Kitap Künyesi

Yazar: Tuba Çandar

Yayın Evi: Everest Yayınları

İSBN: 9789752897854

Sayfa Sayısı: 712

--reklam--

Hrant Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Türkiyeliyim... Ermeni'yim... İliklerime kadar da Anadoluluyum. Bir gün dahi olsa, ülkemi terk edip geleceğimi "Batı" denilen o "hazır özgürlükler cenneti"nde kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere, sülük misali yamanmayı düşünmedim. Kendi ülkemi de o türden özgürlükler cennetine dönüştürmek ise temel kaygım oldu.

Şu anda yaşayabildiğim ya da yaşayama-dığım haklara da bedavadan konmadım, bedelini ödedim, hâlâ da ödüyorum...

Kolay bir süreç değil yaşadıklarım... Ve ailece yaşadıklarımız. Ciddi ciddi, ülkeyi terk

edip uzaklaşmayı düşündüğüm anlar dahi oldu.Özellikle de tehditler yakınlarıma bulaştığında... O noktada hep çaresiz kaldım.

"Ölüm-kalım" dedikleri bu olsa gerek... Bütün bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım.

Evet, kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet, biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce...

Hrant Dink

Hrant Dink Malatya'da 15 Eylül 1954'te doğdu. Türkiyeli bir Ermeni aydını olarak toplumuna baktı, ona dokundu, gördü ve bildi. Mücadelesini sürdürdüğü gazetesi Agos'un önündeki kaldırımda 19 Ocak 2007'de vuruldu. Bu kitap onun benzersiz hayatının hikâyesidir.

