Kitap Künyesi

Yazar: Deniz Kavukçuoğlu

Yayın Evi: Can Yayınları

İSBN: 9789750710032

Sayfa Sayısı: 152

--reklam--

Zarife Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

"Hep ciddiye alırmış gibi yaptılar. Öyle göründüler. Ne annem babam, ne patronum, ne arkadaşlarım, ne de sevgililerim... Kimse beni can kulağıyla dinlemedi... Dinlemek istemedi... Ama ben herkesi dinledim... Önce annemi, babamı, kardeşlerimi dinledim... Zaten içinde olduğum, yaşadığım, bildiğim sorunlarını anlatıyorlardı bana. Arkadaşlarım, sevgililerim, birlikte olduğum başka erkekler de... Herkesin yaşamı kendince en önemliydi. Ya benim yaşamım, ya benim sorunlarım?"

Deniz Kavukçuoğlu'nun, yayınlandığı günden bu yana okurlardan ve edebiyat dünyasından büyük ilgi gören romanı Zarife'nin yeni baskısı Can Yayınları'nda. Bir genç kızın yaşamın zorlukları karşısında boşluğa yuvarlanışını konu alan Zarife, toplumsal değerleri, kişisel ilişkileri sorgulayan önemli bir çağdaş roman. Kitap için Semih Gümüş şöyle yazmıştı: "Zarife'nin, başından sonuna dek bir solukta, merakla okunabilmesinde yazınsal değerinin de elbette payı var."

(Tanıtım Bülteninden)

--reklam--

Zarife Alıntıları - Sözleri

  • "Fakat her yasak ardından yeni bir yalanı getirir, her yeni yalan da başka yalanlarla beslenir."
  • Herhalde “orospuluk”un, salt kadınlara özgü bir davranış olduğunu düşünmüyorsunuz siz! Benim seçimim olan, ne kadar eleştirseniz, ne kadar uzağında kalmaya çaba gösterseniz, sizin de kıyısından köşesinden bulaştığınız bu yaşam acımasız bir “orospuluk yarışı” özünde... İnsanlar bu yarışta bir adım öne çıkmak, ipi en önce göğüslemek için her yola başvururlar... Erkek mi yoksa kadın mı oldukları hiç fark etmez yarışçıların...
  • Fakat fotoğraf yırtmakla geçmişinden, o fotoğraflardaki “anlar”dan arınamıyor ki insan...
  • Ne tuhaftı şu "para"denen şey! Sevgi belki değil ama anlayış da ,saygı da özgürlük de satın alınabiliyordu yerine göre...
  • "Herhalde, "orospuluk"un, salt kadınlara özgü bir davranış olduğunu düşünmüyorsunuz siz!"
  • Ne tuhafti su para denen sey! Sevgi belki degil ama anlayis da saygi da ozgurluk de satin alabiliyordu yerine gore...
  • Bir insanın çıkar karşılığı beynini satması, beynini satın alanların adına düşünmesi, onlar adına yazılar yazması benimkinden daha büyük bir "orospuluk" değil midir? Ben bedenimi verdim yalnızca, onlarsa beyinlerini satıyorlar... Benim kötülüğüm kendime, ama ya onların ki?..
  • Herhalde “orospuluk”un, salt kadınlara özgü bir davranış olduğunu düşünmüyorsunuz siz! Benim seçimim olan, ne kadar eleştirseniz, ne kadar uzağında kalmaya çaba gösterseniz, sizin de kıyısından köşesinden bulaştığınız bu yaşam acımasız bir “orospuluk yarışı” özünde... İnsanlar bu yarışta bir adım öne çıkmak, ipi en önce göğüslemek için her yola başvururlar... Erkek mi yoksa kadın mı oldukları hiç fark etmez yarışçıların...
  • "Oysa başka bir yaşama tanık olmak, başka bir yaşamı öğrenmek, o yaşamı susarak da olsa paylaşmak zorunda kalmak sorumluluklar yüklüyordu insana..."

