Kitap Künyesi

Yazar: İhsan Atasoy

Yayın Evi: Nesil Yayınları

İSBN: 9 789752 690158

Sayfa Sayısı: 360

--reklam--

Bekir Berk Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

"Sanki ayetler onun için yeni nazil oluyordu" diyor Osman Demirci hocaefendi. "Sahabiler Kur'an nazil olur olmaz, hemen hayatlarını ona uydururlardı. İlahi emirleri taze taze yaşarlardı. Bekir Berk de bu havadaydı. Çoğu zaman yatması yoktu. Dilekçelerini arabada yazardı. Kalktığı zaman Kur'an-ı kerim yeni nazil oluyor gibi, neyi emrediyorsa, onu yapmak üzere hayata başlardı." Bekir Berk döneminin en tanınmış avukatıydı, en popüler hukuk adamıydı. Ama bunlar onu tanımlamakta çok aciz kelimeler. O tam anlamıyla inandığını yaşayan efsane bir şahsiyetti. Türkiye'nin dört bir yanında dava edilen din kardeşlerini kurtarmak için gece gündüz demeden, insan üstü bir gayretle koşturuyor ve hepsine de Allah'ın izniyle yetişiyordu. İmkansızlık diye bir sözcük yoktu hayatında. Olmayacak şartları zorluyor, araçların ulaşamadığı yerlerde yayan gidiyor, dağları, ormanları aşıyor, donma tehlikeleri geçiriyor, nice ölümlerden dönüyor, yine din kardeşlerini kurtarmak için hedefine ulaşıyordu. "Dağ ne kadar yüksek olursa olsun, üzerinden yol geçer" diyordu. Şu sözler de ona ait: "Hedefi vurmak için attım da vuramadım yok. Tereddüt ediyorsan atmayacaksın, gidip hedefi elinle vuracaksın." Bu eser, Bekir Berk'in yol arkadaşları, can dostları tarafından aktarılan hatıralardan oluşuyor. Okudukça ve vcd'den hayatını izledikçe tüyleriniz diken diken olacak, gözleriniz dolacak, yüreğiniz heyecanla yerinden fırlayacak. Unutmayın ki, Bekir Berk'i tanımamak büyük bir eksikliktir.

