Kitap Künyesi

Yazar: Selçuk Baran

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları

İSBN: 9789753638507

Sayfa Sayısı: 242

--reklam--

Güz Gelmeden Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

“Yeryüzünde büyük insanlar var: Peygamberler, başkomutanlar, vatan kurtaranlar, insanlığa hizmet eden bilim adamları... Küçük insanlar da var: Fener bekçisi Affan gibi. Ama hepsi yataklarını kazarlarken, amaçlarına ulaşırken aynı emeği harcarlar. Tıpkı büyük ırmaklarla, küçük çaylar gibi. Hepsi de sonunda denize ulaşırlar.”

"Güz Gelmeden", 4 Kasım 1999’da aramızdan ayrılan Selçuk Baran’ın çekmecesinde bulunan son romanı. Baran, bu romanında Yeşilçay’da, küçük bir çayın denize kavuştuğu bir sahil kasabasında yaşayan, oradan yolu geçen, birbirleriyle karşılaşan küçük insanları anlatıyor. Farklı kişilerin ağzından, aşktan kardeşliğe, dostluktan korkuya uzanan duyguları sürükleyici, özgün bir kurgu içerisinde dile getiriyor. Güz Gelmeden, aynı coğrafyada buluşmuş, yalnız kişilerin, birbirleriyle

kesişen öyküleri.

--reklam--

Güz Gelmeden Alıntıları - Sözleri

  • "Denizin sesini dinleyiverin müzik yerine, daha güzeldir."
  • Kitap okuyamıyorum, çünkü orda yaşanan aşklar benimkinin yanında güdük kalıyor, güldürüyor beni.
  • "Günler hep gebedir, iyiye de kötüye de...
  • ... tüm acılarım, pişmanlıklarım kabuk bağladı.
  • “Denizin sesini dinleyiverin müzik yerine, daha güzeldir..”
  • “Bırak rüyalarını,” dedim, “bizim hayatımız daha güzel..”..
  • Kıyıdan uzakta, açıklarda sırtüstü yatıp dinlenirken, “Hiç dönmeyelim,” dedim, “hep böyle yüzelim. Yüze yüze bir kıyıya varırız nasıl olsa.” “A, tabii.” “Geri dönmedikçe başımıza kötü bir şey gelmez.” “Gelmez..”
  • “Günler hep gebedir, iyiye de kötüye de..”
  • Fikir silahtır.
  • Yalnızlık güzel şiirler okur.

--reklam--

Güz Gelmeden İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Güz Gelmeden, 4 Kasım 1999'da aramızdan ayrılan Selçuk Baran'ın çekmecesinde bulunan son romanı... Benim de Tortu'dan sonra okuduğum ikinci eseri... Yeşilçay adlı bir sahil kasabasında yaşayan insanların hayatlarından kesitlerin anlatıldığı roman, derin bir eser. Yaşanılan dönemden, çevre faktörlerinden, insan ve durum tahlillerinden, travmalardan, baskılardan bahseden bir eser aynı zamanda... Yeşilçay'ın en varlıklı insanı Memedali bey'in tek oğlu Erol'un yaşadığı olaylarla başlayan eser, farklı statülerdeki insanların farklı hayatlarıyla devam ediyor. Küçük yaşta annesiz kalan Erol, ablası Nilgün tarafından anne şefkatiyle büyütülmeye çalışılıyor. Nilgün'ün yaralı ruhuna kapı açılıyor daha sonra, Filiz'in hayallerine, Ahmet'in ideallerine, Selim'in rüyalarına iniliyor. Yeşilçay da yaşamına devam etmek isteyen avukat bey'in yaşamından kesitler sunuluyor. Fener bekçisi Affan'ın kocaman yüreğinden geçenler aktarılıyor. Selçuk Baran'ın naif kalemiyle ılık ılık sunuluyor tüm bunlar okuyucuya... Güz Gelmeden, yalnızlığı anlatıyor bizlere... Yalnız kalmayı tercih etmiş, yalnızlığa mahkûm edilmiş, kalabalıklar içindeki yalnız insanları, yazarın deyimiyle yapyalnız insanları anlatıyor... İnsan ruhundaki yalnızlığın açtığı derin yaraları anlatıyor. Yalnız olduğumuz için mi mutluyuz? Yalnızlık tercihimiz mi? Mecburiyetimiz mi? Yaşam şartlarının bir sonucu mu? Bu soruların cevabı görecelidir, kişiye göre değişir elbette ki... Selçuk Baran bunları sorgulattırıyor eserlerinde usul usul... Düzenlediğim "Selçuk Baran Okuma Etkinliği" kapsamında okudum bu harika eseri. Etkinlik kapsamında tanıdığım ya da tanıştığım birbirinden değerli okurlara teşekkürlerimi sunuyorum. Aynı pencereden bakabildiğiniz insanların olduğunu bilmek ne büyük keyif. Nice etkinliklerde, nice muhteşem kalemlerle tanışabilmek dileğiyle... Sevgiyle... (Leman Altıner)