--reklam--

Hrant Alıntıları - Sözleri

  • İnsan bedenimizde kanser neyse toplumsal bedenimizde de milliyetçilik o. Biri insanı, diğeri koca bir milleti kemirip bitirebiliyor.
  • Tabii ki Atalarımın başına gelenleri biliyorum. Buna kimileri "Katliam", kimileri "Soykırım", kimileri "Tehcir", kimileri de "Trajedi" diyor. Atalarım Anadolu diliyle "Kıyım"derdi... Ben ise 'Yıkım' diyorum. Ve biliyorum ki eğer bu yıkımlar olmasaydı, bugün benim ülkem çok daha yaşanılır, çok daha imrenilir olurdu. Yıkıma sebep olanlara da, maşa olanlara da lanetim bundandır. Lakin lanetim geçmişedir. Elbette tarihte olan biten her şeyi öğrenmek istiyorum ama o nefret, ne menem bir rezillikse o... Onu tarihteki karanlık inine bırakıyor, "Olduğu yerde kalsın, onu tanimak istemiyorum", diyorum.
  • HRANT Türkiyeliyim... Ermeniyim... İliklerime kadar da Anadolu' luyum. Bir gün dahi olsa, ülkemi terk edip geleceğimi "Batı" denilen o "hazır özgürlükler cenneti"nde kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere, sülük misali yamanmayı düşünmedim. Kendi ülkemi de o türden özgürlükler cennetine dönüştürmek ise temel kaygım oldu. Ülkem Sivas için ağlarken ağladım. Halkım çeteleriyle boğuşurken boğuştum. Kendi kaderimi ülkemin özgürlüğünü yaratma süreciyle eşledim. Şu anda yaşayabildiğim ya da yaşayamadığım haklara da bedavadan konmadim, bedelini ödedim, hâlâ da ödüyorum.
  • Biz Anadolu topraklarında üç bin, dört bin yıldır yaşayan bir halktik ve bir gün artık bu topraklardan yok olduk. Bu topraklarla ilişkimiz kesildi. Bir halkın kültürü, uygarlığı yaşadığı alanla birebir ilişkilidir ve köküyle ilişkisi kesildiği zaman o halk, halk olmaktan çıkar.
  • Arkadaşımın adı Hrant'tı. Bana onu anlat ,deseler; has adamdı, derim.Asil ruhtu,sıkı dosttu.Cesur yurekti,deli fisekti.Koruyandı,kollayandı.Candı...Tarifi coktu onun,kimselere benzemezdi derim. Canına kıydılar arkadaşımın.Gazetesinin önünde vurdular onu.Arkadan vurdular hem de,üç kurşunla... O gün ben de vuruldum.Yasarken değdiği, koca kollarıyla sarıp sarmaladığı, dokunup sifalandirdigi herkes vuruldu.Hepimiz vurulduk.Ama Hrant öldü ; biz kaldık. Ve gördük. Kaldırımda yüzükoyun yatan Hrant'ı gördük. Üzerine örtmeye çalıştıkları beyaz kağıdı da,altı delik ayakkabılarını da...Hepsini gördük... Ve bildik...Hrant kaldırımda gozlerimizin önüne serdiği cansız bedeniyle atalarının geçmişini bugüne taşıyan bir köprü oldu ve yaşarken anlatamadiklarini da anlatmayı sürdürdü bize.Her zamanki gibi beden diliyle.... Hrant'in kaldırımdan kaldırıldığını görmedik ama gelen ambulansın çığlığı bizimkine karışırken, yattığı yerdeki kan izlerini de gördük. Bununla da bitmedi...İlerleyen yıllarda ondan adaletin esirgendiginide görecek, kanının yerde kaldığını da bilecektik. Bu "bilgi"yle perdesi açılan gönül gözümüzle o kaldırıma bakacak ,Hrant'ın hâlâ orada yattığını görecektik
  • Turkiyelim...Ermeniyim...Iliklerime kadar da Anadoluluyum. Bir gün dahi olsa,ulkemi terk edip geleceğimi "Batı" denilen o "hazır özgürlükler cenneti"nde kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere,sülük misali yamanmayı düşünmedim. Kendi ulkemi de o türden özgürlükler cennetine dönüştürmek ise temel kaygım oldu. Ülkem Sivas icin ağlarken ağladım. Halkım çeteleriyle boğuşurken boğustum.Kendi kaderimi ulkemin özgürlüğünü yaratma süreciyle eşledim. Su anda yasayabildigim ya da yaşayamadigim haklara da bedavadan konmadım, bedelini ödedim, hâlâ da ödüyorum.
  • Ne demişti Ermeni ozan Tumanyan :"Abrek yereğek,payts mez bes çabrek" (Yaşayın cocuklar ama bizim gibi yaşamayın ") HRANT
  • Benim için asıl dayanilmaz olan ,kendi kendime yaşadığım psikolojik işkence. Bazen belgesellerde seyrediyorum. Aslanlar bir sürüye saldırıyorlar ama sürüde bir tanesini tespit etmişler. Bütün saldırı o bir taneyi sürüden ayırmak ve yalnizlastirmak ve sonra onun uzerine çullanmak üzerine planlanmış.Bu kararla beni yalnızlastirip hedef haline getirdiklerini düşünüyorum... Bu işkencenin bir yanı merak,bir yanı tedirginlik. Bir yanı dikkat,bir yanı ürkeklik. Tıpkı bir güvercin gibiyim.
  • Türkiye'de tektipleştirme yöntemi ile farklı zenginlikler yok sayılıp tek bir kimlikte eritilmeye, toplum aynılaştırılmaya çalışıldı. Bu topraklarda yaşanan gerginliklerin bu noktaya gelişinin temel nedeni budur.
  • Ben yalnız. Yürüyorum kırgın adımlarla şimdi. Mısralar, nağmeler dökülüyor dudaklarımdan kendiliğinden. "Firkatin aldı bütün neşe vü tabım bu gece",diyor Bimen Şen yalpalayan adımlarımın es temposuyla. "Ben ki safa neşe bu ömrün neresinde,"diyor Levon Hancıyan burun direklerimin si bemol sızıntısında. "Gamzedeyim deva bulmam,"diyor Tatyos Efendi göğüs kafesimi zorlayan ut sesiyle. Ve "Kimseye etmem şikayet ağlarım ben halime",diyor Kemani Serkis Suncuyan Efendi gözyaşlarımin şırıltısında. Şimdi ne yapmamız lazım. Bizi dıslayanlara uzun uzun Ermenilerin müzikte, tiyatroda,mimaride ve her türlü sanatta bu ülkeye yaptıkları hizmetleri sil baştan anlatmamız mi gerekiyor yoksa? Anlatacağız tabii,hem de hic bıkmadan, hiç usanmadan. Ama gelin şu lirik yalnızlığımızı paylaşalım başta. HRANT.
  • ..."güvercin tedirginliği içindeyim, ama biliyorum ki bu ülkede güvercinlere dokunmazlar,"
  • Eskiler anlatırdı yine... “Hadi artık buralardan gideceksiniz,” dediklerinde, götürebilecekleri yükü bohçalarken, belki küp küp altınları gömmüşler toprağın altına ama sırtlamışlar kitaplarını Allah ne verdiyse. Ve götürmüşler götürebildikleri yere kadar. “Oğlum,” derdi büyüklerimiz, “Dedelerimiz altını bıraktılar ama kitabı alıp götürdüler.”
  • “Khent” lakabını bilmiyordum o zamanlar. Ama bunu duymak şaşırtmadı beni. Dünya yalan dolan, riya ve duygu istismarı üzerinde dönerken doğruyu söyleyebilmek, doğru yerde durabilmek, dün de bugün de delinin işi...
  • Sakın unuttum sanma güzelim. Geleceğim elbet gecikmeme neden aslında bu fazla yakınlığın Soranlara böyle bellet Şimdi dinlesin, bu iş bitti diyenler hem de bugün, eylülün bir gününde baksınlar şu dünyaya şöyle bir etraflarına Mevsim döküntüde ama ya şu güneş, şu gün pırıl pırıl sımsıcak Bak sevdiğim, şimdi bir kenara yaz Nasıl unutmuşsa bu günü götürürken günleri kucak kucak o uğursuz yaz Bizim sevdamız, gecikmemiz, umudumuz da öylesi işte Yazamadıysan eğer, yüreğine kaz.
  • Rakel ... Çutakımla benim de bir âdetimiz oldu orada. O evde başladı ve son güne kadar da sürdü. Yattığımız odada hep bir ışık açık kalırdı bizim. Göz göze bakarak uykuya dalmak, gözümüzü açtığımızda da ilk birbirimizi görmek için...

