Kitap Künyesi

Yazar: Mario Levi

Yayın Evi: Doğan Kitap

İSBN: 9786051114064

Sayfa Sayısı: 163

--reklam--

Madam Floridis Dönmeyebilir Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Bu kitabın adını, beklemediğim bir zamanda, bir yolculuğu çıkarken buldum. Bir kış gecesiydi. Beni İstanbul' dan Ankara'ya götürecek otobüsteydim. Hareket saatini bekliyordum. O otobüse o anda, ellerinde, çok şık giyinmiş bir adam bindi, arkamdaki koltuğa oturdu. Muavin çocuk, herkesin yerini alıp almadığını öğrenmek için geldi sonra. Adam, kısa bir süre tepkisiz kaldıktan sonra, çocuğa, üzgün bir sesle, ''O arkadaş gelmeyebilir... Biz gidelim...'' dedi.

Büyünün başladığı andı o an. O adamın hikayesini o gün bugündür bulamadım. O adamın kimi, ne için beklediğini de öğrenemedim elbet, o otobüse hangi duygularla bindiğini de ... Ama bu sözler, bana bir yerlerde, birbirlerinin dönüşünü beklediğimiz hep hatırlattı.

Bu kitabı biraz da o insanlar için yazdım.

(Arka Kapak)

--reklam--

Madam Floridis Dönmeyebilir Alıntıları - Sözleri

  • "Zaten istesek de istemesek de hep bir yerlere geç kalmıyor muyuz biz?"
  • "Beni bu dört duvarla umutlarım arasına sıkıştırmamalıydınız"
  • ...olası yenilgileri görmemezlikten gelmeyi başarabiliyorum...
  • Ne var ki bir yerden sonra,bu umudun ardında da koskoca bir kandırmacadan,kendi kendini aldatmadan başka bir şey olmadığını anlayabiliyorsun.
  • varmak, ulaşmak istediğim yere yüklediğim anlam bugün de değişmedi.
  • İçimde, çok eski bir insana uğramaktan kaynaklanan bir ses, bir kırık dökük çağrışımlar fırtınası esiyor şimdi.
  • Ama ne yapılır ki, kayda değer, bir yaşantıdan kendine göre kalıcı ve yönlendirici olabilecek gerçekleri, her zaman olduğu gibi aradan ancak uzun yıllar geçtikten ve kimi duyguları, iyi ya da kötü, değişik boyutlarıyla yaşadıktan, üstüne üstlük yitirdikten, peşinden koşulmaya artık değer bulamadıktan sonra çok daha iyi değerlendirebiliyor, bir yerlere konumlandırabiliyor insan.
  • Oysa kimi umutları, küçük bir "bugün" adına askıya almanın ne denli büyük bir çıkmaz olduğunu sanırım siz de bilirsiniz.
  • Bir zorunlu suskunluğun ya da daha doğru bir söyleyişle gerçekleştirilemeyen bir rüyanın hikâyesi de diyebilirdiniz buna, bekleyişlerden, kendini ve yankısını aramalardan örülü yılların sessiz, pişmanlıkları bol anlatımı da.
  • yalnızca düşünmeye,hissetmeye daha da önemlisi yaşamaya çalışacağım.
  • Kendi küçük tarihimde kelimelerden ve ket vurmalardan örülmüş bir duvarı bir şekilde aşmaya çalışıyorum anlayacağınız.
  • Harcanan zamanın, kurulan hayallerin, kaçırılan sözcüklerin, başvurulan yalanlarla ulaşılamayan, ama her şeye karşın tüketilemeyen özlemlerin miktarı konusundaysa kesin rakamlar vermek ne yazık ki hiçbir zaman mümkün olamayacak.
  • Bir küçük hayalden ve elime geçen hemen hemen her fırsatta belirtmeye çalıştığım gibi, küçük bir ayrıntının şiirinden başka hiçbir şey bırakılmamıştır ne de olsa bizlere.
  • Yaşamadıktan sonra yaşamamak değil, yaşadıktan sonra yaşayamamak zor olmalıydı...
  • Aldanmalara güvenmek beni hâlâ, çok tuhaf bir biçimde mutlu ediyor.