--reklam--

Bekir Berk Alıntıları - Sözleri

  • İnançları için zindana atılan insanları savunmayacaksam bu cübbeyi neden giydim?
  • Herhalde sen, bu devrin Ebu Cehilleriyle savaşmakla vazifelisin”
  • Hakkın hatırı âlidir, hiçbir hatıra feda edilmez.
  • Polis Takip Ediyordu Yine Diyarbakır’a gitmek üzere bir gün Düzce’deki Çoban Restoranda buluştuk. Gittiğimde çanta elinde, bekliyordu. Bolu olayından sonra randevularıma dikkat ediyordum. Ama o, vaktinden de erken gelmişti. Yola çıktık, gece boyu yol aldık. Sabaha yakın Elâzığ’a vardık. O zaman Elâzığ’da yeni yapılan bir merkez camii vardı. Caminin yapılmasında büyük emekleri geçen emekli albay Hulûsi Ağabey, henüz biz varmadan görevlilere, “Misafirlerimiz var, namazı biraz geciktirelim.” demiş. Kalp gözü açık bir insandı. Varıp camiden içeri girdiğimizde, “Tamam, misafirlerimiz geldi, şimdi kılabiliriz!” dedi. Namazdan sonra Bekir Ağabey, kendisine gideceğimiz yerler hakkında bilgi verdi. Duasını aldı, ayrıldık. Bekir Ağabey, yolumuz üzerinde ana caddede bir lokanta olduğunu, orada çorba içip devam edeceğimizi söyledi. Sabahın ilk saatleriydi. Sokaklarda in cin top oynuyordu. Arabamızı lokantanın karşısına park edip içeri girdik. Biz çorba içerken, bir polis cipi, aracımızın önünde durdu. Polisler inip arabamızın önüne arkasına baktıktan sonra lokantaya yöneldiler. Zaten bizden başka kimse yoktu. Doğruca yanımıza geldiler: “67 plâkalı aracın sahibi siz misiniz?” dediler: “Evet, benim.” dedim. “Yanlış yere park etmişsiniz, karakola gideceğiz.” İçimden, “Yanlış yere park için karakola gidilmez. Demek ki bunların niyeti başka!” dedim. Ses çıkarmadık. “Peki.” dedim nazikçe, “Müsaade edin de çorbamızı içelim. Siz de içmez misiniz?” “Hayır, biz kahvaltı yaptık.” Aramızda bu konuşmalar cereyan ederken Bekir Ağabey, hiç konuşmadı. Ağır ve vakur tavrıyla çorbasını içti. Kendisi yaman bir komitacıydı, ama bana da güveniyordu. Ne yapacağımı ne yapmam gerektiğini iyi biliyordu. Lokantadan kalktık. Polislere: “Buyrun, siz bize önden yol gösterin, gidelim.” dedim. Onlar önde, biz arkada gitmeye başladık. Arka koltukta mütevekkil bir tavırla oturan Bekir Ağabeye döndüm: “Ağabey, ben bunların peşinden gidecek değilim. Bana Diyarbakır yolunu göster.” dedim. O ana kadar hiç konuşmayan Bekir Ağabey, iki eliyle omuzlarıma vurup: “Yaşşa be, aslanım! Ben biliyordum zaten. Dön şurdan.” dedi. Sür’atle Diyarbakır yoluna saptık. Az sonra Hazar Gölü kenarından güneşin ilk ışıklarının tatlı yansımaları altında, mehter marşı eşliğinde şevkle yol almaya başladık. Yaklaşık 100 km gittikten sonra polis dur işareti yaptı. Ben, yana sinyal vererek duracak gibi yaptım. Tam yaklaştığımda hızlıca gaza basıp uzaklaştım. Diyarbakır’a varınca, kardeşler, Bekir Ağabeyi benden teslim aldılar. Onlar mahkemeye giderken ben de arabayı bir kenara çekip içinde dinlenmek istedim. Dedim: “Burada karakol nerede?” Tarif ettiler, varıp önüne park ettim. Palmiye ağaçları altında iki-üç saat güzel bir uyku çektim. Neden sonra polislerin camı tıklatmaları üzerine uyandım. “Ne yapıyorsun burada? Her yerde seni arıyoruz. Polisleri atlatmışsın!” dediler. “Ne ilgisi var? Polisleri atlatsam karakolun önünde ne işim var? Mantıklı bir şey söyleyin de cevap vereyim.” “Nerden geliyorsun?” “Düzce’den geliyorum. Av. Bekir Berk’i getirdim. Mahkemesine girdikten sonra döneceğiz.” Komiser: “Sen polisleri atlatmışsın!” “Polisleri atlatsam karakolun önünde ne işim var? Gelip burada yatar mıyım?” “Arabayı arayacağız.” “Arabayı ancak benim yakın gözetimimde aramanıza izin verebilirim, yoksa olmaz!” Ve arabanın her tarafını söküp aradılar. Tabiî bir şey bulamadılar. Onlar da bir şey olmadığını biliyorlardı, ama en azından gözdağı vermek, ellerinden gelirse bizi yolumuzdan alıkoymak istiyorlardı. Biz de akıntıya pabuç bırakmıyorduk. Bir şey çıkaramayınca bozuldular: “Yirmi lira ceza vereceksin.” dediler. “Bu ceza neyin nesi? Ceza, bir suçun karşılığı olur. Suç işlemedim ki ceza vereyim!” “Yanlış yere park etmişsin.” “Yok öyle bir şey! Hem üstelik size verecek param da yok. Avukat, benzinimi koyuyor, günlük 2,5 lira veriyor. Anlayacağınız, size verecek param yok.” Tartışma devam ederken baktım, Bekir Ağabey ve kardeşler karşıdan geliyorlar. Yüzlerinde neşe ve sevinç alâmetleri vardı. Demek ki mahkemeden güzel sonuç almışlardı. Tartıştığımı görünce, “Ne var, ne oluyor?” dediler. Durumu anlattım. O sırada Diyarbakırlı bir ağabey, tartışmayı bitirmek için “Tamam, ben veriyorum.” dedi. Biz de yolumuza devam ettik.