--reklam--

Zarife İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Günlerdir sosyal medyada ünlü bir markanın yeni reklam yüzü Armine konuşuluyor. Hayır fazladan üçüncü bir gözü ya da üçüncü bir kolu olduğu için değil, ekranların insanlara dayatmış olduğu barbie görünümlü kadınlardan farklı olduğu için. Çünkü Armine sokaktaki herhangi birine benziyor, yüzünün herhangi bir hattında estetik yok. Çağımızın kadınları maalesef ki, ürün satışa çıkarır gibi piyasaya sürülüyor. Birbirine benzeyen çeneler, burunlar, dolgulu dudaklar, platin sarısı saçlar, pahalı kokular... Sokağa çıktığınızda her beş kadından ikisinin birbirine benzediğini göreceksiniz. Bunu biz istemiyoruz, kapitalizm dayatıyor. Taa çocukken başlıyor bu geçmişten günümüze ulaşmış güzellik algısına erişme çabası. İlk oyuncağımız barbie bebekler hep Victoria Secret mankenleri gibi mesela, sonra bir çok gencin takip ettiği şarkıcılar, oyuncular, estetik mucizesiyle Leonardo Da Vinci’nin altın oranlı çizimleri gibiler. Son yıllarda teknolojinin daha da gelişmesiyle birlikte insanların bir çoğu (bence dayatılan bu güzellik algısına dayanamadığı için) bıçak altına yatıyor. Olayı psikolojik olarak düşündüğümde (arada düşünürüm) bu bana kendi bedeninde oluşmayan ya da eksik oluşan kimliği yıkarak, yeni bir bedende (mecazi olarak) yeniden bir kişilik oluşturma çabası gibi geliyor. Sosyolojik olarak da bunun altında kendini topluma bu şekilde kabul ettirme çabası yatıyor. Yani ufacık burun estetiğini amma da büyüttün be ayşe diyebilirsiniz, fakat düşündüğünüzde, çevrenizde ki örneklere baktığınız da bana hak verirsiniz. Gucci’nin reklam yüzü Armine’nin günlerce konuşulmasının sebebi de bu, alışılagelmiş standartta bir manken olsaydı adını bile duymazdık, fakat sokaktaki birinden pek bi farkı olmayan fırından yeni çıkmış bir Armine görünce insanlar afalladı. (insanlar afallar! Çünkü barbie görmeye alıştık kardeşim) günlerdir sosyal medyada adından o kadar söz edildi ki, kapitalizm yine hedefine ulaştı, bu kez de standardın dışından birini pazarladı bize :D yanii, ya ne olacağıdıı! Kasa her zaman kazanır. Benim şimdi bu kadar şeyi neden anlattığıma gelecek olursak, ben kitabı okurken sosyal medyada sürekli Armine’nin fotoğrafına denk geldiğim için, kitaptaki Zarife karakteri kafamda Armine olarak canlandı. (İsimde cuk oturdu ama kabul edin.) Zarife, yoksulluk içinde geçen bir çocukluktan sonra, Boğaz köprüsüne çıkıp “seni yeneceğğm İstanbul” diye bağıran adam gibi bir hınçla hayatın içine dalıyor. Tamamen kendi tercih ettiği bir hayat bu, lüks yatlar, Boğaz’da villalar, bitmek bilmeyen parıltılı bir eğlence dünyası, uyuşturucu, alkol... ve bunların bedeli olarakta birilerinin hayatında günübirlik bir sex objesi olmak. Çok fazla filmi çekilmiştir bu senaryonun, insanlar evlerinde ayaklarını uzatıp önce ayıplayacağı, sonra da gözünü ayırmadan izleyeceği böyle filmlere bayılırlar. Çünkü toplum ikiyüzlüdür. Sokakta gördüğü mini etekli bir kadına tecavüz edecek gibi bakıp, kendi eşini, kızını akşam yediden sonra sokağa çıkarmaz. Çünkü sokak kendisi gibi namuslu postuna bürünmüş, eline geçen ilk fırsatta penisini dışarı çıkaracak yüzlercesiyle doludur. Sürekli ahlakın konuşulduğu bizim gibi ülkelerde diz boyu ahlaksızlıkların yaşanması da ayrı muamma.(ne demek istediğimi anlamak isteyenler bknz; gündüz kuşağı programları) Zarife, böyle bir yaşamı tercih etmemiş olmayı dilerdim diyor, ama hayatta bazı tecrübeler kazanılmadan bilinmiyor. Bir şansı daha olsa aynılarını yaşayacağını biliyorum, çünkü hayatın kendisi tam da bu. Doğrularımızla da, yanlışlarımızla da kendimizi olduğumuz gibi kabul etmemiz bizi biz yapıyor, burun estetiği yaptırmam beni Ayşe Pro-X yapmayacak ben bunu biliyorum. Toplumun Zarife’ye “orospu” demesi de onu orospu yapmıyor, bunu da biliyorum. Kitabın özünde bahsedilen tam olarak bu, nasıl bir hayat sürersek sürelim, kendimiz olduğumuz sürece bize dayatılan bakışların, kötü cümlelerin, binbir kibrin içinde sadece kendimiz olarak ayakta kalabiliriz. Varsın parıltılı bir yaşantımız olmasın, kendi istediğimiz yaşantıyı dilediğimiz gibi yaşarsak bu hayatta boşa patinaj çekmemiş oluruz. Kendisi gibi olan, maskesiz dolaşan herkese sevgiyle :) (Ayşe*)

