Kitap Künyesi

Yazar: Italo Calvino

Çevirmen: Filiz Özdem

Çevirmen: Rekin Teksoy

Çevirmen: Neyire Gül Işık

Editör: Filiz Özdem

Editör: Filiz Özkan

Tasarımcı: Nahide Dikel

Orijinal Adı: I Nostri Antenati

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları

İSBN: 9789750813924

Sayfa Sayısı: 435

--reklam--

Atalarımız Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Italo Calvino’nun 50’li ve 60’lı yıllarda yazdığı ikiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye adlı romanlarını, hayattayken Atalarımız başlığı altında toplamasının nedeni, yazarın kendi deyişiyle “çağdaş insanın atalarının soyağacını çıkarmak”tır. Çevremizdeki her insanın, kendimizin dahi yüzünde onların izleri saklıdır çünkü... Ağaca Tüneyen Baron’un ilk kez özgün dilinden yapılan çevirisinin yer aldığı Atalarımız’da Medardo’nun, Cosimo’nun ve Agilulfo’nun kişiliğinde savaşlardan, yıkımlardan, değişen değerlerin çağından geçen insanların kişiliğinde billurlaşan, aslında insanlık tarihinin kaybetme ve kazanma hikâyeleridir...

--reklam--

Atalarımız Alıntıları - Sözleri

  • Onun için önceleri önemli olan şeyler, artık değildi.
  • Yüreğinde ne özlem, ne kuşku ne de kaygı vardı. Onun için henüz her şey bütün halindeydi ve tartışılmazdı; kendisi de öyleydi.
  • Günahın ne olduğunu doğru dürüst bilmediklerinden, yanılgıya düşmemek için yasakların sayısını arttırıyorlar.
  • Aşk, her şeydir.
  • Eskiden yalnızca doğa tuhaf canlılar yaratırdı, şimdiyse akıl.

--reklam--

Atalarımız İncelemesi - Şahsi Yorumlar

BELKİ DE ALIŞMAK LAZIM.: Her üç hikayede de gerçeküstü, gerçekle harmanlanmış. Alışılmadık bir tarz. Olaylar çok hızlı akıyor ve güzeli siz de bu akışa kapılıyorsunuz. Ağaca Tüneyen Baron gerçekten güzeldi. İkiye Bölünen Vikont ise İtalo Calvino’yu keşfetmek için fırsat ama Varolmayan Şövalye…herhalde kurgudan dolayı bir türlü akmayan, siziiçine almakta zorlanan bir öykü. Bu kitap, bir resim olsaydı, size Picasso eserlerini çağrıştırırdı. Son tahlilde hepsi zevk meselesi. Ben hala Picasso’nun fikirlerini ve cesaretini eserlerinden daha etkileyici bulanlardanım. İtalo Calvino için bir şeyler demek için en az bir kitabını daha okumalıyım. Tarz etkileyici ama…işte o “ama” her şeyi arada bırakıyor. Kesinlikle kötü değil, sadece alışılmadık. (Arda)

