Kitap Künyesi
Yazar: Bekir Büyükarkın
Yayın Evi: Ötüken Neşriyat
İSBN: 9789754377743
Sayfa Sayısı: 376
--reklam--
Gün Batarken Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Gün Batarken, Osmanlı çöküşünün ızdırap verici hikâyesidir. İttihat Terakkî'nin iktidar sürecinde cereyan eden olayları, İstanbul'daki sosyal hayatı, baskı ve kaos içinde sürüp giden çekişmeleri, 1. Dünya Harbi'ne girişimizi, Birinci Kanal Harekâtı ve Çanakkale savaşlarının detaylarını, genel olarak harbin cephelerini, parti çekişmelerini, çekilen sıkıntılara rağmen Türk askerinin ve milletinin dayanıklılığını, sabrını, direncini o günün atmosferi içinde yaşarcasına "içeriden" vermektedir. Tarihimizin krizli dönemlerini tarihî gerçeklere dayanarak tesbit edip romanlarında işleyen Bekir Büyükarkın, krizin mahiyetini, krizden çıkma azim ve niyetinin doğrultusunu okuyuculara romanlarında hissettirmeye çalışmıştır.
--reklam--
Gün Batarken Alıntıları - Sözleri
- "Sıra sıra şehitler, akan kanlar, kaynayan topraklar, “Allah Allah!” feryatları hep gözünün önünde, beyninde, kulaklarındaydı."
- Eğer, yaralanmasaydım, eğer aylarca kendimi bilmeden yatmasaydım çökeni yakından takip edecektim, hiç değilse hemen duyacaktım. Bu ise beni büsbütün yıkacaktı; insan bir felâketin geleceğini önceden hisseder, hattâ sezebilir. Yine de içindeki bir ümit, bu geleceğin gerçekleşmemesi yönüne doğru iter o insanı. Bu hâl, insanın kendisini avutmasıdır! Ben de öyleydim. Aşı boyalı evde, Musa'ların bahçesinde, Feride'yle konuşurken Darülfünün'da okurken bu korkunç geleceği görüyor, yine de unutmaya çalışıyordum. Yavuz'la, Midilli'ye Türk Bayrakları çekildiği gün, düşüncelerimi ayaklarımın dibinde gördüm. İyiki Tiflis'te yakaladılar bizi; yoksa seninle şurada konuşacak gücüm bile kalmayacaktı. İstanbul'a sadece cesedimi götürürdün. Dinlenmek, hattâ düşünmek imkânını buldum. Şimdi anlıyorum ki, biz yeniden doğmalıyız.
- Hafıza denen kutu kapağını açmış, içindekileri dışarıya salıvermiş, girmek isteyenleri de kovalamaya başlamıştı.
- Bir kere daha savaştan nefret ettiğini anladı. Kaybolan, ölen insanlar için, yüreği dağlı anne babalar için, çöken devletler, parçalanan vatanlar için savaştan tiksinmekte olduğunu derin derin hissetti. Hâlbuki kendisi savaşın içindeydi; vuruyor, hatta öldürüyordu. Bundan sonra da vuracak, öldürecekti. Bunu ancak kendi vatanı tehlikede olduğu için yapıyordu. Bir de devlete inanma inancı, yasalara duyduğu saygı, belki de emsalinden geri kalmama duygusu kendisini savaş içinde adam öldürmeye sevketmiş olabilirdi. Ayrıca bu davranışta ölmemek için öldürmek de gizliydi..
- "Hasibe Hanım nerede?" "Mutfakta sana yemek pişiriyor!" "Ne pişiriyor?" "Çorba, şu bu. Yalnız ekmeğimiz çok kötü; içinden mısır koçanı çıkıyor." Ragıp Aksaray'daki evin bahçesinde bıraktığı tayın ekmeklerini düşündü. Üç tayın ekmeğiydi onlar, cepheden getirmişti. Hâlbuki o savaş zenginlerinin tayın ekmeğine hiç ihtiyacı yoktu; onlar yenecek bembeyaz ekmek bulurlardı.
