Kitap Künyesi

Yazar: Ivan Sergeyeviç Turgenyev

Çevirmen: Oğuz Peltek

Çevirmen: Erol Güney

Orijinal Adı: Степной Король Лир

Yayın Evi: Cumhuriyet Yayınları

İSBN:

Sayfa Sayısı: 112

Bozkırda Bir Kral Lear Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Bozkırda Bir Kral Lear Alıntıları - Sözleri

  • Bazen ağlamak istiyorum, ama gülüyorum. Beni... yaptıklarım yüzünden yargılamamalısınız.
  • Ah, seven kadının bakışı! Seni kim tasvir edebilir?
  • Yollardaki çamur aşılmaz bir hal almıştı. Soğuk odalara, elbiselerin altına, hatta kemiklere kadar sızıyordu; ister istemez bir ürperti sarıyordu insanın bedenini ve ruh nasıl da kötü bir haldeydi! Tam anlamıyla kötü, hüzünlü değil. Sanki yeryüzünde bir daha ne güneş, ne ışıltı, ne renk olacaktı, sanki sonsuza dek bu ıslaklık ve çamur, gri balçık ve nemli sis olacaktı ve rüzgâr sonsuza dek esip üfürecekti!
  • Herhangi bir ruhu mahvetmedim ama kendi ruhum mahvoluyor.
  • “Eğer sizinle ben kuş olsaydık, kalkıp uçardık... Bu mavilikte kaybolurduk... Ama kuş değiliz.” “Ama kanatlarımız çıkabilir,” diye karşı çıktım. “Nasıl?” “Bekleyin, göreceksiniz. Bizi yerden yukarılara yükselten duygular var. Kaygılanmayın, kanatlarınız olacak.”
  • Hiçbir şey istemiyor, hiçbir şey düşünmüyordum… Mutluydum.
  • Bazen belanın geldiğini görür insan - ama kaçamaz; ve neden kimse bütün doğruları söylemez?
  • …genelde insanlardan kaçıyordum… En çok okumayı, tek başıma dolaşmayı, hayallere dalmayı seviyordum!
  • Yeryüzünde böyle mutlu yüzler vardır, sanki insanı ısıtıyormuş ya da okşuyormuş gibi, onlara bakmak herkesin hoşuna gider.
  • Mutluluğun yarını yoktur; dünü de yoktur; o geçmişi hatırlamaz, geleceği de düşünmez; onun şimdisi vardır - bir günü de değil, bir anı.
  • Mutluluğun yarını yoktur, dünü de yoktur, o, geçmişi hatırlamaz, geleceği de düşünmez: Onun şimdisi vardır, bir günü de değil, bir anı.
  • Günler geçiyor. Hayat geçiyor, ama biz ne yaptık?
  • Mutluluğun yarını yoktur; dünü de yoktur; o geçmişi hatırlamaz, geleceği de düşünmez; onun şimdisi vardır.

Bozkırda Bir Kral Lear İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Turgenyev... Bende yeri öyle ayrı ki bugün daha anlamlı kitapları okumaya yöneldiysem Turgenyev'in "Babalar ve Oğullar" isimli kitabına borçlu olabilirim. Ortaokuldayken tanışmıştım ve Bazarov karakteri asla unutamadıklarımdan. Bazı kitaplar hayatlarımızın mihenk taşı olur ya benim içinde Turgenyev ve Tolstoy'un kalemleri bu anlamı taşıyor. Kitaba gelecek olursak Türkiye de çok rastladığımız miras konusu ele alınmış. Ama hikaye içerisinde hikaye olarak yer alıyor. Bir arkadaş grubunun William Shakespeare eserlerinde yer alan karakterleri tartışırken içlerinden biri ben Kral Lear adında birini tanıdım diyerek bahsetmeye başlar ve uzun bir öykü yolculuğuna çıkarız."İnsan kendi dirseğini ısıramaz." diye bir cümle geçiyor üzerine oldukça düşündüğüm bir cümle oldu. Ya ısırırsa? O zaman ne olur peki? İnsanın kendi zehri mi akar vücuduna? Turgenyev ne yazsa okurum siz henüz tanışmadıysanız öne çekmenizi tavsiye ederim. Herkese keyifli okumalar dilerim. (Halime Şimşek)