--reklam--

Madam Floridis Dönmeyebilir İncelemesi - Şahsi Yorumlar

*Mario Levi’nin “Madam Floridis Dönmeyebilir” adlı öykü kitabını okudum. 2000 Yunus Nadi Roman Ödülünü kazanmış “İstanbul Bir Masaldı” ile hayran kalıp, Haldun Taner Öykü Ödülü’nü kazanan “Bir Şehre Gidememek” ile hayranlığımı katladığım yazarın okuduğum üçüncü kitabı. “Size Pandispanya Yaptım” ise okunacak kitaplar arasında sıra bekliyor. *Kitabımız ‘Yedinci Baskıya Girerken’ ( ben tanıtımda 3. Baskı dedim ama DK da kitap daha önce farklı yayın evlerinde basılmış o yüzden benim okuduğum DK da ki 3. Baskısı), ‘Altıncı Baskı İçin Birkaç Söz’, ‘Üçüncü Baskı İçin Birkaç Söz’, ‘Birinci Önsöz’, ‘ İkinci Önsöz’, ‘ Üçüncü Önsöz Ya Da’, ‘Dördüncü Önsöz Ya Da Beklenmeyen Bir Tanığın Anlattıkları’ adlı yazılarla başlıyor ve Madam Floridis’in hikâyesi ile devam ediyor; ‘Editör’ün Ek Açıklaması’ ve ‘Ek’ bölümünde Mario Levi biyografisi ve yayınlanmış diğer kitaplarının kısa tanıtımlarıyla bir nefeste bitiyor. Kapak resmi Yeldeğirmen’inden Kadıköy’e inen sokaklardan birinde Madam Floridis, benim için etkileyici hemen tanıdım, bilmeyenler ve merak edenler ise neresi olduğunu kitabı okuyunca öğreniyor. *Hikâyeyi okurken Mösyö Moiz’in son dakika golünü ( yazarda aynı deyimi kullanmış o yüzden bende kullandım) atması bana “Kürk Mantolu Madonna”nın Raif Efendisini çağrıştırdı. *Hikâye Yeldeğirmeni / İzzettin sokak sakinleri arasında geçiyor. Bu kitabın benim için özel olmasının sebebi; her ne kadar Hasırcıbaşı sokak doğumlu olsam da 1 yaşından önce Karakolhane Caddesindeki eve taşındık ve o sokaklarda büyüdüm, oradan taşındıktan sonra da annemin halası o evde oturduğu için (taşındığımız bina aile apartmanı idi) hala ölene kadar (1985) o cadde ve Yeldeğirmen’i ile ilişkimiz kesilmedi. Zaten bir Kadıköylü olarak orada yaşamasanız bile hep ‘Kadıköylü’ kalırsınız. *Kitapta adı geçen; kitaplar, sanat eserleri, şehirler, anıtlar, müzikler, müzisyenler araştırılmalı, öğrenilmeli, dinlenmeli. Mümkün olursa seyretmeli, okumalı, dinlemeli, gezip, görmeli. Burada adı geçen Edith Piaf ve Enrico Macias daha önce dinlediğim müzisyenlerdi. O yüzden Maya Casablanca ve Claudio Villa’yı dinledim. Kitabı okurken; adı çok geçen, dinlenen, sevdiğim “Ay Işığı Sonatı”nı da büyük bir keyifle bir kere daha dinledim, size de tavsiye ederim. *Levi ile yaş farkımızın az olmasından dolayı anlattıklarının çoğunu bilmem, unuttuklarımı ise hatırlatması çok hoştu. Bir bölümde yazın Kadıköy merkezin boşaldığını, Fenerbahçe, Caddebostan, Suadiye