  • O BÜYÜK DAVA ADAMININ bekâ âlemine intikalinden beri bu çalışmayı, gönlümde kudsî bir emanet gibi taşıdım. Sevgili Can Alpgüvenç’in hatırlatması ve yayın evi müdürümüz Selahattin Arslan Beyin teşvikleriyle kendimi bu çalışmanın içinde buldum. Bekir Berk gibi, “himmeti milleti olan bir ferd”i yazmak kolay değil. Çok yönlü zengin bir şahsiyeti anlatacak en güzel şey, hizmetlerinin canlı hatıralarından başkası olamazdı. Bekir Berk, iman davasının boğulmak, Kur’an nurunun söndürülmek istendiği bir dönemde, bir şimşek gibi mücadele meydanına atıldı. Fıtratındaki cesaret, şecaat, heyecan ve şevki ateşleyen “Mana Sultanı”na gönül verdi. Onun teveccüh ve iltifatına mazhar olduktan sonra, rampaya konulmuş bir füze gibi hep gayesine doğru uçtu. Dur durak demeden, yorulmak usanmak bilmeden, korkuya boyun eğmeden, aşkla şevkle coştu taştı. Davası uğrunda eşsiz bir gayret ve fedakârlık örneği sergiledi. Bilgi, beceri, cesaret, nezaket, hitabet gibi şahsiyetini oluşturan tüm kabiliyetlerini sonuna kadar kullandı. Kudsî dava uğrunda mazlum ve mağdur olan müminleri kurtarıp, hak ve hürriyetlerine kavuşturdu. Tarihin bir benzerini kaydetmediği eşsiz bir mücadelenin mimarı oldu. Hayatıyla bir destan yazdı. Ona karşı tüm inananların şükran ve dua borcu var. Merhum Ayhan Songar bu gerçeği, son yolculuğuna çıktığı sırada, tabutu başında dile getirdi: “Bizim onun üzerinde değil, onun bizim üzerimizde hakkı var. Hakkını helâl et Bekir Bey!” dedi. Bu çalışmanın, ona olan borcumuzu ödeme yolunda atılmış bir adım olmasını diliyorum. İsimlerin karakter üzerindeki etkisi, inkâr edilmez bir gerçektir. Av. Bekir Berk’i yakından tanıyan ve onun destansı hayatını bilenler, isim ve soyadının “şimşek” anlamı ile karakterinin ne derece özdeşleştiğini anlamakta güçlük çekmezler. Evet o, bu dünyaya tıpkı bir şimşek gibi çaktı. Zalimlerin tepesine yıldırımlar yağdırdı, kalplerine korku saldı. Mazlumlara koruyucu melek gibi kol kanat gerdi, ümit ve teselli kaynağı oldu. Bekir Berk, imana, İslâm’a, vatana, millete, kısaca mukaddes değerlere karşı olanların korkulu rüyası, hasm-ı canı oldu. Zalimlere, zorbalara, hak tanımaz hukuk bilmezlere ise gök gürültüsü ve şimşek olup yıldırımlar yağdırdı. Bekir Berk, mazlumlara, mağdurlara, ezilmişlere, inancı uğrunda horlanmışlara, hukuku çiğnenmişlere şefkat ve himayet kanatlarını açtı, onlara kalkan oldu. Bekir Berk, ümitti, şevkti, bir “muhabbet fedaisi”ydi. Cesaret ve şecaat abidesiydi. Davasıyla yaşayan, davasıyla bütünleşen, davası uğrunda ölümü küçümseyen bir himmet sahibiydi. Bekir Berk, bir bayrak şahsiyetti. Önderdi ve hep önde giderdi. Bir hak arama, hakkı tutup kaldırma şampiyonuydu. Zulme ve haksızlığa baş eğmeyen, daima dik duran, bükülmez bir irade ve sönmez azim timsali idi. Bekir Berk, yürümezdi, koşardı. Akıncı ruhuna sahipti. Mahkemeler cihat meydanıydı. Kılıçtan keskin sözü, büyüleyici hitabeti vardı. Mahkemelere, cepheden cepheye koşar gibi koştu. Pek çok kişiyi de peşinden koşturdu. Şevk-i mutlakın ideal bir numunesi idi. Ehl-i imanı akıncı cetlerimizin mehter marşlarıyla coşturdu. Himmeti, onu tek başına bir millet yaptı. Onda, bir dava adamında aranacak çok şey vardı. Davasının öncüsü bir zatın ardından “Büyük Adam”ı yazdı. Bu yazıda aynı zamanda kendisini de tavsif ediyordu. Büyük adam için şunları söylüyordu: “Büyük adam, davası büyük olan adamdır. “Büyük adam, himmeti büyük olan adamdır. “Büyük adam, hedefi büyük olan adamdır. “Büyük adam, nefs-i emmaresini yenmiş adamdır. “Büyük adam, dünyaya, menfaate, şöhrete, mala, paraya, makama ve nefsine esir olmayan adamdır. “Büyük adam, meşru lezzetleri bile davası uğrunda terk eden adamdır. “Büyük adam, şeytanına ‘eynel mefer’ dedirten adamdır. “Büyük adam, darağaçlarına, zindanlara, kurşunlara, tehditlere ve tehlikelerin her türlüsüne meydan okuyan, pabuç bırakmayan adamdır. “Büyük adam, şehitlik makam ve rütbesinin üstünde makam ve rütbe tanımayan adamdır. “Büyük adam, büyüklük davası olmayan adamdır. “Ve nihayet, büyük adam, bütün küçüklüklerden sıyrılmasını bilmiş ve bütün büyüklükleri şahsında