Kitap Künyesi

Yazar: Georges Bataille

Çevirmen: Selahattin Hilav

Yayın Evi: Kırmızı Kedi Yayınları

İSBN: 9786052983454

Sayfa Sayısı: 100

--reklam--

Günah Üzerine Tartışma Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

GÜNAH FİKRİNDEKİ SONSUZLUK

üzerine

BİR TARTIŞMA

Georges Bataille, Jean-Paul Sartre,

Maurice de Gandillac, Jean Hyppolite,

Louis Massignon, Pierre Klossowski,

Arthur Adamov, Rahip Jean Daniélou,

Rahip Jacques Madaule…

Selahattin Hilav’ın çevirisiyle

--reklam--

Günah Üzerine Tartışma Alıntıları - Sözleri

  • Bataille'a göre var olmak, sıkılmaktır. Heidegger'in Langweile (can sıkıntısı) kavramıdır bu.
  • Günah, kişiyi umutsuzluğa sürdüğü, sıkıştırdığı ve inanca zorladı ölçüde dünyanın değişmesini yeni bir biçim kazanmasını sağlar.
  • Bataille’a göre var olmak, sıkılmaktır.
  • Eylem demek olan olumsuzluk her zaman yıkıcıdır.
  • Gerçekten de ahlakçılık bir anlamda, tanrının lütfunun önündeki en büyük engeldir..
  • Kurban eden ve ona yardım eden, kurbanla Özdeşleşir; Çünkü onların ikisi de öldürme anında, kendi hiçliklerinin üzerine eğilmişlerdir.
  • "Biz, mantığın bizden istediği kadar basit yaratıklar değiliz. Mantık bizim birbirimizden ayrılmamızı ve varlıkları bölüp sınıflamamızı ister."
  • Bugün de sıradan ahlakın temelini Çürüttüğümü düşünüyorum ve ben bunu, Sözü geçen ahlakın yükünü çekenlerin düşüncesinde ortaya çıkarmaya çalıştım.
  • Sartre : Önemli olan, konuşmadığınız anda işlediğiniz günahtır.
  • "Bataille'a göre var olmak, sıkılmaktır. Heidegger'in Langweile (can sıkıntısı) kavramıdır bu. Oysa kabahatli olmak, Tanrı karşısında önem kazanmaktır."

--reklam--

Günah Üzerine Tartışma İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Bataille’nın masaya yatırıldığı bir çok ünlü ismin eşlik ettiği nefis bir ahlak sorgulaması. Fazla teorik, hikaye gibi okumak için uygun değil ama mutlaka göz atılmalı. (Aleamoukht)