Çekmeceden çıkan bir hazine: Güz Gelmeden: "Ben iki kitap yazmadım, sekiz kitap yazdım. Yazı yazmayı son iki yıldır bıraktım. Nedeni de, Türk okuyucusuna bir türlü ulaşamamam, bu yüzden de okunamamam. Demek ki ben okuruma yakın olmayı beceremedim, bu yüzden çekilmeye yöneldim.” (1995) Bu sözler, okuruyla bir türlü iletişim kuramamış, edebiyat çevreleri tarafından görmezden gelinmiş, hak ettiği değeri bir türlü görememiş, Türk edebiyatının kırgın çiçeği Selçuk Baran'a aittir. Bir yazar için yazmak, kendi deneyimlerini, kendi duygularını, kendi hayal dünyasında kurguladığı hayatı birilerine aktarmak demektir. Yazmak bir ihtiyaçsa, okunmakta bir ihtiyaçtır. Çünkü yazarı, yazmaya teşvik eden en önemli unsur, okunur olmasıdır. Yazarın en güzel ödülü de budur. Selçuk Baran hiçbir zaman politik topluluklara dahil olmamış, yayıncı sermayedarlarla ilişki içine girmemiş, kimseye dalkavukluk etmemiş, kendisine edebiyat çevresinde yer açmak için birilerin kapısına yamanmamış, hiçbir zaman hırs etmemiştir. Diğer medyatik yazarlar gibi sürekli göz önünde olmayı değil sadece yazmayı isteyen kendine özgü, gerçek bir sanatçı olarak sessizce yalnızlığına çekilmiştir. 1996 tarihinde son yazdığı Güz Gelmeden romanı basılmayıpta geri çevrilince bu bardağı taşıran son damla olur. Anlar ki; hep bir umutla yıllarca beklediği, kendisini anlayacak, bir okur kitlesi yoktur ve malesef ki; yaşadığı bu hayal kırıklığı, yazmayı tamamen bırakma kararı almasına sebep olur. Bir yandan da Özel hayatında ki acılar, mutsuzluklar, çalkantılar, edebiyatın kırgın çiçeğini ölümüne yıpratmıştır. Gerek kocasının ihanetleri, gerek kızlarının kendisine yönelik öfkeleri, Selçuk Baran'ı Alkole doğru itikler. Yalnızlığına, acılarına karşılık alkole sığınır. Bir kaç kez tedavi görmüş olsada alkolü bırakamaz ve 4 Kasım 1999 tarihinde alkol yüzünden geçirdiği mide kanaması sonucu yalnız yaşadığı evinde hayata gözlerini kapar. Ve Güz Gelmeden romanı evinde ki çekmecelerinin birinde bulunur ve belki de kendisine olan vefa borcunun ödenmesi için ölümünün ardından yayınlanır. Güz Gelmeden: Politik olana bir şekilde dahil olmuş, ama toplum içinde ki kaçınılmaz yalnızlıklarını aşamadıklarını deneyimlemiş, akabinde uğruna mücadele ettikleri idealleriyle bağlantılarını koparıp, kırsala kaçmış farklı yaştan 3 erkeğin hikâyesine odaklanır. Her bir karakter geriye doğru anlatımla kendi hayatlarını sorgular. Hayatlarına yeni bir sayfa açmak, geçmişte tüketmiş oldukları tüm değerleri, kırsal yaşamın dinginliğinde yeniden kurmaya çabalarlar. Geçmişlerinde görmezden geldikleri sorunlarıyla, yalnızlıklarıyla baş başa kalınca hesaplaşmaya başlarlar. Hayatlarını anlamlandırmak için aşka, aileye, çalışmaya, kısacası bir hedefe gereksinim duyup, hayat karşısında yenilmemenin çarelerini ararlar. Sadece çevrelerine değil aynı zamanda kendi iç dünyalarına da yabancıdırlar. Ne mutlu olup olmadıklarını, ne sevip sevmediklerini, ne yaşamak isteyip istemediklerini bilirler. Meselâ: hikâyenin önemli karakterlerinden biri olan Erol, Filiz'le evlenmek ister ama ona aşık olup olmadığını bilmediğini söyler. Bir diğer önemli karakter olan Avukat Suat; yeni bir eve taşınır, bu evi sevip sevmediğini bilmediğini söyler. Buna benzer pek çok örnek vardır hikayede. Bu durum, kişilerin kendi duygularına yabancı olduklarını net bir şekilde gösterir. Bunun dışında, Selçuk Baran, semboller kullanır eserinde. Bahçe, Çiçek, Deniz Feneriz, Kadın pantolonu gibi. Bu nesnelerin her bir farklı anlamı vardır. Meselâ Deniz Feneri: Yolunu kaybetmiş insanlara yol gösteren eski bir dosttur. Onları, kendi ışığıyla doğru yola sokar. Ya da Çiçek; Çiçekler, hikâyede güzelliğin, iyiliğin ve mutluluğun simgeleridir. Kısaca tek boş bir yaprak bile okumadım. Açık,akıcı,yalın bir dile sahip olan roman, gerek çevre betimlemeleri, gerek insan psikolojilerinin tahlili olsun, estetik yönü kuvvetli bir sanatçı olan Selçuk Baran'in gözlemlediklerini sanatına muazzam derecede güçlü aktarabildiğini düşünüyorum. Selçuk Baran'a şans verin. Bunu fazlasıyla hak ediyor. (Ferhat Tezcan)