cem etmiş adamdır.” Dava adamı olmak isteyen herkesin Bekir Berk’te göreceği, duyacağı, alacağı, öğreneceği, hayatına mâl edeceği çok şey vardır. Dava adamını öğrenmek ve dava adamı olmak isteyenler, sıra dışı bu adamı mutlaka tanımalıdırlar. “Ayinesi iştir kişinin, lâfa bakılmaz.” hükmünce, onu en güzel tanıtan, yaşadığı hayattan alınan örneklerdir. İşte bu çalışma, onunla beraber hizmete koşmuş, onu yakından tanımış dava arkadaşlarının hatıralarından oluşmaktadır. Böylece yeni nesillere ideal bir dava adamı portresi yadigâr bırakmayı arzuladım. Hayatını davasına adamış bir insana, böyle bir çalışmayla rahmet duasına vesile olmayı ise ifası gecikmiş bir şükran borcu bildim. Üstadın dediği gibi, “dünya hayatını güzelleştiren esbaptan biri, dünya aynasında temessül ile parlayan hidayet nurları ve büyük insanların sevgili ve sevimli timsalleridir. Onlara olan hayalî ve manevî muhabbetleriyle, dünya muhabbeti tatlı olur.” O büyük dava adamının hayatını, hizmet hatıralarıyla ortaya koyarak, okuyucularımın hayatlarını bir nebze de olsa tatlandırmış ve anlamlandırmışsam ne mutlu bana. Şu anda dostları ve sevdikleriyle bulunduğu “meydan-ı tayeran-ı ervah”taki ruhuna Allah’tan bol bol rahmet, bizlere de onun eşsiz himmet, gayret, aşk ve şevkini vermesini niyaz ediyorum. Bu eser uzun süren çabalar sonucunda ortaya çıktı. Nesil Yayınları ekibi, bu hizmet adamına hürmeten, bu çalışma için âdeta seferber oldu. Başta günlerini, haftalarını harcayan, kitabı hamur gibi yoğurup şekillendiren editörümüz İsmail Fatih Ceylan’a; kitabın mizanpajını yaparak rahat okunmasını sağlayan Ömer Faruk Paksu’ya; kitabın son okumasını yapan, tashihte titiz kardeşimiz Orhan Güler’e ve güzel kapaklara imza atan grafikerimiz Mesut Sarı’ya en içten teşekkürlerimi sunuyorum. İhsan ATASOY Atakent, 2004
  • Titiz Bir Yapıya Sahipti Ziyade titiz bir kimse idi. Bu sebepten herkesle geçinmesi zordu. İnandığı davası için hapishanede yatan bir insandı. Mareşal Fevzi Çakmak’ın vefatında Sultanahmet Ceza Evinde, 12 Mart 1971 Muhtırasında İzmir Narlıdere Sıkıyönetim Tutuk Evinde 3,5 ay yatmıştır. Kendisini ziyarete gittiğimde beni boynu bükük karşısında görünce, “Dik dur, böyle mazlumane durma. Bizi böyle görmesinler.” diyerek ikaz etmişti. Maznunlar vekili iken ne söylemişse, maznun sandalyesinde de aynı hakikatleri söylemiştir. * * * “Bediüzzaman ve Talebelerinin Hukuk Mücadelesi” kitabından Bekir Berk’le ilgili bölümü arz ediyorum. Mazlum Mü’minlerin Sığınağı: Kiğılı Pasajı İstanbul Yeniçeriler Caddesinde Kiğılı Pasajındaki merhum Muammer Topbaş’ın kiralayıp Av. Bekir Berk’e tahsis ettiği yazıhanesi ve 60’lı yıllara kayan hayalim... İlk katında Av. Bekir Berk’in ve yakın mesai arkadaşlarının o dasitanî mücadelesine sahne ve merkez olan bürosu... Mazlum ve mağdur ehl-i imanın sığınağı, “Bekir Bey imdat!” çığlıklarının yankılandığı mütevazi mekân... Mehmet Fırıncı Ağabeyin, “Herhâlde İçişleri Bakanlığının telefonu bu kadar çalmaz!” sözleri... Yokluk ve sıkıntılar içinde geçen zor günler. Ama iman, ihlâs, sadakat ve dayanışma, tam. Sarsılma ve geri çekilme yok. Bezm-i elestte Allah’a verilen sözler ve ahd-i misak, hayata tam geçirilmiş. Hepsi de bir Mehmetçik ruhu ve asaleti ile gaza ve hizmet meydanına atılmışlar. Program ve hedefi, Bediüzzaman’ın lisanında Kur’anî tarifini bulmuş: “Ölümün idam-ı ebedîsinden, kabrin daimî haps-i münferidinden iman-ı tahkikîyle kurtulmak.” Gelen mazlumlar ve bağrı yanık kafilesine zar zor ikram edilen çaylar... Yanında bir simit bile yok. Bu da çoğu kez, Mehmet Fırıncı’nın gayretiyle yapılan bir hizmet. İmkânı olanın getirip başkalarına da ikram ettiği mütevazi bir “dârüzziyafe.” Ziyafetin ağırlığı manevî ve fikrî. Sabahlara kadar Mehmet Emin Birinci’nin gayretiyle yazılan ve hazırlanan Temyiz lâyihaları... Müdafaalara kaynak olması niyetiyle ilâhiyatta talebelerden istenen Kur’an ve Sünnette bulunan “Nur” kelimelerinin bir gecede derlenişi. Kiğılı Pasajı ile Süleymaniye Kirazlımescit Sokağı 46 numarayla kurulan gönül köprüsü. Bu köprünün Süleymaniye ayağında yorgun savaşçı Zübeyir Gündüzalp... Sanki Fatih’in yanındaki kartal kaşlı Akşemsettin gibi. Hep doğru yolu, isabetli yolu gösteriyor. Muhakeme ve murakabesi tam. Üstadından aldığı dersi hayata isabetle geçiriyor. Tam bir Anadolu