Kitap Künyesi

Yazar: Samiha Ayverdi

Yayın Evi: Kubbealtı Neşriyatı

İSBN: 9789757663591

Sayfa Sayısı: 257

--reklam--

Mesihpaşa İmamı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Bu romanda, kuvvetli bir medrese tahsili görmüş fakat ilmiyle gönlünü besleyememiş dolayısiyle tatminsiz ve hazımsız bir imamın çevresinde gelişen ibretli hâdiseler, Balkan Harbi'nin kederli atmosferinde anlatılır.

--reklam--

Mesihpaşa İmamı Alıntıları - Sözleri

  • ...herşey süratle geride kalıyordu.
  • "Dert vardır el sürülmezse iyileşir, dert vardır bıçak vurulursa şifalanır."
  • " Aşk kalbe girdi mi, orada yerleşmiş olan riya, kötü ahlâk, fesat ve isyan gibi menzili aşağılanan her şeyi harap ve şeytan misillü her ne varsa zelil ve esir eder.
  • Ahlâk sâhibi olmak için de Allah'ı tanımak yeterdi. Yirmi otuz sene dirsek çürütüp mürekkep yalamak değil.
  • Eğer insan elâlemin lafına bakacak olsa, siyaha beyaz, beyaza siyah damgasını vuran yanlış ağızlarla berâber, kötülükleri iyilik, iyilikleri de kötülük diye kabul etmesi lazımdı. Onun için her şeyden evvel kendi kendinin doğruluğuna inanacak bir yol tutmak ve halkın saçtığı çeşitli cevâhire müşteri olmamak lazımdı. Eğer takdir edilmiyor, bin türlü çile çekiyorsa, bu da sayılı nefesleri tükenecek bir insan için çâresizdi.
  • Dert vardır el sürülmezse iyileşir; dert vardır bıçak vurulursa şifâlanır.
  • ... Şu fânî dünyada yalan, hîle ne içindi? Mâdem ki hep ölecektik, şu halde ne diye birbirimizin çukurunu kazıyor, birbirimize diş, tırnak gösteriyorduk?
  • Ahlak olmayınca görülen iş neye yarardı? Cemiyet bir zaman için bundan faydalanmış olsa bile, günün birinde şahsi kaygılar ağır basıverince, umumi menfaat, kıvılcım sıçramış bir barut mahzeni gibi birdenbire berhava olabilirdii. Bu dünyaya, bilhassa bu memlekete verilecek derslerin en büyüğü, şüphesiz ki ahlak, feragat ve insanlık dersi olacaktı. Bize, tarihi ve milli gerçeklerin beslediği bir şuur ve ferfagatle istikamet verecek adam lazımdı.
  • İşte seneler geçmiş, fakat kendisi bir arpa boyu yol gitmiş miydi? Sırası gelince, hasetler, gururlar, sahneye çıkıp vazife almıyorlar mıydı?
  • Ne olacak, insanoğluna yaşadığı kadar her şey lazımdı.
  • ...son zamanlarda, okuduğu kitaplardan da sıkılmaya başladığını, yarı kendinden gizli, yarı itiraf eder bir iç sıkıntısı halinde duymaktaydı. Muhakkak ki, eskisi gibi onlardan zevk almıyordu.
  • Hülasa bu alemde beni güldüren seni ağlatır, benim iman ettiğimi sen inkâr edersin. Senin hakikât dediğine ben omuz silkerim; benim baş eğdiğime sen dudak bükersin. Böylece de dünya hayatı, türlü kollardan türlü noktalara dökülen nehirler gibi akıp gider.
  • ...asıl için için saygı duyduğu nokta, onun bir kimseye el uzatır , öğüt verir, düşünce ve tecrübelerinden istifadesini sağlarken takındığı hasbi ve menfaatsiz tavırdı.
  • “Dertli idi; yüreği yaralanmıştı.”
  • Yine durmayıp akan zaman, bu yenilenmişi de eskitince, meziyet sanılan kanaatlerin mazarrat, iyilik denen keyfiyetlerin kötülük, şeref bilinen kıymetlerin zillett, şecaat bellenen hareketlerin yüzkarası olduklarını anlar ve bir kere daha hamurunu, bu inkılabın eline teslim edip onun yeniden yoğrulmasını seyrederdi.

