Öteki Kışın Kitabı - Bora Abdo Kitap özeti, konusu ve incelemesi

Kitap Künyesi

Yayın Evi: Alakarga Yayınları

İSBN: 9786056309465

Sayfa Sayısı: 128

--reklam--

Öteki Kışın Kitabı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Öykü yolculuğumuzun geldiği noktada, kendi dilini ve oylumlu dünyasını yaratabilmiş genç bir yazar Bora Abdo.

Öykücülüğümüzün gelecekteki köşe taşlarından birisi olacak Öteki Kışın Kitabı; bizi, insana yapılan yolculukta yepyeni duraklara götürüyor her öyküsüyle. Dili bir araç olmaktan çıkarıp yazının odağına yerleştiriyor, bunu da kendine has, esine az rastlanır bir biçemle yapıyor. Genç bir ustanın doğusunu ve yolculuğunun ilk adımlarını müjdeliyor, Öteki Kışın Kitabı.

"...Bora Abdo'nun dergilerde son bir yıl içinde yayımladıklarından sonra, tamamıyla kendine özgü bir dili olduğunu söyleyebiliriz."

-Semih Gümüş-

(Tanıtım Bülteninden)

--reklam--

Öteki Kışın Kitabı Alıntıları - Sözleri

"Kocaman bir hiç" derler genelde. Hiçin kocamanı mı olur? Olurmuş. Ses etme.
“Ağarmaya başlamış saçları hayal kırıklığının öfkesini kusmuş omuzlarına.”
“Buğusu yitik, bulanık kurak. Her göz, dikine giriyor kaburgasından, çekiçle, örsle kırarak.”
“Aklının kuyusunda tanımadığı kişiler boyuna konuşuyordu, yorgundu.”
“Kalbim, yeltendiğim küfrü atıyor.”
“Kargalar akşamı taşıyor simsiyah, yapayalnız bir fırtınayı getiriyor, atıyor kucağıma.”
“Palas pandıras baktım hiçbir şeye. Bakmayı öğrenemedim.”
“Üvey anan sana, safrasısın sokaktaki itlerin, derdi evin küçüğüsün diye.”
“Yanındaki bu adamı öldürürüm öldürmesine de bu adamın ölüsünü görmeye dayanamam.”
“Alışma bir kenarda başkalarının oyunlarını seyretmeye, elinde patlamış bir topla.”
Cortazar: Roman puan toplayarak, öykü nakavtla kazanmak zorundadır.
Kendi sularımız olsaydı dalardık. Korkmazdık kesin bu denli. Gemisiz de gidebilirdik en uzağa sapsarı saatlerinde bir kuşluğun. Bir yaz böyle ölmezdi. Bu denli ağır seveceğimi bilmezdim. Bu kış, onu bulamıyorum diye yok.
Kendi kendime konuştum. Çocukluğumun diliyle.
Özür dilerim. Bir başkası olamadım.
Karım kendini sıvası dökük bir duvardaki çiviye, yeşil boyalı bir anahtar gibi astıktan çok sonraydı.

--reklam--

Öteki Kışın Kitabı İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Yazarın Eserlerinde kullanılan dil ziyadesiyle imgesel bir özelliğe sahip. Betimlemelerden fazlasıyla yararlanan yazar telâffuzu benzeşen sözcüklerle sık sık kelime oyunları yapıyor. Cümle kurulumunda kurallı cümleler yerine devrik cümleler kurmaya daha çok önem vermekle kalmayıp tek kelimelik cümleler kuruyor. Anlatım dilini farklı tekniklerle kuvvetlendiren yazar böylelikle anlattıklarının gücünü ve etkisini çoğaltıyor. Bora Abdo, bize hiç görmediğimiz, farkında olmadığımız detayların, -daha anlamlı bir söyleyişle- hayatın içinden sesleniyor. Durum öykücülüğünün belirli bir kurgusallık taşımayan muğlaklığı okuyucuyu en çok cezbeden yanıdır. Okuyucu okurken bir yandan anlatılanın fotoğrafını zihniyle çekerken bir yandan da kendince farklı bir çıkarsamada bulunabilir. Ya da yazarın yaptığı gibi, durumun olduğu hâliyle fotoğrafını çeker ve gider. Buradaki özgürlüğün tarifini okuyucu içinde yazar için de yapmak zor. Eserde geçen öykülere dikkatlice baktığımızda İstanbul’un farklı semtlerinde yaşanan/gözlemlenen durumlar yalın hâliyle anlatılıyor. Öykülerdeki bu yalınlık bir anlamda bütüncül yaklaşımın olmadığını düşündürürken diğer yandan da aslında, hayatın, aynı yalınlık ve bir bütününün birbirine bağlı ama ayrık parçalarından oluştuğunu ortaya koyuyor. Bu yanıyla hayatın gerçekliğini daha içten ve sahici anlatıyor diyebiliriz. Şehrin kasvetli havasını soluyorsunuz öyküleri okudukça. İstanbul’daki farklı yaşam şekil ve anlayışlarına sahip insanları görmek mümkün. Eserde kullanılan dilin karamsar bir dil olduğunu söylemek mümkünse de tuhaf bir ümidi de içinde barındırıyor. Her an bir şey olacakmış ve bu hem tahrik hem de rahatsız edici karamsarlık dağılacakmış gibi hissediyorsunuz. Burada fark edilen detay ise, hayatın içinde olanlar tam da burada anlatılara benzediği. (Yakup Turgut)

