeyen vektörlerin insafına kalırlar.
- Savaştan bıkmıştık. Bazen elma ağacına tırmanır ve sessizce ağlardım...
- Duyarlılığı bu hayatı kaldıramayacak kadar keskinleşmişti.
- Yatağa geri döndüm ve acaba ağlamalı mıyım diye düşündüm. Bu konuda uzun süre düşündüm, sonra da yapmamaya karar verdim. Annem ikimiz için de yeterince ağlıyordu.
- İnsanların ilgilendiği şeylerin bir listesini yapsan, çocuk bisikletinin rengi ilk sıralarda olmaz.
- Bazı geceler, balkondan bakarken, sabahları aşk için beyazlaşmak isteyen tavşanların barlara doğru hızla akıp gittiğini düşünebilirsiniz. Aldırmayın, arayanlar için aşk yoktur. Aşka rastlandığında ise sıkça, tuhaf bir şey, ama ben. . . denir, bardan gelen bara gider. Siz sözlüğe bakın Lemming maddesine. Gerçekten. Tekrar gelmeyecek olan geçmişinizi ve öbür şeyleri düşünün; Kasıklardan göbek deliğine doğru yükselen siyah tüyleri düşünün. Üzülürsünüz. Üzülün. Karşı taraf için de üzülün. her şey ‘bitter’ mi
- Her zaman gitmekle kalmak arasında bir yerlerdeydim. Aradıklarım ya hiç yoktular ya da olamayacak şeyleri aradım. Bu belki hayatın suçuydu belki de ben onu yanlış anladım. Mükemmellik, normalliğin kristalleşmiş halinden öte bir şey değil..
- Bazı sabahlar, aşka karşı, gerçekçi ve "beyaz bir tavşan" olun. Tekrar sorun, elinizde, elinizi yakan, istemek ve başarmak arasındaki tuhaf denklem bilgisiyle: "Yaptım oldu'dan başka iledir bütünlük" Sonra, kaybolun.
- Ben sadece bekliyorum ve bu bekleme yolu herhangi bir bekleme yolu kadar iyidir, çünkü ne de olsa beklemek beklemektir.
- Her zaman gitmekle kalmak arasında bir yerlerdeydim. Aradıklarım ya hiç yoktular ya da olamayacak şeyleri aradım. Bu belki hayatın suçuydu belki de ben onu yanlış anladım. Mükemmellik, normalliğin kristalleşmiş halinden öte bir şey değil..
- Savaştan bıkmıştık bazen elma ağacına tırmanır ve sessizce ağlardım..
- __ "Anne, babam nerede?" "Yıldızlara bakıyor." "Anne, sen de babamdan nefret ediyor musun?" “Evet, çocuğum. Ben de ondan nefret ediyorum. ” "Anne, seni seviyorum. Neden, biliyor musun ?" "Neden?" "Çünkü babamdan nefret ediyorsun. Babamdan nefret etmek eğlenceli, değil mi?" "Evet, çocuğum." "Neden babam hep yıldızlara bakıyor, anne?" , "Çünkü o bir orospu çocuğu." "Orospu çocukları hep yıldızlara mı bakar, anne?" "Senin baban bakar." __
- "Mobilyaları benim on iki yıl boyunca birlikte yaşadığım mobilyaların kopyasıydı. Yeni mobilyaların hiçbir karakteri yoktur ama eski mobilyanın daima bir geçmişi vardır. Yeni mobilya daima dilsizdir, ama eski mobilya neredeyse konuşabilir. Görüp geçirdiği iyi ve kötü günleri anlattığını duyabilirsiniz adeta."
- Güneşte hiç tazelik yok.