- "Avurtları ne kadar çökerse çöksün, yüzü ne kadar sararırsa sararsın, mavi gözleri hep canlıydı. Kalın bıyıkları da saçları gibi sarıydı."
- Savaşa bir kere daha lanet etti,insanlara küfretti,kendisi insan olduğu için kendisine küfretti!...Ve sonra ne kadar kovalarsa kovalasın Feride doldu gönlüne,içine.Gözlerinin önünde canlanıverdi o taptaze kız,buram buram sevda tüten kız.
- Ümitsizliğin yıkılmaktan öte bir etkisi olmadığını şimdi daha iyi alıyordu..
- İşte burası, savaş sırası karanlığa gömülmüş İstanbul evlerinden biriydi. Daha bunun gibi binlercesi vardı. Duygularını, arzularını, acılarını, biraz da ümitlerini duvarlarla paylaşan insanlar yaşardı içinde.
- Üsteğmen Eşref etrafına bakındı, birilerini arar gibiydi; zinde tok, suya hasret çekmeyen birilerini... Hâlbuki hepsinin omuzları çökük, dudakları çatlak, gözlerinin altı çürüktü. Çoğunun dizleri burkuluyordu. Ağırlıkları korumakla görevli gedikli de yanlarına gelmişti. Bir avuç suyun özlemi, onun da içinde kavuşulması güç bir sevgili gibi tütüyordu.
- "İstiyordum ki, burada bulanacağımıza seninle bir deniz kenarında olalım! Ya da deniz gören yüksek bir yerde. Kuşbakışı seyredelim denizi. Diz dize, yan yana, çekinmeden. Endişemiz olmasın, sevgimiz yarıda kalmasın. Belki de bu benim başka bir yönüm. Özgürlük isteyişim, tutkumun hudutsuz olması, renkler, şekiller, tabiatın hırpalanmamış güzelliğiyle beraber yaşama arzusu. Gölge düşmemiş, dile gelmemiş bir sevda..."
- Hüseyin Bey oturdu. Aklına nereden geldiyse belki de Ahmet'i unutabilmek için: "İttihatçılar vatanlarını severler!" dedi. Sonra ekledi, "Yalnız nasıl sevileceğini bilmezler. Bunun için de tırmalayıp dururlar."
- Ne güzel şey sevmek, sevilmek. Bir arzuyu paylaşmak. İnsana güven verir. İnsana insan olduğunu hatırlatır. En koyu ihtiraslarda bile bir şeyler yapma, yenilenme, yeniden doğma isteği vardır. Çok düşündüm, çok tarttım, anladım ki ben bunlardan uzağım. Nasibimi almamışım, alamamışım...
- Gerilerde kimler kalmamıştı ki? Evvelâ çökmüş bir vatan vardı. Sonra Yüzbaşı Arif'in annesi vardı. Üsteğmen Eşref'in eşi duruyordu. Gayret Remzi görünürlerde yoktu. Onu çölden çekip çıkartan Zehra kimbilir ne âlemdeydi? Bursalı Osman ne yapıyordu? Bunlar gibi birçokları, yüzlercesi, binlercesi ellerini göğe kaldırmışlar, günün doğmasını bekleyeceklerdi..
- "Allah! Allah!” diye sesler işitildi etraftan. Bir şimşek çakmışçasına erlerin süngülerinde, subayların kılıçlarında parıltılar dolaştı. Ve Conkbayırı’na doğru dipdiri, canlı, inançlı bir akın başladı"
--reklam--
Gün Batarken İncelemesi - Şahsi Yorumlar
--reklam--
Gün Batarken PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Bekir Büyükarkın - Gün Batarken kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Gün Batarken PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Bekir Büyükarkın Kimdir?
Bekir Büyükarkın, (d. 1921 İstanbul ö. 7 Ağustos 1998) Yazar, şair.
İstanbul Vefa Lisesi'nden 1939 yılında mezun oldu. Daha sonra İstanbul Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nden 1942 yılında mezun oldu. Türk Ticaret Bankası'nda devlet memuru ve serbest muhasebeci olarak çalıştı.