alpereni. Bediüzzaman Hazretlerinin hizmetine girmek istediği zaman Üstadın, “Zübeyir., eğer beni sahib-i himmet, sahib-i velâyet biri niyetiyle yanımda bulunmak istiyorsan ben aradığın adam değilim. Ama ihtiyar, garip, muhtaç ve muztar bir hocaya yardım etmek istiyorsan gel.” diyerek kudsî hizmetine dâhil ettiği bir serdengeçti. Merhum Zübeyir Gündüzalp’in zaman zaman Bekir Berk’in yazıhanesine gelip hizmet hatıralarını sabahlara kadar yâd etmesi, çok alâka çekici. Bir İslâm ülkesinde ziyade zulümlere maruz mümtaz bir misafiri Mustafa Sungur’un teselli etmesi anında, kapıyı çalıp, “Söyle Sungur Kardeşe, o misafire nasihat etmesin, elem ve kederine ortak olsun.” hatırlatması... Muhteşem bir maziyi tatsız bir hâle bağlayan sağlam bir köprü... Çok renkli, ışıl ışıl bir mazi ve o maziye tam bir ayinedarlık... Herkesin bu maziyi bilmesinde çok fayda var. Bunlardan Hz. Üstadın kadim dostu gazeteci yazar ve bir devrin münafıklarının korkulu rüyası Eşref Edip Fergan, Gazeteci Yazar M. Şevket Eygi, hamiyet ve hizmet abidesi Fethi Gemuhluoğlu, Dr. Remzi Sakarya, Osman Yüksel Serdengeçti, o günün kısır şartları içinde az sayıda akademisyen ve daha binlerce ehl-i hakikat ve ehl-i hamiyet, musibetzede mübarek insanlar... Her isteğe cevap vermeye çalışan yüce bir hizmet anlayışı... Bu manevî sukut ve zilletten çıkış yolları arayan alperenler... Hamiyet, himmet ve sadakatleri zirvede. Şahıslarıyla ilgili hiçbir düşünceleri yok. “Bütün himmeti milleti olan” mücahit insanlar... Birbirlerine sıkıca kenetlenmişler. İşte küfr-ü mutlakı kırmada en müessir ve cansiperane gayretlerden şahane bir kesit... Hz. Üstadın “Bu zamanda feragat ve fedakârlık, bir iksir gibi, manyetizma gibi tesir eder.” sözünün müşahhas bir temsilcisiydi.
  • Dışarı çıkarken paltosunu tutmak istedim. Kendimiz yapabileceğimiz işlerde birbirimize yardım etmeyelim. Dedi
  • İz Bırakan Şahsiyet Mustafa Çalışan TARİHE İZ BIRAKAN abide şahsiyetler vardır. “Bu kubbede hoş bir seda bırakma”nın yakın geçmişteki en güzel örneğini, Av. Bekir Berk’in şahsında gördük. Bu aziz insanı ilk defa Cidde Radyosunda 1970’li yıllarda Risale-i Nur sohbetleri yaptığı zaman tanımıştım. O ne güzel ses ve ne etkileyici bir okuyuştu. Dinleyenleri âdeta büyülüyordu. 1980’de henüz hayata yeni atıldığım dönemde kimden ve nasıl olduğunu bilemediğim bir zarf aldım. İçinde 35x50 cm ebadında çeşitli Mekke ve Medine fotoğrafları vardı. Bir anlam verememiştim. Posterlerin arkasına baktığımda kendi el yazısıyla bir mesaj vardı: “Aziz Kardeşim Mustafa Çalışan, “Beytullah, sizi de bekliyor! “Bekir Berk” O güne kadar kendisiyle hiç tanışmamıştım. Bu yüzden çok şaşırmıştım. Fakat hizmetle ilgili herkesi bu kabil şeylerle onore ve motive etmek, onun âdetiydi. O zamanlar hacca gidebilme hayalim bile yoktu. Duasının bereketiyle l994’te o mübarek topraklara gitmek nasip oldu! 1989 Ekim’i ortalarıydı. Kutsal topraklarda 16 yıl yaşayan efsane avukat Bekir Berk, İstanbul’a dönüyordu. Yeşilköy Hava Limanını dolduran sevenleri arasında tekerlekli sandalyeyle göründü. Evet, o tarihî şahsiyeti, tebessüm eden o hasta hâliyle bile çok farklı bir şahsiyet olarak algıladım. Gerçek bir mümin, bir dava adamı, yaşayan bir hizmet abidesi olarak karşıladık. Bekir Berk’e Göre Muhabbet Daha sonraları İstanbul Fatih’teki evinde ziyaretlerim sırasında, hasta olmasına rağmen onun hep pozitif enerjisine şahit oldum. Bir muhabbet abidesiydi âdeta. Bir gün kendilerine “Muhabbet nedir, nasıl olmalıdır?” diye bir soru yönelttim. O buğulu ve büyüleyici ses tonuyla verdiği cevap, mahkeme müdafaalarındaki çağlayanlar gibi üslûbuyla hâlâ kulaklarımda çınlar: “Ben muhabbet deyince, bir annenin evlâdına beslediği duyguyu anlarım. “Ben muhabbet deyince, bir babanın evlâtlarına gösterdiği alâkayı anlarım. “Ben muhabbet deyince, tavuğun civcivleri üzerine kanat germesini anlarım. Ben kurtların, aslanların yavrularını şefkatle beslemelerini, dişleriyle enselerinden yakalayıp şefkatle yuvalarına götürmelerini hatırlarım. “Ben muhabbet deyince, yuvalarında kuşların yeni doğan yavrularının ağzına yem vermelerini hatırlarım. “Ben muhabbet deyince, her şeyden önce İki Cihan Güneşinin (a.s.m.) ashabına gösterdiği sevgiyi hatırlarım. “Ben muhabbet deyince, velilerin, mücedditlerin, mehdilerin cemaatlerini