--reklam--

Mesihpaşa İmamı İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Aynamız Dünyamız: “Tâne her ne şeye gebe ise ondan başka şey doğmuyordu.” Sorunlar hayatın daimi parçası. Eli ve koluyla sarıldığı hayat ipinde biri çözülse hemen peşinden hali hazırda orada yer alan fakat sırası gelmediği için görünmeyen bir başka düğümle karşılaşır durur insanoğlu. Sorunu iri de olsa, minik de olsa vardır; kısa da sürse, ömrüne de yayılsa vardır. Şu da vakidir ki ip üzerindeki düğümler misali sorunlar bir olabileceği gibi bin de olabilir; çözüleni olabileceği gibi gemici düğümü misali çözülmesi devasa çaba gerektireni de mevcuttur, kör düğüm gibi asla ve kat’â çözülemeyecek olanı da vardır. İnsanoğlunun amacı tüm sorunları çözmek olursa hayat ipini tutuyor görünse dahi bir vakit sonra ellerinden kan boşalacak ve belki de ip elinden kayıp gidecektir. Hâlbuki kimi düğümlerle yaşayabilirse bu, onun, ipi tutmasını kolaylaştıracak ve hayatını yaşanabilir kılacaktır. Zira her düğüm çözülmek için atılmamıştır ipe, bilakis kimi düğümler mukavemet için oradadır. Sâmiha Ayverdi Hanımefendi sorunların bin olduğu bir çağda dünyaya teşrif ediyor. Trablusgarp Savaşı, Balkan Savaşı, Dünya Savaşları’nın vuku bulduğu, dünyanın üçte birine hâkim olan koca imparatorluğun adım adım çöküşünün yaşandığı ve hilafetin ilgâ edilip cumhuriyetin kurulduğu devir bu. Madden yaşanan tükenmişliğin iliklere kadar hissedildiği işbu devirde zamanla mâneviyat da nasibini alacak; işin maddi kısmı öyle veya böyle zamanla düzelirken çekilen ruhî buhran şu zamana kadar sürecek. Çok insan bu sorunları çözmek adına fikir çilesi çekmiş, bedenini çürütmüş, mürekkep bitirmiş. Bazısı tüm bunlara rağmen saman alevi gibi yanıp sönmüş, bazısıysa ilelebet yurdun üstünde inleyecek olan nefesten pay almışçasına kalıcı olmuş. Sâmiha Hanımefendi işin daha çok mânevi kısmında o zamandan bu zamana kuvvetli sesini, yazdığı eserlerle ulaştıran engin nehirlerden. Sâmiha Hanımefendinin, bilinen tabirle Sâmiha Annenin, bu romanındaki Mesihpaşa Camii İmamı Hâlis Hoca sertliği ve katılığıyla bilinen medrese tahsilli, hemen tüm ilim kitaplarını yutmuş bir insan. Bu karakterinden mütevellit kendisi halk nezdinde Mızmız İmam, Keskin İmam gibi lakaplarla anılıyor. Yeşilçam filmlerinde yansıtılan cahil, sapık, dolandırıcı bir karakter değil; aksine, doğrucu, son derece dürüst, haksızlığa gelemeyen birisi. Ona isnad edilen lakaplarsa bu hak karakterleri çok keskinlikle, huysuzlukla yaşamasından ötürü. Hâlis Efendi, eşi Gülsüm Hanım, üç çocuğu ve kayınvalidesi Pembe Hanım’la yaşadığı evde hayatta karşılaşmayı kimsenin istemeyeceği düğümlerle karşı karşıya geliyor. Eşine karşı onu hiç kıskanmayacak denli sevgisiz, kızı küçüklükten sakat, büyük oğlu inanç asiliği yapıyorken, çok güvendiği diğer oğlundan da darbe yemekten nasibini alıyor. Biri çözülmeden diğeri gelen kördüğüm cümbüşü ve bu hayat narin ip değil belki eli kesen halat. Yetmiyor, mahalledeki ayyaş Marangoz Tahir’in tasallutuyla bunalıyor; Balkan Savaşı’nın patlak vermesiyle cami avlusu Rumeli göçmenleriyle doluyor. Yaşamın bu giriftli cenderesinden çıkış yolu arayan Hâlis Efendi, manasına inemediği ilim kitaplarında aradığını bulamıyor. İlmi, yüzeysel kalıyor, derinliği yok. Aşk eksik; hem o kadar eksik ki evinde, ömrünü birleştirdiği kadına sevgi kırıntısı dahi duymuyor. Malum tabirle, mecazi aşkta tümüyle yoksunluk yaşayan Hâlis Efendi, ilahi aşkta da eksiklik yaşıyor. Kitabın cümlesinde kalıyor, tefsirine giremiyor; şeriatı biliyor, tasavvuftan bihaber. Hikmettir, sual olunmaz. Ayyaş Tahir bir Dost vesilesiyle nurlanıyor. Zamanında ondan kurtulmak için dört köşe bucak kaçan Hâlis Efendi, o Dost’un ateşinden pay alan Tahir’in kapısını aşındırır oluyor. Aşk ateşinden bir kıvılcım olsun kapmak adına önünden geçmeye imtina ettiği marangozhanenin müdavimi oluyor. Adı sanı bilinmeyen Dost ile sadece mektup aracılığıyla iletişim kurabiliyor imam efendi. Kapıldıkça kapılıyor, mektuplar yetmez oluyor, Dost’un yamacına gitmek istiyor. Yani aşk ona nasip oluyor ve tam da bu sırada genç bir Rumeli dilberine gönlü akıyor. Hem o hem bu. Hem mecazi, hem ilahi. Aşk birdir, herkesin kabına göre şekil alır sadece. Peki ya düğümler? Mevsimler değişiyor, kuşlar kubbenin etrafında turluyor, yaşlar ilerliyor, bulutların kimi kaybolurken kimi siyaha bürünüyor… Düğümlerdense çözüleni çözülüyor, çözülmeyeni kalıyor. Pamuk hafifliği ve çelik sertliği… Hayat devam ediyor. Rumeli göçmenlerini, mahalleli, kardeşimizdir deyip ikişer üçer gruplarla kendi evlerine alıyor. Sakatlıkla