Yazar Reyhan Güneş edebi kişiliği, hayat hikayesi ve eserleri merak ediliyor. Kitap severler arama motorlarında Reyhan Güneş hakkında bilgi edinmeye çalışıyor. Reyhan Güneş hayatını, kitaplarını, sözlerini ve alıntılarını sizler için hazırladık. İşte Reyhan Güneş hayatı, eserleri, sözleri ve alıntıları...

Doğum Tarihi:

Doğum Yeri:

Reyhan Güneş kimdir?

--reklam--

Reyhan Güneş Kitapları - Eserleri

  • Asiye
  • Feriha

--reklam--

Reyhan Güneş Alıntıları - Sözleri

  • Kız çocukları annesinin nefesidir... (Feriha)
  • Kadın olmak neden bu kadar zor? (Asiye)
  • Diline iki kelime düşen herkes bir bir konuştu. Kimi kızından, kimi bacısından, kimi komşusundan anlattı durdu. Fakat hepsinin ortak noktası küçük yaşlarda evlenen kızlardı ve herkes buna aşinaydı... (Feriha)
  • Hala zayıflar eziliyordu... Güçlü olan mutlu ve saadetle yaşamaktaydı... Aynı hayat.... Aynı acılar, aynı dünya... (Asiye)
  • Herşey bebeğin masum yüzü kadar tertemiz ve güzel olsa... Gamsız kedersiz yaşansa bu dünya... Kimse kimseyi incitmeden huzur içinde yaşasa... (Asiye)
  • Bazen içinde bulunduğu çaresizliği iliklerine kadar hissedince, kuytu bir köşeye çekilir sessiz sessiz gözyaşı dökerdi. We güldüğü zaman bile yüzünde hep aynı hüznün, aynı dertlerin izleri wardı. (Asiye)
  • Boynu bükük, yaşlı gözlerle bir süre boşluğa takıldı. Ne düşündüğünü kendisi de bilmiyordu. Meçhul bir diyarda geziniyordu sanki. (Asiye)
  • Gecenin en karanlık olduğu anlarla arkadaştı daha çok. Herkes uyurken kendisiyle baş başa kaldığı anlardı bu wakitler.. Duygu yüklü we sessiz bir yürüyüştü geceler.. Karanlığı sadece bu yüzden sewiyordu. (Asiye)
  • "Kürtçe yasak." "İyi de nasıl ?" "Kötü olan şeyler yasaklanır." "Dilimiz kötü mü ?" "Günah mı işliyoruz ?" "Bize yanlış mı öğretildi ?" (Feriha)
  • Zaman geçiyordu. Yorgun ve kırgın kalpler gibi de olsa durmadan geçiyordu zaman.... Bazen dost bazen araların deşildiği beşikti zaman..... Bazen yaralar üzerinde ince bir kabuk, bazen ölümden acı zehirli bir kadehti zaman... (Asiye)
  • Bunca yıl boyunca onu hiç terk etmeyen en sadık dostu gözyaşları olmuştu, herkesin sırtını döndüğü anlarda bile onu terk etmemişti gözyaşları.. (Asiye)
  • İçinde kopan fırtınalarla iç alemi alaboraya dönüyordu. Uğultuları beyninde hissediyordu. Bütün wücudundan kan çekilmişti adeta. Bir süre titrek bakışlarla baktı. Bağırıp, feryat etmemek için neyi bekliyordu ki? Aklı başından gitmişti. (Asiye)
  • Ara sıra ay ışığıyla beraber gözyaşları esir alırdı yanaklarını. Ağlardı.. Doğduğundan beri onu terketmeyen hüzünle hesaplaşırdı. Sabahlara dek bu durum böyle dewam ederdi çoğu kez. Fakat o, bu halini de sewiyordu. Zira ağladıkça sessiz sessiz, için için rahatladığını hissediyordu. İçini kawuran elemli ateşin çemberinde kalıyordu sanki.. Yangınları beynine kadar hissetmek we bir türlü söndürememek.. Sonra yine ay ışığına bakıp, az da olsa yarınların warlığından umut duymak.. Gecenin karanlık kollarında bir umut ışığı aramayı sewiyordu. Bir başına kalmayı eskiden beri sewiyordu. (Asiye)