Hep ciddiye alırmış gibi yaptılar. Öyle göründüler. Ne annem babam ne patronum ne arkadaşlarım ne de sevgililerim... Kimse beni can kulağıyla dinlemedi... Dinlemek istemedi... Zarife'nin ince çizgilerle ayrılmış yaşamına yakından bakmamızı sağlarken düşündüren ve eleştiren bir kitap oldu benim için. Günümüzde artarak devam eden zengin olma çabası ve bu çaba uğruna yapılanları başka bir gözle önümüze getiriyor. Bir kadının gözünden bu çabaya tanık olacaksınız. Bir solukta okuduğum bir kitap oldu. Tavsiye ederim. (Bülent AY)

Sana sıcak bir yuva sunabileceğimi düşünmüştüm... El ele, omuz omuza verip mutlu bir yaşam kurabilirdik kendimize... Gösterişsiz, yalın ama sağlam bir yaşam... Ama anlıyorum ki benim sahip olmak istediğim bu yaşamın çok uzağındasın artık sen... Benim erişemeyeceği, erişmek istemeyeceğim kadar uzağındasın... . Kendimi Ufuk'un yerine koydum, tepkim ne olurdu diye düşündüm, sanırım bu kadar güzel cümleler çıkmazdı ağzımdan. Yazar konuyu çok gerçekçi bir şekilde ele almış. Çok akıcıydı, bir solukta okudum . Tavsiye ediyorum... yazar/Deniz-Kavukcuoglu kitap/zarife--9437 (Güven Aktepe)

--reklam--

Zarife PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Deniz Kavukçuoğlu - Zarife kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Zarife PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Deniz Kavukçuoğlu Kimdir?

Kendi dilinden...

"İstanbul-Cihangir doğumluyum; 12 yaşına kadar Cihangir'de, 12-20 yaşları arasında Moda'da yaşadım. 1963 yılında yüksek öğrenim yapmak üzere Almanya'ya gittim. Tübingen Üniversite'sinde Prof. Ernst Bloch'un kürsüsünde 2 yıl felsefe derslerine devam ettim. Daha sonra Heidelberg Üniversitesi'nde 2 yıl sosyoloji, Avrupa İşçi Hareketleri Tarihi okudum, Marksizm'in temel metinleri seminerlerine katıldım. Yüksek öğrenimimi Erlangen-Nürnberg Üniversitesi ekonomi bölümünde tamamladım. 1970-1992 yılları arasında AEG, Dr. Oetker-Deutscher Ring, BMC gibi firmalarda yönetici olarak görev yaptım. Bu süre içinde, 1986-1989 yılları arasında Hamburg'da öğretim görevlisi olarak çalıştım. 12 Mart 1971 Askeri Darbesi'nden sonra yurttaşlıktan çıkarıldım, Türkiye'ye ancak 22 yıl sonra, 1992 sonunda döndüm. 1993 başından beri TÜYAP'da Kitap/Kültür Fuarları Genel Koordinatörü olarak görev yapıyorum; 1996 yılndan bu yana da Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarıyım. Yayımlanmış 13 kitabım var. Moda'da yaşıyorum."

