Kitap Künyesi

Yazar: Doris Lessing

Çevirmen: Püren Özgören

Orijinal Adı: The Memoirs of a Survivor

Yayın Evi: Can Yayınları

İSBN: 9789750734397

Sayfa Sayısı: 240

--reklam--

Hayatta Kalma Güncesi Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Nobel ödüllü yazar Doris Lessing’in bu çarpıcı romanı bir tür kıyamet öyküsü. Çevre kirliliği, hoyratça kullandığımız doğal kaynakların tükenişi, evsizlerin sayısı artarken sokak çetelerinin kural tanımazlığının kural haline gelişi, dilin yozlaşması ve yoksullaşması, iletişimsizlik, insanların büyükşehirlerden kaçmak zorunda kalışları ve kalabalıkların yerini alan ıssızlık... Lessing bütün bu olup bitenlerin görgü tanığı olan, hatta hiç tanımadığı bir çocuk-kadının sorumluluğunu da üstlenen orta yaşlı bir kadının ağzından aktarıyor olayları. Yazarın kıvrak dili; çaresiz durumlarda en olmayacak koşullara nasıl ayak uydurulduğunu, bu koşullara rağmen yaşananları hayata tutunmak için verilen savaşımı, çok etkileyici bir romanda biçimlendiriyor.

Hepimiz için öyle anlar vardı ki, oynamayı kabul ettiğimiz oyun, olayları metanetle karşılamamıza yetmiyordu: Bir gerçekdışılık duygusunun pençesine düşüyorduk; mide bulantısı gibi. Belki de asıl düşman bu duygu, ayağımızın altındaki toprağın dağıldığı duygusuydu... Ya da biz buna inanıyorduk. Belki de, aslında kayda değer ya da en azından geri döndürülemez bir şeyin olmadığına ilişkin gizli, sözsüz bir antlaşma yapmış olmamızın nedeni, bizim için asıl düşmanın gerçeklik olmasıydı; gerçekle yüzleşemez, kendimize olup biteni “anlama” iznini veremezdik. Böyle elbirliğiyle numara yapmamız, kendimizi çıplak, savunmasız hissettiğimiz anlarda tamamen hayalperestlik ve saçmalık gibi görünse de, belki hayran olunası bir yetenek sayılmalıydı?

--reklam--

Hayatta Kalma Güncesi Alıntıları - Sözleri

  • İyi ama kendine hiçbir şey katamayan insan dışarıya ne verebilir ki?
  • "Kendine hiçbir şey katamayan insan dışarıya ne verebilir ki?"
  • ..hepimizin mahremiyetine yapılan baskılar, bizlere içsel tenhalıklara, yalnızlıklara çekilip nasıl yok olacağımızı öğretir; birileriyle beraberken yalnız kalmakta hepimiz ustalaşmışızdır.
  • iç açıcı bir gökyüzü uzanıyordu; bunun bizim değil, bir başka dünyanın göğü olduğunun farkındaydım.
  • Bazen gün içinde, hiç beklenmedik bir anda kalkıp odasına giderdi -ansızın, sanki artık bir şeyi kaldıramazmış gibi.Kapıyı kapatır, karman çorman tümseğin içinde süzülür - bunu biliyordum, orada yatar, toparlanırdı.
  • İnsanın bir suçu ya da bir zalimliği bile bile sürdürmesine neden olan şey de tıpatıp aynı süreç: Durmak ve ne yaptığını görmek öyle büyük bir acı verebilir ki, insan bunu göze alamaz.
  • Mutluluk? Bu, yaşantım boyunca zaman zaman ele aldığım, irdelediğim bir sözcük -ancak biçimini koruduğunu hiç görmedim.Bir anlam o zaman, o zaman; bir amaç?
  • "Şey", kısaca iflah olmaz cahilliğin ya da iflah olmaz farkındalığın karşılığı olan sözcüktür.
  • Hepimizin mahremiyetine yapılan baskılar, bizlere içsel tenhalıklara, yalnızlıklara çekilip nasıl yok olacağımızı öğretir; birileriyle beraberken yalnız kalmakta hepimiz ustalaşmışızdır.
  • Yıkıma dair bunca kanıta karşın, şu an bile, duvarın gerisinde eski beklentilere, umuda, hatta özleme ilişkin bir şeyler hissetmeden dolaşamıyordum. Dört duvar, eski, tuğla duvarlar arasındaki bir bahçedeydim ve tepemde taptaze, iç açıcı bir gökyüzü uzanıyordu; bunun bizim değil, bir başka dünyanın göğü olduğunun farkındaydım.
  • "Tümüyle sahte, gerçeklikle hiçbir ilintisi yok ama hepimiz, ömrümüz boyunca onun boyunduruğundayız -sen iyi bir kızsın; sen kötü bir kızsın. 'Dediklerimi yaptığın sürece iyisin.' O bir tuzak ve hepimiz ona yakalanmış durumdayız."
  • Akla gelebilecek her şeye alışabiliyorduk; bu basmakalıp bir laf, farkındayım, fakat bunun ne denli dehşet verici bir gerçek olduğunu anlayabilmek için bizim yaşadığımız süreçten geçmelisiniz belki de.
  • ...burada bir duraklayıp “şey” sözcüğünü kullanmanın daimi bir bunalıma,toplumsal bir endişeye işaret ettiğini söyleyelim.