dalâletten, Cehenneme düşmekten kurtarmak için sarf ettikleri hizmeti hatırlarım. “Muhabbet, garazsız, Allah için sevmektir. “Muhabbet, Allah için müdafaa etmektir. “Muhabbet, Allah için yardım etmektir. Gariplere, yetimlere, kuvvetten kesilmiş ihtiyarlara, eli ayağı tutmayanlara gösterilen alâka olarak bilirim muhabbeti. “Ben muhabbet deyince, hepsinin üstünde ve başında Cenab-ı Hakkın, bu kadar kusurlara, isyanlara, deccallara, tağutlara ve onlara tâbi olanlara rağmen bu kâinatı, tövbeye gelirler diye hâlâ helâk etmemesinin hikmetini anlarım.” Hep Verici Olmak İsterdi Son günlerinde Prof. Dr. Mim Kemal Öke’yle birlikte, hayatını belgesel olarak hazırladık. Çok enteresandır; çekimler bitti, Bekir Ağabeyin de bu dünyadaki rolü bitti. Yine çok enteresandır; filmin son sahnesi, onun cenaze merasimiyle noktalandı. O, İslâm’a hizmet edenleri, gönül dostlarını hiç unutmazdı. Vefakârdı, kadirşinastı ve âlicenaptı. Hediye vermeyi çok severdi. Hep verici olmak isterdi. Bu konuda bir hatıramı kaydetmek isterim: Merhum Prof. Dr. Ayhan Songar ve eşi Dr. Reyhan Songar, kadim dostlarıydı. Cidde yıllarında da sık sık görüşürlerdi. Bekir Berk, İstanbul’a geldiğinde bu dostluk devam etti. Bir ramazan bayramı, Bekir Ağabeyin riyasetinde Ayhan Hocanın Yeşilköy’deki evine gittik. Ayhan ve Reyhan Songar, Hicaz’da Bekir Berk’in kendilerine hediye ettiği gözlük ve kılıfını hâlâ hatıra olarak sakladıklarını, bize göstererek anlattılar. Kaderin cilvesi; l6 Haziran 1992’de bu kadim iki dost, Fatih Camii avlusunda bu fâni dünyada son kez beraber oldular! Fethullah Hocaefendi, cenaze namazını kıldırdıktan sonra Ayhan Songar Hoca kısa, ama çok anlamlı bir konuşma yaptı. Dedi ki: “Hoca, ‘Bekir Berk merhuma hakkınızı helâl edin.’ diyor. Bizim onda hakkımız yok ki; asıl onun hepimiz üzerinde hakkı var! Sen hakkını bize helâl et Bekir Berk!” O, mazlumların avukatıydı. O, “Hakkın hatırı âlidir, hiçbir hatıra feda edilmez.” ilkesini kendine rehber etmişti. Bunun için “hiçbir ayırım yapmadan tüm Müslümanları kucaklayan ve hakkın müdafaasını yapan zat” olarak Türk milletinin kalbinde farklı bir yer işgal etmişti. Ben, heyecanı, dinamizmi, coşkuyu, sevgiyi, insanlığı, İslâmlığı, asaleti, vakarı, dirayeti, idealizmi, kaliteyi, titizliği, estetiği, güzelliği, tevazuu, otoriteyi, ciddiyeti tüm detaylarıyla şahsında mezceden kimlik ve kişilik sahibi olmanın numunesini onda gördüm, onda tanıdım. Ruhu şad, makamı Cennet olsun...
  • Hapiste Hüzün Hapishanede iken Erol Kuralkan’ın ağabeyi Hamit Kuralkan’ın vefat haberini aldık. Kardeşi Erol, koğuşta üzüntüden yere yığıldı. Bizlerin de ona sarılıp ağlaşmamız çok hüzünlü olmuştu. Van ileri gelenleri, o gün ağır ceza reisine rica ettiler. Erol Bey tahliye edildi. Ondan 13 gün sonra da biz tahliye olduk. 1972 Muhtırasından sonra seri tutuklamalar başladı. Bu arada ben, 11 arkadaşla tutuklandım. Bekir Ağabey ikinci günü geldi. Hapishanenin görüşme yerine bizi çağırdılar. Ona vekâlet verecektik. Dar bir koridordan geçip demir parmaklıkların önüne gidiyorduk. O sırada iri yarı bir mahkûm, “Ne oluyor burada?” diye bağırdı. Biz de: “Avukatımıza vekâlet vereceğiz.” dedik. Adam açtı ağzını yumdu gözünü: “Bütün avukatların da sizin de...” “Hop, yavaş ol! Bu avukat, para pul için gelen bir avukat değil; sırf Allah rızası için geliyor. Öyle konuşamazsın!” Adam daha da küstahlaştı. “Avukatın iyisi olmaz!” diye tekrar sövmeye başladı. Ben Allah ne verdiyse adama giriştim! Ortalık karıştı. Diğer mahkûmlar korkudan küçük dillerini yuttular. Meğer adam, İstanbul kabadayılarından “Pazarlı Nizam”mış! Ben de “Av. Bekir Berk’e lâf söyletmem! O İstanbul kabadayısı ise biz de İslâm fedaisiyiz! Allah’tan başka kimseden korkmayız!” dedim. Bekir Ağabey, kahramanlıktan hoşlanırdı. Yanına vardığımda “Aslanım benim, ellerin dert görmesin!” diye iltifatta bulundu.
  • Bir gün yine Tosya tarafına gidiyoruz. Yolda mola verdik. Bekir Ağabey, ormana doğru yöneldi. Bir köpek havlayarak üzerine saldırdı. O hâlde kim olsa korkar. Gerisin geri kaçtı. Bunu fırsat bilerek kendisine takıldım: “Yahu ağabey, bu ne hâl? Bir yanda en cebbar zalimlere meydan okuyorsun, öte yanda bir köpekten korkuyorsun!” dedim. Gülümsedi: “İşte asıl Bekir Berk budur.” dedi, “Bir köpekten dahi korkan adam. Öteki ben değilim, Üstadın vekilidir.”

