ÖLÜMLÜ DÜNYADA BİTMEYEN HIRS
Sevgili okurlarım,
İnsanoğlu bu dünyaya gelir, yaşar ve bir gün mutlaka bu dünyadan ayrılır. İnanç dünyamızda hayat, insanın kendisini ve yaptıklarını sorguladığı bir imtihan sürecidir. Bu nedenle dünya hayatı yalnızca servet biriktirmek, makam sahibi olmak ve güç elde etmekten ibaret değildir. Asıl mesele, sahip olduğumuz ömrü nasıl değerlendirdiğimiz ve geride nasıl bir iz bıraktığımızdır.
Nasıl ki çiftçi, hasat zamanı ürün elde etmek için tarlasına tohum ekerse insan da ahiret inancına göre bu dünyada iyilik, dürüstlük, merhamet ve adalet tohumları ekmelidir. Çünkü dünya, ahiretin tarlasıdır. Bugün ektiğimizi yarın biçeceğimizi unutmamalıyız.
Ne var ki insan, ölümlü olduğunu bildiği hâlde çoğu zaman ölümsüzmüş gibi yaşar. Ömrün ne kadar kısa olduğunu bilir ama dünya hırsının sonu gelmez.
Daha fazla servet…
Daha yüksek makam…
Daha büyük güç…
İnsanoğlu bazen bunlara sahip olmak uğruna dostluğunu, vicdanını, merhametini, hatta insanlığını bile unutabilir. Sahip olduklarının kendisiyle sonsuza kadar kalacağını sanır. Oysa ne servet mezara sığar ne makam insanı ölümden kurtarır ne de güç, zamanı durdurabilir.
Tarih, kendisini vazgeçilmez sanan insanların bile bir gün sahneden çekildiğinin sayısız örneğiyle doludur.
Dini kaynaklarda zenginliği ve malıyla öne çıkan Karun, servetin kibir ve gururla birleştiğinde insanı nasıl bir yanılgıya sürükleyebileceğinin sembolü olarak anlatılır. Karun’un hikâyesi, malın tek başına insanı yüceltmediğini; asıl önemli olanın sahip olunanı nasıl kullandığımızı hatırlatır.
Bir zamanlar Avrupa’nın büyük bölümünü etkisi altına alan Napolyon, güçlü ordularına ve kurduğu imparatorluğa rağmen yenilgiden kurtulamadı. 1815’te Waterloo’da aldığı yenilginin ardından sürgüne gönderildi ve 1821’de hayatını kaybetti. Dünyaya hükmetme iddiasındaki bir insanın bile kendi kaderini bütünüyle kontrol edemediğini tarih bir kez daha gösterdi.
Büyük İskender, henüz 32 yaşındayken hayatını kaybetti. Genç yaşında geniş toprakları fethetmiş, büyük bir imparatorluk kurmuştu. Ancak ele geçirdiği ülkeler, kazandığı zaferler ve sahip olduğu güç, ona daha uzun bir ömür sağlayamadı. Dünyanın büyük bölümünü fethetmeye çalışan bir hükümdar, kendi hayatının süresini belirleyemedi.
Çin İmparatoru Qin Shi Huang ise iktidarını sağlamlaştırmak ve kendisini korumak için sert yöntemlere başvurdu. Merkezi yönetimi güçlendirdi, muhalefeti bastırdı ve otoritesini korumaya çalıştı. Fakat onu tarihte asıl dikkat çekici kılan olaylardan biri, ölümsüzlüğün sırrını aramasıydı. Ölümden sonra kendisini koruyacağına inanılan yaklaşık sekiz bin pişmiş toprak asker, mezarının bulunduğu anıtsal alanın bir parçası oldu. Ancak bütün gücüne ve imkânlarına rağmen o da ölümü yenemeyerek MÖ 210 yılında hayatını kaybetti.
Bu örneklerin her biri bize aynı gerçeği hatırlatıyor: İnsan ne kadar zengin, güçlü veya itibarlı olursa olsun, fanilikten kaçamaz. Tarihin en güçlü hükümdarları bile zamanın karşısında kalıcı olamamıştır.
Peki, öyleyse insan neden hayatını bitmek bilmeyen bir hırsın peşinde tüketir?
Elbette çalışmak, üretmek, zenginleşmek ve makam sahibi olmak başlı başına yanlış değildir. Yanlış olan, bunları hayatın tek amacı hâline getirmektir. Servetini insanlara fayda sağlamak için kullananla serveti uğruna her değeri çiğneyen bir tutulamaz. Makamını adalet için kullananla makamını kişisel çıkarlarının aracı yapan arasında büyük bir fark vardır.
İnsanı değerli kılan, geride bıraktığı malın miktarı değil; yaptığı iyilikler, kazandırdığı güven ve insanların gönlünde bıraktığı izdir. Çünkü bir gün makamlar el değiştirir, servet başkalarına kalır, güç azalır. Fakat insanın yaptığı iyilikler ve bıraktığı güzel hatıralar yaşamaya devam edebilir.
Sonuç olarak, ölümden kaçamayacağımızı bilerek yaşamak, hayattan vazgeçmek değil; hayatın kıymetini bilmektir. Ömrümüzü yalnızca daha fazlasına sahip olmak için değil, daha iyi bir insan olmak için de harcamalıyız.
Unutmayalım ki bu dünyaya hiçbir şey getirmedik ve giderken de sahip olduklarımızın hiçbirini yanımızda götüremeyeceğiz. Geriye, nasıl yaşadığımız ve insanlara ne bıraktığımız kalacak.
Öyleyse kendimize şu soruyu soralım: Bir gün bu dünyadan ayrıldığımızda insanlar bizi servetimizle ve makamımızla mı hatırlayacak, yoksa dürüstlüğümüzle, adaletimizle ve iyiliğimizle mi?
Asıl mesele ölümsüz olmak değil, fani bir dünyada ölümsüzlüğe değer bir iz bırakabilmektir.
Günün Sözü :”Mazlumun ahı indirir şahı.” (Yunus Emre)
Abdulbaki Akbal
ÖLÜMLÜ DÜNYADA BİTMEYEN HIRS
Kaynak: Mardin Life
Yorumlar
0 yorumYorum yazmak için tam sürüme geçin