italo calvino’nun, ikiye bölünen vikont, ağaca tüneyen baron ve varolmayan şövalye isimli öykülerini atalarımız adı altında topladığı kitaptır. kitaba atalarımız ismini vermesinin nedeni kendi deyimi ile “çağdaş insanın atalarının soyağacını çıkarmak” içindir. calvino bu üç öyküyü 1950-1960 arasındaki 10 yıllık süreçte kaleme almıştır. ikiye bölünen vikont öyküsünde medardo’nun her şeyi ikiye bölmesinin sebebi şu eşsiz kelimelerle anlatılmıştır: “bütün olan her şey böyle ortadan bölünebilecek olsa,” dedi, kayalara dizdiği, çırpınan yarım ahtapotları okşayan dayım, “herkes körelmiş, cahil bütünlüğünden sıyrılırdı. bütünken, her şey doğal, bulanık, hava gibi saçmaydı benim için; her şeyi gördüğümü sanıyordum, oysa gördüğüm kabuktu sadece. sen de bir gün kendinin yarısı olursan, ki olmanı dilerim evladım, tam beyinlerin sıradan akıllarının ötesinde neler bulunduğunu anlarsın. kendinin, dünyanın yarısını yitirmiş olacaksın, ama kalan yarı, bin kez daha derin, daha değerli olacak. o zaman sen de, her şeyin kendin gibi bölünmesini, parçalanmasını isteyeceksin, çünkü güzellik de, bilgi de, adalet de ancak parçalara bölünmüş olanda vardır.” ağaca tüneyen baron öyküsünde şu kısacık cümle ise bir çok soru işaretine cevap verir nitelikte: “neye inanacağını bilmese de, sonuna dek kesinlikle inanmaya çalışarak iman etmeye adanmış ömrünün sonunda, ölmeden önce neye inandığını hala anlayabilmiş değildi.” varolmayan şövalye öyküsündeki şu cümle adeta hayatın kısa bir özeti: öykü yazma sanatı, yaşamdan anlayabildiğimiz hiçten, geri kalan bütün şeyleri çıkarmayı bilme sanatıdır; ama sayfa sona erdi mi yaşam yeniden başlar ve bir bakarız ki, bildiğimiz şey gerçekten koca bir hiçmiş. (Aslıhan Gönen)

