Kitap Künyesi

Yazar: Latife Tekin

Yayın Evi: Can Çocuk Yayınları

İSBN: 9789750742040

Sayfa Sayısı: 96

Altınçayır Vadisi'nin Çocukları Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Kitap Açıklaması

“Semocum, hayalciler cesur olmak zorunda mı? Bilge olmamız gerekiyor mu?”

Altınçayır Vadisi’nin menekşe boyalı evinde annesi, babası, büyükannesi ve kedisiyle yaşayan Asinaz, can dostu Semagül’ün özlemiyle doludur. Babasının yıllar önce kaza geçirmesine neden olan altın madeni yeniden açılmış, pek çok aile vadiden taşınmak zorunda kalmıştır. Vadinin çocuk grupları Hayalciler, Bilimciler, Kuşçular ve Altıncılar oyunlarını sürdürür, yetişkinler maden konusunda ne yapacaklarını düşünürken, Asinaz’ın aklı Semagül’de ve günden güne suskunlaşan annesindedir. Aradığı cevapların onu zamanda bir yolculuğa çıkaracağından ise henüz habersizdir…

Dil ustası Latife Tekin çocuklar için yazdığı ilk romanında, doğayı ve insanı masalsı bir anlatımda buluşturuyor.

Altınçayır Vadisi'nin Çocukları Alıntıları - Sözleri

  • Rüzgarlı havada dünyaya gelenler eser akıllı olurdu çünkü. Düşünceleri, hayalleri, sürekli uçuşur, kafaları gönüllere durulmazdı.
  • Uyandığımda, acıyla yanıyordu kalbim.
  • Yağmurda da doğsa çok ağlardı, susturamazdık, gözü yaşlı bir kız olurdu, demişti büyükannesi.
  • Karıncalar seni geçmişe götürüp, beni geleceğe bırakmışlar.
  • Geçmişi bırak bir kenara, unut tozlu masalları, hayat geleceğin ışığında
  • “Uyandığımda, acıyla yanıyordu kalbim. Karıncalar seni geçmişe götürüp, beni geleceğe bırakmışlar.”
  • Gitmek var, dönmek yok, arkana bakma sakın
  • Akıllı ama aklından faydalanmak imkansız.
  • Ayrı da düşseniz hayal kurmaktan vazgeçmeyin, ruhlarınız arayıp bulacak birbirini.
  • İki ağacın arasından geçip toz inceliğinde uçuşan bu son damlacıklara yüzünü verenlerin ümitleri boşa çıkmaz, hayalleri gerçek olurdu.
  • Gülünce gözleri kısılıyor, çok şirin.
  • Hayal kurmanın önündeki engeller: 1- Gerçekler 2- Daha önce kurulmuş hayallerin saçmalığı 3- Rüyayı hayal sanmak 4- Kırık hayaller 5- Sınırlar 6- …
  • “Semocum, hayalciler cesur olmak zorunda mı? Bilge olmamız gerekiyor mu?”
  • “Aylardır küçük bir tenekede Asinaz’ın dünyaya gelmesini bekliyordu elma fidanı.’Yağmurda doğsa çok ağlardı,susturamazdık,gözü yaşlı bir kız olurdu.’demişti büyükannesi.Büyük savurgan vakti doğmuş olması daha mı iyiydi onu da bilemiyorlardı ya,rüzgarlı havada dünyaya gelenler eser akıllı olurdu çünkü.Düşünceleri ,hayalleri,sürekli uçuşur,kafaları gönülleri durulmazdı.”
  • Uyandığımda, acıyla yanıyordu kalbim. Karıncalar seni geçmişe götürüp, beni geleceğe bırakmışlar.

Altınçayır Vadisi'nin Çocukları İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Semo gelll artık ):: "Orda bir köy var uzakta gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür." " yazar/Latife-Tekin bir çocuk kitabı yazdı” diye duyduğumda büyük bir merak sarmıştı zihnimi. Ölümü hem sevgili hem arsız olarak niteleyen yazar, çocuklar için neler yazmıştı acaba? Eminim benim kadar herkes merak etmiştir. " Açıkçası kitap/kucuk-prens--624 'i ilk okuduğumda hiç anlamamıştım ama çocuk okuma günlerinde çocukların kitap/kucuk-prens--624 'i çok sevdiğini fark ettim. Belki bu kitap içinde, yetişkin gözüyle biz göremiyoruz, hissedemiyoruz, hayal etmekten yoksunuzdur. Kitabın konusu "çocuk ve doğa ilişkisini, doğanın tahrip olmaması için biraraya gelen çocukların mücadelesini anlatmakta", tabii yazar/Latife-Tekin ' in kendine has o ilginç özel tuhaf, çılgın ulaşılmaz dili ve hayal gücüyle. (Sizce devamı gelip, eksik kısımların tamamlanması gerekmez mi? :) Keyifli okumalar diliyorum. Yılbaşı ilk kitap (: (Asya)