Kitap, Suvenir Biçkov'un Martin Petroviç HARLOV'a hitaben " seni çırılçıplak kara atacaklar" sözüyle kıvılcımlanan Süreçteki serencamının oldukça başarılı ama bizde hak ettiği değeri bulamamış etrafımızda görebileceğiniz bir Turgenyev hikayesi. "Bir köpeğin koklayıp bir yanda bıraktığı kuru ekmek kabuğunu alıp hadi ye bakalım diyerek önüne atılmasına" GURURU neden olan HARLOV'un büsbütün çıldırmasının, yapılan iyiliğe karşılık kıymetbilir Ana Natalya Nikolayevna İvanovna'nın , yılan tiynetli çıfıt damat Viladimir Vasilyeviç Slötkin'in, vefasız, budala kızlar Ana ve Evlampiya'nın babalarına yaptığı haksızlığın 15'indeki bir delikanlı Dimitri Simeonoviç ağzından anlatılan GURUR'un serüveni Sonunu siz okuyun. Son bir soru; mutluluğu ya da mutsuzluğun ne kadarını hakettik ? (tevrat)

Bir arkadaşımın Turgenyev ne yazsa okurum önerisi üzerine elime aldığım bozkırda bir kral lear hikayesi başlarda pek sürükleyici değilse de hikaye oturdukça soluksuz ve büyük bir merakla ilerledi. (T F)

Kitabın Yazarı Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kimdir?

Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 9 Kasım 1818 tarihinde Orel şehrinde varlıklı bir ailede doğmuştur. Annesi Varvara Petrovna Lutovina, babası Süvari albayı Sergei Nikoleviç Turgenyev’dir. Aile 1827'de Moskova'ya taşınır. Babası 1836 yılında vefat eder. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, özel okullarda eğitim görüp, özel öğretmenlerden dersler alır. Henüz bir çocukken; Almanca, İngilizce ve Fransızca'yı anadili gibi konuşmaya başlar.

Yüksek öğrenimi için önce Moskova’ya oradan da St. Petersburg’a geçen İvan, Rus dili ve edebiyatı eğitimini kendi ülkesinde tamamladıktan sonra Almanya’ya gider ve 1838-1841 yılları arasında Berlin Üniversitesi’nde felsefe okur.

Daha sonra St. Petersburg’a geri dönüp iki yıl kadar bir devlet kurumunda çalışır.

Ivan Sergeyeviç Turgenyev, Fransa’da tanıştığı “Gustave Flaubert” ile sıkı bir dostluk kurarak, daha sonraki yıllarda gerçekçilik akımının öncülerinden biri olmuştur.

Ivan, ilk olarak 1850 yılında “Lüzumsuz bir Adamın Günlüğü” adını verdiği novellasıyla, ölümünden birkaç gün önce zihninden geçenleri not defterine aktaran bir yazarın hikâyesini anlatarak, yakın çevresine adını duyurur. Şöhretini ise 1852 yılında “Bir Avcının Notları” ile pekiştirir. İvan gençlik yıllarında özel eğitiminden geri kalan zamanları avcılıkla geçirmiştir.

Yapıtlarındaki ince duygulu karakter çizimleri, lirik-müziksel dil onu Rus gerçekçiliğinin temsilcisi yapmakla kalmaz, dünya edebiyatının büyükleri arasına da sokar. Turgenyev, eserlerinde serflik ilişkilerinin insana aykırılığını, feodal-aristokrat Rusya'nın yıkılışını, yeni burjuva-demokratik güçlerin yükselişini gerçekçi biçimde yansıtmıştır.

Batıyla Doğu arasında kendini sıkışmış hisseden yazarın Çarlık Dönemi’nin Rus entelektüellerini irdelediği “Asilzade Yuvası" adlı romanı 1859 yılında yayınlanır.

1859 yılında annesi de ölünce, geriye kalan topraklar serfler ( toprak ağası adına çalışan köylü) arasında dağıtılırken Turgenyev’e de tüm hayatını rahatça idame ettirebileceği yüklü bir miras kalmıştır. Böylece dünyevi sorunlardan kurtulan yazar başyapıtı, “Babalar ve Oğullar” üzerinde çalışmaya başlar.

