Kitap Künyesi

Yazar: Tezer Özlü

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları

İSBN: 9789753632607

Sayfa Sayısı: 67

Çocukluğun Soğuk Geceleri Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Tezer Özlü'nün bu ilk romanı, yaşamın yalnızca başlangıcını oluşturmakla kalmayan, sürekli dönülen, belki de hiç çıkılamayan çocukluğu yansıtıyor. Yetişkinlerin, tıpkı çocukluğa olduğu gibi, farklılığa da aman vermeyen dünyasına karşı yazar anıların çıplak gerçekliğine sığınıyor. Tezer Özlü, Türk edebiyatının nostaljik prensesi.

Çocukluğun Soğuk Geceleri Alıntıları - Sözleri

  • Kafamın içinde durdurulmaz bir düşünce akımı var. Uyutun beni.
  • -Sensiz yaşayamam. -Yaşarsın. Herkes herkessiz yaşayabilir.
  • Birkaç saat sonra gün başlayacak. Herkes kendi biçiminde günü yaşamaya yönelecek.
  • Onların dünyasında iniş çıkışlar bu denli büyük değil. Onların dünyasında coşku delilik derecesine varmıyor. Onların dünyasında bunalım ölüm korkusuna, belki de ölüm isteğine dönüşmüyor... Duygusal coşkular yemek gibi beslemiyor onları. Onlar işlerine inanmış. Onlar "başkaldırmayı" savunurken, belli bir düzenin akışındaki yerlerini korumaya çalışıyorlar. Onlar, dolmuşa biner gibi evlenip, iner gibi boşanmıyor.
  • Karşı çıkmak istediğim kurallar var. Bir haykırış! Küçük dünyanız sizin olsun...
  • Acıları kendim çektim her zaman Öleceğim de ne olacak Ölsem ne olur...
  • Olmuyor. Uzun sürüyor uykunun gelip, beni bana unutturması...
  • ... yaşanması güç bu büyük kenti nasıl da seviyorum.
  • "Bazı kitaplar, gerçek yaşamdan daha duyarlı. "
  • Yaşam, şimdi ancak kavranılması ve anlaşılması gereken, oysa yaşanması, gerçeğine inilmesi ilerideki yıllara atılan bir yabancı öğe gibi önümüze getirilmiş.
  • Bazı kitaplar, gerçek yaşamdan daha duyarlı, daha büyük boyutlara götürüyor beni.
  • "Sana sarılıp yatarsam çocukluğumdayım."
  • Sanki herkes daha güzel bir yaşamın gelip bizi bulmasını bekliyor...
  • Bir kitapta okumuş, bir filmde izlemiş gibiyim beraberliğimizi.

Çocukluğun Soğuk Geceleri İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Tezer Özlü, yazdıklarıyla insanın yüreğine dokunan kadın. Her insanın kendi hayatına dair rastlayacağı nice satırların olduğu, intihar düşüncesinden çok yaşama isteğinin ağır bastığı bir kitab. Tezer Özlü, bu kitabında toplumsal sorunların birey üzerinde yarattığı karamsarlığı ve hayal kırıklığını en ayrıntısına kadar anlatıyor ve bunları yazarken bazı yazarlar gibi üstü kapalı değil, üstü açık bir şekilde bütün çıplaklıklarıyla anlatmış. İçinde yaşadığı atmosferin yaratığı baskı, çevresi, ailesi, kardeşi ve kuzenleri ile yaşadığı inişli çıkışlı cinsel ilişkilerini hiç çekinmeden anlatmış, kaleminin bütün cesaretini sergilemiş.. Toplum tarafından ayıp olarak karşılanan, yasaklanan ve bastırılmış konulara değinerek adeta “sizin hayatınız size, benim hayatım bana” diyerek isyansal bir başkaldırı sergiliyor. Kitap da hoş olan bir takım şeyler... İstanbul’un sanat kokan sonbahar sokakları, dipdiri olan sevgiler, geceleri bürüyen yıldızlar, eski hayatlar, eski yapılar ve insanlar, yaşama isteği, özgürlüğün masum hali ve daha nice şey. Kitap da hiç eksilmeyen bir intihar isteği, istenen ölüm, ölümden çok yaşama isteği, hayal kırıklıkları, karamsarlık, cinsel ilişki kokan semtler, ıslak yataklar, tadı damakta kalan sevişmeler, pavyon karamsarlığı, boşalmaya vardıran yatmalar, insanı saran sıcaklık, soğuk geceler, bekleyen gemiler, zifiri karanlıklar, hiç sevmeden nikah masalarında “evet” denmesi, ölüm ve çok uzaklara bir kaçış... Tezer Özlü.. bir bahardı işte, bütün güzelliklerini sergiledi ve gitti.. (Adem)