“Öteki Kışın Kitabı” eseriyle 2013 Yunus Nadi Öykü Ödülü ve “Bizi Çağanoz Diye Biri Öldürdü” eseriyle de 2014 Sait Faik Hikaye Ödülü” alan Bora Abdo’nun kitaplarına hangisi ile başlasam diye düşünürken, bir anda kendimi “Karakış Üçlemesi”nin ilk kitabı olan ve birbirinden müthiş öyküleri barındıran bu kitabın içinde buluverdim. Kitap, Bora Abdo’nun tamamen kendine has bir üslup ve dil ile kaleme aldığı ve buram buram orijinallik kokan öykülerden oluşuyor. Ritmini hiç kaybetmeyen ve günlük hayatın işlendiği sahneleri barındıran öyküler, etrafımızdaki her türden insanı ele alıyor; çocuklar, kadınlar, ayyaşlar, çalışanlar, dilenciler, anneler, babalar, eşler, kumalar... Hatta sadece insanı değil; Yelkovan öyküsünde bir atı, Köpek öyküsünde de bir köpeği ele alıyor. Herbirinde de ölümü ya da intiharı işlemesi, öykülerdeki derinliği daha fazla hissetmenizi sağlıyor. Kurduğu tek kelimelik cümleler, bana bilinç akışı tarzını duyumsattı. Art arda gelen bu tek kelimelik cümleler bana soluk soluklanmayı anımsattığı için; yazarın öykülerdeki içtenliğini gösterdiği gibi, herbir öyküyü yaşaya yaşaya yazdığını da gösterdi. Kitabın adından anlaşılacağı üzere, öykülerde hep bir kış sahnesi var. Öyküleri anlatırken yaptığı kış tanımlamaları ile soğuğu tenimde hissetmeme rağmen; içeriklerindeki samimiyet ve ‘kendimden bir şeyler bulma’lar sayesinde içimi alev alev yakan bu öyküleri tüm öykü ve edebiyat tutkunu dostlarıma şiddetle tavsiye ediyorum. Sevgiyle. (Ayşen&Erdal)

Abdo'nun Öteki Kışın Kitabı'na Dair: Bora Abdo'yu Aykut Ertuğrul'un Kusurlu Rüya poetika kitabından tanıdım. Öteki Kışın Kitabı, başta okuru zorlayan bir yapıda ilerliyor. İnsan bir duraklıyor, ne anlatıyor yazar diye. Ama sonrasında akıp gidiyor. Kitaba dair söylenebilecek bir başka husus ise karakıştır. Abdo, kahramanlarını öldürüyor. Şiirsel bir dille içimizdeki buhranları yansıtıyor yazar. Soyut anlatımların hayli fazla olduğu öykü kitabının ikincisinin bir roman olarak tasarlandığının duyurulması merakımızı artırıyor. Kendi sesini bulmuş yazarları okumak daha bir heyecanlandırıyor beni. (Yakuphan Güleç)

--reklam--

Öteki Kışın Kitabı PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Bora Abdo - Öteki Kışın Kitabı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Öteki Kışın Kitabı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Bora Abdo Kimdir?

1977 tarihinde İstanbul’da doğdu. 1995-1997 yılları arasında çeşitli dergilerde öyküleri yayımlandı.1997- 2009 yılları arasında yazmadı. 2009 yılında yeniden öykülerine geri döndü.

Notos, kitap-lık, Sözcükler, Sarnıç, Dünyanın Öyküsü ve İzafi dergilerinde öyküleri yayımlandı.2012 yılında Karakış Üçlemesi’nin ilki olan Öteki Kışın Kitabı, Alakarga Sanat Yayınları tarafından yayımlandı. Bu kitapla 2013 Yunus Nadi Öykü Ödülü’ne değer görüldü. Üçlemenin ikincisi, Gerçek Adı Süreyya adında bir roman.