Kendi Kendini Yok Eden Yeni Bir Ahlak Teklifi: İyilik-kötülük problemi, ahlak felsefesiyle ilgilensin veya ilgilenmesin her insanın aklını kurcalayan ve herkesi ilgilendiren bir problemdir. Bataille bu probleme dair alışılmışın dışında bir yaklaşımla onu yapı-söküme uğratır ve nihayetinde iyilik-kötülük kavramlarının sınırları genişler veya sınırlar hepten yok olur. Bu haliyle oldukça “postmodern” bir yaklaşımdır. Kendimin ve diğer filozofların Bataille’a dair görüş ve eleştirilerine geçmeden önce Bataille’ın fikirlerini özetlemek yerinde olacaktır. Bataille’ın felsefesinde “aşırılık” ve “günah” kavramları önemli bir değer olarak kendine yer bulur. Ermiş ve günahkarların ortak biçimidir aşırılık; yani sınırlarda yaşamak. Peki, günahın değeri nereden gelmektedir, günah nasıl değerli olabilir ki? Bataille’ın bu soruya cevabı şu izlektedir: günah – kişiliğin parçalanması – iletişim – iyilik. Evet, günahın bir değer olarak ortaya çıkışı bu aşamalardan geçmektedir. İletişimin kurulabilirliğinin önkoşulu olarak insanın içine kapanıklıktan kurtulması ve ruhunun bir açılım göstermesi gerektiği fikrinde olan Bataille, bu işlevi yerine getirecek olanın günah olduğu fikrindedir. Bu bağlamda günah manevi yüceliğin ve ermişliğin de önkoşuludur. Yine bu bağlamda şu çıkarıma da varılabilir: Kötülük yapmamak/günah işlememek insanı iyi yapmaz. Çünkü kötülük yapmayan insan, hiçtir. E o zaman insan avına mı çıkalım, ne yapalım? diye bir soru getirebilirsiniz. Bu sorunuza Bataille net bir cevap veremeyecektir, olsa olsa şöyle yanıt verir: “Sorgulayın, gerisi kendiliğinden gelir.” Eserde Bataille’a getirilen eleştirilerin bazılarından bahsedeyim. Bataille’a göre klasik ahlak ve dolayısıyla klasik dünya sıkıcı, durağan bir yapıdadır, ki zaten onu aşmak, onun sınırlarını genişletmek istemesinin nedeni de budur. Lakin son kertede senin çizdiğin ahlak ve dünya da sıkıcı değil mi sanki diyerek bir eleştiri getirir Klossowski. Tabii eleştirisini daha karmaşık, daha felsefi bir dille getirir ama anlaşılır olması için benim üstteki cümleme de indirgenebilir eleştirisi. Sartre da Bataille’ın kullandığı “günah” kavramının bulanıklığı üzerinden dem vurur: “Vır vır vır günah diyorsunuz, ne demek bu günah ya” edasıyla getirdiği eleştiri zannımca da önemli bir eleştiridir. Çünkü Bataille aşmak istediği klasik ahlak kavramlarından, klasik dünyadan kopmamıştır; yeni bir ahlak olarak sunduğunu yine günah üzerinden sunmak mecburiyetinde hissetmiştir. Hoş, kendi de bunun farkındadır ve tartışmanın daha anlaşılabilir olması için günah kavramını kullandığını dile getirir, ne var ki bunu herkes yemez Bataille reis. Yine de Bataille dürüst bir insan, en azından eleştirileri tek kalemde silip atmıyor, aldığı eleştirilere göre tekrar biçim veriyor fikirlerine. Örneğin alt kademe diyebileceğimiz ahlakı aşmak için bir üst ahlak önerdiğini, lakin bunu yaparken yine alt ahlak içinde olduğunu ve ancak alttan üste doğru bir eleştiri getirebildiğini, bu nedenle de üst ahlakın da bir hiçliğe doğru sürüklendiğinin kendisi farkındadır ancak bu Bataille için sorun değildir. Çünkü Hegel diyalektiğine dair az-çok bilgisi olanlar bilir ki, tez ve antitezin sentezlenmesiyle ortaya çıkacak yeni şey, eskileri aşan fakat bir anlamda onları kapsayarak aşan bir mahiyettedir. Bu bağlamda, yeni ahlak da eleştirinin kemirgenliğinden nasibini almıştır ve silikleşmiştir diyebiliriz. Diyalektik yoluyla yok edilen günah kavramının beraberinde üst ahlak kavramı da yok edilmiştir. Belki de ortada kalan tek ahlak olan sorgulamak ahlakı, halihazırdaki en iyi ahlaktır. Bataille’ın Alman filozoflardan etkilenmesi yalnızca Hegel’le sınırlı değildir. Hegel’den diyalektiği, Nietzsche’den üst-insan ve üst-ahlak’ı, Kierkegaard’dan olumsuzluk üzerinden manevi yükselişi, Heidegger’den de can sıkıntısı kavramlarını alıp birbirleriyle sentezleyerek eklektik bir fikir inşa etmiş ve öne sürmüştür Bataille. Dünya sıkıcı. Sıkılmak insanların baba mesleği. Günah işlemekte sıkıcı olmayan, hatta başkaldırmanın dayanılmaz hafifliği diyebileceğim bir yan var. İnsan, günah işleyerek Tanrı ve dolayısıyla insan karşısında önem kazanabilir, bir biçimde “ben buradayım” demektir çünkü günah işlemek. Yine de sırf bunlar için günah işlenmemelidir. (Günahı “seküler” anlamda kullanıyorum) İnsanın ben buradayım diyebilmesinin, kendini bulmasının ve gerçekleştirmesinin birçok yöntemi varken bir çare olarak günaha başvurmak aptalcadır. Günümüzde politik doğruculuk gibi post-truth olmaktan beslenen pozisyonlar vasıtasıyla öyle bir noktaya geliyoruz ki, kim doğru kim yanlış, kim haklı kim haksız, iyi olan ne kötü olan ne… hepsi tek celsede silikleşiyor. Örneğin biri cinayet işliyor, sosyal medyada cinayeti işleyen övülüyor, övenler arasında haksızlıkların yok edilmesi gerektiğini savunan feminist bir aktivist de olabiliyor vs. Kabul ediyorum, bazı karşıtlıkları birbirinden ayırt etmek bazen güçleşebiliyor, fakat insan nasıl “günah işlemek iyidir”, “aslında herkes haklıdır” gibi bir yargıya varabiliyor anlayabilmiş değilim. (İkinci yargıya Bataille varmıyor) Hülasa, tam bir akıl tutulması ve bu durumdan Bataille da nasibini almış. (Özkan Eken)