boğuşan evin küçük kızı bir kemençeyle hayata tutunuyor. Baba ve yaratıcı asisi büyük oğul vatanı için cepheye gidiyor. Gülsüm Hanım kocasının mutluluğu için kendinden feragat edip dua ediyor. Evet, hayat devam ediyor. *** “Ne tuhaf, insanoğlu her şeyi bilmeye çalışıyor da ibretten haberi yok.” Konudan uzaklaşıp içeriğe ve kendimce ders çıkardığım kimi noktalara temas etmek istiyorum. Sâmiha Ayverdi, soyadıyla müsemma, Türkçe’nin üzerine ayın ondördü gibi bir armağan. Bazı okuyucular bu dile Osmanlıca diyor lakin böyle bir dil hiç olmadı. Bu dil özbeöz Türkçe, bunu Murat Bardakçı diyor. Bizler kendimizi aklamak adına dile suç atıyor, ona eski diyor, onu ağır olmakla yaftalıyoruz. Hâlbuki bu güzide dile uzak kalmak bizzat bizim hatamız. Bunu kabul etmek ve ırak kaldığımız o ziynetli dili bilmek boynumuzun borcudur. Bu güzellik sadece bilinmeyen, uzaklaşılan demek daha doğru olsa gerek, kelimelerden gelmiyor; cümlelerin birbiriyle olan ahenginin nizamiliği ve betimleme sanatının zoru basit göstermesinin etkisi bu güzelliği aşikâr eden nedenlerdendir. Ek olarak şu da belirtilmeli ki söylendiği gibi bu bilinmeyen (uzaklaşılan) kelimelerin sayısı çokça değil. Ortalama iki hatta üç sayfada birdir; ki “darülfünun, mazruf, zelil, ifsat etmek” gibi kimi isim, sıfat ve fiiller okumayla az çok ilgisi olanların aşina oldukları sözcüklerdir. Başta genç okuyucular olmak üzere kimsenin gözü korkmasın. Buraya leziz teşbihlerden bir tutam bırakayım; … körebe oynarken arkadaş eteği yakalayan bir çocuk telâşı … açılmak üzere iken koparılan kalın bir cildin baskısı arasında kurutulan çiçekler gibi ölü ve gösterişten ibâret … bir kadın dizinde ince ve zarif bir çizgi gibi kapalı yatan mâzi yelpâzesi … ve tüyleri tersine okşanarak huylandırılan bir kedi huzursuzluğu - Malumdur ki son yıllarda halen devam eden büyük bir göç dalgasıyla iç içeyiz. Topraklarımızda temelli kalanları da var, burayı Avrupa’ya açılan köprü olarak kullanan da var. Her iki türlü de meskun nüfus oldukça artmış durumda. Çok uzatmayacağım. Unuttuğumuz bir gerçek var ki bu insanlar tek taraflı bir zulümden kaçtılar. İnsan olmakla beraber iyisi var kötüsü var. Buna sözüm yok. Demem o ki kitapta Balkan Savaşı sebebiyle memleketlerini terk etmek durumunda kalan Rumeli göçmenleri anlatılıyor. O zamanlar ki katmerli yokluk zamanları, bu göçmenler mahallelice evlere alınıp onlara ensarlık yapılıyor. Birçoğumuzun ilkokuldan, liseden, mahalleden oralardan arkadaşları hatta eşleri vardır, olmuştur. Bunlar o evlerde misafir olanlardan. Şimdiyse bize oldukça ilginç gelen bir vaka bu, zira değil uzak diyarlardan gelenlere, karşı komşumuza bile güvenmez durumdayız. Bunu hangi sosyolojik ve psikolojik sebeplere bağlayabiliriz bilmiyorum. Bildiğimse çok ama çok ciddi şeyler kaybettiğimiz. Allah sonumuzu hayretsin. - Şimdi bizler kendi tarihimizi bilmemekle yeriniyor, elin gavurunun bizi bizden iyi bilmesini kıskançlıkla garipsiyoruz. Bu o zamanlarda da olan bir şey imiş. Sâmiha Anne, Hâlis Efendi’nin düşünceleri vasıtasıyla bunu garipsediğini belirtip hayıflanıyor. Ecdadımız diye övündüğümüz yüce şahsiyetlerin bıraktığı eserleri yabancı seyyahlar ve meraklıların hazırladığı eserler aracılığıyla öğrenmemize kızıyor. Önümüzde duran devasa mirası, o mirasa sahip olmayanların eliyle tutmaya çalışıyor hatta belki onu bile yapmıyoruz. Bu bir kitap olabilir, bir çeşme, cami, kütüphane yahut alet olabilir. Şuan bile nice kadim eser İngilizce, Fransızca hatta Rusça’da varken bizim günümüz Türkçe’sinde yok. Olsa bile onu anlayacak donanıma sahip değiliz ne yazık ki. *** "Anladım ki dünya bir ayna... biz iyi, biz güzelsek, o da iyi, o da güzel. Biz çirkin, biz kötü isek, o da çirkin, o da suratsız. Sana yemin ederim bu böyle." Böyle söylüyor kitabın bir yerinde nurlanan Tahir. Neye nasıl ve hangi zaviyeden ve donanımla baktığımız dünyamızı değiştirir. Değiştirdiğimiz dünyada olduğumuzdan ötürü o değişiklik dönüp dolaşıp bize tekrar sirayet eder. Sâmiha Anne’nin okuduğum işbu kitabıyla (naçizane bitirdiğim üçüncü eseridir) kendisinin aynasına (yine) hayran oldum. Tekrar tekrar okunası ve ders alınası pasajlar, altı çizilesi şahane teşbihler, bildiğimizi sandığımız ama yaşamaktan bihaber olduğumuz aşkın sonsuz katmanlarına şahitlik bu hayranlığı tarif etmenin ancak girizgahı olabilir. Kendisini küçük büyük herkes tanımalı ve onun şefkatli kollarından dünyaya bakmalı. Çünkü onun kollarındaki aynada nice güzellikler mevcut. Belki bu vesileyle kendi aynamızdaki lekeleri temizlemeye çalışırız. İstifadeli okumalar. (erhan)