Varolmayan İyi-Kötü Özgürlük: İtalyan asıllı İtalo Calvino’ya her temasımda bir yorgunluk hissederim. Kitabın herhangi bir yerinde geliveren bu bitkinlik hali birkaç yazar için de geçerli bir durum. Yazım şekli, etrafında gördüklerini açıklama biçimi ve konuyu işleyişi standartların dışında. Modern dünyanın kurmacalarını üreten bu kalemi seviyorum. Fakat yazdığı çok akıcı bir metin bile olsa okuma kamaşması olarak tarif edebileceğim bir şeye tutuluyorum. Bunun kaynağını tarif edemiyorum. Fakat okuduğum her eserinde bir müddet Calvino okumayacağım dedikten hemen sonra kitap biter bitmez yeni bir arayışa düşüyorum. Atalarımız günümüzden geçmişe uzanan üç masaldan oluşuyor. İkiye Bölünen Vikont’u Doğan Kardeş serisindeki resimli basımdan okuma şansını yakaladım. Bu üçlemeyi okuma sebebim de Calvino’nun olağanüstüyle gerçeği harmanlayarak kaleme aldıklarına duyduğum meraktı. Masallara karşı tarifsiz bir zaafım var. Yazar bu üç öyküyü soğuk savaş döneminde kaleme alıyor. Kurmaca topraklarda yürütülen mücadeleler oluşturarak bize savaş manzaraları sunuyor bir nebze. Yazarın kitap sonundaki açıklamalarıyla aslında neyi amaçladığını gördüğünüzde her şey daha da yerleşiyor zihninize. İkiye Bölünen Vikont ile yola düşelim. Bir savaş esnasında ikiye bölünen Vikont Medardo ülkesine geri döndüğünde karanlık bir kimliğe bürünmüştür. Yaptığı her hareketin arkasında bir hinlik vardır. Küçük hainliklerle düştüğü bu yol giderek büyük cezalara dönüşür. Ardından Vikont’un diğer yarısıyla tanışırız. Onun aksi bir ruha sahip olan bu karakterimizse yaptıklarını düzeltmeye çalışır. İyi ve kötü arasındaki dengeler şaştıkça dozun önemini yine yeniden görürüz. Yazar bu öyküsünü küçük bir çocuğun gözünden aktarır okura. Masalın içerisinde beni en çok süt ninenin cüzzamlılara karışması kısmı etkiledi. Aşırıya kaçan her eylemin sonuçlarına dair birçok nükte mevcuttu. Ağaca Tüneyen Baron az evvel bahsettiğim kamaşmaya tekabül ediyor. O kadar uzun bir süre saplandım ki bu masalda, ilerleyememe hali beni yordu. Baron Cosimo’nun ailesine kızıp kendisine ağaçlarda sürdürdüğü bir yaşama sürüklemesi hayli enteresan bir fikir. Yazarın Baron için çizdiği karakter, gelişime açık bir bireydi. Toplumdan kopmak ister gibi bir eylemle ağaçlara tünemesine rağmen birleşme gerektirecek durumlarda toparlayıcı bir güce sahip olması gibi şaşırtıcı özelliklere de sahip olan Baron’un çocukluğundan ölümüne varıyoruz. Kitaptaki en uzun masal bu, beni duraksatan kısımsa çocukluk evresinde Ombrosa’yı ve yeni yaşamını keşfetme süreciydi. Cosimo o kadar farklı kimliklere bürünüyordu ki okurken renkten renge giren bir kurguya dönüşüyordu metin. Her yapılanmanın arkasında yeni bir fikirle ve benliğiyle Cosimo’yu bulmak zevkliydi. Yazar karakterin her yaştaki gelişimini okura sundukça onu daha fazla sahiplenmemizle sonuçlanıyordu masal. Viola’ya aşkın ispatı üzerine düştükleri savaş enteresandı. Viola kitaptaki kadın karakterlerin her biri gibi güçlü ve bağımsızdı. Her metnin arkasında bir felsefi sorgulama hali varken Cosimo burada yaklaşık iki yüz otuz sayfa boyunca kendisi bir filozof olarak beliriyordu. Derinlikli çalışmaları, ağaçların tepesinde baskıya hazırladığı metinler, savaşlardaki tutumu, dünyayı yakinen takip edişi gibi birçok nüans da barınıyordu. Girift aile yapıları, av sevdası, ağaçlardaki hükümranlığı gibi kurmacanın üst noktalarında gezinen çok fazla detay mevcut. Uçarı Baron’un ölümü de yere adım atmaksızın oldu. Nitekim toprağa da karışmadı. Avcılık sevdasına düşkün olsa da doğayı korumak için epey çabalayan bir yaşamla ölümü taçlandırdı. Mezar kitabesine “Cosimo Pıovasco di Rondo – Ağaçların üstünde yaşadı – Toprağı hep sevdi – Gökyüzüne yükseldi” yazıldı. Bu kısmı bütün ağaç dallarını kendi arazisi gibi gören Baron’dan atıflarla tamamlayabiliriz. “İnsan var gücüyle kendi olmaya çalışmazsa, aşk da olmaz.” “Kadın, Çocuk, İnsan Hakları” “Kuşlar Balıklar ve Böcekler dahil olmak üzere Evcil ve Vahşi Hayvan Hakları” Varolmayan Şövalye benim en sevdiğim öyküydü. Bir savaşın içinde irade gücüyle kendisini var kılan Agilulfo kuralları harfiyen uygulayan, yorulmak bilmeyen bedensiz karakterimiz kendileri. Etrafında çizilen diğer karakterlerle kendi varlığını benimsememizi sağlayan bir tarafı vardı. Kimselerin sevmediği tüm efsanelerin ihtişamını dürüstlüğüyle siliveren bu şövalyenin geçmişinden bugününe bir zorunlu ziyaretiyle taçlanıyor masal. Anlatıcımız bir rahibe. Ki onun da sürprizini bozmak istemem. Her şeyin birbiriyle uç noktalarda bağlantılı olduğu bu öyküde Gurdulu ve Agilulfo’nun ikilemini sevdim en çok. Onları tanımlayan bir cümleyle ayrılıyorum Calvino’dan. Gördüğümüz ve düşündüğümüz her şeyi baştan yaratan muhteşem bir hayal gücüne sevgi ve minnetle. “Bir yanda varolan, ama olduğunu bilmeyen bu beden, bir yanda varolduğunu bilen, ama varolmayan şövalyem. Birbirlerine pek yaraşıyorlar, inanın bana!” (Ezgi Özbek Şenel)

--reklam--

Atalarımız PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Italo Calvino - Atalarımız kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Atalarımız PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Italo Calvino Kimdir?