Daha önce incelemiş olduğum kitaplarda da ifade etmiştim. Genellikle yalnız kaldığımızda bu duygulara kapılırız diye. Evet, gerçekten de öyledir. Yalnız kaldığımız ama gerçekten kendimizi dinleyebildiğimiz ender durumlarda günahlarımızı hatırlarız. Bu tıpkı yeni ayrıldığımız sevgilimizin akşam yatağa yattığımızda aklımıza gelip de aşk acısı vermesine benzer: Halbuki gündüz arkadaşlarımızla beraberken hiçbir şey hissetmiyorduk. Olaya biraz farklı bir açıdan yaklaşıyorum; Georges Bataille’n Günah Üzerine Tartışma’sı böyle bir kitap değil. Ben daha çok kitapların bende bıraktığı hisleri yazıyorum. Açığa çıkan duygularımı kağıt üzerine aktarıyorum. Bataille ve tartışma grubu, felsefik açıdan yaklaşıyorlar olaya. Belki de biraz duygusal ama çokça akılcı yaklaşmak gerekiyordur olaya. Günah kavramından önce Tanrı kavramı üzerinde durmak gerekiyor. Eğer gerçekten bir Tanrı varsa tanımı gereği bir varlığı olmalı. Ve her şeyi yoktan var ettiğine göre her şeyin var olmasını istedi. Yani bunu tersine çevirirsek eğer ki Tanrı hiçbir şey yaratmak istemeseydi yaratmazdı. Ama yarattı ve varlıklarını sürdürmesine izin veriyor. O zaman Tanrı’nın ve var ettiklerinin doğası gereği iyi olması gerekiyor. Burada şöyle bir sorun ortaya çıkıyor: O zaman kötülük neden var? Jeffrey Burton Russell’ın Kötülüğün Tarihi serisinde bu konu çok güzel bir şekilde incelenmişti. Hatta sayfada bu serinin yorumunu da bulabilirsiniz. Biz kötülük algısıyla devam edelim. -Kötülük aslında bir günah değil midir zaten- Aquinas, yaptığımız kötülüklerin, genellikle iyiyi yanlış yöntemlerle aramamızın sonucu olduğunu söyler. Gerçekten de böyle mi? Yani zina işlerken gerçek tensel uyumu mu arıyoruz? Ya da faizle işlem yaparken aslında neye ihtiyacımız olmadığını mı kavramaya çalışıyoruz? Ben pek öyle olduğunu sanmıyorum. Zina yapıyoruz çünkü yapmak istiyoruz. Faizle alışveriş kolayımıza geliyor çünkü fazlasını istiyoruz. Çünkü insanız ve ister nefis ister özgür irade deyin, biz sınırsızlığı seviyoruz. Bunlar solipsistik yani ben felsefeci ifadeler değildir. Gözlemlerimi aktarıyorum. Hepimiz dünyada çekilen acıları interaktif kanallardan görüyoruz. İnanılmaz kötülükler. Ya da işlenen en acımasız günahlar. Peki böyle bir ortamda nasıl olur da mutlak iyi bir yaratıcının varlığına inanabiliriz ki? “Epiküros bu konuda çeşitli açıklamalar getiriyor. 1-Eğer Tanrı kötülüğü engellemek istiyor ama gücü yetmiyorsa Tanrı mutlak güçlü değildir. 2-Eğer gücü yetiyor ama engellemiyorsa o zaman Tanrı mutlak iyi değildir. 3-Hem kötülüğü engellemeye gücü yetiyor hem de engellemek istiyorsa nasıl bu kadar çok kötülük var olabilir? 4-Veya ne gücü yetiyor ne de kötülüğü engellemek istemiyorsa neden ona Tanrı diyoruz? Başka bir deyişle Tanrı’nın ve kötülüğün aynı anda var olması mümkün değildir. Fakat biz kötülüğün var olduğunu biliyoruz ve bu yüzden Tanrı yoktur.” Peki durum gerçekten de Epiküros’un dediği gibi mi? Tanrı, gerçekten de tamamen iyi bir dünya yaratamaz mıydı? Bence zaten yarattı. Nasıl mı? Adem ve Havva, yasak meyveyi yemeselerdi, bilmenin bilgisine sahip olabilirler miydi? Elbette hayır. Burada tartıştığımız konu Tanrı var mıdır yok mudur değil? Genel düşünce olarak var olduğuna inanılan bir organizasyon için konuşuyoruz. Bu yüzden dinsel her şeyin varlığını kabul ederek açıklamalara devam etmeliyiz. Görüyoruz ki her şeyden evvel kötülük var oldu. Ancak kötülükle beraber iyiliği öğrendik. İşlediğimiz suçun günah olduğunu gördük. Ve dinler buna sebep olanın Şeytan olduğunu söylüyor. Şeytan’ı bir varlık olarak değil de insan zihninin algıladığı şekliyle ele alırsak… Eğer insanlar yaşadıkları durumları gerçek olarak tanımlıyorsa bu durum sonuçları bakımından da gerçektir. Bilebileceğimiz tek gerçeklik görüngülerin gerçekliğidir. Bu yüzden Şeytan(yani kötülük-günah) da bir görüngü olduğuna göre o zaman Şeytan da gerçektir. Yani burada Şeytan’ı değil de zihnimizdeki algılanış biçimini bilebiliyoruz. Ama bu onun dehşetini hafifletmiyor. Fazla da uzatmak istemiyorum zira yazılara değil fotoğrafın kalitesine önem verilen bir platform burası. O yüzden yavaştan noktalayalım. Bilmenin bilgisine sahip oldukça günah işledik ve kötülüğü yaydık. Ancak her seferinde Tanrı’ya dönmenin bir yolunu bulduk. Bakın burada kötülük yapanın yaptığından pişman olmasından ya da umursamazca kötülüğe devam etmesinden bahsetmiyorum. Birileri kötülük yaymaya devam ettikçe birileri her zaman iyilik yayıyor. İyilik her seferinde insanlığın vazgeçmediği bir argüman oluyor. Bu kadar kötülüğe rağmen insanlar hala umutlu ve hala iyiliğin dünyaya egemen olacağına dair derin bir inanç besliyor. Galiba bu yüzden her filmin sonunda iyilik kazanıyor. Umarım gerçek dünyada da iyiliğin akıncıları kötülüğün kuvvetlerini bozguna uğratır. Herhangi bir dinin değil, insanlığın kazanması dileğiyle… (Anıl Haznedar)