Mesihpaşa İmamı: . Aşk, yerleştiği kalbe istikamet verir. Bu istikamet sadece arzu ve istekle sınırlı kalırsa aşkı da  arzu ve istekle sınırlandırmış olur. Arzu ve istek, aşkın bir cüz-ü, aşkın feragat edilmesi gereken bir parçası olmalı belki. . Halis Efendi mânâdan yoksun bir ilimle iman eder. Mânâdan yoksun ilim kalbi katılaştırır. 40 yaşında daha önce tatmadığı aşk duygusunu tadan Halis Efendi'ye aşkın lezzeti bir istikamet gösterir. Merhamet! . Gülsüm Hanım... "...ben kendimi bildim bileli Allah'ımdan hiçbir şeyi istemedim. Ne verdiyse râzı oldum, ne aldıysa hoş gördüm. Yalnız bir kere dedim ki: Yâ Rabbî..." Burada kitabın kapağını kapattım. Aşkın Gülsüm Hanım'daki rıza ve teslimiyeti kitaba bir süre ara verme ihtiyacı hissettirdi. . Samiha Ayverdi kitapta aşkın beş karakter üzerindeki farklı yansımalarını göstermeye çalışmış sanki. Aşk; Halis Efendi'de arzu ve istek, Gülsüm Hanım'da  rızâ ve teslimiyet, Hediye'de muhtaçlık, Abdullah'da bağışlama Tahir'de ise yepyeni bir hayata doğuş olarak tesir etmiş. . "Vuslat-ı havz-ı safâ-i kalbe istersen delil Râh-ı Mevlâ'da sirişkin kıl misal-i selsebil" 《Kalp safâsı havuzuna rehber istersen Mevlâ yolunda göz yaşını selsebil gibi akıt.》 . Kitap, Balkan Harbi sırasında ve öncesinde Mesihpaşa Camii'nin imamlığını yapan Halis Efendi'nin karakteri, aile hayatı ve yaşadığı mahalleyi anlatıyor. Samiha Ayverdi kitapta kalıplaşmış zihniyetlerin katı bir ilimle değil, doğru istikametteki bir aşk ile değişebileceğini gösteriyor. Rahmet olsun... (Şeb_i yelda)