--reklam--

Hayatta Kalma Güncesi İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Hayatta Kalma Güncesi, Doris Lessing’in kaleminden çarpıcı bir kıyamet öyküsü. Nobel ödüllü bir yazar Doris Lessing. Ve bu kitap gerek konusu gerek dili ile insanı derinden sarsıyor. Yozlaşmış bir dünya, tüm kaynaklar tükenmiş, her yer yağmalanmış. Ama her zaman olduğu gibi bir sınıf ayrımı söz konusu. Sadece doğal çevre değil insanlar da tahribata uğramış. Mülkiyetlerinin yanında iletişim becerilerini de kaybetmiş bir insanlığın öyküsü. Benim yorumuma gelecek olursak; Onca karmaşının içinde başkasına ait bir kız çocuğunun sorumluluğu ile düzenin çıkmazı arasında sıkışmış bir kadın. Bu yaşlı kadının ağzından, olan biteni gerilerek ve şaşkınlıkla okuyor insan. Anlaşıldığı üzere distopyaların bende yeri ayrı. Bu kitap başarılı bir distopya. Sadece dili çok yalın değil. Kurgusu çok güzel ve ürkütücü. Çok bilindik distopyaları okuduysanız eğer ve bu tarzı seviyorsanız mutlaka listeye eklenmeli. Bu sebeple okuyunuz efendim. (Nazmiye Çetinkaya)

Doris Lesing Hayatta Kalma Güncesi: Her şeyin anlamsızlaştığı ya da en azından bir çok şeyin anlamını yitirdiği karantina günlerinde okunması gereken nadir kitaplardan biridir bana göre Hayatta Kalma Güncesi. Eğer bu günlerde kitabı okursanız ve gözleriniz sokağınızda/caddenizde aranıyorsa şaşırmayın. (Abdullah)

Ağır ilerleyen ama sayfaları çevirmeyi durduramadığım, tabiri caizse bal gibi akan bir kitaptı. Ağırlığının bulabildiğim sebeplerine geçmeden önce söylemem gerek ki, kitap arka kapağına bakınca düşündüğüm gibi bir çevre kirliliği/distopya romanı olmaktan çok uzak. Ne olduğunu bile bilmiyoruz, tek bildiğimiz sonun kaçınılmaz şekilde geldiğinin anlaşılmış, insanlar tarafından sezilmiş olması, ancak dünyanın bu kapanış sürecinin -en azından yaşayanlar için- uzun, çok uzun sürmesi. Kitapta gerçek dünya ve "duvarın ötesindeki" dünya var -gerçek anlamda-. Anlatıcımız evinin duvarından geçip başka odalara, yaşamlara, anı kırıntılarına, geçmişin kalıntılarına, hiç yaşanmamış anlara giriş yapabiliyor. Gördükleri nasıl açıklanır bilmiyorum, geçmiş dünyaya dair bilgilerinin çöplüğü, şimdiki zamandaki hislerinin yansıması, birlikte yaşadığı kız Emily'ye dair tahlillerinin karışımı gibi bir şey. Anlatıcı kendini anlatmıyor, onu hep dış dünyaya dair tahlilleri ve bir de duvardan geçince gördükleri aracılığıyla yaklaşabiliyoruz anlamaya, o yüzden normalde bu tür rüya, bilinçaltı anlatılarını sevmesem de ve kitabı ağırlaştırmış olsa da duvardan geçişlerini okumaya değer ve ilgi çekici buldum. Ama kitabı benim için ağır kılan asıl şey sanırım zihnimin anlatılanları reddetmesiydi. Klasik bir hayatta kalma öyküsünden çok uzak. Dünyaya bir şey olmuş, bir şey denemeyecek bir şey belki de, çünkü aniden değil, bir başlangıcı olduğu da söylenemez. Ama yalnızca geriye dönüp bakınca anlaşılabilen ve "olmuş" denilebilen bir şey. İnsanlar normal yaşamı parça parça terk ediyor ama normal yaşamın bir kısmına da hala tutunabiliyor. Bu tezatı kavramak çok zor. Yeni nesiller için artık eşya sahipliği, kişisel eşya kavramları yok olmakta, dil gerilemekte, yepyeni bir hayatta kalma anlayışı ve kültür oluşmakta. Sıradan vatandaşlar ve göçebe hayata hazır olana kadar toplanıp kaynaşan "kaldırımdakiler" var. Oluşan yeni toplumu en dramatik şekilde gösteren ise küçük çocuklardan oluşan çetelerdi. Bu çocuklar çalarak, saldırarak hayatta kalmayı başarıyor, ama insanlığa dair bildikleri bir şey yok. Bir an birlikte yemek yerken ertesi an yemek siz olabilirsiniz. Dünyanın sona erişi uzun sürünce herhalde, eski dünyayı tanıyan ve evinde hala hayat normalmiş gibi kendini kandırarak yaşayan anlatıcı ile yok olmakta olan dünyaya doğmuş bu çocuklar arasındaki zıtlığı görebiliyoruz. Yazar, çevre kirliliğini, azalan kaynakları anlatmıyor. Kendi tabiriyle, "şey"i anlatıyor. Şey, insanın yetersizliği, iflah olmaz farkındalık, bazen deprem, bazen ölümcül salgın hastalık, bazen iklim değişikliği kılığına giren bir güç. Bir şeylerin sonsuza dek değiştiğinin bilincine varmak. Ama bu sefer ayrıca, dünyanın sona erdiğinin farkına varmak. Eski ve yeni hastalıklar, solunan havanın ciğerlere yapışan türden olduğunu bir gün fark edivermek, yeni hayal dünyalarının kuzeydeki gerçek yemek yetişen çiftlikler olması. Yaşamaya devam etmek ama aslında her şeyin uzatmaları oynadığını bilmek. Bu kitap bunu anlatıyor, ve bu atmosfer bana ağır geldi. İncelemem de bu sebepten ağır oldu sanırım, ama kitabın okunmaya değer olduğunu düşünüyorum ve hatırlayabilmek için de bunları yazmam gerekti. İnceleme de kitap gibi aniden bitsin o zaman. (human person)