Yayımlanmış 2 adet şiir kitabı olmasına karşın; daha çok romanları ve oyunları ile bilinir. "Dökmeci" isimli oyunu CHP'nin tiyatro yarışmasını kazanmıştır(1947).
--reklam--
Bekir Büyükarkın Kitapları - Eserleri
- Kutlu Dağ
- Son Akın
- Bozkırda Sabah
- Tanyeri
- Suların Gölgesinde
- Bir Sel Gibi
- Belki Bir Gün
- Yoldaki Adam
- Gün Batarken
- Gece Yarısı İşgal Altında İstanbul
- Kervansaray
- Tarihten Hikayeler
- Kutlu Dağ
- Cadıların Kırbacı
- Gece Yarısı İşgâl Altında İstanbul
- Bozkırda Sabah
- Gece Yarısı
- Kutludağ
- Yoldaki Adam
- Belki Bir Gün
- Son Akın
- Kervansaray
- Bir Sel Gibi
- Son Akın
- Suların Gölgesinde
--reklam--
Bekir Büyükarkın Alıntıları - Sözleri
- Batan güneş elbet doğar. (Gece Yarısı İşgâl Altında İstanbul)
- "Bey! Sen Alevileri ve Türkmenleri kötü göremezsin! Onları bu milletten ayrı bir parça imiş gibi gösteremezsin. Zaten senin gibi davrananlarla açlık, sefalet ve cahillik böyle ayaklanmalara, böyle ayrılıklara yol açar! Sonu gelmez bunun..." (Tanyeri)
- Aczin yıkılan bir duvar gibi omuzlara çöktüğünü görmek ölümden de beterdi... (Belki Bir Gün)
- Bir kere daha savaştan nefret ettiğini anladı. Kaybolan, ölen insanlar için, yüreği dağlı anne babalar için, çöken devletler, parçalanan vatanlar için savaştan tiksinmekte olduğunu derin derin hissetti. Hâlbuki kendisi savaşın içindeydi; vuruyor, hatta öldürüyordu. Bundan sonra da vuracak, öldürecekti. Bunu ancak kendi vatanı tehlikede olduğu için yapıyordu. Bir de devlete inanma inancı, yasalara duyduğu saygı, belki de emsalinden geri kalmama duygusu kendisini savaş içinde adam öldürmeye sevketmiş olabilirdi. Ayrıca bu davranışta ölmemek için öldürmek de gizliydi.. (Gün Batarken)
- Saadet sık da gelse, ender de uğrasa, uzun müddet insanlarla beraber kalmıyordu. Hakiki saadet, onun geldiği anı görebilmekteydi. (Son Akın)
- Yeter ki kafanın içindekileri, nereden gelip nereye gittiğini, ve bir de kendini unutma. Ayrıca herkese yol sorma; yanıltırlar, çıkmaza sokarlar, bataklığa gömerler. (Kutlu Dağ)
- Eğer, yaralanmasaydım, eğer aylarca kendimi bilmeden yatmasaydım çökeni yakından takip edecektim, hiç değilse hemen duyacaktım. Bu ise beni büsbütün yıkacaktı; insan bir felâketin geleceğini önceden hisseder, hattâ sezebilir. Yine de içindeki bir ümit, bu geleceğin gerçekleşmemesi yönüne doğru iter o insanı. Bu hâl, insanın kendisini avutmasıdır! Ben de öyleydim. Aşı boyalı evde, Musa'ların bahçesinde, Feride'yle konuşurken Darülfünün'da okurken bu korkunç geleceği görüyor, yine de unutmaya çalışıyordum. Yavuz'la, Midilli'ye Türk Bayrakları çekildiği gün, düşüncelerimi ayaklarımın dibinde gördüm. İyiki Tiflis'te yakaladılar bizi; yoksa seninle şurada konuşacak gücüm bile kalmayacaktı. İstanbul'a sadece cesedimi götürürdün. Dinlenmek, hattâ düşünmek imkânını buldum. Şimdi anlıyorum ki, biz yeniden doğmalıyız. (Gün Batarken)