Samiha Ayverdi’nin kalemiyle ilk defa bu eserle tanıştım. Eser isminden de anlaşılacağı üzere Mesihpaşa camiinin imamının hayatını sunar bize. Bu imam efendi müslümanlığı namaz kılıp oruç tutmaktan ibaret sanıp aslında ahlaktan yoksun birisidir. İkinci kısımda bu durum değişir ama. Olaylar bu kişinin üzerinden gelişirken tarihi olaylara da şahit oluruz. Mesela Balkan savaşı sırasında Mesihpaşa’ya gelen muhacirler bu camiye sığınır. İnsanların hangi şartlar altında yaşamlarını sürdürdüğüne ve biraz da İstanbul’un durumuna göz atmış oluruz aynı zamanda. Okurken olay örgüsü beni bazı şeyleri kavramamda baya bir zorladı diyebilirim. Aklımda bazı sorular da oluştu. Sanırım Samiha Ayverdi hanımefendi ile başka bir eseriyle tanışsaydık daha iyi olacaktı diye düşünüyorum. (Hatice)

--reklam--

Mesihpaşa İmamı PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Samiha Ayverdi - Mesihpaşa İmamı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Mesihpaşa İmamı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Samiha Ayverdi Kimdir?

Sâmiha Ayverdi (d. 25 Kasım 1905, İstanbul - ö. 22 Mart 1993, İstanbul), Türk mütefekkir ve mutasavvıf yazar.

Roman, hikâye, hatırat, makale ve inceleme türünde yapıtlar verdi. Rifailik tarikatına bağlı idi.

Piyade Kaymakamı (Yarbay) İsmail Hakkı Bey ile Fatma Meliha Hanım’ın kızıdır. Mimar ve tarihçi yazar Ekrem Hakkı Ayverdi'nin kız kardeşidir. Şehzadebaşı semtinde doğan Samiha Ayverdi, Süleymaniye Kız Numune Mektebi'nde eğitim gördü; daha sonra özel derslerle eğitimini sürdürdü. Çok iyi derecede Fransızca öğrenerek tarih, tasavvuf, felsefe alanlarında kendini yetiştirdi.