Gençliğinde köylü kızlara duyduğu ilgiyi ve bu ilişkilerden doğan bir gayrı meşru kızını saymazsak Turgenyev hiç evlenmemiş, babalığını üstlendiği bir çocuk sahibi olmamıştır.

Özel hayatı, gönül maceraları pek bilinmeyen Turgenyev’in otuzlu yaşlarda tanıştığı Pauline Viardot ise umutsuz bir aşk macerası olarak yaşamına damga vurmuştur. Altı farklı dili konuşabilen, iyi bir piyanist ve şarkıcı olan sevgilisi evli olduğu için bu çiftin yarı fiziksel, yarı duygusal beraberliği kısa süreli ilişkiler şeklinde uzun yıllar devam eder.

Bozkırda Bir Kral Lear (1870), Ham Toprak (1877) gibi eserleri eleştirmenlerden beklediği tepkiyi alamadı ve kendini mutsuz hisseden Turgenyev, son kez ülkesini terk edip hayatının son dönemini bir türlü vazgeçemediği kadının, Pauline Viardot’nun yakınlarında, Paris’te geçirdi.

Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 3 Eylül 1883 tarihinde Fransa'da Paris yakınlarındaki Bougival kasabasında öldü. Ölmeden önceki arzusu uyarınca naaşı Rusya'ya getirildi ve Belinski'nin mezarının yanına gömüldü.

Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kitapları - Eserleri

  • Babalar ve Oğullar
  • İlk Aşk
  • Duman
  • Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü
  • Avcının Notları
  • El Kapısında

  • Rudin - İlk Aşk - İlkbahar Selleri
  • Asilzade Yuvası
  • Ham Toprak
  • Mumu
  • Devrimden Önce
  • Üç Karşılaşma
  • Bahar Seli

  • Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar
  • Faust
  • Hikâyeler I- II- III
  • Bozkırda Bir Kral Lear
  • Hikayeler I
  • Hikayeler II
  • Hikayeler III

  • Turgenyev'in Mektupları
  • Klara Miliç
  • Rudin
  • Rudin 2
  • Huzurlu Sessizlik (Öyküler Cilt 2)
  • Raif Efendi Hikayeler Arasında
  • Asya

  • Hayaletler
  • Taşralı Kadın
  • Bekar
  • Köyde Bir Ay
  • Kasaba Hekimi
  • Rüya
  • Seçilmiş əsərləri

  • Mutsuz Kız
  • Tuhaf Bir Hikaye
  • Düellocu
  • Parasha
  • Первая любовь

Ivan Sergeyeviç Turgenyev Alıntıları - Sözleri

  • Bülbül bize tarif edilemez bir coşkuyla dolu anlar bahşederken, gırtlağında yarı yarıya ezilmiş mutsuz bir böcek acılar içinde ölmektedir. (Avcının Notları)
  • Büyük bir sözcüktür, anne..! (Köyde Bir Ay)
  • ... Ama Tanrı haksızlıklara göz yummaz. (Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar)
  • İlk aşk, ihtilâlden farksızdır. (Bahar Seli)
  • Ruhunda tuhaf bir yorgunluk hissediyordu. (Ham Toprak)
  • Aşağıda ufku boydan boya kaplayan çam ormanının görkemli görünüşü denizi andırıyordu. Denizin de, çam ormanının da verdiği izlenim aynıdır; aynı dokunulmamış, el değmemiş bir güç engin, uçsuz bucaksız uzanır önünüzde. Yüzyıllık ormanın derinlerinden de, suyun ölümsüz diplerinden de aynı ses yükselir: “Benim seninle işim yok," der insana; “ben egemenim, sen ise ölmemek için çabala dur!” Ama orman (özellikle de her zaman yalnız, neredeyse sessiz, suskun çam ormanı) denize oranla çok daha tekdüze, hüzünlüdür. Deniz korkutur, okşar, her türlü renkleriyle oynar, her çeşit sesle konuşur; onun gibi yine sonsuzluk esintisi olan ama sonsuzluğu bize hiç de yabancı olmayan gökyüzünü yansıtır... Durağan, karanlık çam ormanı kasvetlice susar ya da insanoğlunun yüreğine önüne geçilemez bir güçle işleyerek boğuk, homurdanır. Bir günlük insan için, dün doğmuş, bugün ölecek olan insan için zordur ölümsüz İsis’in soğuk, doğrudan kendisine dikilmiş bakışına dayanmak. Doğal afetlerin buz gibi soluğu karşısında insanın yalnızca cesur gençlik umutları, hayalleri durulmaz, sönmez; hayır, bütün ruhu çöker, taş kesilir; son kardeşinin de yeryüzünden silinebileceğini ama bu çamların dallarında tek iğnenin titremeyeceğini hisseder insan. Yalnızlığını, zayıflığını, çaresizliğini hisseder ve telaşlı, gizli bir korkuyla kendini günlük küçük kaygılara, yaşamın endişelerine verir; kendi yarattığı bu dünyada yaşamak daha kolay gelir ona, burada kendi evindedir, burada kendi anlamına, gücüne inanmaya hâlâ cesaret etmektedir. (Huzurlu Sessizlik (Öyküler Cilt 2))