"Alavere de oradaydı, Cüce Çoban da. Altın şirketinin temsilcisini korumaya gelmişler gibi adamın önüne geçip göğüslerini siper etmişlerdi. Ortalık karıştı bir anda, büyükannesinin temsilcinin üstüne yürümesiyle kavga patladı. Sopasını kaldıran Cüce Çoban'ı tuttuğu gibi kahveden dışarı sürükledi Sultanay Dudu, 'Biz keçilerimizi alıyoruz senden, püskül kafa, hadi oradan!' dedi. 'Arı kovanlarını kaldır bizim yamaçtan, Alavere'nin bahçesine götür, madenciler yesin senin balını!'" Altınçayır Vadisi'nin onlarca basamaklı menekşe boyalı evinde annesi, babası, büyükannesiyle yaşar Asinaz. Günleri, biricik dostu Semagül'e özlemle geçmektedir. Semagül ve ailesi, diğer pek çok aile gibi, vadide 15 yıl sonra tekrar açılan altın madeninden dolayı başka diyarlara göçmek zorunda kalmıştır. Asinaz, Semagül'e her gün mektup yazarak dindirir özlemini. Geçmişte vadiyi 4 koldan çevreleyen dağların kayalıklarında her bir keçinin dikildiği, binbir çeşit şifalı otların ve ağaçların çevrelediği, gürül gürül şelalerden akan suların denizle buluştuğu, eski adı Keçiler Boğazı olan Altınçayır'da işler sarpa sarmaktadır. Asinaz hayatta yokken daha, dağlarında bulunan altınlara göz diken tüccarların kurdukları maden işletmesiyle birlikte, bağlarla kaplı dağlarına kara bir sis çökmüş ilkönce, denizlerindeki balıklar karaya vurmuş; yemyeşil ormanları simsiyah hayalet ormana dönerken, toprağa madenden akan zehirler otları kurutmuş, börtü böceğe zarar vermiş. Göller kurumuş, olanların da suyundan zehir saçılmış. Maden sahasını büyütmek için ormanlar yakılmış, ağaçların canı soluğu kesilmiş. Köle gibi çalıştırılan madenlerde insanlar sakat kalmış. Asinaz'ın babasının tekerlekli sandalyeye mahkûm olmasıyla, hayat dolu annesinin günden güne suskunluğunun sorumlusu da altın madenidir işte. Yıllar sonra işletmenin el değiştirmesiyle tekrar gündeme gelen, Altınçayır'ı bekleyen tehlikenin karşısında direnenlerin temsilcisi Sultanay Dudu hak arama savaşı verirken, doğayı katledenlerin yanında yer alan vadi sakinleriyle de mücadelesini vermektedir. Tek başına mı? Altınçayır Vadisi'nin Çocukları'yla❤ Latife Tekin, masallarla bezeli kitabıyla bizi geçmiş ve gelecekte yolculuk ettiriyor. Kayaları, çiçekleri, tüm doğayı hiç metafor kullanmadan çatır çatır konuşturtuyor, isyan ettiriyor. Üç kuruş için yaşam alanlarımızı katledenlere karşı, hafızamıza mücadele etme bilincini kazıtıyor. Karadeniz'de "özgür aksın dereler!" diye haykıran insanların çığlığı yükselirken, İkizdere'de "siçturtmayin madenüna!" diyen direnişçi kadınların sesi oluyor Sultanay Dudu Altınçayır Vadisi'nde❤ Bir de çocuklar... Geleceğine sahip çıkmak için "çocuklukları bir kenara bıraktırılan" çocuklar. Hayallerinin peşinde koşup geleceği örgütleyen çocuklar. "Vadim o kadar güzel ki, altından değerli!" diye kan emicilere karşı pankart hazırlamak zorunda kalan çocuklar. Oyun alanlarını ellerinden alan, gözlerini kâr hırsı bürümüş, büyüklerinin kendilerine özür borcu olan çocuklar... İşte bu kitap size ithaf edilmiş. 92 sayfalık muhteşem kitabı çocuklardan önce siz büyüklerin mutlaka okumasını öneririm. (Semra Ok)