--reklam--

Hrant İncelemesi - Şahsi Yorumlar

"Muhtemelen 2007 benim açımdan daha da zor bir yıl olacak. Yargılanmalar sürecek, yeniler başlayacak. Kimbilir daha ne gibi haksızlıklarla karşı karşıya kalacağım? Ama tüm bunlar olurken şu gerçeği de tek güvencem sayacağım. Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce." Askerdeydim ben. Hem de talihin bana yaptığı kötü bir şakayla Trabzon'da. Her zamanki akşamlardan birinde, her zamanki yerimizde, her zaman yaptığımız şeyleri yaparken bir arkadaşımız geldi yanımıza, evle konuşmuş, "Şişli'de Ermeni bir gazeteciyi vurmuşlar, ortalık karışmış." dedi. Lütfen Hrant olmasın, diye düşündüğümü hatırlıyorum; sanki Hrant olmayan başka bir Ermeni gazetecinin sokak ortasında öldürülmesi daha az kötüymüş gibi. Sırf duyulması istenmeyenleri söyledi, tabu kabul edilenleri sorguladı, görüşlerini açıkladı diye günbegün nasıl hedef gösterildiğini, nasıl yalnızlaştırılmaya çalışıldığını, davalarla, soruşturmalarla yıldırılmaya çalışıldığını hepimiz izlemiştik ve geçmiş tecrübelerimizden dolayı tedirgin olmakta, korkmakta haklıydık. Şahit olduğumuz, yerli bir Kırmızı Pazartesi hikayesiydi adeta. Haber almaya çalıştım, teyit edebilmek için. Doğruydu, korktuğum başım(ız)a gelmişti. Sonrasını herkes az çok biliyor. Yüz binlerce insan yüz yıllık güvercin tedirginliğini fırlatıp hep birlikte uğurladı kardeşini, arkadaşını. Türkiye tarihinde ilk defa insanlar bu denli kitlesel bir şekilde etnik kökeni, görüşü, inancı yüzünden "Arkadaşıma dokunma" diyordu hep bir ağızdan. Kişisel tarihimde orada olamadığım için en çok hayıflandığım günlerden biridir. (Benzer bir duyguyu bir kez daha yaşayacaktım yaklaşık 6.5 sene sonra.) Alışageldiğimiz biyografilerden farklı bir türde yazılmış kitap. Bir yanıyla röpotaj kitabı olarak da değerlendirilebilir. Dink ailesinin yakın dostlarından Tuba Çandar onu sevenlerle, arkadaşlarıyla, akrabalarıyla konuşarak kronolojik bir sırayla anlatıyor Hrant'ın hikayesini. Yetimhane günlerinden üniversite yıllarına, gençliğinde sol siyasete ilgi duyup 'Ermeni kimliğinin örgüte zarar vermemesi için ismini Fırat olarak değiştirmesine, eşiyle tanışmasından çocuklarıyla ilişkisine, Agos'un kuruluşundan Ermeni cemaati için yaptığı çalışmalara ve nihayet artan medya ilgisiyle birlikte hedef gösterildiği, tehditler almaya başladığı, yargılandığı günleri yakınlarının ağzından okuyoruz. Hacimli olmasına rağmen (736 sayfa) bir çırpıda okunan, çoğu yerinde duygulandıran bir kitap. Aklımızdan çıkmayansa hep aynı cümle: "Katillere inat kardeşimsin Hrant" (Serkan Öztürk)