--reklam--

Deniz Kavukçuoğlu Kitapları - Eserleri

  • Zarife
  • Sen Vatan Haini Misin Baba?
  • Onu Ben Öldürdüm Leonardo
  • Kedi Gülüşü
  • Canım Acıyor Baba
  • Moda'da Gezinti
  • Alageyik Sokağı Bir Liman Mıydı?
  • Hüzün Adasında Bir Köy
  • Komik Şeyler Yazmak
  • İnsan Suretleri
  • Deniz Bitti
  • Akıntıya Karşı
  • Tarih Her Sabah Yeniden Yazılır
  • Umut Sosyalizm
  • Mühürdar'dan Moda'ya Geçmişe Doğru Bir Gezinti

--reklam--

Deniz Kavukçuoğlu Alıntıları - Sözleri

  • Toplum, çok yaygın bir haber alma ağıyla denetleniyordu. .................................................................................................................................................................. Herkes fişlenmişti. Halkın bir yarısı öbür yarısını diktatörlük adına göz hapsinde tutuyordu. Toplum tutsaklaştırılmıştı. (Sen Vatan Haini Misin Baba?)
  • "Oysa başka bir yaşama tanık olmak, başka bir yaşamı öğrenmek, o yaşamı susarak da olsa paylaşmak zorunda kalmak sorumluluklar yüklüyordu insana..." (Zarife)
  • Kediler hiçbir yerde Mısır'daki gibi tanrılık katına ulaşmadılar. Mısır'da 1800'lerde bulunan Beni Hasan Mezarlığı'nda 300 bin kedi mumyasıyla karşılaşılmıştır. (Kedi Gülüşü)
  • Yaşamda kimi şeylerin anlatilmasinin da anlaşılmasınin da çok zor ,hatta olanaksız olduğunu o günlerde kavramistim... (Alageyik Sokağı Bir Liman Mıydı?)
  • Biliyor musun, birinin seni dinliyor olması çok güzel ; ama bir de olumsuz yanı var ;insan kendini dinleyene çabuk bağlanır. (Canım Acıyor Baba)
  • Adada gün batarken her şeyin sonlandığı duygusuna kapılırsınız. (Hüzün Adasında Bir Köy)
  • Yaşlıca, fakat” cami yıkılsa da, mihrap yerinde duruyor” dedirten türden, bakımlı, hoş bir kadındı... (Sen Vatan Haini Misin Baba?)
  • "Herhalde, "orospuluk"un, salt kadınlara özgü bir davranış olduğunu düşünmüyorsunuz siz!" (Zarife)
  • "Hastaneler, hele yoğun bakım servislerinin hasta yakınlarıyla dolu koridorları insanların en yalınlaştığı, en çıplaklaştığı yerlerdi..." (Sen Vatan Haini Misin Baba?)
  • Çetin Altan'ın deyimiyle birçok mutluluk gibi bu mutluluğu da ıskaladım. (Canım Acıyor Baba)
  • Eşim, "Bir insana lanet okuyacaksan, Allah sana çok taşınma nasip etsin, de!" derdi. (Hüzün Adasında Bir Köy)
  • Fakat 12 Mart hükümetlerinin, ne imzaladıklarını bilmeden, imzalarının nelere yol açacağını hiç düşünmeden birileri getirmiş diye önlerine gelen her kararı gözü kapalı imzalayan, fakat kendilerine aynı zamanda da demokrat olarak tanımlayan bakanları ise hiç bağışlamadım. Onların gözü kara imzaladıkları bu kararlarla benim gibi on binlerce insanın canı yanmıştır. (Sen Vatan Haini Misin Baba?)
  • Insanlar hic konusmadan, duygularini dile dokmeden de anlasabiliyorlardi birbirleriyle... Insan, bir rastlanti sonucu karsisina cikan, bir daha karsilasmayacagini basindan bildigi birini de yurekten sevebiliyordu... (Sen Vatan Haini Misin Baba?)