Manves City'den sonra elime geçen ilk Latife Tekin kitabı bu oldu. Açıkçası çocuk kitabı olduğunu fark etmeden başlamıştım. Manves City'de beni en rahatsız eden, Latife Tekin'in yeni çağı yakalama adına pek alışageldiği konulara dalması olmuştu. Bir yandan kırsalı yerel dille anlatırken bir yandan "Selfie" algısında boğulmasına çok anlam verememiştim. Onun etkisiyle bu kitaba karışınca Asinaz, Ay Dudu, Pembesu gibi isimler geçince Latife Tekin'in artık iyice modernize olma adına bazı şeylerden ödün verdiğini düşünmüştüm ki bir kaç sayfa sonra çocuk kitabı olduğunu anladım. :) Sonrasında da okumaya devam ettim ve keyif de aldım. Sadece konu çok açıkta kalıyor ve çocuklara verilen mesajı tam olarak algılayamadım. Genelde ana fikir üzerinde çok fazla durulur böyle kitaplarda. (Evren Erarslan)

Kitabın Yazarı Latife Tekin Kimdir?

Türk edebiyat yazarı.

1957'de Kayseri'nin Bünyan ilçesine bağlı Karacahevenk köyünde doğdu. 1966'da 9 yaşındayken ailesiyle birlikte İstanbul'a geldi. Ortaöğrenimini Beşiktaş Kız Lisesi'nde tamamladı. İstanbul Telefon Başmüdürlüğü'nde kısa bir süre çalıştı. İlk kitabı "Sevgili Arsız Ölüm" 1983'te yayınlandı. Anadolu'daki köy yaşamı ve insanlarını masalımsı bir atmosferde ve "Yüzyıllık Yalnızlık" (Gabriel Garcia Marquez) tadında anlattığı bu ilk romanıyla büyük ün kazandı. Büyülü gerçekçilik akımına da yakıştırılan bu romanının ardından peş peşe diğer romanları geldi. Eserleri İngilizce, Almanca, Fransızca, İtalyanca, Farsça ve Hollandacaya çevrildi. Değişik üslubu ve yaklaşımıyla kuşağındaki edebiyatçıların önde gelen isimlerinden biri oldu.

Latife Tekin Bodrum Gümüşlük`te bir `Ebediyat Evi` projesi başlatmıştır. Garanti Bankası tarafından desteklenen proje, mimar

Hüsmen Ersöz'ün 1998 yılında hazırladığı mimari proje ile inşaata başlamıştır (1999). Ressam Hale Arpacıoğlu'nun, Koç Grubu şirketlerinden aldığı destekle, aynı mimari projenin bir parçası olarak Sanat Evi'nin yapımına başlanmıştır. Latife Tekin, Bodrum Gümüşlük'te, herkesin yazabileceği, tartışabileceği, sanatçıların büyük şehrin dağdağasından uzak eser üretebileceği bir mekanın tamamlanması için çalışmaktadır.Son olarak 2010'da "rüyalar ve uyanışlar" kitabı yayımlandı.

28 Aralık 2011 akşamı Sabit Fikir ve İstanbul Modern işbirliğiyle düzenlenen Sözünü Sakınmadan etkinliğinde usta eleştirmenler Ömer Türkeş ve Semih Gümüş'ün konuğu olmuştur.

Latife Tekin Kitapları - Eserleri

  • Muinar
  • Aşk İşaretleri
  • Sevgili Arsız Ölüm
  • Buzdan Kılıçlar
  • Berci Kristin Çöp Masalları
  • Gece Dersleri

  • Unutma Bahçesi
  • Ormanda Ölüm Yokmuş
  • Rüyalar ve Uyanışlar Defteri
  • Manves City
  • Sürüklenme
  • Altınçayır Vadisi'nin Çocukları
  • Buzdan Kılıçlar