Hrant... Güvercinin hikayesini güvercin ürkekliği ile okumaya başladım ve yine aynı ruh haliyle okumayı bitirdim. Anadolu'ya, doğduğu topraklara, bu kadar sevgiyle bağlı olan bir insanın, bu sevdiği topraklardan böylesine acımasızca koparılmış olması kahredici. Koparılmasına kadar geçen sürede ise toplumumuzun Marquez'in Kırmızı Pazartesi romanındakiler gibi bu cinayetin işleneceğini bildiği halde engellemek için hiçbir şey yapmamış olması da ayrı bir utanç sebebi. Her ne kadar Hrant ile kurulan cümleler "keşke"ler ile dolu olsa da sonuçta olan oldu, ölen öldü... Bundan sonra yapılabilecek tek şey Hrant'ın ölümüyle Türk - Ermeni ilişkilerindeki barış köprüsünün kırılan basamağını onarmak ve yaşam devam ettiği sürece hep sağlam kalmasını sağlamak. Ve unutulmasın ki güvercinler şehirlerin en içlerinde dahi yaşarlar. Evet, biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce! (Irmak Türkü Kabay)

Türkiyeli Anadolulu bir Ermeni aydınıydı Hrant Dink ve biz onu ne kadar tanıyabildik..Bu Biyografiyi okuyana kadar eksik kalmış ona dair her şey. 19 Ocak 2007'de bütün Turkiye'nin gozleri önünde düşünceleri yüzünden öldürülmüştü ! "Ya sev ya terk et "diyerek onu ülkesinden kovmaya çalışmışlar "guvercin tedirginliği içindeyim, ama biliyorum ki bu ülkede güvercinlere dokunmazlar," diye yazdiginin murekkebi bile kurumadan kahpece onu arkadan vurmuşlardı... Bu utancı ve acıyı o zamanlar hep birlikte yaşadık ve gelmeyen adalette Hrant halen o kaldırımda yatıyor! Anadolu'dan Istanbul'a gelişi ve yetimhanede baslayan bir hayat kardeşlerini sahiplenisi ve yine cocuk yaşlarda yetimhanede baslayan ilk ve tek büyük Aşkı Rakel... Annesini intihar sonucu trajik kaybedisi... Ve daha bir cok şey bilmedigimiz... Dostlarinin sevdiklerinin ailesinin ona dair burda anıları ve yaşadığı ozellikle son dönemde aldığı tehditler ve yalnizlasmasi ...Her seye ragmen Memleketini terketmeyen guzel yurekli Bir insan... Yasarken sevdigi insanlara dokunmayi bilmiş, herkeste derin izler bırakmış...Keşke böyle son bulmasaydı hayatı, malesef güvercinlere de kıyıyorlar bu Ülkede Sevgili Hrant... Devr-i Daim olsun ... (Kibrit Çöpü)

--reklam--

Hrant PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Tuba Çandar - Hrant kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Hrant PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Tuba Çandar Kimdir?

1948'de İstanbul'da doğdu. Ortaöğrenimini Avusturya

Lisesi'nden sonra ABD'de tamamladı. Ankara

Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirdi.

"Cumhuriyet" gazetesi bünyesinde yayımlanan "Bizim

Almanca" dergisinin yayın yönetmenliğini yaptı.

"Gergedan" dergisinde yazı işleri müdürlüğü görevinde

bulundu. "Yeni Yüzyıl" gazetesinde kültür-sanat ve

gezi yazıları, "Gazete Pazar"da "Portreler" köşesini hazırladı.