--reklam--

Hayatta Kalma Güncesi PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Doris Lessing - Hayatta Kalma Güncesi kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Hayatta Kalma Güncesi PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Doris Lessing Kimdir?

1919’da, babasının İngiliz subayı olarak İran’da görev yaptığı sırada Kirmanşah’ta doğdu. 1949’da İngiltere’ye yerleşti. Yayımlanan ilk kitabı Türkü Söylüyor Otlar, Rodezya’yı anlatıyordu. Başyapıtlarından sayılan ve en çok okunan romanı olan Altın Defter’de, yaşadığı çağla uzlaşmaya çalışan bir kadın yazarı konu aldı. Şiddetin Çocukları adlı yarı özyaşamöyküsel roman dizisi yayımlandı. Hayatta Kalma Güncesi, bir fantezi niteliğindeydi. Lessing, aralarında Evlenmeyen Adamın Hikâyesi’nin de bulunduğu birkaç öykü kitabı yayımladı. Argos’taki Kanopus Arşivleri adlı beş romanlık dizisiyle bilimkurgu türüne yöneldi. İyi Bir Komşunun Günlüğü ve Yaşlılar Yapabilselerdi adlı romanlarında, tanınmamış yazarların sorunlarını gözler önüne sermek için Jane Somers takma adını kullandı. 1985’te, Londra’daki bir grup devrimciyi anlattığı Terörist yayımlandı. Bunu bir dehşet öyküsü olan Beşinci Çocuk izledi. Özyaşamöyküsünün özellikle ilk cildi Derimin Altında büyük övgüyle karşılandı. Son romanı Yarık, 2007’de yayımlandı ve aynı yıl Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandı. 2013’te Londra’da öldü.

--reklam--

Doris Lessing Kitapları - Eserleri

  • Beşinci Çocuk
  • Türkü Söylüyor Otlar
  • Hayatta Kalma Güncesi
  • Altın Defter
  • Kedilere Dair
  • İyi Terörist
  • Son Aydınlık Yaz
  • On Dokuz Numaralı Oda
  • Alfred ile Emily
  • Büyükanneler
  • Gene Aşk
  • Şikeste
  • İçinde Yaşamayı Seçtiğimiz Hapishaneler
  • Cehenneme İniş İçin Açıklama
  • Jack Orkney'nin Günaha Çağrılışı
  • Martha Quest
  • Mara İle Dann
  • Anılar
  • 8. Gezegen
  • Evlilikler
  • Sirius Deneyleri
  • Siyah Madonna
  • Sevme Alışkanlığı
  • Duygusal Ajanlar
  • İyi Bir Evlilik
  • Evlenmeyen Adamın Hikayesi
  • Kıyısız
  • Fırtına
  • Ben In The World
  • Bir Yaşam Öyküsü İçin Notlar
  • Afrika Öyküleri