Bazı yazarların yazdıklarında yüreğe dokunan bir yan vardır. İşte Tezer Özlü de o yüreğe dokunan yazarlardan. Bu sebeptendir ki, kendisine edebiyatımızın “gamlı prenses”i denmektedir. Bana göre gamlı prenses tabirini sonuna kadar hak ediyor. Çok değerli bir yazar. Yazar olmanın da ötesinde, çok değerli bir kadın. Sapına kadar, kadın. Sapına kadar, haklı bir kadın... Bakmayın sürekli yaşamdan kaçtığına, defalarca intihar denemelerinde bulunduğuna. Yazdıkları, satırları, fikirleri hayatla dopdolu. Onu okuduğunuzda intihar etme fikrine değil, aksine yaşama fikrine daha çok sarılıyorsunuz. Çünkü Tezer Özlü her şeyden önce “yaşamış bir insan.” Daha çok yaşamak ve doyasıya hayatın tadına bakmak istemiş bir insan. Onun gamlı prenses olmasının sebebi, yaşadıkları, başından geçen acı olaylar değil, yaşamak isteyip de yaşayamadıklarıdır, engellenmesidir. Geri zihniyetli insanlarla bir arada olup, hayatın gerçek değerini ve amacını kavrayamamış insanlarla ne kadar doğru bir yaşam sürülebilir ki zaten? Haklıydın Tezer Özlü. Sonuna kadar haklıydın; ama tıpkı Oğuz Atay gibi kimse gelip sana da haklı olduğunu söyleyemedi. Ancak sen öldükten sonra değerini kavrayabildi bu ülke. Böyle olmamalıydı elbette; ama ne yaparsın ki ülkemizin kaderi bu. Hep sonradan aklımızın başımıza gelmesi... Çocukluğun Soğuk Geceleri, Tezer Özlü’nün ilk romanı. Yaşamının başlangıcını bizlere sunduğu, çocukluk yıllarının ve gelişim sürecinin önümüze çırılçıplak bırakıldığı kısacık kitabı. Kısacık dediğime bakmayın. Kitapta neler yok ki? Tezer Özlü’nün sobalı bir evde büyümesi, İstanbul sokaklarının eski görüntüsü, babasıyla, kardeşleriyle, kuzenleriyle olan ilişkisi, hatta babasıyla annesi arasındaki ilişki, düşlenen, erişilemeyen sevgililer, evlilikleri, sevmeden nikah masasında evet deyişleri, hastane koridorları, kaçma isteği... Hepsi var; ama şimdiki yazarların yaptığı gibi “sansürlü” değil. Tüm çıplaklığıyla. Ayrıntılarıyla... Her şeyden önce cesur bir yazar. Böyle yazarlara bayılıyorum. Yukarıda da dediğim gibi, cesur bir yazar olmanın ötesinde, cesur ve güçlü bir kadın. Sözünü sakınmayan, doğru bildiğini söyleyebilen, hiç utanmadan isteklerini ve hislerini yazabilen bir kadın. Çünkü insan olmanın ne olduğunu, insan doğasının neyi emrettiğini çok iyi biliyor Tezer Özlü. Onunla ilgili ne anlatsam, ne söylesem eksik kalacak gibi hissediyorum. Beni öylesine düşüncelerle dolduruyor ki, yaşadığı döneme gidip onunla bir akşam yemeği yemek, hatta sevgili olmak istiyorum. Tam olarak, “aşık olunacak bir kadın.” Bu arada çok mu kitabını okudum? Hayır, yalnızca okuduğum ikinci kitabı bu. Fakat tek bir cümlesini okumam bile onu anlamama yetiyor. Tekrar buluşmak üzere, sevgili Tezer. Tezer Özlü ile ilgili hazırlamış olduğum ayrıntılı videoyu izlemek isterseniz buyurun: https://www.youtube.com/watch?v=T3Xge-gH6IU (Semih Doğan)