--reklam--

Tuba Çandar Kitapları - Eserleri

  • Hrant
  • Murat Belge / Bir Hayat..
  • Hitit Güneşi

--reklam--

Tuba Çandar Alıntıları - Sözleri

  • “Khent” lakabını bilmiyordum o zamanlar. Ama bunu duymak şaşırtmadı beni. Dünya yalan dolan, riya ve duygu istismarı üzerinde dönerken doğruyu söyleyebilmek, doğru yerde durabilmek, dün de bugün de delinin işi... (Hrant)
  • İnsan bedenimizde kanser neyse toplumsal bedenimizde de milliyetçilik o. Biri insanı, diğeri koca bir milleti kemirip bitirebiliyor. (Hrant)
  • Türkiye'de tektipleştirme yöntemi ile farklı zenginlikler yok sayılıp tek bir kimlikte eritilmeye, toplum aynılaştırılmaya çalışıldı. Bu topraklarda yaşanan gerginliklerin bu noktaya gelişinin temel nedeni budur. (Hrant)
  • Tabii ki Atalarımın başına gelenleri biliyorum. Buna kimileri "Katliam", kimileri "Soykırım", kimileri "Tehcir", kimileri de "Trajedi" diyor. Atalarım Anadolu diliyle "Kıyım"derdi... Ben ise 'Yıkım' diyorum. Ve biliyorum ki eğer bu yıkımlar olmasaydı, bugün benim ülkem çok daha yaşanılır, çok daha imrenilir olurdu. Yıkıma sebep olanlara da, maşa olanlara da lanetim bundandır. Lakin lanetim geçmişedir. Elbette tarihte olan biten her şeyi öğrenmek istiyorum ama o nefret, ne menem bir rezillikse o... Onu tarihteki karanlık inine bırakıyor, "Olduğu yerde kalsın, onu tanimak istemiyorum", diyorum. (Hrant)
  • Arkadaşımın adı Hrant'tı. Bana onu anlat ,deseler; has adamdı, derim.Asil ruhtu,sıkı dosttu.Cesur yurekti,deli fisekti.Koruyandı,kollayandı.Candı...Tarifi coktu onun,kimselere benzemezdi derim. Canına kıydılar arkadaşımın.Gazetesinin önünde vurdular onu.Arkadan vurdular hem de,üç kurşunla... O gün ben de vuruldum.Yasarken değdiği, koca kollarıyla sarıp sarmaladığı, dokunup sifalandirdigi herkes vuruldu.Hepimiz vurulduk.Ama Hrant öldü ; biz kaldık. Ve gördük. Kaldırımda yüzükoyun yatan Hrant'ı gördük. Üzerine örtmeye çalıştıkları beyaz kağıdı da,altı delik ayakkabılarını da...Hepsini gördük... Ve bildik...Hrant kaldırımda gozlerimizin önüne serdiği cansız bedeniyle atalarının geçmişini bugüne taşıyan bir köprü oldu ve yaşarken anlatamadiklarini da anlatmayı sürdürdü bize.Her zamanki gibi beden diliyle.... Hrant'in kaldırımdan kaldırıldığını görmedik ama gelen ambulansın çığlığı bizimkine karışırken, yattığı yerdeki kan izlerini de gördük. Bununla da bitmedi...İlerleyen yıllarda ondan adaletin esirgendiginide görecek, kanının yerde kaldığını da bilecektik. Bu "bilgi"yle perdesi açılan gönül gözümüzle o kaldırıma bakacak ,Hrant'ın hâlâ orada yattığını görecektik (Hrant)
  • HRANT Türkiyeliyim... Ermeniyim... İliklerime kadar da Anadolu' luyum. Bir gün dahi olsa, ülkemi terk edip geleceğimi "Batı" denilen o "hazır özgürlükler cenneti"nde kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere, sülük misali yamanmayı düşünmedim. Kendi ülkemi de o türden özgürlükler cennetine dönüştürmek ise temel kaygım oldu. Ülkem Sivas için ağlarken ağladım. Halkım çeteleriyle boğuşurken boğuştum. Kendi kaderimi ülkemin özgürlüğünü yaratma süreciyle eşledim. Şu anda yaşayabildiğim ya da yaşayamadığım haklara da bedavadan konmadim, bedelini ödedim, hâlâ da ödüyorum. (Hrant)
  • Biz Anadolu topraklarında üç bin, dört bin yıldır yaşayan bir halktik ve bir gün artık bu topraklardan yok olduk. Bu topraklarla ilişkimiz kesildi. Bir halkın kültürü, uygarlığı yaşadığı alanla birebir ilişkilidir ve köküyle ilişkisi kesildiği zaman o halk, halk olmaktan çıkar. (Hrant)