Ayverdi, Kubbealtı Cemiyeti kurucu üyesidir. Ayrıca, İstanbul Fetih Cemiyeti, İstanbul ve Yahya Kemal Enstitülerinde faal üyeliklerde bulunmuş, 1966'da Türk Ev Kadınları Derneği'nin (Türk Kadınları Kültür Derneği) kuruluşuna önayak olmuş, 1970'te ağabeyi ile birlikte Kubbealtı Cemiyeti'nin kurulmasını sağlamıştır.

22 Mart 1993 tarihinde ölen Sâmiha Ayverdi'nin mezarı, İstanbul Zeytinburnu'ndaki Merkez Efendi Camii'nin bahçesindedir..

İstanbul'un Fatih ilçesinde Edirnekapı'dan Saraçhane'ye kadar uzanan Fevzipaşa caddesi ve Hırka-i Şerif Camii yakınındaki Koyun Baba Parkı'nda 1976 yılında ağaçlandırma çalışmaları yaptırdı.

Eserleri

Samiha Ayverdi, 1938'de ilk romanı Aşk Budur'u (Aşk Bu imiş) yayınladı. 1946'dan itibaren daha çok fikir ve tarih eserlerine ağırlık verdi.

Yapıtlarında, tarihi yoğun biçimde kullanmıştır. İnceleme yazıları ve romanları İstanbul üzerinedir. Tasavvuf düşüncesi ve tarih özellikle romanlarında canlanmış, Kenan Rifai'yi eserleri yoluyla okuyuculara tanıtmaya çalışmıştır.

"Batmayan Gün" ve "İnsan ve Şeytan" adlı romanları geçmişi arayışının ürünleridir. Geçmişe duyduğu özlemi en iyi yansıtan romanı 100 Temel Eser listesi'nde de yer alan İbrâhim Efendi Konağı'dır.

Kubbealtı Neşriyat tarafından Samiha Ayverdi Külliyatı adıyla çıkan kitapların sayısı 47 adettir.

Ödülleri

1978’de Türkiye Millî Kültür Vakfı Armağanı; 1984’te Millî Kültür Vakfı tarafından verilen Türk Millî Kültürüne Hizmet Şeref Armağanı; 1985'te Yeryüzünde Birkaç Adım isimli eseri nedeniyle Boğaziçi Yayınları tarafından Boğaziçi Başarı Ödülü almıştır . 26 Nisan 1986’da, Türk Edebiyat Vakfı tarafından kendisine "Millî Sanata Hizmetleri"nden ötürü bir plaket sunulmuştur. 1988 yılında yayınlanan “Hey Gidi Günler Hey” isimli eseri nedeniyle, Türkiye Yazarlar Birliği'nce kendisine Yılın Dil Ödülü verilmiştir. 1990'da Başbakanlık aile araştırma kurumu kendisine bir şükran plaketi sunmuştur. 1992 yılında Türkiye İlim ve Edebiyat Eserleri Sahipleri Meslek Birliği'nce (İLESAM) verilen Üstün Hizmet Ödülü'nü almıştır.

İstanbul, Fatih'te Vatan Caddesi üzerinde bulunan Vatan Anadolu Lisesi'nin ismi 2005 yılında değiştirilerek, Samiha Ayverdi Anadolu Lisesi yapılmıştır.

Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Sâmiha_Ayverdi

--reklam--

Samiha Ayverdi Kitapları - Eserleri

  • İbrahim Efendi Konağı
  • Yaşayan Ölü
  • Ateş Ağacı
  • Mesihpaşa İmamı
  • İnsan ve Şeytan
  • Yusufcuk
  • Hancı
  • Batmayan Gün
  • Dost
  • Kölelikten Efendiliğe
  • Mabette Bir Gece
  • Ne İdik Ne Olduk
  • Yolcu Nereye Gidiyorsun
  • İstanbul Geceleri
  • Milli Kültür Ve Meseleleri Ve Maarif Davamız
  • Dile Gelen Taş
  • Son Menzil
  • Bir Dünyadan Bir Dünyaya
  • Abide Şahsiyetler
  • Misyonerlik Karşısında Türkiye
  • Rahmet Kapısı
  • Bağ Bozumu
  • Hatıralarla Başbaşa
  • Ah Tuna Vah Tuna
  • Hey Gidi Günler Hey
  • Mektuplardan Gelen Ses
  • Kaybolan Anahtar
  • Aşk Budur!
  • Boğaziçi'nde Tarih
  • Edebi Ve Manevi Dünyası İçinde Fatih
  • İki Aşina
  • Ezeli Dostlar
  • Mektuplar 2
  • Ratibe
  • O Da Bana Kalsın
  • Ken'an Rifai ve Yirminci Asrın Işığında Müslümanlık
  • Üç Günlük Dünya İçin
  • Yeryüzünde Birkaç Adım
  • Dünden Bugüne Ne Kalmıştır?
  • Türkiye'nin Ermeni Meselesi
  • Türk Tarihinde Osmanlı Asırları 1- 2 Cilt
  • Küplüce'deki Köşk
  • Ebabil Kuşları
  • Arkamızda Dönen Dolaplar
  • Mektuplar 1
  • Mülakatlar
  • Türk-Rus Münasebetleri Ve Muharebeleri
  • Paşa Hanım
  • Mektuplar 5
  • Mektuplar 3
  • Sinan'ın Günlüğü
  • Mektuplar 4
  • Türk Tarihinde Osmanlı Asırları (Cilt 3)
  • Türk Tarihinde Osmanlı Asırları (Cilt 2)
  • Türk Tarihinde Osmanlı Asırları (Cilt 1)
  • Mektuplar 6
  • Yunus Emre Ve İlahiler
  • Mektuplar-7 (2 Cilt)
  • Mektuplar 9
  • Mektuplar 11
  • Mektuplar-8
  • Mektuplar-10