Kendimi bulduğum, ancak bu kadar güzel anlatılabilir dediğim duygu durumlarını içeren onlarca alıntı paylaştım. Bir solukta okudum. Akışa kaptırmasam bir kaç katı kadar daha alıntı eklemiş olurdum herhalde. Cümlelerinin altını çizmediğim sayfa sayısı çok az. Diğerlerinden farklı bir dünyası olduğunu, bu dünyadaki duygusal coşkunun onu yemek yemekten çok daha fazla beslediğini ne güzel anlatmış. Tutkusunu, sevdiğini, sevmediğini, mecbur hissettiğini, özlem duyduğunu ve çaresizken hissettiğini de. Herkes anlaşılmak ister öyle değil mi? Yıllar önce yaşamış, ben doğmadan hayata gözlerini kapamış bir kadının, benim ifade edemeyeceğim şekilde beni anladığını, edebi ustalıkla bir araya getirdiği kelimelerle hissettirmesi son derece haz verici oldu. Bunca karamsar durum içinde, tek olmadığını, anlaşılabildiğini bilmek umut verici. Karmaşık gelir mi bilmiyorum ama hüzün de umut da iç içe. Zaman Dışı Yaşam 'ı okuduğumda da aynı şeyleri hissetmiştim. Telefondan hızlıca bende bıraktıklarını incelemeye kaydedip(şu an olduğu gibi), bir kere daha okumuştum. Yine aynısı olacak. Yine aynı duygularla "keşke bir ömür okuyacak kadar yazmış olsaydı" diyerek sindire sindire okuyacağım. (Gozde)

Kitabın Yazarı Tezer Özlü Kimdir?

Tezer Özlü (d. 10 Eylül 1943; Simav, Kütahya - ö. 18 Şubat 1986; Zürih, İsviçre), Türk yazar. Başta Çocukluğun Soğuk Geceleri ve Yaşamın Ucuna Yolculuk olmak üzere az sayıda kitabıyla tanınır. Yazar Demir Özlü ve yazar-çevirmen Sezer Duru'nun kardeşidir.

Yaşamı

Simav'da doğdu. Çocukluğu anne babasının görev yaptığı Simav, Ödemiş ve Gerede'de geçti. İstanbul'a 10 yaşındayken geldi. Avusturya Kız Lisesi'ne gitti; ancak mezun olmadı. 1961'de yurt dışına çıktı. 1962 - 1963 yıllarında otostopla Avrupa'yı gezdi. Paris'te tanıştığı tiyatrocu ve yazar Güner Sümer'le 1964 yılında evlendi. Birlikte Ankara'ya yerleştiler. Sümer'in AST'ta çalıştığı bu dönemde Özlü, Almanca çevirmenlik yaptı. AST'ta 1963-64 sezonunda Sümer'in yönettiği Brendan Behan'ın Gizli Ordu oyununda oynadı. Sümer'den ayrılarak İstanbul'a yerleşti. Geçirdiği rahatsızlık nedeniyle kesintili olarak 1967 - 1972 yılları arasında İstanbul'da farklı hastanelerin psikiyatri kliniklerinde kaldı. Çocukluğundan başlayarak yaşadıklarını ve klinikte kaldığı bu dönemleri Çocukluğun Soğuk Geceleri kitabında yazdı.

1968 yılında yönetmen Erden Kıral'la evlendi. Bu evlilikten 1973'te kızı Deniz doğdu. Bir burs alarak 1981'de Berlin'e gitti. Bu arada Kıral'dan ayrıldı. Kanada'da yaşayan İsviçre asıllı sanatçı Hans Peter Marti ile tanıştı ve 1984'te Marti'yle evlenerek Zürih'e yerleşti. Göğüs kanseri nedeniyle 18 Şubat 1986'da burada vefat etti. Mezarı Aşiyan Mezarlığı'ndadır.

Özlü, eski eşi Erden Kıral'ın Yol filminin çekimi döneminde yaşananları anlattığı filmi Yolda'da Yelda Reynaud tarafından canlandırıldı.

Eserleri

İlk kitabı 1963'ten itibaren dergilerde yayımlanan öykülerinden oluşan Eski Bahçe'dir. Kitap ilk kez 1978'de basıldı. 1980'de ilk romanı olan Çocukluğun Soğuk Geceleri yayımlandı. Kendisini derinden etkilemiş üç yazar olan Svevo, Kafka ve Pavese'nin izinden giderek yazdığı ikinci romanı 1983'te Auf den Spuren eines Selbstmords (Bir İntiharın İzinde) adıyla yayımlandı. 1983 Marburg Yazın Ödülü'nü kazanan kitap, yazar tarafından Yaşamın Ucuna Yolculuk adıyla Türkçe olarak bir anlamda yeniden yazıldı ve bu hâliyle 1984'te basıldı. İlk öykü kitabı Eski Bahçe yazarın ölümünün ardından, daha sonra yazdığı öykülerle birlikte Eski Bahçe - Eski Sevgi adıyla 1987'de okurla buluştu. Gergedan Dergisi 13. sayısında yazar anısına bir "fotobiyografi" yayımladı. Günce ve anlatılarından bazı parçalar ise Kalanlar (1990) adlı küçük bir kitapçıkta bir araya getirildi. Bu kitapta yer alan çoğu Almanca yazılmış metinler, Sezer Duru tarafından Türkçeye çevrildi. Özlü'nün yayımlanmamış senaryosu Zaman Dışı Yaşam da yazarın tüm yapıtlarını yayımlayan Yapı Kredi Yayınları (YKY) tarafından 1993'te basıldı. Bu seride, yazarın dostu Leyla Erbil'e yazdığı mektuplardan oluşan Tezer Özlü’den Leyla Erbil’e Mektuplar (1995) da bulunmaktadır. Ayrıca Özlü'nün yazar arkadaşı Ferit Edgü'yle mektuplaşmalarından oluşan Her Şeyin Sonundayım adlı kitabı da 2010'da SEL Yayıncılık etiketiyle basılmıştır. Wolfgang Hildesheimer'in "Bay Walser'in Kargaları" adlı eserini Türkçeye çevirmiştir ve radyoya uyarlamıştır.

Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Tezer_Özlü

Tezer Özlü Kitapları - Eserleri

  • Çocukluğun Soğuk Geceleri
  • Yaşamın Ucuna Yolculuk
  • Kalanlar
  • Eski Bahçe Eski Sevgi
  • Yeryüzüne Dayanabilmek İçin
  • Zaman Dışı Yaşam

Tezer Özlü Alıntıları - Sözleri

  • Eski aşklara geri dönemezsin, ama eski kitaplara dönebilirsin. (Kalanlar)
  • “Yaşam, şöyle bir yaşanıp geçmek için varolmak değildir. Aksine insanları, en insancıl yaşamlara ulaştırmanın mücadelesinin verildiği bir olgudur. Bilinçsiz bir yaşam, insan yaşamı değildir. Bir anlamda aileyi yöneten, çocuklarını yetiştiren kadınlar da olduğuna göre, aydın Türk kadınının en büyük görevi, diğer kadınları bilinçlendirmek olmalıdır.” (Yeryüzüne Dayanabilmek İçin)
  • Dünya nasıl olması gerekiyorsa öyle. Kendi kendini kurtaramayanı hiç kimse kurtaramaz. (Yaşamın Ucuna Yolculuk)
  • Yaşamım, ölümün tüm yaşamı, tüm aşkları ve tüm ölümleri kapsamalı. (Zaman Dışı Yaşam)
  • Hiç kimseyle birlikte yaşlanmak istemiyorum. Kendimle bile. (Kalanlar)
  • Büyümenin yaşlanmak demek olduğunu bilmiyordum (Yaşamın Ucuna Yolculuk)

  • • İnsanın sevgi özleminin doyurulması o denli başka bir duygu ki... • (Tezer Özlü'den Leyla Erbil'e Mektuplar)
  • "Yalnızlık, bana hiçbir an eksilmeyen bir güç veriyor." Kafka (Yeryüzüne Dayanabilmek İçin)
  • Her gece ölüyorum. Sonra ölümden kaçıp yeniden canlanıyorum. Her yirmi dört saat,hem yaşam,hem ölüm. Tezer Özlü (Yaşamın Ucuna Yolculuk)
  • Neden edebiyat? Yeryüzüne dayanabilmek için… (Yeryüzüne Dayanabilmek İçin)
  • Sevdiğim kitapları yeniden okumak, sözcükler, dünyayı sözcüklere çevirerek algılamak. Bunun dışında her birey bana çözümlenmeyecek bir dünya gibi görünüyor. (Tezer Özlü'den Leyla Erbil'e Mektuplar)
  • Kitabın sonunda, "Ne kadar can sıkıcısınız hepiniz" diyor. (Kalanlar)
  • Kafamı yorganın altından çıkaramıyorum. Çıkarırsam düşlerim yok oluyorlar. (Eski Bahçe)

  • Çevremde, çocukluğumun geçtiği kentlerde, insanlarda bir tatsızlık, bir anlamsızlık var. (Eski Bahçe Eski Sevgi)
  • -Sensiz yaşayamam. -Yaşarsın. Herkes herkessiz yaşayabilir. (Çocukluğun Soğuk Geceleri)
  • " Yitmeyen , eksilmeyen , giderek güçlenen, bizi aşan karamsarlık." (Yaşamın Ucuna Yolculuk)
  • "Aranması gereken insanlar ve gidilecek yerler vardır." (Eski Bahçe)
  • — Siz çocuğunuza nasıl baktınız? — Hiç dayak atmayarak, sevgi ile... (Kalanlar)
  • ''Bu günlerde sokağa çıktığımda kendimi yaşamın, çağın, kentin, insanların, her şeyin çok dışında buluyordum." (Eski Bahçe Eski Sevgi)
  • Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur.. (Kalanlar)