  • Benim için asıl dayanilmaz olan ,kendi kendime yaşadığım psikolojik işkence. Bazen belgesellerde seyrediyorum. Aslanlar bir sürüye saldırıyorlar ama sürüde bir tanesini tespit etmişler. Bütün saldırı o bir taneyi sürüden ayırmak ve yalnizlastirmak ve sonra onun uzerine çullanmak üzerine planlanmış.Bu kararla beni yalnızlastirip hedef haline getirdiklerini düşünüyorum... Bu işkencenin bir yanı merak,bir yanı tedirginlik. Bir yanı dikkat,bir yanı ürkeklik. Tıpkı bir güvercin gibiyim. (Hrant)
  • Ben yalnız. Yürüyorum kırgın adımlarla şimdi. Mısralar, nağmeler dökülüyor dudaklarımdan kendiliğinden. "Firkatin aldı bütün neşe vü tabım bu gece",diyor Bimen Şen yalpalayan adımlarımın es temposuyla. "Ben ki safa neşe bu ömrün neresinde,"diyor Levon Hancıyan burun direklerimin si bemol sızıntısında. "Gamzedeyim deva bulmam,"diyor Tatyos Efendi göğüs kafesimi zorlayan ut sesiyle. Ve "Kimseye etmem şikayet ağlarım ben halime",diyor Kemani Serkis Suncuyan Efendi gözyaşlarımin şırıltısında. Şimdi ne yapmamız lazım. Bizi dıslayanlara uzun uzun Ermenilerin müzikte, tiyatroda,mimaride ve her türlü sanatta bu ülkeye yaptıkları hizmetleri sil baştan anlatmamız mi gerekiyor yoksa? Anlatacağız tabii,hem de hic bıkmadan, hiç usanmadan. Ama gelin şu lirik yalnızlığımızı paylaşalım başta. HRANT. (Hrant)
  • Ne demişti Ermeni ozan Tumanyan :"Abrek yereğek,payts mez bes çabrek" (Yaşayın cocuklar ama bizim gibi yaşamayın ") HRANT (Hrant)
  • Eskiler anlatırdı yine... “Hadi artık buralardan gideceksiniz,” dediklerinde, götürebilecekleri yükü bohçalarken, belki küp küp altınları gömmüşler toprağın altına ama sırtlamışlar kitaplarını Allah ne verdiyse. Ve götürmüşler götürebildikleri yere kadar. “Oğlum,” derdi büyüklerimiz, “Dedelerimiz altını bıraktılar ama kitabı alıp götürdüler.” (Hrant)
  • Sakın unuttum sanma güzelim. Geleceğim elbet gecikmeme neden aslında bu fazla yakınlığın Soranlara böyle bellet Şimdi dinlesin, bu iş bitti diyenler hem de bugün, eylülün bir gününde baksınlar şu dünyaya şöyle bir etraflarına Mevsim döküntüde ama ya şu güneş, şu gün pırıl pırıl sımsıcak Bak sevdiğim, şimdi bir kenara yaz Nasıl unutmuşsa bu günü götürürken günleri kucak kucak o uğursuz yaz Bizim sevdamız, gecikmemiz, umudumuz da öylesi işte Yazamadıysan eğer, yüreğine kaz. (Hrant)
  • Turkiyelim...Ermeniyim...Iliklerime kadar da Anadoluluyum. Bir gün dahi olsa,ulkemi terk edip geleceğimi "Batı" denilen o "hazır özgürlükler cenneti"nde kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere,sülük misali yamanmayı düşünmedim. Kendi ulkemi de o türden özgürlükler cennetine dönüştürmek ise temel kaygım oldu. Ülkem Sivas icin ağlarken ağladım. Halkım çeteleriyle boğuşurken boğustum.Kendi kaderimi ulkemin özgürlüğünü yaratma süreciyle eşledim. Su anda yasayabildigim ya da yaşayamadigim haklara da bedavadan konmadım, bedelini ödedim, hâlâ da ödüyorum. (Hrant)
  • ..."güvercin tedirginliği içindeyim, ama biliyorum ki bu ülkede güvercinlere dokunmazlar," (Hrant)
  • Rakel ... Çutakımla benim de bir âdetimiz oldu orada. O evde başladı ve son güne kadar da sürdü. Yattığımız odada hep bir ışık açık kalırdı bizim. Göz göze bakarak uykuya dalmak, gözümüzü açtığımızda da ilk birbirimizi görmek için... (Hrant)