--reklam--

Bekir Berk İncelemesi - Şahsi Yorumlar

--reklam--

Bekir Berk PDF indirme linki var mı?

--reklam--

İhsan Atasoy - Bekir Berk kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Bekir Berk PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı İhsan Atasoy Kimdir?

1949'da Trabzon Of'ta doğdu. 1969-1970 döneminde İstanbul İmam Hatip Lisesi'nden, 1973-74 döneminde İstanbul Yüksek İslâm Entitüsü'nden mezun oldu. 1978 yılından itibaren Yeni Asya gazetesinde Çalışmaya başladı. Uzun süre köşe yazarlığı yaptı. Yeni Nesil gazetesi Yazı İşleri Müdürlüğü'nden emekli oldu. Yazar Gülay Atasoy'la evli ve üç çocuk babasıdır.

--reklam--

İhsan Atasoy Kitapları - Eserleri

  • Bekir Berk
  • Sofia ve Nikolay'ın Dönüşü - Kızıl Meydan'dan Kıble'ye
  • Zübeyir Gündüzalp
  • Peygamberler Tarihi
  • Allah Resulü İle Yirmidört Saat
  • Tahiri Mutlu
  • Ceylan Çalışkan Ve Çalışkanlar Hanedanı
  • Mustafa Sungur
  • Hulusi Yahyagil
  • Resulullah'ın Aile Hayatı
  • Hüsrev Altınbaşak
  • Ali İhsan Tola
  • İhlas Ve Sadakat Abidesi Bayram Yüksel Ve Ali Uçar
  • Siyer-i Nebi Peygamber Efendimizin (a.s.m.) Hayatı
  • Mehmed Feyzi Efendi
  • Açıklamalı Cevşenü' l - Kebir ve Türkçe Okunuşu
  • Ben Susuyorum Tarih Konuşsun
  • Gençler İçin Peygamberler Tarihi
  • Mehmed Kayalar
  • Gençlik Ve Arkadaşlık
  • Ahmed Feyzi Kul
  • Molla Hamid Ekinci
  • Doğru İslamiyet
  • İslama Bir Adım Daha
  • Peygamber Yıldızları
  • Kur'an'dan Esintiler