gibi plaj semtlerinin kalabalıklaştığını; yazlık olarak Adalara gidildiğini anlatmış. Tüm bunlar benimde anılarımı canlandırdı. Söylediği plajların hepsinden denize girdim ama ev Kalamış’ta olduğu ve sporcu olarak Galatasaray ve İstanbul Yelken kulüplerine gittiğim için antrenman sonrası daha çok Fenerbahçe’den denize giriyordum. *Kadıköylü hemşerim sayesinde çok nostalji yaptım, bir tanesi en sevdiğim ve özlediğim, kokusunun burnumda tüttüğü bir tane daha: Topatan Kavunu… Senelerdir arıyorum, soruyorum, kimse beni anlamıyor( manav ve sebzeciler kadar konu komşu da), neden bahsettiğimi bilmiyor. Oysa ne kadar lezzetli ve mis kokulu bir kavundu. Ne hale geldik, bir kavunu dahi arar olduk… Maalesef maddi, manevi kaybettiğimiz birçok şey gibi kendi tohumumuz olan topatanı da kaybettik. *Bir bölümde: “Bizim sokakta hiç kimse delirmedi, hiçbir insan, şekli, biçimi ve hayali ne olursa olsun tecavüze uğramadı, hiçbir köpek bir insanı ısırmadı, hiçbir kedi ya da kuş açlığa terk edilmedi, hiçbir kitapçı açılmadı, hiç kimse kelebek, yılan, parfüm, hayal, tütün, harita ya da dolma kalem koleksiyonu yapmadı, hiçbir erkek baldızıyla basılmadı, hiç kimse Çince, Fince, Berberice, Katalanca ya da Sanskiritçe öğrenmedi, hiç kimse yalnızca İskender kebabı yemek için Bursa’ya gitmeyi, Ağrı’ya bir kış çıkışını ya da Boğaz’ı yüzerek geçebilmeyi düşlemedi, hiç kimse bir ip cambazı olmayı ya da kentimize gelen yabancı sirklerden birine katılarak, bu dünyanın bir yerlerinde kaybolmayı denemedi. Bizim sokakta yalnızca küçük düşler, küçük alınmalar, küçük ayrıntılar, küçük olabilirlikler ve her zaman, hemen hemen her yerde olduğu gibi önlenemeyen, zaman zamanda ayrımsanamayan küçük ölümler vardı. “ Biraz uzun oldu ama önemli bir konu, birçoğu bizim mahallemizde, yakınlarımızda da olmadı, durum aynıydı. *Bir yerde: “ Radyonun eşi bulunmaz büyüsü, evet; bu büyünün bendeki hikâyesi sanırım en çok burada başlıyordu. Günümüzde onca gelişen ve daha da gelişeceğe benzeyen iletişim biçimlerinin veremeyeceği bir şey: hayal kurma olanağı…” Evet, biz radyo ile büyüyen çocuklar, söylenenleri dinlerken hayal kuruyorduk. Hemen hemen hepimiz dinlemişizdir; ‘Orhan Boran ve Yuki’, hepimizin dinlediği Yuki aynı idi ama hayalimizdeki canlandırdığımız Yuki farklı idi. Mesela benim Yukim biraz Pinokyo’ya benziyordu. Kardeşiminki ise lahana bebeğe… *Hem akran, hem hemşehri olduğumuz için bence her cümlesine yorum yapılacak bu harika kitabı herkesin okumasını isterim tabii ki. (Özgün Onat)

