Gamze Güller kimdir? Gamze Güller kitapları ve sözleri

Yazar Gamze Güller hayatı araştırılıyor. Peki Gamze Güller kimdir? Gamze Güller aslen nerelidir? Gamze Güller ne zaman, nerede doğdu? Gamze Güller hayatta mı? İşte Gamze Güller hayatı...

Yazar Gamze Güller edebi kişiliği, hayat hikayesi ve eserleri merak ediliyor. Kitap severler arama motorlarında Gamze Güller hakkında bilgi edinmeye çalışıyor. Gamze Güller hayatını, kitaplarını, sözlerini ve alıntılarını sizler için hazırladık. İşte Gamze Güller hayatı, eserleri, sözleri ve alıntıları...

Doğum Tarihi: 19 Mayıs 1970

Doğum Yeri: Ankara

Gamze Güller kimdir?

19 Mayıs 1970 yılında Ankara’da doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimimi TED Ankara Koleji’nde, lisans ve yüksek lisans eğitimini İTÜ Mimarlık Fakültesi’nde tamamladı. Çeşitli inşaat firmalarında görev yaptı ve yurtdışı projeleri nedeniyle Rusya, Ukrayna, Kazakistan, Özbekistan, Irak gibi ülkelerde yaşadı. Hâlen Ankara’da Proje Koordinatörü olarak çalışıyor. İngilizce, İtalyanca ve Rusça biliyor. 2005 yılında Um:ag bünyesinde “Yazma” ve 2006 yılında “Uygulamalı Öykü” seminerlerine katıldı. Yine 2006 yılında “Felsefe tarihi, Varoluşçuluk, Sanat Felsefesi, Estetik” dersleri aldı. 2007 yılından itibaren Kitap-lık, Karşın, Lacivert, Patika gibi edebiyat dergilerinde çeşitli öyküleri yayımlandı. 2007 Ümit Kaftancıoğlu Öykü Yarışması’nda “Otel” isimli öyküsü “Okunmaya Değer Öyküler” kategorisinde anıldı. 2007 Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Festivali Öykü Yarışması’nda “Dağların Soluğu” isimli öyküsüyle Onur Ödülü, 2007 Özgür Pencere Edebiyat Derneği Kadın Öyküleri Yarışması’nda “Gel Pisipisi” isimli öyküsüyle mansiyon aldı. Yazarın yakın dönem içinde Turkuvaz Kitap’tan yayımlanan “İçimdeki Kalabalık” adlı öykü kitabı ilgi gördü.

Gamze Güller Kitapları - Eserleri

• Durmuş Saatler Dükkânı
• En Çok Onu Sevdim
• İçimdeki Kalabalık
• Beşinci Köşe
• Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık
• İçimdeki Kalabalık