--reklam--

Güz Gelmeden PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Selçuk Baran - Güz Gelmeden kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Güz Gelmeden PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Selçuk Baran Kimdir?

1933’te Ankara’da doğdu. ortaöğrenimini ankara kız lisesi’nde, yükseköğrenimini ankara üniversitesi hukuk fakültesi’nde tamamladı. bir süre aynı fakültenin banka ve ticaret hukuku araştırma enstitüsü’nde çalıştı.

ilk öyküsü 1968 yılında yeditepe dergisinde yayımlandı (çocuğun biri). 1972’de yayımlanan ve yirmi bir öyküden oluşan ilk kitabı haziran’la türk dil kurumu 1973 öykü ödülü’nü kazandı. ilk romanı bir solgun adam’a milliyet yayınları 1974 roman yarışması’nda beşincilik verildi. baran’ın bu romanı 1975 yılında basıldı. bunu bir öykü kitabı izledi: anaların hakkı. yazar, 1977’de yayımlanan bu kitabıyla 1978 sait faik hikâye armağanı’nı adnan özyalçıner’le paylaştı. bozkır çiçekleri adlı romanı milliyet yayınları 1979 roman yarışması’nda mansiyon aldı. kitap 1987’de basıldı. 1983’te yine bir öykü kitabı yayımlandı baran’ın: kış yolculuğu. bunu tortu (1984), yelkovan kuşu (1989) ve arjantin tangoları (1992) adlı yapıtları izledi. baran’ın ayrıca porselen bebek (1996) adlı bir çocuk kitabıyla , roald dahl’dan çevirdiği çarli’nin büyük cam asansörü (1991) adlı çocuk romanı ve devlet tiyatrosu’nca sahnelenmiş olan türkân hanım oyunuyla radyo oyunları var.

selçuk baran 1980’lerde ankara’dan istanbul’a taşındı. bu arada yayımlanan öykü kitapları dışında radyo oyunları yazdı. bunlar trt istanbul radyosu’nda yayınlandı. 1993’te yeniden ankara’ya dönen yazar, bu tarihten sonra edebiyat alanında ürün vermedi. yıllar önce çalıştığı hukuk fakültesi banka ve ticaret hukuku araştırma enstitüsü’nde yayın sekreteri ve yayın müdürü olarak yaşamının sonuna kadar çalıştı. selçuk baran 4 kasım 1999’da ankara’da öldü. yıllar önce yazdığı güz gelmeden adlı son romanı ölümünden sonra yayımlandı.