- Hıristiyanlık telâş içindeydi... Avusturya İmparatoru Rudolf’un emriyle, bütün kiliselerde Türklerden intikam alınmasını hatırlatmak ve Allahın yardımını sağlamak için günde üç defa çanlar çalınıyor ve bunun adına (Türk çanı) deniyordu. (Son Akın)
- Tarih 1496 yılının haziran ayı idi. Seneler geçmişti aradan... Kurdoğlunun altı parçalılık filosu Akdenizde ağır ağır seyrediyordu. Artık Müslihittin'in peşinde Rodos'un diğer harp gemileride vardı. Kurdoğlu adı Rodosluların rüyalarına bile girmeye başlamıştı. Kurdoğlu Müslihittini bütün gemiciler tanıyor, kurt başlı forsu etrafa dehşet saçıyordu. (Suların Gölgesinde)
- Hüseyin Bey oturdu. Aklına nereden geldiyse belki de Ahmet'i unutabilmek için: "İttihatçılar vatanlarını severler!" dedi. Sonra ekledi, "Yalnız nasıl sevileceğini bilmezler. Bunun için de tırmalayıp dururlar." (Gün Batarken)
- Her şey faydasızdı, ne yapsalar hakikati değiştiremezlerdi, belki de en iyisi gerçeği daha fazla kurcalamamak, derinliğine inmemekti... (Son Akın)
- Yarın! Acaba dünden daha mı iyi olacaktı? (Son Akın)
- Sonbahar yağmurlarının insana hüzün verdiği zamanlarda ben, daima mazimi hatırlarım. (Cadıların Kırbacı)
- Giden gelmez, gelen bulmazdı. (Yoldaki Adam)
- -Tankut Alp, diye tekrarladı. Ağlıyor musun hâlâ? -Hayır. -Ağla istersen. Sabretmek için belki de gerekli bu. (Kutlu Dağ)
- Ne güzel şey sevmek, sevilmek. Bir arzuyu paylaşmak. İnsana güven verir. İnsana insan olduğunu hatırlatır. En koyu ihtiraslarda bile bir şeyler yapma, yenilenme, yeniden doğma isteği vardır. Çok düşündüm, çok tarttım, anladım ki ben bunlardan uzağım. Nasibimi almamışım, alamamışım... (Gün Batarken)
- _Diyor ki , " Bir kimse herhangi bir huya alışıp, bunu nefsine iyice yerleştirirse ondan ayrılması son derece zor olur .Lakin zor olmak, olamaz demek değildir!" (Tanyeri)
- Şeyh Edebalı tane tane söyledi ve talip eskisine nazaran daha sakin ve daha inançla tekrarladı: "Hırs kapısını bağlayıp cömertlik kapısını açacaksın. Kahır kapısını bağlayıp iyilik kapısını açacaksın. Kin kapısını kapatıp hoşgörülük kapısını açacaksın. Tokluk kapısını bağlayıp riyazet kapısını açacaksın. Halktan ümit kapısını kilitleyip Hak'tan rica kapısını aralayacaksın. Boş laf söyleme kapısını bağlayıp bilgi kapısını açacaksın. Şeytanlık kapısını kapatıp Tanrı'ya inanış kapısını açacaksın..." (Kutlu Dağ)
- Takvimler, 20 Aralık 1522 cumartesi gününü gösteriyordu. Kuşatıldıktan beş ay, sefere çıkıştan yedi ay sonra Rodos alınmıştı... 2 Ocak 1523 cuma günü, Rodos kalesinde Türk bayrakları dalgalanırken, Kurdoğlu Muslihittin büyük bir gururla Sultan Süleyman'ı selamlıyordu! (Suların Gölgesinde)
- — Ya, tanımadığına nasıl kefil olursun? — Anasını çok sever. Anasını seven, karısını, kısrağını, toprağını da sever. Hep böyle olmuştur... Ondan kötülük gelmez. (Son Akın)
Yorumlar
0 yorum