Latife Tekin Alıntıları - Sözleri

  • “Bütün korkumuz, ya uyuyup uyanamazsak!” (Ormanda Ölüm Yokmuş)
  • Kirpiklerimi usulca sol yanıma bükünce denizi görüyorum. Uzakta ikizkenar üçgen gibi donmuş tuzlu sular. Bana ilgisiz ve yabancı kalışlarıyla, bu şehri ilk gördüğüm geceki halden anlar rüyamı hatırlatıyorlar. Gözlerimin alabildiğince yüksek, dikine kurulmuş bir şehir.. Parıltılarla, yanan kırık camlarla kaplı, sokakları gökyüzüne açılan, korkutucu, geçit vermeyen, bitmez bir duvar. Saçlarımın sağ siyah uçlarını izleyince ninemin ölüm atına binip gittiği akşamın alaca bulutlarına gömülüyorum. Bulutların on adım ötesindeyse asfalt yol boyunca yan yana sıralanmış yedi gecekondu mahalleme insan çığlığı taşıyan yedi minibüsüm var. (Gece Dersleri)
  • İki ağacın arasından geçip toz inceliğinde uçuşan bu son damlacıklara yüzünü verenlerin ümitleri boşa çıkmaz, hayalleri gerçek olurdu. (Altınçayır Vadisi'nin Çocukları)
  • Parasızlar her istasyonda donarlar. (Buzdan Kılıçlar)
  • Ben şu anda gücenme kabiliyetiniz olup olmadığını hesaplamıyorum. Çünkü arkadaş olduğumuzu kabul ediyorum. (Buzdan Kılıçlar)
  • Yaşadıkları film değil ki sonu gelsin. (Manves City)

  • “Her şey gibi mekanlar da ölüyor.” (Unutma Bahçesi)
  • - Tulumba, Elmas geline gitsem o da beni taşlar mı? + Taşlar mı hiç, Dirmit kız. - Ama gitmem. + Niye gitmezsin? - Taşlarsa diye gitmem. + Çok mu özledin Elmas gelini? - Çok özledim. + Öyleyse git. - Gitmem. (Sevgili Arsız Ölüm)
  • “Dünyada kuşlar olmasaydı göğe nasıl bakardık bunu hiç bilmiyoruz…” (Unutma Bahçesi)
  • İnsanların hayvanlaştığı, hayvanların insanlaştığı, canavarane dünyada... (Buzdan Kılıçlar)
  • "Evini evlikten, annesini annelikten, kardeşlerini kardeşlikten, babasını babalıktan reddetti. Sokakları evi etti. Ağaçları, duvarları, bulutları, evleri kardeş, denizi anne, göğü baba." (Sevgili Arsız Ölüm)
  • Kendilerine dair olanı kendilerine ait olmayan seslerin yankısını giyinmek suretiyle korudular. (Buzdan Kılıçlar)
  • Dünya birçok insan için karanlık bir mahzenden farksız, hayat çirkef bir katil gibi acımasızdı. (Buzdan Kılıçlar)

  • Gözlerim gözleriyle dolduğu an, sonsuzluktan çıkaran çekici bakışıyla ömrüm işaretlenmiş. (Aşk İşaretleri)
  • İnsan karanlıktan geliyor ama gözlerini ilk kez açıp baktığında ışık onu çalıyor, gün ışığında görünen varlıklar dünyasına katılmasıyla birlikte karanlığı unutmaya başlıyor, geceyi bile aydınlatarak karanlıktan kurtulmak istiyor. Bebekler ışık yüzlerine çarpınca korkup ağlarlar, sonra bunun tam tersi yönde bir gelişme... Yaşlılar niye çok az uyuyor? Gördükleri karşısında insanın gözleri açıldıkça açılıyor çünkü, büyüleniyor, ışığın esiri oluyor... (Ormanda Ölüm Yokmuş)
  • Sevinç gramla, dert kiloyla (Manves City)
  • Gogi'nin deyişiyle kendini ne kadar sakınırsa sakınsın, insan denen canlının içinde dostluk arzulayan nurlu bir kutu vardı. (Buzdan Kılıçlar)
  • Hem ışığa esir olduk diye üzülüyorsun, hem de ışığı kendinde tutmak istiyorsun. (Ormanda Ölüm Yokmuş)
  • Fakir­lerin evi olmaz, yuvası olur. (Manves City)
  • "Su içmeden yaşamak Allaha vergidir!" (Berci Kristin Çöp Masalları)