--reklam--

Günah Üzerine Tartışma PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Georges Bataille - Günah Üzerine Tartışma kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Günah Üzerine Tartışma PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Georges Bataille Kimdir?

Bataille 1897'de Billom'da doğdu. 1900'de ailesiyle birlikte Reims'e taşındı. 1917'den itibaren Paris'te "Ecole des Chartes"de okudu ve ardından meslek eğitimini yaparken Bibliothèque Nationale de France'de kütüphaneci olarak çalıştı. 1942'ye kadar burada çalışan Bataille, bu tarihten sonra yakalandığı tüberküloz nedeniyle kütüphanecilik görevini bıraktı. 1949'da yeniden Carpentras'da kütüphaneci olarak göreve başladı. Daha sonra aynı göreve Orléans'ta devam etti.Documents (1928), Acéphale (1937), Critique (1936) gibi etkili dergiler çıkardı. "Collége de sociologie"nin çalışmalarını yönetti. Kimi zaman siyasal kimliğiyle öne çıktı, aydınlarla çeşitli gruplar oluşturdu, etkinliklerde bulundu. Andre Breton veSartre ile sert polemikleri oldu. 1962'de Paris'te öldü. Kitaplarının tüm basımı 1972'de Foucault'nun desteğiyle gerçekleşti.

--reklam--

Georges Bataille Kitapları - Eserleri

  • Gözün Öyküsü
  • Göğün Mavisi
  • Rahip C.
  • İç Deney
  • Edebiyat ve Kötülük
  • Annem
  • İmkansız
  • Günah Üzerine Tartışma
  • Nietzsche Üzerine
  • Ölü Adam
  • Erotizm
  • Madam Edwarda
  • Din Kuramı
  • Eros'un Gözyaşları
  • Cinsellikten Dinselliğe Erotizm
  • Lanetli Pay
  • Bir Kadavra