Italo Calvino, 15 Ekim 1923'te Küba'nın Santiago de las Vegas kentinde doğdu. Genç yaşta Küba'dan İtalya'ya göç eden Calvino, kurmaca yazarlığının yanı sıra, Komünist Parti üyeliği, Einaudi Yayınevi'ndeki görevi, gazetelerle çeşitli dergilerdeki yazıları aracılığıyla, II. Dünya Savaşı sonrası İtalyan kültürünün en önemli adlarından biri oldu. İlk yapıtlarından başlayarak İtalya'nın en önemli yazarları arasına giren Calvino, İtalya'da birçok edebiyat ödülü kazanmış ve 1960 yılında yayınlanan I nostri antenati(Atalarımız) adlı kitabında yer alan fantastik öyküleriyle uluslararası bir ün kazanmıştır. 1950'lerde fantezi ve alegoriye yönelen Calvino, yazdığı üç anlatıyla dünya çapında adını duyurdu: İkiye Bölünen Vikont, Ağaca Tüneyen Baron ve Varolmayan Şövalye. Calvino'nun, bilinç akışı yöntemiyle yazdığı ve evrenle insanların yaratılışını konu alan Kozmokomik Öyküler'den Marco Polo-Kubilay Han ilişkisi çerçevesinde arzu, bellek, yaşam, ölüm gibi temaları büyük bir incelik ve şiirsellikle işlediği Görünmez Kentler'e; yazma ve okuma etkinliğini, okurun anlatı sanatıyla karmaşık ilişkisini ele aldığı Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu'dan, İtalyan masallarını derlediği ve kendisi açısından bir tür anlatıda ekonomiklik alıştırması olan Fiabe Italiane'ye (İtalyan Masalları) birçok yapıtı içeren yazarlık yaşamının son ürünü Amerika Dersleri'dir. Calvino, 19 Eylül 1985'te, geçirdiği beyin kanaması sonucu Siena'da ölmüştür.

--reklam--

Italo Calvino Kitapları - Eserleri

  • Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu
  • Görünmez Kentler
  • Zor Sevdalar
  • İkiye Bölünen Vikont
  • Kesişen Yazgılar Şatosu
  • Marcovaldo ya da Kentte Mevsimler
  • Örümceklerin Yuvalandığı Patika
  • Ağaca Tüneyen Baron
  • Palomar
  • Klasikleri Niçin Okumalı?
  • Varolmayan Şövalye
  • Jaguar Güneş Altında
  • Sandık Gözlemcisinin Uzun Günü
  • Atalarımız
  • Sen "Alo" Demeden Önce
  • San Giovanni Yolu
  • Dere Tepe Ters
  • Kum Koleksiyonu
  • Amerika Dersleri
  • Bütün Kozmokomik Öyküler
  • Öyküler
  • Azıcık Acıklı Masallar
  • Efsunlu Eşya Masalları
  • Büyülü Kuş
  • Afacan Resimler
  • Kozmokomik Öyküler
  • Atlı Masalları
  • Üç Deneme
  • Paris'te Münzevi
  • Güldüren Masallar
  • Kızlara Masallar
  • Savaşa Giriş
  • Gözlemci
  • Ejderha ile Kelebekler ve Diğer Hikâyeler
  • Kurnazların Kazandığı Masallar
  • Azıcık Korkutan Masallar
  • Yengeç Prens
  • Yeni Bir Sayfa
  • Amerika'da Bir İyimser
  • Karga Sona Kaldı
  • Küçüklere Masallar
  • Sıfır Zaman
  • Efsunlu Kız Masalları
  • Deniz Masalları
  • Seçme Mektuplar (1945-1985)
  • Efsunlu Hayvan Masalları
  • If On A Winter's Night A Traveller
  • Adam, One Afternoon