--reklam--

Selçuk Baran Kitapları - Eserleri

  • Tortu
  • Bir Solgun Adam
  • Bozkır Çiçekleri
  • Haziran
  • Kış Yolculuğu
  • Anaların Hakkı
  • Güz Gelmeden
  • Yelkovan Yokuşu
  • Öğle Saatleri
  • Türkan Hanım’ın Ölümü
  • Arjantin Tangoları
  • Porselen Bebek
  • Ceviz Ağacına Kar Yağdı

--reklam--

Selçuk Baran Alıntıları - Sözleri

  • Çıkıp dolaşsam sokaklarda... Öylece, yağmura falan aldırmadan... (Bir Solgun Adam)
  • "Günler hep gebedir, iyiye de kötüye de... (Güz Gelmeden)
  • … Bütün bunlar boş... En iyisi yeni bir kitaba başlamak. (Bir Solgun Adam)
  • Herkes bir şeyler istiyordu. Daha çok oda, daha çok kitap, daha iyi dinlenmek, daha temiz gömlek... Bir gün bende birşey istesem, dedim. Bu, yaşamımın neresine geldiğimi kendi kendime sorduğum gündü. (Ceviz Ağacına Kar Yağdı)
  • ...hepimizin, aylıklı, ücretli köleler gibi çalıştırıldığımızı biliyorum. Sırtımızı sıvazlıyorlar, sonra insanlığımızı elimizden alıyorlar. (Tortu)
  • Artık acı çeken kadın görmek istemiyorum. (Arjantin Tangoları)
  • Alışkanlıklar, beraberlikler sıkıcı gibi gelir kimi zaman. Tekrarlar bıktırır adamı. Ama çaresizsen eğer... O zaman sevmeye bakmalı. Elindekine sımsıkı sarılmalı. (Anaların Hakkı)
  • Bir masal vardı, adam gölgesini yitirmişti... Ben neyimi yitirdim, bilemiyorum. (Bir Solgun Adam)
  • Gelecek yalnızca bir bahaneydi; bugünden kaçmak için bahane. (Yelkovan Yokuşu)
  • "Ama bu korkunç pahalılık! Birden ancak geçinecek duruma düşüverdik." (Öğle Saatleri)
  • Senin sevdiğin şarkıları seviyorum. Benim sevdiğim şiirleri biliyorsun. Geleceğin önünde el eleyiz. (Ceviz Ağacına Kar Yağdı)
  • "Kaçmak iyi gelir diye düşünülür kimi zaman. Ama kimse hiçbir yere kaçamaz," (Kış Yolculuğu)
  • Çok hesaplı yaşayanlar, tatsız tuzsuz insanlardır. (Bozkır Çiçekleri)
  • Bir süredir kendi hayatımın dizginlerini elimde tuttuğuma inanıyordum. Şimdi ise sürükleniyorum. Paramparça oldum. Toparlanabileceğimi hiç sanmıyorum. (Türkan Hanım’ın Ölümü)
  • "Sizler kendinize önem vermediğinizi sanıyorsunuz. Sizler, yani –diyelim– otuz beş yaşın altında olanlar... Oysa toplumu, hatta toptan insan yapısını değiştirecek kesin çareleri bulduğunuzu sanacak kadar gururlu ve kendinizi beğenmişsiniz!” (Türkan Hanım’ın Ölümü)
  • Kırılan bir şey, der, onarıldı mı eskisinin yerini hiçbir zaman tutmaz. En iyisi atmalı onu. Hiç değilse gözümüz görmez. Gözümüz görmeyince de unutur, gideriz. (Porselen Bebek)
  • İnsan nasıl olsa günün birinde büyüyüveriyor. Ama büyümek bir işe yarıyor mu? İşte bunu daha öğrenemedim. (Porselen Bebek)
  • Sobanın üzerinde demlenen çaylar... (Anaların Hakkı)
  • ... bir zambak koskoca bir müdürü korkutabilir pekâlâ. Bir zambakla banka soyulabilir. İhtilal bile yapılır. Bütün iş edada. Bilmem anlatabildim mi? Çünkü çiçek de bir silahtır aslında. (Haziran)
  • Benim için her kadın keşfedilecek bir dünyadır. Önüne ne kadar zorluk çıkarsa keşfedeceklerin de o kadar zengin olur. (Türkan Hanım’ın Ölümü)