  • "Emeğin, insanın özgürleşmesinde en önemli etken olduğunun bilincine Almanya'da varmıştım. Türk kadınlarının yaşamlarında gözlemlediğim köklü değişimlerde de 'emek' en büyük rolü oynuyordu. Aralarında ortaokul, enstitü, lise hatta üniversite mezunları da olmakla birlikte bu kadınların büyük çoğunluğu toplumumuzun yoksul, dar gelirli kesimlerinden gelen, genellikle de kırsal kökenli, yarısından çoğu okuma yazma bilmeyen insanlardı. Almanya'ya gelmeden önce fabrika nedir, üretim nedir, bilmiyorlardı. Babalarının, kocalarının, ağabeylerinin kendilerine biçtikleri yaşamlara direnç göstermeksizin, direnç göstermeyi akıllarına bile getirmeksizin boyun eğmişler; yeryüzünde başka yaşamlarında da olduğunu, kendilerinin de bu başka, daha iyi, daha güzel yaşamlara layık olabileceklerini hiç düşünmemişlerdi. Almanya'ya gelme kararını da çoğu kendileri vermemişler; bağımlı oldukları, sözlerinden hiç çıkmadıkları erkeklerinin kararına uymuşlardı. Erkekleri onları Sirkeci'de uğurlarken, Almanya'da, gittikleri yerlerde 'neleri yapmamaları' gerektiğini bir bir anlatmışlar, onları sıkı sıkıya uyarmışlardı. Bu kadınların yaşamları da ' neleri yapmak- neleri yapmamak' ikileminde düğümleniyordu aslında... Sirkeci- Münih treninde değil ama vardıkları yerlerde, fabrikalarda iş önlüklerini sırtlarına geçirip yürüyen montaj bantlarının başına geçmeleriyle birlikte başlıyordu, bu ikilemden kurtulma süreçleri... O bantların başında, kendilerinin farkına varmaya, yeni bir kimlik edinmeye, kişiliklerini kazanmaya başlıyorlardı. Bu süreç birçoklarında sarsıntılara, çalkantılara, altüst oluşlara yol açıyordu. Değiştikçe, bireyleştikçe kendilerini o zamana kadar isimsizleştiren ilişkilere başkaldırıyorlardı. Birçoğu göçün daha İlk yıllarında; hep sevdiklerini söylemek, sevgilerini göstermek zorunda kaldıkları ama hiç sevmedikleri, sevemedikleri; kendi seçimleri olmayan eşlerini bırakmışlardı." (Alageyik Sokağı Bir Liman Mıydı?)
  • Tut ki karnım acıktı Anneme küstüm Tüm şehir bana küstü Bir kedim bile yok anlıyor musun Hadi gülümse. (Kedi Gülüşü)
  • Ne tuhaf, insan nerede olursa olsun, hep başka yerleri, başka insanları özlüyor. (Sen Vatan Haini Misin Baba?)
  • Bir insanın çıkar karşılığı beynini satması, beynini satın alanların adına düşünmesi, onlar adına yazılar yazması benimkinden daha büyük bir "orospuluk" değil midir? Ben bedenimi verdim yalnızca, onlarsa beyinlerini satıyorlar... Benim kötülüğüm kendime, ama ya onların ki?.. (Zarife)
  • Türkiye, ne yazık ki bir yanıyla döneklikler, ihanetler beşiği. (İnsan Suretleri)
  • Büyük kavgalarda küçük tekmeler atilmaz düşene ise hiç vurulmaz (Alageyik Sokağı Bir Liman Mıydı?)
  • Ne tuhaftı şu "para"denen şey! Sevgi belki değil ama anlayış da ,saygı da özgürlük de satın alınabiliyordu yerine göre... (Zarife)