--reklam--

Doris Lessing Alıntıları - Sözleri

  • Bütün erkekler aynı. (Sevme Alışkanlığı)
  • "Şey", kısaca iflah olmaz cahilliğin ya da iflah olmaz farkındalığın karşılığı olan sözcüktür. (Hayatta Kalma Güncesi)
  • “Bir kişi bir başkasını gerçekten ve bütün benliğiyle seviyorsa, o zaman sona ermesi imkânsız olan ilişkinin bir tarafı gözü yaşlı bir elvedayla sırtını döndüğünde yıkılan şey aşktan fazlasıdır.” (On Dokuz Numaralı Oda)
  • Demek istediğim, eğer insanlar bir şeye alışık değillerse, onu özlemezler. (Sevme Alışkanlığı)
  • Biliyor musun George, sen sadece sevme alışkanlığına tutulmuşsun. (Sevme Alışkanlığı)
  • Aşkla dalga mı geçiyordunuz? (Sevme Alışkanlığı)
  • ... kadın çok zengindi ama dünyada para diye bir şeyin varlığı gibi tatsız bir gerçek için özür dilermişçesine zengindi. (İyi Bir Evlilik)
  • "Gece oldu, içime çekildim ve orda seni buldum..." (Evlilikler)
  • "Çünkü hayallerin bile, hayal kurana doyum verebilmek için biraz olsun umut taşıması gerekir." (Türkü Söylüyor Otlar)
  • Eğer bir insan diğerini gerçekten ve tümüyle sevmişse, çözülmez birlikteliğinden gözyaşlarıyla ayrıldığında çöken, aşktan daha fazla bir şeydir. (Sevme Alışkanlığı)
  • Bence yanıldığın konu, bir şeye dönüşmemeye karar verirsen dönüştüğüm diğer şeyin daha iyi olması gerektiğini düşünmen (Son Aydınlık Yaz)
  • İnsanlar bir şeye alışık değillerse onu özlemezler. (On Dokuz Numaralı Oda)
  • Davranışlarındaki resmiyet ve çekingenlik onu başkalarının kıskancından ve hasedinden korurdu. Dokunulmazlığı var gibiydi. Bu özelliği onun gücüydü; ama aynı zamanda zaaf olarak kabullenemeyeceği güçsüzlüğüydü; insanlarla samimi olmak, kavga etmek, iletişim kurmak düşüncesine yatkın değildi, hatta karşıydı. (Türkü Söylüyor Otlar)
  • ... çünkü ben, ben, ben, ben, ben demek onların delilikleridir. (Cehenneme İniş İçin Açıklama)
  • Asıl yüzümüz başka kılıklara bürünmeye başka insanlara dönüşmeye sürekli hazırlıklı oluşu nedeniyle temelinden o kadar yıpranmıştı ki adeta indirip kullanmaya hazır halde soyunma odasının duvarına asılmış herhangi bir şey gibiydi. (Jack Orkney'nin Günaha Çağrılışı)
  • “Eğer bir insan diğerini gerçekten ve tümüyle sevmişse, çözülmez birlikteli­ğinden gözyaşlarıyla ayrıldığında çöken, aşktan daha fazla bir şeydir” (Sevme Alışkanlığı)
  • Bu ülkede İkinci sınıf olanı kabul etmeyi öğreneceğiz. (Sevme Alışkanlığı)
  • Uyanık yaşamayı hiç öğrenemedim. Uyumak için eğitildim. Ah, ne olur uyuyayım ve hayatımı uyuyarak geçireyim. Ve asıl hafızanın baskısı ben ihtiyaç duymadan uyandırırsa beni, uykumu hançerlerse yapmam gereken işin aciliyeti, o zaman, Tanrı aşkına, Doktor, ne olur,ilaç ver bana ve beni yine düşlere yolla. (Cehenneme İniş İçin Açıklama)
  • Bu şehirde giysiler, perdeler ve süsler için çoğunlukla mavi renk kullanılıyordu; mavi, platonun üzerindeki hemen her daim bulutsuz göğe bir yanıt gibiydi. (Şikeste)
  • Etrafında, otelin dışında, kulaklarının, gerçekten açıldıklarında aniden sağırlaşacağı ve hiçbir şey anlamaz hale geleceği bir dünya vardı: Bilmediği dil onu iyi temizlenmemiş, buğulu, boğucu bir cam gibi çevreliyordu. (Son Aydınlık Yaz)