İslam ile Acilen Barışmamız Lazım
Bizler, hem halk hem de devlet olarak İslam ile acilen yeniden barışmak zorundayız. Zira mevcut sistem ve anlayışlardan beklediğimiz huzuru bulamadık. Tam bir asrımız kavga, çatışma ve sıkıntılarla heba oldu. Gerçi Osmanlı’nın son dönemleri de pek sakin ve huzurlu geçmemişti; ancak en azından bizi bir arada tutan güçlü bir birlik ve beraberlik ruhumuz vardı.
İngilizler ve sömürgeci güçler, Osmanlı coğrafyasını parsel parsel bölerek başlarına kendilerine sadakatle bağlı yönetimler ve sistemler yerleştirdiler. Neticede, Osmanlı’nın sahneden çekilişinden sonra Orta Doğu bir daha huzur yüzü görmedi.
Bugün dünyanın en sancılı, en mazlum ve ne yazık ki en yoksul bölgesi İslam coğrafyasıdır. Kardeşlik hukukunu unutup birbirimizle uğraşmaktan, düşmanlık beslemekten öteye geçemez olduk. İslam dünyasının kalbine bir hançer gibi saplanan İsrail devleti kurulmadan önce de Menachem Begin gibi isimlerin öncülük ettiği siyonist çeteler, Hayfa’da, Gazze’de, Ramallah’ta az katliam yapmadı. Devletleştikten sonra ise işgal ettiği topraklarda katliam ve zorunlu göç politikalarını katlayarak sürdürdü.
Merhum Seyyid Kutub’un o tarihi uyarısı ne kadar da anlamlıdır: “Bu gördüğünüz Arap orduları İslam'ı ve Müslümanları korumak için değil, kendi halklarını baskı altında tutmak için varlar; siyonistlere tek bir kurşun bile sıkmazlar.” Nitekim Gazze’deki soykırım ve savaş yıllardır sürerken, İslam dünyasının liderleri ne yazık ki derin bir sessizlik içinde sadece seyirci kalmaktadır.
Gelelim kendi ülkemize ve yaşadığımız iç krizlere:
Faiz odaklı ekonomik düzenle fakiri daha fakir, zengini daha zengin kılarak adalet duygusunu zedeledik. Faiz ekonomisi yüzünden birbirimizden habersizleştik, komşuluk hukukunu yitirdik. Eskiden "Karz-ı Hasen" geleneğimiz vardı; ihtiyacı olan, parası olandan faizsiz borç ister, toplum kendi içinde sorunlarını yardımlaşmayla çözerdi. İştahı kabarık kesimlerin tamahkârlığını besleyerek kanaat ve paylaşma kültürünü yok ettik.
Batı’dan kopyalanan ruhsuz eğitim modelleriyle gençlerimizi kendi köklerinden ve manevi idealizmden kopardık. Okuyan gençlerimizde paylaşma, şefkat, merhamet ve vicdan duyguları köreliyor. Bu tek tipçi ve ruhsuz eğitim sistemiyle bir nesli ve geleceğimizi maalesef mahvettik.
Aile yapımızı öz değerlerinden kopararak nesil emniyetini büyük bir fecaate sürükledik. Hemen hemen herkesin şikâyet ettiği, aile hayatımızı zehirleyen yoz programlar ekranlarda gür bir sesle devam ediyor. Yöneticiler dahi durumdan şikâyetçi olmalarına rağmen kimse bu sermayedarların daha fazla para kazanma hırslarını durduramıyor.
Aşırı milliyetçi ve dışlayıcı söylemlerle bu toprakların tarihsel çeşitliliğine ve kardeşlik bağlarına zarar verdik. Eskiden İslam ortak payda iken herkes, mezhebi ve ırkı ne olursa olsun kardeşçe bir arada yaşardı. Ne zaman ki ulus-devlet anlayışı mutlak bir put haline getirildi, ülkemizde de acılar ve kutuplaşmalar hiç dinmedi.
Yıllarca bu milletin manevi ve ahlaki değerlere bağlılığını "irtica" yaftasıyla öcü gibi gösterip toplumsal vicdanı yaraladık. Daha sonra bu dışlayıcı dile karşı olduklarını söyleyerek iktidara gelenler de ne yazık ki bu manevi erozyonu durduramadılar.
Gecikmeksizin, Acilen Özümüze Dönmeliyiz
İslam ile barışmayı sadece devletten beklememek lazım. Biz Müslümanlar; toplumsal hayatımızın kaim olduğu tüm meselelerde İslam’ın adaletini, şefkatini, merhametini ve isâr ruhunu kendi aramızda yeniden tesis etmeliyiz ki, devlet ricalinden de bunu istemeye yüzümüz olsun.
Çünkü tarihimiz bize açıkça göstermektedir ki, bu değerlerle yaşarken çok daha huzurluyduk. Sevgili Peygamberimiz’in (s.a.v.) “Komşusu açken tok yatan bizden değildir” ilkesi sadece bir söz değil, toplumsal hayatın demir başlıklı yasasıydı. İnsanların bir sıkıntısı olduğunda mahalleli kendi arasında derhal çözüm üretirdi. Güzel bir yemek pişirildiğinde “kokusu komşuya gitmiştir” düşüncesiyle yemekler paylaşılırdı. Başkalarının namusu kendi namusumuz bilinir, “nezer ber-kedem” şuuruyla sokaklarımızda bir emniyet iklimi hâkimdi. İmece usulü yardımlaşma toplumu ayakta tutarken; kıskançlık, gıybet ve çekememezlik gibi kalbi hastalıklar bu coğrafyada bu kadar radikalleşmemişti.
Bugün bu acil dönüşüm, ertelenemez bir hayati zorunluluktur. Büyük fikir adamı Sezai Karakoç’un belirttiği gibi: “İslam, sadece bir inanç değil; bir diriliş, bir ahlak ve hayat nizamıdır. Onu hayatın dışına ittiğimiz gün, insanlığımızı da kaybetmeye başladık.”
Bugün başımıza gelen her türlü ahlaki çürüme, ekonomik adaletsizlik ve ruhsal bunalım, gökyüzünün bu ilahi nizamından yüz çevirmemizin doğrudan bir neticesidir. Yaşadığımız bu sancılı süreçten kurtuluşun tek bir yolu vardır: Hiç vakit kaybetmeden, bizzat bireysel hayatımızdan başlayarak İslam’ın adalet, merhamet ve kardeşlik iklimiyle acilen barışmak ve kucaklaşmak.
Yorumlar
0 yorumYorum yazmak için tam sürüme geçin