--reklam--
Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Kitabın etkileyici olmasının en büyük sebeplerinden biri, yazarın intihar etmesine yakın dönemde yazılmış olması sanırım. Kitapta Brautigan'ın çocukluk dönemine gidiyoruz. Brautigan son dönemlerinde geçmişe olan özlemini çocukluk anılarını kağıda dökerek gidermek istemiş sanırım. Yaptığımız seçimlerin ilerleyen zamanlarımızda karakterimiz ve psikolojimiz üzerinde nasıl etkiler yarattığını farkettirmeden anlatıyor yazar. O zamanı yaşarken belki farkında olmadığımız ama yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda yaptığımız seçimlerin ilerleyen dönemlerde nelere yol açtığını ince ince işliyor. Ve bunları farkına varmadan yaşayıp gidiyoruz. Brautigan son dönemlerinde içinde bulunduğu buhranla birlikte, intiharına yakın bir zamanda yazdığı bu sade ama çarpıcı anıları okumanızı tavsiye ederim. (Erhan Cıkıt)
Arkadaşımın tavsiyesiyle okuduğum, Amerikan 'Beat' kuşağını keşfettiğim, adıyla ayrı gönlümü çelen, başladığım gibi bitirdiğim, hüzünlü ve etkileyici bir kitap. Yazarın dili gayet yalın, nahif bir üslubu var. Kendinizi hiç fark etmeden hikayenin melankolisine kaptırıyorsunuz. Biraz iç döküş, biraz da geçmişle hesaplaşma hissettirdi. Pastoral betimlemeleri çok çok başarılı. Mobilyasıyla kamp yapan çifti okurken, arkadan gelen müziği duyduğuma yemin edebilirim. 2. dünya savaşı sonlarında bir kasaba çocuğunun hikayesini konu alıyor. Savaşın etkileri, cenazeler, çocukların silah taşıması vs. detaylarda oldukça yürek burkucu bir alt metni var. Yanlış bilinenin aksine, yazarın intihar etmeden önce yazdığı son kitabı bu değil, son basılan kitabı bu. Bir vedalaşma olarak algılanmaması gerekse de hissettiriyor. Tezer Özlü okuduğumda yaşadığım kasveti yaşatmıştır. O yüzden, depresyona meyilli bir zamanınızda okumayı tercih etmeyin. Altı kırk beş yayınlarından epub olarak okudum, imla hataları ile dolu olsa da kurgudan kopuş olmadı, eminim sel baskısı daha kalitelidir. Yeraltı edebiyatı sevenler, bu Beat kuşağını da sevecektir. Tavsiyemdir, listelerinize ekleyin. (Özge)
Geriye sadece Tokyo Montana Ekspress kaldı, bu üzücü. Brautigan serüvenim Talihsiz Kadın ile başladı, sevgim okuduğum her bir kitabı ile arttı. Bu kitabında da II. Dünya Savaşı sonlarında, küçük bir kasabada geçen bir çocukluğu okuyoruz. Brautigan her zamanki gibi kırılgan ve akla hayale gelmez. Sayfalar su gibi akıp gidiyor, bir çocuğun gözlerinden öğlen güneşi ve göl yüzeyi pasparlak, gazoz serinletici ve sinekler baş belası. İmgelemi öyle kuvvetli ki sizi nereye götürmek isterse oraya gidiyorsunuz. Daha çok sevdiğim kitapları oldu ama, Brautigan yine hayal kırıklığına uğratmadı. (cessie balık)
--reklam--
Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Richard Brautigan - Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Richard Brautigan Kimdir?
Richard Gary Brautigan (d. 30 Ocak 1935 - ö. 1984), Amerikalı yazar.
Tacoma, Washington’da doğdu. Zor bir çocukluk geçiren Brautigan, bundan pek bahsetmezdi. Söylentiye göre, babasının kim olduğunu bilmiyordu. Babası ise, Brautigan’ın ölüm haberi duyulana kadar onun babası olduğunun farkında değildi. Başka bir söylentiye göre, Brautigan 20’li yaşlarında, bir polis karakolunun penceresine taş attığı için Oregon Eyalet Hastanesi’ne gönderildi. Burada kendisine paranoyak-şizofren teşhisi kondu ve şok terapisi uygulandı.