--reklam--

İhsan Atasoy Alıntıları - Sözleri

  • "Dua kulluğun özüdür ve halis bir imanın neticesidir." Kulun Allah katında önemi duasıyla belli olur. Çünkü Rabbimiz "Duanız olmazsa ne ehemmiyetiniz var" buyuruyor. Duanın insan üzerinde maddî ve manevî tesirleri pek büyüktür. Dualar belâları geri çevirir, iç huzuru verir. Kimsesizlik vahşetini ortadan kaldırır, ünsiyet lezzetini kazandırır. Her duaya cevap verildiği halde her duanın kabul edilmemesi Rabbimizin hikmetine bağlıdır. Çünkü cevap vermek başkadır, kabul etmek başkadır. Hasta, doktora "Bana şu ilacı ver" dediğinde, doktor, o ilacı verip vermeyeceğine kendi ilmiyle karar verir. İstenilen ilaç faydalı değilse vermez. Bu takdirde "Doktor beni dinlemedi" denilmez. Bunun gibi, Allah da yapılan bütün duaları dinler, işitir ve huzuruyla kuluna cevap verir. Fakat kabul edip istenilen şeyin aynını vermesi, hikmetine tabidir. O kul hakkında neyin hayırlı olacağını bildiği için ona göre muamele eder. Dünyada kabul edilmeyen duaların karşılığını ahirette verir. (Allah Resulü İle Yirmidört Saat)
  • “25 yaşına kadar, gençliğinin en heyecanlı çağında, kavmi içinde bekar yaşamış ve hiçbir kadınla ilişkiye girmemiştir. İffet sahibi olduğu, dost ve düşmanın ittifakıyla sabit olmuştur. Hatta kavmi ona, (her yönüyle güvenilen biri anlamında) “Muhammedü’l-Emin” unvanını vermişlerdir.” (Resulullah'ın Aile Hayatı)
  • Dışarı çıkarken paltosunu tutmak istedim. Kendimiz yapabileceğimiz işlerde birbirimize yardım etmeyelim. Dedi (Bekir Berk)
  • Ölüme kesin olarak inanan kimsenin, nasıl olup da sevinebildiğine şaşılır. Cehennem kesin olarak inanmış kimsenin, nasıl olup da gülebildiğine şaşılır. Dünyayı ve üzerindeki her şeyin değişikliğe uğradığını gören kimsenin, nasıl olup da onun üzerinde sükunet ve rahatlık bulabildiğine şaşılır. Yarın hesaba kesin olarak çekileceğine inanan kimsenin nasıl olup da amel etmediğine şaşılır. (Peygamberler Tarihi)
  • Hapiste Hüzün Hapishanede iken Erol Kuralkan’ın ağabeyi Hamit Kuralkan’ın vefat haberini aldık. Kardeşi Erol, koğuşta üzüntüden yere yığıldı. Bizlerin de ona sarılıp ağlaşmamız çok hüzünlü olmuştu. Van ileri gelenleri, o gün ağır ceza reisine rica ettiler. Erol Bey tahliye edildi. Ondan 13 gün sonra da biz tahliye olduk. 1972 Muhtırasından sonra seri tutuklamalar başladı. Bu arada ben, 11 arkadaşla tutuklandım. Bekir Ağabey ikinci günü geldi. Hapishanenin görüşme yerine bizi çağırdılar. Ona vekâlet verecektik. Dar bir koridordan geçip demir parmaklıkların önüne gidiyorduk. O sırada iri yarı bir mahkûm, “Ne oluyor burada?” diye bağırdı. Biz de: “Avukatımıza vekâlet vereceğiz.” dedik. Adam açtı ağzını yumdu gözünü: “Bütün avukatların da sizin de...” “Hop, yavaş ol! Bu avukat, para pul için gelen bir avukat değil; sırf Allah rızası için geliyor. Öyle konuşamazsın!” Adam daha da küstahlaştı. “Avukatın iyisi olmaz!” diye tekrar sövmeye başladı. Ben Allah ne verdiyse adama giriştim! Ortalık karıştı. Diğer mahkûmlar korkudan küçük dillerini yuttular. Meğer adam, İstanbul kabadayılarından “Pazarlı Nizam”mış! Ben de “Av. Bekir Berk’e lâf söyletmem! O İstanbul kabadayısı ise biz de İslâm fedaisiyiz! Allah’tan başka kimseden korkmayız!” dedim. Bekir Ağabey, kahramanlıktan hoşlanırdı. Yanına vardığımda “Aslanım benim, ellerin dert görmesin!” diye iltifatta bulundu. (Bekir Berk)
  • Siyaset, hakikatin rengini değiştirir. Değişmeyecek bir nüveye ihtiyaç vardır.Bu da imana hizmet ve insana iyilik yapmaktır (Zübeyir Gündüzalp)
  • "Gerçek arkadaş sana hatalarını bildirendir. Gerçek dost da seni günahlardan sakındırandır" (Yahya b.Muaz) (Gençlik Ve Arkadaşlık)
  • Seyda bizde Allah'tan korkuyoruz ama senin ödün patlıyor.Molla Resul kısa bir ömürde ebedi hayatı kazanmaya gelmişiz. Hem burada rahat oturayım, hem cennet dava edeyim,olmaz böyle şey. Onun için rahat oturamıyorum (Molla Hamid Ekinci)
  • Ebu Hureyre (r.a) anlatıyor: Resulullah (a.s.m.) buyurdu ki: Allah kıyamet günü insanoğluna şöyle seslenecek: "Ey Ademoğlu! Hasta oldum da Beni ziyaret etmedin?" Ademoğlu: "Ya Rabbi! Sen Âlemlerin Rabbi olduğun halde ben Seni nasıl ziyaret edebilirdim?" diyecek. Allah Teala: "Falan kulum hastalanmıştı, onu ziyaret etmediğini bilmiyor musun? Eğer onu ziyaret etseydin, Beni yanında bulacaktın." "Ey Ademoğlu! Senden yiyecek istedim, vermedin?" Ademoğlu: "Ya Rab! Sen Âlemlerin Rabbi iken ben Sana nasıl yiyecek verebilirdim?" "Falan kulum senden yiyecek istedi de sen ona vermedin. Ona yiyecek verseydin, Beni yanında bulacağını bilmez miydin?" "Ey Ademoğlu, Ben senden su istedim vermedin?" "Ya Rabbi! Sen Âlemlerin Rabbi olduğun halde ben Sana nasıl su verebilirdim?" "Falan kulum senden su istedi, ona su vermedin. Ona su verseydin, Beni onun yanında bulacağını bilmiyor muydun?" (Müslim, Birr, 43) (Allah Resulü İle Yirmidört Saat)
  • "Ey oğlum, miskinlikle birlikte günah işlemek ne kötüdür. Doğru yolu bulduktan sonra sapıtmak ne kötüdür. Kişinin Rabbine ibadet ederken, bunu terk etmesi bunlardan daha da kötüdür." (Hz. Süleyman Aleyhisselam) (Peygamberler Tarihi)
  • Hakiki olarak Allah'tan korkan kimseden, insanlar da korkar.Hatta ondan hayvanlar ve vahşiler de korkarlar ve hürmet ederler.Bazı evliya zatlara, ormandaki arslan ve kaplan gibi yırtıcı mahlukatın musahhar olmalarına dair kıssalar bunu teyid eder (Mehmed Feyzi Efendi)
  • Kardeşim, boş oturmaya gayretim müsaade etmiyor dedi ve Eğer bilsen gayret ne kadar hayırlıdır, ömrünü bir dakika boş geçirmezdin dedi (Molla Hamid Ekinci)
  • Sen sevdiğin kimseyi hidayete erdiremezsin.Ancak Allah dilediğine hidayet verir.Doğru yolda olanları en iyi bilen de O’dur. (Sofia ve Nikolay'ın Dönüşü - Kızıl Meydan'dan Kıble'ye)
  • Ya Rabbi, bana ihsan edeçeğin her hayra muhtacım. (Kasas Suresi, 24) (Peygamberler Tarihi)
  • Dünya fanidir. Fakat iyi bilin ki sonsuz bir hayat vardır. (Sofia ve Nikolay'ın Dönüşü - Kızıl Meydan'dan Kıble'ye)
  • İnsan sadece dünya lezzetlerini tatmak için yaratılmamıştır. Kendisinden daha başka ve büyük vazifeler beklenmektedir. (Peygamberler Tarihi)
  • Meşrep(davranış biçimi) ayrılıkları hakikatin genişliğindendir ;adeta bir sofrada bulunan çeşitli meyvelerden herkesin hoşlandığı meyveyi yemesi gibi.. (Mehmed Kayalar)
  • Kardeşim, bu dünyanın cefası da fani, sefası da fani (Zübeyir Gündüzalp)
  • Bu dünya yurdu imtihan meydanıdır ve hizmet yeridir. Lezet, üçret ve mükafat yeri değildir. (Peygamberler Tarihi)
  • Resulullah’ın (a.s.m.) evliliklerinde bu gayeyi aramak tarihî ve tabiî bakımdan neredeyse imkânsızdır. Çünkü nefsanî arzuların taşkın dönemi 15-45 yaş dönemidir. Kendisi 25’indeyken, 40 yaşında ve dul bir hanım olan Hz. Hatice ile evlenmesi ve elli yaşına kadar onunla yetinmesi ispat eder ki, evliliğinde nefsaniyet aramak, insan tabiatını inkâr etmeye kalkışmaktır. (Resulullah'ın Aile Hayatı)