--reklam--

Georges Bataille Alıntıları - Sözleri

  • Korkunçtu. Az rastlanır bir soğukkanlılık içinde olmasaydım, bir taş duvarın önündeymişçesine dingin bir halde, bu kin dolu makineleri seyrederek nasıl ayakta kalabilirdim? Her gürültülü müzik parçası gecenin bir yarısında savaşı ve ölümü çağırmak için yapılan bir büyüydü. Trampet gürültüleri, sonunda kanlı top ateşlerine dönüşmek umuduyla doruk noktasına varmıştı: Uzakta gördüğüm, savaş düzeninde dizilmiş bir çocuk ordusuydu. Kımıldamıyorlardı, ama kendilerinden geçmişlerdi. Görüyordum onları, çok uzakta değillerdi benden, ölüme gitme arzusuyla büyülenmişlerdi. Bir gün güneşin altında güle oynaya ilerleyecekleri, arkalarında can çekişenler ve ölüler bırakacakları uçsuz bucaksız tarlaları düşlüyor gibiydiler. (Göğün Mavisi)
  • Yaşamdan çok daha acı olan (çünkü yaşamın ölüm kadar kanlı ışıltısı yoktur) bu yükselen cinayet dalgasında önemsiz şeylerden, kocakarıların komik yakarılarından öte bir şeyler görmek olanaksızdı. Alevlerin ve gök gürültülerinin karıştığı, yanmış kükürt kadar solgun, insanın soluğunu kesen büyük bir tutuşmaya yazgılı değil miydi her şey? Ansızın bir kahkaha atma isteği başımı döndürmüştü: Bu felaketin karşısında, bir kara mizah, hiç kimsenin bağırmaktan kendini alamadığı zamanlarda ortaya çıkan kasılmalara eşlik eden türden bir kara mizah duygusu içindeydim. Müzik durdu: Yağmur da dinmişti. Yavaş yavaş gara döndüm. Tren harekete hazır durumdaydı. Bir süre peron boyunca yürüdükten sonra bir kompartımana girdim; tren gecikmeden kalktı. (Göğün Mavisi)
  • Sosyal toplumlarda taklit bulaşıcıdır. (Cinsellikten Dinselliğe Erotizm)
  • Yeter ki bir insan resmi -ya da böyle geçinen mülahazalara tamamen boyun eğmeyecek gibi olsun, yeter ki kendi yaşamını yerleşik otoritenin yıkımına adayan kişinin çekimine kapılmaya yatkın olsun, huzurlu ve çıkarlarına uygun bir dünya imgesinin onun için elverişli bir yanılsamadan başka bir şey olabileceğini sanmak güçtür. (Lanetli Pay)
  • ... İlkel insanların gözünde şiddet her zaman ölümün nedenidir. ... Her zaman bir sorumlu vardır ve her zaman bir öldürme eylemi vardır. Ölümde oluşan güçlerden korunmak ve ondan kaçmak zorundayız. Ölünün maruz kaldığı güçlerin bizde (diğerlerinde) de etkin olmasına rıza göstermemeliyiz. (Erotizm)
  • İnsan olmak, hakikati, adaleti istemekle aynı şey değil midir? (Edebiyat ve Kötülük)
  • “Neden yapıyorsun bunu?” “Görüyorsun,” dedi, “ben tanrı’yım...” (Madam Edwarda)