1955’te San Francisco'ya taşındı ve burada “beat” hareketinin bir parçası oldu. 8 Haziran 1957’de Reno, Nevada’da Virginia Dionne Adler ile evlendi. Bilinen ilk şiiri “The Second Kingdom” 1956’da yayımlandı. Bunu 1959’da, 24 şiirden oluşan ilk kitabı “Lay The Marble Tea” izledi. 1960’ların sonuna doğru Brautigan’ın işleri popülerlik kazanmaya başladı. En bilinen eserlerinden “Trout Fishing in America” (Amerika’da Alabalık Avı/6.45/Çev: Zekeriya S. Şen), “Willard and his Bowling Trophies” (Willard ve Onun Bowling Kupaları/6.45/Çev: Zekeriya S. Şen), “Sombrero Fallout” (Sombrero: Bir Japon Romanı/6.45/Çev: Zekeriya S. Şen)ve “In Watermelon Sugar” (Karpuz Şekerinde/YKY) bu dönemde yayımlandı. Brautigan, 1972’de Yellowstone National Park’ın kuzeyindeki Pine Creek (Montana)’e taşındı ve iddiaya göre 8 yıl boyunca dinleti ve röportaj isteklerini geri çevirdi. 1961 yılında karısı ve çocuğuyla birlikte ikinci elden satın aldığı bir Plymouth'ın arkasına taktığı karavanla, Idaho nehirlerinin kıyılarında kurduğu kamplarda yazmaya başladı. Doğaya duyduğu derin saygı ve doğanın bağrında münzevi hayatı seçişi, onu Amerikan pastoral geleneğine bağlayacaktı. 60'larda yazdığı ve dönemin ruh halini yansıtan romanlarıyla karşı kültürün en popüler yazarlarından biri oldu. Beat Kuşağı'nınKuzeybatılılar diye adlandırılan kolu içerisinde değerlendirilen Brautigan'ın romanlarını diğerlerinden ayrımlı kılan, çok duyarlı ve kolay kırılan kahramanlarının dünyaya hükmeden kaos karşısında yalnızlığa çekilmeleridir.
1979 Aralık’ında, The Modern Language Association’ın San Francisco’daki bir toplantısında; Gary Snyder, Philip Whalen, Robert Bly ve Lucien Strykile birlikte “Zen ve Çağdaş Şiir” konulu bir panele katıldı. Son kitabı “So the Wind Won’t Blow It All Away” (Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek/6.45)’i 1982’de yayımladı.
70'lerin sonlarında büyük ölçüde okur kaybına uğramış ve ruhsal bir bunalımla birlikte alkol dozunu artırmaya başlamıştı. O dönemde sadeceJaponya'da popülerliğini koruyordu ve sözü geçen yılların büyük bölümünü Tokyo'da ve Montana'daki çiftliğinde geçirecekti. 1984 yılında küçük bir balıkçı köyü olan Bolinas'a yerleşti. Evine kapandı, uyuyamıyor ve sınırsızca içiyordu. Duyarlılığı bu hayatı kaldıramayacak kadar keskinleşmişti. Dostlarıyla "ava çıkıyorum" diye vedalaştıktan üç hafta sonra 25 Ekim 1985 günü Brautigan’ın Bolinas, Kaliforniya’daki evine giren arkadaşları, bedenini 1 şişe alkol ve 44 kalibrelik bir tabancanın yanında buldular. Brautigan’ın intihar ettiği varsayıldı.