“Çünkü hiçbir gerçek sarhoş, bu sarhoşluk nasıl olursa olsun, tam anlamıyla haberdar olamazdı bir benzerinden; hiçbir gerçek yalnız yanaşamazdı bir başkasının yalnızlığına; hiçbir aşk kırgınlığı taşınamazdı bir yeni sevgiliye. Bunlar tehlikeli çağrışımlardı üstüne üstlük, sözcükten sözcüğe, yenilgiden yenilgiye ulanırlardı o sarhoşlamalarda.” (Dilara)

Çok yakın arkadaşımın bana hediyesidir bu kitap. Konusu hakkında, türü hakkında hiçbir fikre sahip olmadan sadece arka kapağını okuyarak ve ismini severek almıştık birlikte. O henüz okuyacak olsun, ben bitirdim bile :D Kitaptan beklentim oldukça düşüktü aslında çünkü hikaye tarzı kitaplar pek okuduğum bir tür değiller. Ama kitaptaki bazı hikayeleri okurken büyük keyif aldım. Dikkatimi yaptığım hiçbir şeye veremediğim bu dönemde bu kitap ilaç gibi geldi. Havanın soğuk olmasına rağmen iş yerimin karşısındaki kafeye biraz sahlep yada kahve eşliğinde bu kitabı okumaya çok gittim. Tanıdık birşeyler bulmak istiyorsanız, rahatlatıcak birşeyler lazımsa bu sıralar bu kitabı tavsiye ederim. (Şevval Sarpbalkan)

--reklam--

Madam Floridis Dönmeyebilir PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Mario Levi - Madam Floridis Dönmeyebilir kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Madam Floridis Dönmeyebilir PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Mario Levi Kimdir?

Mario Levi, 1957 yılında dünyaya geldi. 1975’te Saint Michel Lisesi’nden, 1980 yılında, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu. İlk yazıları “Şalom” gazetesinde yayımlandı. Bu yazılarını daha sonra “Cumhuriyet”, “Stüdyo İmge”, “Milliyet Sanat”, “Gösteri”, “Argos”, “Gergedan”, “Varlık” gibi yayın organlarındaki yazıları izledi.Yayımlanan ilk kitabı “Jacques Brel: Bir Yalnız Adam” (1986) adını taşır. Bu kitap üniversiteyi bitirme tezinin romanlaştırılmış şeklidir. İlk hikâye kitabı “Bir Şehre Gidememek” ise 1990 yılında yayımlanır. Otobiyografik özellikler taşıyan bu kitap, yazarın hem aşkları, hem de çocukluk ve ilkgençlik yıllarıyla hesaplaşması gibidir. Kitap o yılın Haldun Taner Öykü Ödülü’nü kazanır. 1991 yılında yayımlanan ikinci hikâye kitabı “Madam Floridis Dönmeyebilir”de İstanbul’un azınlık çevrelerine ve topluma uyum sağlamakta zorlanan insanlarına yer verir. 1992 yılında “En Güzel Aşk Hikâyemiz” adını taşıyan ilk romanı yayımlanır. Sonra araya uzun bir sessizlik girer. “İstanbul Bir Masaldı” adındaki hacimli romanı 1999 yılında yayımlanır. Bu kitap da yirmili yıllar ile seksenli yıllar arasında İstanbul’da yaşamış bir Yahudi ailesinin hikâyesidir. Şehrin öteki azınlıklarından kahramanlar bu hikâyede de görünür. Mario Levi, yazarlığın yanı sıra, Fransızca öğretmenliği, ithalatçılık, gazetecilik, radyo programcılığı, reklam yazarlığı gibi işler de yapmıştır. Halen Yeditepe Üniversitesi’nde ders vermeye devam etmektedir. Ayrıca yazı atölyelerinde, bu yola gönül vermiş insanlara Yazı Yaratımı dersleri de vermektedir.

--reklam--

Mario Levi Kitapları - Eserleri

  • Bir Şehre Gidememek
  • Bu Oyunda Gitmek Vardı
  • İstanbul Bir Masaldı
  • Yanlış Tercihler Mahallesi
  • Madam Floridis Dönmeyebilir
  • Karanlık Çökerken Neredeydiniz
  • Lunapark Kapandı
  • Size Pandispanya Yaptım
  • Bir Cümlelik Aşklar
  • İçimdeki İstanbul Fotoğrafları
  • En Güzel Aşk Hikayemiz
  • Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy
  • Bir Yaz Yağmuruydu
  • İstanbul Öyküleri
  • Bu Salı ve Her Salı Şişli
  • Bir Yalnız Adam: Jacques Brel
  • O Pazartesi Eminönü
  • Pazarın Yalnızları Beyoğlu