  • "Geriye kalan sessizliktir." (Nietzsche Üzerine)
  • "Adalet'in şarkı söylemeye hazır o coşkulu sesini boğmak için sayısal üstünlüklerini ve aptallıklarının gücünü kullanan alaycı ve ve iğrenç ahmaklar''ı betimler çoğunluk partisinin milletvekilleri. (Edebiyat ve Kötülük)
  • İnsanlar aynı anda iki duygunun esiridirler: uzaklaştıran korku ve saygınlık uyandıran hayranlık. Yasak ve ihlal bu iki zıt duygunun oluşturduğu tepkilerdir: yasak iticidir ancak hayranlık çekicidir ve ihlale götürür. Yasak ve tabu, kutsala bir anlamda karşı çıkar, ancak kutsal, yarattığı hayranlıkla yasağı çekici kılar; bu bağlamda kutsal güzelleştirilmiş yasaktır. (Cinsellikten Dinselliğe Erotizm)
  • Varoluş korkum sonunda mutlak egemen oldu. Ölmüş egemenliğim sokakta. Anlaşılamaz – Çevresinde bir mezar sessizliği – Korkunç bir şeyin beklentisi içinde büzülüp saklanmış — Ama yine de hüznü hiçbir şeye aldırmıyor. (Annem)
  • ''Beni yazmaya zorlayan şey, sanırım, delirme korkusu.'' (Nietzsche Üzerine)
  • Artık sınırlarım yok: içimdeki boşlukta gıcırdayan şey, ölmekten başka çıkışı olmayan tüketici bir acıdır... (İmkansız)
  • Bataille toplumda iki tane düzensizlik nedeni görmektedir: Ölüm ve cinsellik. (Eros'un Gözyaşları)
  • Olasılıklar içinde kaybolmuştuk. (Rahip C.)
  • Hepimiz, anlaşılması güç bir maceranın sonunda, bir başımıza ölen varlıklarız; ama içimizde, yitirilen devamlılığın özlemi var. (Cinsellikten Dinselliğe Erotizm)
  • ..."İnsan her zaman ruhunu kurtarabilir,"... (Göğün Mavisi)
  • Bataille toplumda iki tane düzensizlik nedeni görmektedir: Ölüm ve cinsellik. (Eros'un Gözyaşları)
  • Gülünç! bana ister panteist, ister tanrıtanımaz, ister tanrıcı deyin!... Ama göğe doğru haykırıyorum: “Hiçbir şey bilmiyorum” Ve komik bir sesle yineliyorum: (bazen göğe bu şekilde haykırıyorum) “hiçbir şey, mutlak olarak hiçbir şey". (İç Deney)
  • Diyonizos sarhoş bir tanrıdır, tanrısal özü çılgınlık olan bir tanrıdır. Ama, çılgınlığın kendisi de tanrısal öze sahiptir. Burada tanrısal, aklın kuralını reddetme anlamına gelmektedir. Dini yasaya, akla bağlama alışkanhğımız vardır. Ama ge­nel olarak dinleri oluşturan şeyi gözönüne alırsak bu ilkeyi red­detmemiz gerekir. Kuşkusuz din vardır, hatta bozguncu bir taban üstündedir; yasaların gözleminin dışına çıkar. En azından yönlendirdiği şey aşırılıktır, bu kurban etmedir, esrimenin tepesi olduğu şenliktir. (Eros'un Gözyaşları)