--reklam--
Richard Brautigan Kitapları - Eserleri
- Kürtaj
- Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek
- Karpuz Şekerinde
- Talihsiz Kadın
- Babili Düşlemek
- Willard ve Onun Bowling Kupaları
- Japonya Günlükleri
- Amerika'da Alabalık Avı
- Çimlerin İntikamı
- Sombrero Bir Japon Romanı
- Tokyo-Montana Ekspres
- Big Sur’un Güneyli Generali
- Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı
- Hawkline Canavarı
- Bana Bir Öykü Anlat
--reklam--
Richard Brautigan Alıntıları - Sözleri
- Dünya tımarhaneleri ve kiliseleri açıp kapıyordu tıpkı dalgın bir ihtiyarın pantolonun düğmesini açacağına kapaması gibi. Pantolonunun içindeki tuvaleti mi kullanacaksın ihtiyar? (Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı)
- Ah, Marcia, senin uzun sarışın güzelliğin liselerde öğretilsin istiyorum, böylece çocuklar tanrının tende müzik gibi yaşadığını ve sesinin bir güneşığı klavseni gibi olduğunu öğrenirler. (Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı)
- Hilda, güzel enerjini yükseltmek adına bir şiir yazmak istiyorum çünkü hareketlerinden başak burcu erdemini seviyorum Harika bir şey: üzgünüm, beni affet, sanırım o şiir bu. (Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı)
- Çikolatalı kekin pişmesi on yedi yıl sürmüştü. (Çimlerin İntikamı)
- Yaşam yerine tatlı şarabı kullanıyordu çünkü kullanacak yaşamı kalmamıştı. (Çimlerin İntikamı)
- o öğretti bana onu sevmeyi ve çiçeğim dedi bana. (Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı)
- Belki de bir yere döndüğünüzde, aslında oradan hiç ayrılmamışsınızdır, çünkü geri dönmeyi beklerken bir parçanız hala oradadır. (Talihsiz Kadın)
- Toplumun akıl sağlığı yerinde, dengeli kesiminin yerleşilmemiş sınırlara yerleşmeye öncülük etmek isteyeceğini sanmıyorum. Yarı deli insanlar kimsenin yaşamadığı yerlerde yaşamlarını kurmaya giderler. Tuhaf bir tür. (Tokyo-Montana Ekspres)
- Aslında mezarlığa doğru yol alıyorsanız, gece her zaman daha karanlıktır. (Babili Düşlemek)
- Gerçekten de acıklı, hepsi de benim tasarımım ve yapıtım, yani aslında suçlanabilecek başka kimse yok. (Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek)
- Ve evet: enteresan bir şey daha; insanlar onun yazdıklarını okuduklarında çok büyük bir komedi yazarı olduğunu düşünse de o asla yazdıklarına gülmezdi. (Sombrero Bir Japon Romanı)
- Savaştan bıkmıştık. Bazen elma ağacına tırmanır ve sessizce ağlardım... (Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek)
- Yaşamın inişleri ve çıkışları vardır. Benim yaşamımsa şu anda sadece yukarı çıkabilirdi. (Babili Düşlemek)
- Gerçek derken yaptığım vurguyu fark ettiniz mi? Gerçek. Şiir bunun üstesinden gelemiyor. Gerçekle yüzleş, dedi adam şiire. (Çimlerin İntikamı)
- İnsanı onlarca yıllık ölüme taşıyan o eller yıllardır soğuktu. (Tokyo-Montana Ekspres)
- Gece onunla kalmak istiyordum. Uykusunda güzel olacağını ve benim dönüşümü bekleyeceğini biliyordum. Öyleydi. (Karpuz Şekerinde)
- Siyah, sessiz karpuzlardan saat yapan bir adam hatırlıyorum, yaptığı saatler hiç ses çıkarmazdı. (Karpuz Şekerinde)
- Gecenin yarısı bitti sayılır; Gençliğinde öyle: yalnızım. (Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı)
- Lee Mellon heybetli bir ateş yaktı, bizde sade kahve içerek ateşin etrafına oturduk. Kedilerde aramızdaydı, tüylü eğrelti otları gibi ateşin önüne kuruluşlardır. Herkes hoşnut ve rahattı. Kediler tarih öncesi anılarının derinliklerinden mırıldıyorlardı. (Big Sur’un Güneyli Generali)
- Bir sonuca varmayan şeyleri düşünmekle çok fazla zaman harcardı. En ufak şeylerde kafası patlamış mısır makinesine dönerdi. (Sombrero Bir Japon Romanı)
Yorumlar
0 yorumYorum yazmak için tam sürüme geçin