Gamze Güller Alıntıları - Sözleri

• "Taşınmak iyidir," demişti bir arkadaşı. " İnsan hayatını temize çekme şansı yakalar. Kendine yer açar." (En Çok Onu Sevdim)
• Onu özlemişim. Şu ana kadar kendime bile itiraf edemedim ama gerçekten özlemişim onu. (İçimdeki Kalabalık)
• "Güzellik kusursuzluk değildir." (En Çok Onu Sevdim)
• Her şeyi hatırlayıp da genç kalmak mümkün mü? (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
• Bazen kendini, o anki ruh halini daha iyi tanımlayacak vurucu sözcükler ararken yakalıyor. Kafasının içindeki “eşanlamlılar” sözlüğünü harıl harıl karıştırıyor. (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
• İçimdeki kadar derin bir karanlık bulana kadar kazmaya devam ediyorum. Ellerimle, tırnaklarımla kazıp arıyorum karanlığı. Bulduğum zaman içine saklanıp kaybolacağım ve huzur olacak orada. (İçimdeki Kalabalık)
• Kahraman ölünce oyun sıfırlanır, yeniden başlar zannederdi hep, değilmiş, bu çok daha fazlası... (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
• “Biraz olsun yalnız kalabilmek istiyordum. Kalabalık bir şehirde kaybolarak yaşayabilmek, sokaklarda selamlaşmadan yürüyebilmek, hangi diyeti uyguladığımı tartışmadan abur cubur satın alabilmek, birileri görecek ya da ne düşünecek diye tedirgin olmadan hayatın tadını çıkarabilmek…” (İçimdeki Kalabalık)
• “Kapıdan çıktı, ölmedim. Peşinden de gitmedim. Orada öylece, kendimle, acımla, çaresizliğimle ve ezip geçtiği yüreğimle kalakaldım.” (İçimdeki Kalabalık)
• Bilmek işe yaramıyor. Yine de yaşıyor insan (Durmuş Saatler Dükkânı)
• "Seni sevmemem imkansızdı." (Durmuş Saatler Dükkânı)
• Her yerdeydiler. Bıraktığım küçücük boşluklardan içeri sızıyor, arsız sarmaşıklar gibi hayatımı sarıyorlardı. Girdiğim her dükkanda konuşmaya aç insanlar bekliyordu sanki. Beklediğim her durakta, yürüdüğüm her sokakta, kaldırdığım her ahizenin ucunda mikroplar gibi durmadan ürüyorlardı. Ne yapsam durduramıyordum onları. Sürekli merhabalaşıyor, birbirlerine el sallıyor, konuşuyor, konuşuyor, konuşuyorlardı…Bu kadar laf nereye gidiyordu? Havaya karışan bunca sözcük varken nasıl nefes alabiliyorduk? Onları ötelemeden nasıl yürüyebiliyorduk sokaklarda? Söylenen her şey sonsuza kadar dönüp duruyordu atmosferde. (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
• “Kulaklarımı kapatıyorum, yine de durduramıyorum kafamın içine sızan gürültüyü.” (İçimdeki Kalabalık)
• “Yorgunluk hayatımın alışamadığım bir parçası oldu. Bazı geceler eve dönüp yattığımda bütün gün ayakta durmanın acısı çıkıyor. Ayaklarım o kadar sızlıyor ki, yorgunluğuma rağmen uyuyamıyorum.” (İçimdeki Kalabalık)
• "Teknolojinin insanı yalnızlaştırdığı koca bir yalan!Hangi deliğe girerseniz girin birileri gelip sizi buluyordu." (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
• Hiç kalbinde kırmızı çiçekler açtı mı senin?’ diye sormuştu bana eskiden beni çok seven biri, anlamamıştım. Bir gün âşık oldum, anladım. Beklemenin sahip olmaktan daha güzel olduğunu, kalbime dikenlerini batırıp da kanatanın aslında kavuşmak olduğunu keşfettiğimde, artık genç bile sayılmazdım. (İçimdeki Kalabalık)
• Sana anlatmaya çalışsam, anlar mıydın bilmiyorum. İnsanları, yüzlerinde yansımamı kaybedişimi, onlar içimde çoğaldıkça yok olduğumu.. (Durmuş Saatler Dükkânı)
• “Yeniden çocuk olabilmeyi dilerdim.” (İçimdeki Kalabalık)
• Bütün çer çöpü süpürdüm yerden. Kalan derdi tasayı süpürmeye başladım arkasından. Ne zamandır aradığım küpe koltuğun altındaymış! Toz yumağıyla birlikte neredeyse atacaktım. Üfleyip hemen kulağıma taktım. Köşe bucağı iyice sildim. Baktım yetmedi, biraz daha süpürdüm.Cam parçaları, ekmek kırıntıları, kalp kırıkları, ölü böcekler, yalan dolan, yanmış kibrit çöpleri, katılaşmış gözyaşları doldu da doldu el kadar faraşa. Temizlik güzel şey! (İçimdeki Kalabalık)
• “…yeni insanlarla tanışmak istemiyorum…” (İçimdeki Kalabalık)