--reklam--

Mario Levi Alıntıları - Sözleri

  • Farklılığın bedelini ödemek kimin için kolay oldu ki?... (İstanbul Bir Masaldı)
  • Sevilecek değil, İstanbul aşık olunacak bir varlıktır. İstanbul ile bizimkisi eski bir kara sevda ve ihanet meselesidir. (İstanbul Öyküleri)
  • Hayatımızda yer etmiş hiçbir acıyı, hiç kimseyi öldüremeyiz aslında... Sadece zamanla onları bir yere koymayı öğreniriz. (Lunapark Kapandı)
  • 'İyi' bir insana giden yol, birçoğumuz için çok kirlendi artık sanırım. (İstanbul Bir Masaldı)
  • Sözler bir mirastır. Duygular da. Onlardan geriye kalan nefesler de. (Bu Oyunda Gitmek Vardı)
  • “Cehennem” sadece “başkaları” değildi, içine düştüğümüz hayattı da çoğu kez… (Karanlık Çökerken Neredeydiniz)
  • Kendi küçük tarihimde kelimelerden ve ket vurmalardan örülmüş bir duvarı bir şekilde aşmaya çalışıyorum anlayacağınız. (Madam Floridis Dönmeyebilir)
  • Bugünlerde hepimizde bir keyifsizlik var . (İstanbul Bir Masaldı)
  • Ancak her hüsran, her çıkmaz, kendince bir yaratıcılığı besler. Her yoksunluk, her yenilgi ve eksiklik aslında bir kapıyı açar. (Bir Yaz Yağmuruydu)
  • Bir yalnızın Bir başka yalnızın yalnızlığına Hiçbir zaman tahammülü olmadı. (Bir Yaz Yağmuruydu)
  • "Sarmadımsa da belden, geçmedim bu emelden... Bir haziran maceradır, onu aldılar elden... Başkasına yar oldu, eller bahtiyar oldu... Gönlüm hep baştan viran bir diyar oldu..." (İçimdeki İstanbul Fotoğrafları)
  • "Nerede yaşıyorsunuz?" "Benim her yere taşıyabildiğim bir bavulum var." (Bir Cümlelik Aşklar)
  • Sevdiğiniz insana neden kavuşamıyorsunuz ki ?.. (Bir Yaz Yağmuruydu)
  • "Geceler soğuk, geceler dingin ve yapayalnızdı. Bir gece rüzgârı çıkardı, dalgalardan eser, sazlıklardan eserdi kimileyin. Kış geceleriydi. Eve tutsak, yerleşikliğe tutsak ilişkilerdi yaşadıkları." (Bir Yalnız Adam: Jacques Brel)
  • İnsan en çok kaybettiklerine kazanıyordu galiba. Gerçek öğrenmeler, gerçek bedelleri gerektiriyordu. (İçimdeki İstanbul Fotoğrafları)
  • Yağmur, o şiirlerdeki gibi, sadece hüznü mü anlatır, dile getirir ?.. (Bir Yaz Yağmuruydu)
  • İnsan hiçbir yere yalnız gidemiyor, hüsranları ve ayrılıkları da hep beraber götürüyor. (Bir Şehre Gidememek)
  • Bir zorunlu suskunluğun ya da daha doğru bir söyleyişle gerçekleştirilemeyen bir rüyanın hikâyesi de diyebilirdiniz buna, bekleyişlerden, kendini ve yankısını aramalardan örülü yılların sessiz, pişmanlıkları bol anlatımı da. (Madam Floridis Dönmeyebilir)
  • Doğruyu çoğu kez yanlışlardan geçerek bulmuyor muyduk?... (Karanlık Çökerken Neredeydiniz)
  • Çünkü insanın hakikatleri daha iyi görmesi birilerinden tokat yemesine de bağlıydı. (Bu Oyunda Gitmek Vardı)