--reklam--

Bora Abdo Kitapları - Eserleri

Hayâlî'nin Tesadüfleri
Bizi Çağanoz Diye Biri Öldürdü
Öteki Kışın Kitabı
Seni Seviyorum. Çok,
Balık Boğulması

--reklam--

Bora Abdo Alıntıları - Sözleri

“Kargalar akşamı taşıyor simsiyah, yapayalnız bir fırtınayı getiriyor, atıyor kucağıma.” (Öteki Kışın Kitabı)
Herkes yaşıyor. Biz kendimizi tüketiyoruz. (Seni Seviyorum. Çok,)
Beni boş bir kağıt gibi yalnız bıraktın. (Bizi Çağanoz Diye Biri Öldürdü)
Karlı,çok karlı bir dünyaymış burası.Üşüdüm. (Hayâlî'nin Tesadüfleri)
Gülme bir de ne olur, kahrolası ellerimden hiçbir şey gelmiyor, içim yanıyor bilemezsin. Ne yapacağız şimdi? (Hayâlî'nin Tesadüfleri)
Pencereden ıslak parmaklıklara ve sokağın sonundaki hurdalıktaki paslı makinelere bakıyordu. Demir ve büyük vidaları boşluklarında minik çiçekler ve otlar yeşeriyordu. Pasın ve kirin içinde, ince dallı ve damarlı bitkiler yaşama tutunmaya çalışıyordu. İnsanlar gibi, diye düşündü. İnsanlar, onların arasına karıştığımda ölüyorum ben. Sessizlesiyorum. Bir manavın önünde uzun uzun meyveleri seyrederken buluyorum kendimi, ya da elbezlerini mandalları dakikalarca izliyorum. İnsan sesleri sesimi kısıyor, diye düşünüyordu. Bir çocuk sobanın başında donmaya çalışıyordu. Siyah beyazdı çocuk. Yüzü ve yanakları kirliydi. Kirpikleri uzundu ve karanlığın içinde yemyesildi gözleri. Anahtarlar, her boyda tornavidalar, vidalar, çekiçler ve çiviler vardı belleğinde. Üşümek ile ısınmak aynı şeylerdir, diye düşündü. (Seni Seviyorum. Çok,)
“Yanındaki bu adamı öldürürüm öldürmesine de bu adamın ölüsünü görmeye dayanamam.” (Öteki Kışın Kitabı)
Kendi sularımız olsaydı dalardık. Korkmazdık kesin bu denli. Gemisiz de gidebilirdik en uzağa sapsarı saatlerinde bir kuşluğun. Bir yaz böyle ölmezdi. Bu denli ağır seveceğimi bilmezdim. Bu kış, onu bulamıyorum diye yok. (Öteki Kışın Kitabı)
"Bir imhaya ihtiyacı vardı ışıksızlığımın." (Bizi Çağanoz Diye Biri Öldürdü)
“Kalbim, yeltendiğim küfrü atıyor.” (Öteki Kışın Kitabı)
Doğdum. Onun giysilerini giyip, onun ismini aldım. Bir başkasının hayatı giydirilmişti üzerime, kendi hayatımı yaşayamadım o yüzden. (Balık Boğulması)
Şimdi anladım, yalnız olabilmek için bir kişiye daha ihtiyacı var her insanın. (Seni Seviyorum. Çok,)
Güzel kızım biliyor musun, bazı kelebekler kozalarından tam gelişmeden hasarlı çıkarlarmış ve bilinenin aksine bir gün değil de günlerce o yarım halleriyle yaşarmış. (Balık Boğulması)
“Aklının kuyusunda tanımadığı kişiler boyuna konuşuyordu, yorgundu.” (Öteki Kışın Kitabı)
Tatlı sudan tuzlu suya geçtiklerinde balıklar, boğulmadan önce vurgun yemiş gibi zihinleri bulanır. Bu süre boyunca asla bir şey yemezler, o an var oldukları sudan kaçmayı hiç mi hiç istemezler. Sonra da ölürler. Hatırlamanın içinde her zaman korkunç kâbuslar vardır. (Balık Boğulması)
Bir balık boğulması bu. Çirkinlik çağının unutma ayini. (Balık Boğulması)
"İkimiz kaldık artık. Ama bu beni daha da yalnızlaştırıyor. İkimiz, tek başınayız da. Şimdi anladım yalnız olabilmek için bir kişiye daha ihtiyacı var her insanın." (Seni Seviyorum. Çok,)
Suyun ve annemin arasındaki tek ve en büyük benzerlik sanırım bu kırık ve bu kırık sesti. (Seni Seviyorum. Çok,)
“Buğusu yitik, bulanık kurak. Her göz, dikine giriyor kaburgasından, çekiçle, örsle kırarak.” (Öteki Kışın Kitabı)
Çalmadan,çırpmadan bize ekmeğimizi verenleri aç,bizi giydirenleri donsuz bırakmadan yaşamak istemek bu kadar güç,bu kadar mihnetli,hatta bu kadar tehlikeli mi olmalı idi? (Hayâlî'nin Tesadüfleri)