--reklam--

Samiha Ayverdi Alıntıları - Sözleri

  • Öyle ya... Bu dünyaya ayak basıp temel atanın karşısına bir gün, ayağına çelme takacak olan bir başkası çıkıp sahip olduklarını ele geçirmeyecek midir ? Ama o çelme takana da dünya yar olmayacak ve bir gün topladıklarını o da başkalarına devretmek zorunda kalacaktır. (İki Aşina )
  • Şahsî malım o kadar az ve o kadar kıymetsiz ki... Halbuki ben sana hissen ve hayâlen dünyâları yollasam doyamam. (Mektuplar 1)
  • Belgrad'ın fethinde ve aynı zamanda Mohaç Muharabesinde üstün gayreti olmuş bulunan Bálî Bey, Budin'i muhasara ederek Avusturya ordusunu kovalayıp zafere ulaştıktan sonra, muvaffakiyetlerini sayıp dökerek Kanuni Sultan Süleyman'dan bir tuğ niyaz edince, padişah kendisine şu cevabı vermiştir: Berhudar ol, Allah senden razı olsun. Benden bir tuğ istiyorsun. Sana emîrü'l ümeralık veriyorum. Lakîn bu yaptıklarına güvenme, ve bir fáni kuldan herhangi bir talepte bulunarak kendini küçültme ve minnet altına girmiş olma. Kıyamete kadar değerinden kaybetmeyecek bu hákani cevap üç günlük dünya nimetleri peşinde şerefini, derúni şánını ayaklar altına almış kimselere olduğu gibi, bilhassa devlet çarkının yükünü omuzlamış olanlara verilmiş unutulmaması gereken îkázın ta kendisi değil de ya nedir? (Üç Günlük Dünya İçin)
  • Bugün dünya bir ruh medeniyetinin yokluğundan muztariptir. (O Da Bana Kalsın)
  • "Ölmüş atalarla da yanmış harmanlarla da öğünülmez." (Kaybolan Anahtar)
  • Kanûnî Sultan Süleyman da ne güzel söylemiştir: ''Bî vefâ yârin Muhibbî cevrini mâzur tut Yârsız kalır bu cihanda ayıpsız yâr isteyen!'' (Rahmet Kapısı)
  • Eksiği görmeyip, hale muhabbet ve anlayışla tat katmak kadar güzel ne vardır ? Dünyada, her tamamın bir eksiği vardır. Hem aransa eksik mi bulunmaz? Hatta, bulamayan icat edip, dünyayı kendine de etrafına da zindan eyler. (Mektuplardan Gelen Ses)
  • Bize, dinlenmek de, istirâhat de, ancak huzurlu bir iç âlemi içinde mümkün. (Yeryüzünde Birkaç Adım)
  • gideceğim yerlere dünyamı da götürürüm inşallah. bize dinlenmek de istirâhat de ancak huzurlu bir iç alemi içinde mümkün. (Yeryüzünde Birkaç Adım)
  • "Üstadım, dün bir dostumla ölümden konuşuyorduk. Dedim ki, asıl ölüm, kalp habersizliğidir..." (Batmayan Gün)
  • Bebeği biraz büyüdükten sonra, sık sık bize gelen Zehra Hanım’ı annem de çok sevmiş. Ona ilahiler öğretmiş, genç kadının ince ve yanık sesine uduyla yada kanunu ile refakat ederek odanın içine bir deruni mabede çevirir olmuşlardı. (Bağ Bozumu)
  • Bizâtihi çeşitli istîdat ve kâbiliyetleri hâmil olan biz insanlar, çok defa kendimizde saklı olan bu kudret kaynağından habersizizdir. (O Da Bana Kalsın)
  • Nihayet 15. asır,iki değerli kadın şair ile de Fatih devri'nin edebiyat tarihine en şerefli bir yaprak açmıştır. Kastamonulu Zeynep Hatun,"kadınlar arasında zamanın nadir yetiştirdiği bir şöhrettir kudretine cihan halkı şaşıp kalmış idi". Fatih Sultan Mehmet devrinde şöhret bulan meşhur şair Mihri ile muasır idi.Şiirinin kuvveti Fitat Hanıma muadil gibidir. Türkçe, Farsça beyitlerle mülemma olan divanını Hz Fatih'e takdim ederek sanatını isabet etmiş ve mazhar-ı mukafat olmuştur. ....Şiirlerinde lirizm ve hüzünlü bir hassasiyet elle tutulurcasına göze çarpar .Fatih'e divanını takdim eden ve mükafata mazhar olan bu kadının şiirlerindeki eda ve sada'ya bakınca,hükümdardan maddi takdir ve iltifattan daha ileri bir alaka beklediği sezilir gibi olur...Beş yüz seneden beri halkın dilden dile şifahi bir emanet olarak bıraktığı rivayet, bu şair kadının heyecan kaynağına, hükümdara olan kalbi alakası esas gösterilir. (Edebi Ve Manevi Dünyası İçinde Fatih)
  • Ama ben ölüme inanmıyorum.Hepsi de,yaşadıkları hayatın sonuna bir yekun çizgisi çizdikten sonra, yeni hayatlarının şartlarında karar etmiş bulunuyorlar. (Ezeli Dostlar)
  • *"Mevsimi gelince açan çiçekleri bekler gibi sizi de dört gözle bekliyoruz" Samiha Ayverdi *"Mektubun bana sanki seni getirdi. Duyguları kelimelerin kalbi içine bu derece samimiyetle yerleştirmek  değme babayiğidin kârı değil.", S.A. (Mektuplar 2)
  • Ermeni kendi menfaat çemberinden başka hiçbir şeye değer vermez; kuvvetli olduğunuz zaman dostunuz, bünyenizde zaaf alâmetleri belirdiği zaman da, sizi parçalamak isteyen hırslı bir canavar huylu düşmanınızdır. (Türkiye'nin Ermeni Meselesi)
  • Kötü ahlâk da nedir bilir misin? Yaradan'dan seni az çok alıkoyan her şey! . (Aşk Budur!)
  • Bir vakitler Avrupa'nın can damarına kadar ilerlemiş olan Türk ordularına karşı, sırasında birbirini yiyen Avrupalı devletler nasıl birleşmiş idiyseler, şimdi de, Islâm âlemi'nin yekpâreleşmesine karşı aynı zihniyet kılıç sallamakta bulunuyor. (Kölelikten Efendiliğe)
  • "Hudutsuz bir aşk, başı sonu olmayan bir sevgi ummânı halinde gönüllere çarpan Mevlânâ'nın, insan oğluna en büyük armağanı, onu kendi ayıplarından utandıracak kadar müsâhamalı ve anlayışlı bir muhabbet ve şefkate gark etmiş olmasıdır." (Abide Şahsiyetler)
  • “Dertli idi; yüreği yaralanmıştı.” (Mesihpaşa İmamı)