--reklam--

Italo Calvino Alıntıları - Sözleri

  • Yitirilmiş bir geçmişin anısı, kavuşmayı arzuladığımız bir geleceğin güvencesini oluşturur. (Klasikleri Niçin Okumalı?)
  • “ O da birçokları gibi, deneyim sahibi olmanın biraz da karamsarlık demek olduğuna inanıyordu.” (Sandık Gözlemcisinin Uzun Günü)
  • Yediğimden fazla çalışmam gerekmiyor, çünkü kimseyle paylaşacak hiçbir şeyim yok. (Karga Sona Kaldı)
  • Delia’yı sevmek hep böyle olmuştu, mağaranın aynasındaki gibi: Sözcüklerin ötesindeki bir dünyaya girmek demekti. (Zor Sevdalar)
  • İnsan zaman içinde yaşayabilir, ama donmuş, dural ve devinimsiz bir geçmişte var olacaktır. (Sıfır Zaman)
  • "Bu acımasız karar, ikimizde üzüntü ve acı doğurmuştu.." (İkiye Bölünen Vikont)
  • Ama bölük pörçüklük yalnızca geçmişle ilgili değildir; için­ de bulunulan anda da, belli belirsiz gördüklerimizin ve irademiz dışında olanların, üzerimizde daha güçlü bir etkisi olabilir. (Klasikleri Niçin Okumalı?)
  • Günler, haftalar geçer ve odama bir kız gelmeye başlar. Hep aynı kızdır gelen, çünkü başlangıçta her kız aynıdır, yabancıdır, belli bir yöntemle konuşmaya başlarız. Anlaşmak için birlikte uzun zaman geçirip birçok şey yapmak gerekir; sonra büyük keşifler zamanı gelir, yani aşkın gerçek, belki de tek mevsimi başlar. Kızla zaman geçirip birçok şey yaptığımda, onun da diğerleri gibi olduğunu, benim de diğerleriyle aynı olduğumu, herkesin aynı olduğunu anlarım. (Sen "Alo" Demeden Önce)
  • Yüreğinde ne özlem, ne kuşku ne de kaygı vardı. Onun için henüz her şey bütün halindeydi ve tartışılmazdı; kendisi de öyleydi. (Atalarımız)
  • Fiziksel hızın yanı sora zihinsel hızın simgesi olarak at, edebiyat tarihinde önemli bir yer tutar ve çağımıza özgü teknolojik bakış açısının içerdiği bütün sorunsalların ilk habercisi niteliği taşır. (Amerika Dersleri)
  • “... zira yazar, insan kardeşlerini kurtarmak için kendini paralayan kimsedir.” (Seçme Mektuplar (1945-1985))
  • Okuyabildiği kadar okumak istiyordu. Korkusu romanı bitirememekti: Bir deniz kıyısı serüveninin başlaması, dingin yalnızlık saatlerinin sona ermesi, tatil günlerine bambaşka bir hızın el koyması demekti; oysa bir kitapla özdeşleşmiş biri, okumaya ara vermek zorunda kalır da bir süre sonra yeniden başlarsa, alacağı keyfin büyük bir bölümü yiterdi, bir sürü ayrıntı unutulurdu, eskisi gibi içine girilemezdi kitabın. (Öyküler)
  • Her işin başı, anlaşılması zaten pek o kadar zor olmayan şeyi anlamış olmaktır. (Sandık Gözlemcisinin Uzun Günü)
  • Edebiyat, bilinen kitapların değerini değiştiren gizli, uzak kitabı arayıştır... (Yeni Bir Sayfa)
  • Amerika kafasız bir beden olma tehlikesiyle karşı karşıya. (Amerika'da Bir İyimser)
  • Bu büyüteç altına alınmış ayrıntı üzerinde bu kadar duruyorsam, belleğimde ne çok boşluk olduğunu fark etmemek içindir. (San Giovanni Yolu)
  • Yaşam, diye düşündü çıplak adam, kadim ve mutlu cennetlerin ender olarak anımsanabildiği bir cehennemdir. (Öyküler)
  • “Hiçbir dil yoktur ki aldatmasın. “ (Görünmez Kentler)
  • İçinde gelişigüzel duyguların yüzdüğü bulaşık suyu denli sönük romanlar. (Yeni Bir Sayfa)
  • Ve karanlıkta, karanlık bir pencerenin pervazında, görmediğin bir kadının sesi şarkı söylemeye başladığında, yaşama ilişkin düşünceler birden geri dömüyor, arzuların bir nesneye kavuşuyor: Hangi nesne? Belki de gereğinden çok dinlediğin o ezgi değil, hiç görmediğin o kadın degil : Seni ses olarak, o ezgide kendini sunduğu biçimiyle o ses çekiyor. (Jaguar Güneş Altında)