  • Onunla tartışmaya bayılıyorum, çünkü birbirimize söyleyebileceğimiz bütün ateşli sözcüklere rağmen birbirimize duyduğumuz dostluk hiç bizi terk etmiyor ve her sözcükte yer alıyor, oysa başkalarıyla her konuda anlaşabilirsiniz ve tartışacak bir şey bulmayabilirsiniz ama aranızda bir uçurum vardır. (Turgenyev'in Mektupları)
  • Ve önünde saygıyla eğildiğim her şeyi yaktım, yaktığım her şeyin önünde saygıyla eğildim..." (Asilzade Yuvası)
  • Kalbim...içimde olup bitenleri kim ve niçin öğrensin? (Rudin)
  • Kalbinin yoldaşını kaybetmek çok acı. Ama kaderin lüzumsuz;insan ümitsizliğe kapılmamalı, buna inan! (Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar)
  • "Bilindiği üzere insan çok mutluyken beyni az çalışır. Huzur verici ve keyifli bir his, tatmin duygusu, tüm varlığa nüfuz eder; bu his kişiyi tüketir, benlik bilincini kaybettirir ve kötü huylu şairlerin dediği gibi, kişi artık salt mutluluğa ulaşmıştır." (Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü)
  • Öyle sanıyorum ki böyle gözlerle sadece ölümsüz ruhlar bakabilir... (Hayaletler)
  • "Ay, benim düşmanım," diye mırıldandı. "Sırıtması, canlılığı, ödünç alınmış ışığı, bir şeye yaramıyor olmasına rağmen gösterişli oluşu canımı sıkıyor. Yukarıda durmuş, dünyayla eğleniyor." (Raif Efendi Hikayeler Arasında)

  • Ruhunda tuhaf bir yorgunluk hissediyordu. (Ham Toprak)
  • Həyatda elə anlar və elə hisslər var ki... Bunları ancaq göstərmək və yanından ötüb keçmək olar. (Seçilmiş əsərləri)
  • Bu kadının yemek pişirmeden haberi bile yok. (Devrimden Önce)
  • Nelerde, kimlerde yanılmadım, hayal kırıklığına uğramadım ki!... Kaç kez boşuna sevindim, umuda kapıldım, öfkelendim, küçük düştüm! Kaç kez şahin gibi yükselirken , kabuğu ayaklar altında parçalanmış bir sümüklüböceğe döndüm!.. (Rudin - İlk Aşk - İlkbahar Selleri)
  • Onun için en gürültülü, patırtılı gün bile o kadar sessizdi ki, bize göre en sakin gecede bile sessizliğin bu derecesi bulunamaz.. (Mumu)
  • ... "Bu kadar üzgün görünmeye çalışmayın. Acınmaya katlanamam." ... (İlk Aşk)
  • Mutsuz çocuklar hayatın gerçeklerini mutlu çocuklara göre daha erken öğrenir... (Mutsuz Kız)