Kitap Künyesi

Yazar: Eugenio Borgna

Çevirmen: Meryem Mine Çilingiroğlu

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları

İSBN: 9789750830617

Sayfa Sayısı: 232

--reklam--

Melankoli Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

İtalyan psikiyatr Eugenio Borgna Melankoli adlı kitabını, klinik melankolinin semptomlarından ziyade yapısal olgularını psikolojik ve insani yönleriyle oldukları gibi ortaya koyma projesi olarak tanımlıyor. Yazar bu çalışmasında depresyonu ve melankoliyi klinik bir gerçeklik olarak ele almaktansa, psikopatolojik ve antropolojik yönlerine odaklı bir söylem oluşturuyor. Melankoliyi yaşama şekillerini bir yandan hastaların öznel deneyimlerinden bir yandan da felsefi ve edebi metinlerden dönüşümlü olarak aktarıyor. Psikoterapinin ve psikiyatrinin temellerine ilişkin söylem, ancak basmakalıpları ve ideolojileri kırarsa ve ancak fenomenoloji ve felsefeyle: felsefi düşünce ve özellikle de (Heideggerci) varoluşsal düşünceyle cüretkâr bir şekilde yüzleşirse anlamlı olur.

--reklam--

Melankoli Alıntıları - Sözleri

  • “Son olarak henüz çözümlenmemiş büyük bir mesele kaldı: Hastalık olmadan da olur mu? Erdemlerin gelişimi için de, bilgi ve kendimizi tanıma susuzluğumuz için de hasta ruha da sağlıklı ruh kadar ihtiyaç duyar mıyız; kısacası, sadece sağlık itemi bir önyargı mıdır, korkaklık mı? Sağlık, belki de inanılmaz bir barbarlık kalıntısı ve geri kalmışlık emaresidir.”
  • "... Görevlerimi yerine getirmediğimi fark ediyorum ve bu bende suçluluk hissi, derin bir hüzün doğuruyor; şimdi zar zor hayatta kalabiliyorum; oysa bir zamanlar yaşamasını biliyordum, geçmiş­teki kendime dayanılmaz bir özlem duyuyorum. En acıklı anlarım sabahleyin uyandığım anlar: Geceki molanın ardından tekrar acı çekmeye başlıyorum, kalbimi çelik mengeneye sıkışmış gibi hisse­diyorum ve buna bir tepki vermem gerektiğini söylesem de kendi­mi umutsuzluğa kaptırıyorum çünkü yalnız kalma düşüncesine, normal zamanlarda benim için sıradan bir iş gününden ibaret olan günü göğüsleme fikrine tahammül edemiyorum. Müzik içimde çok tiz bir acı uyandırıyor, büyük bir ihtimalle içimde, şu an hissedemediğim bir refah ve huzur halinin yankılarını uyandırdığından olmalı bu. Güzel günlere duyduğum özlem bende acı uyandırıyor. Bu acıya dayanamayacağıma inandığım anlar çok oluyor, zaman zaman ölmekten korkuyorum, sıklıkla ise kaygımın sürekli olaca­ğından korkuyorum.”
  • Psikotik olan ile olmayan arasındaki her sorunsal düğümü çözen, açan şey semptomlar de­ğildir (semptomlar,psikopatolojinin sonsuz söyleminin minik bi­rer birimidirler).
  • Anksiyete (kaygı) deneyimi karşısında, yapılması en kolay ve yapmaya meyledilebilecek ilk şey, ona saldırmak ve onu silmektir: Gerekçelerini ve ikilemli, karmaşık anlamlarını yok saymaktır.
  • Bir diğer deyişle, umut eksikken insan, zamanın hiç akmadığı bir dünyada yer alır; ve umutsuzluk, işte bu anlamda, kapalı zamanın: hapis gibi olan zamanın bilincidir. Umut ise, kendini zamanda açıklık olarak gösterir: Umut varken, zaman, bilincin üzerine kapanmaz gibidir, hani sanki zaman kendi içinden bir şeylerin geçmesine izin verir.
  • Kuşkusuz ki umut, sadece bir duygu değil, insan olma halinin yapıtaşlarından: varoluşsal yapıtaşlarından biridir. Köklü bir felsefi temeli olan umut, yanılsamaların ve serapların boş ve uçup kaçıcı alanlarında kan kaybetmez (tükenmez); o Jürgen Moltmann’ın belirttiği üzere “olmayana” değil, “henüz olmayana” yönelir.
  • Çok şey gerçekleştirdi insan Çok semavinin adını andı Söyleşi olduk olalı Dinleyebildik birbirimizi ...‘Söyleşi olduk olalı dinleyebildik birbirimizi.’ Dinleyebilmek, birlikte konuşmaktan doğan bir sonuç değildir, aksine bunun şartıdır.”...
  • Her varlık, başka bir şekilde okunmak için, sessizce haykırır. Bu haykırışlar karşısında sağır kalınmamalıdır.
  • V. E. Gebsattel’in yazmış olduğu gibi, “Kaygı, artık tek tek bireylerin özel meselesi olmaktan çıkmıştır. Batı insanı, genel olarak, kaygının ve korkunun içine dalmıştır: Kendi ontolojik sağlamlığını altüst eden, korkunç derecede şiddetli, belirgin bir tehdit hissi duymaktadır. Son yüz yıldan beri baş döndürücü bir şekilde artan kaygı olgusunun yayılımı, daha öncesinde hiç görülmemiş boyuttadır.”

--reklam--

Melankoli İncelemesi - Şahsi Yorumlar

kitap/kitap--24098 yazar/i1980 Bu eser melankolik tavırları, klinik olarak melankoliyi ve gün içinde insanın yaşadığı hüzünlü tavırları veya buhranları ile melankoli duygusunun farklarını incelemiş. Borgna bu eserinde melankolinin yapısal olgularını ve melankoli duygusunun psikolojik ve insani yönlerini ele alıyor. Borgna kitabında melankoli hâllerini yaşayan hastalardan veya felsefi sözlerden alıntı yaparak destekleyip bu biçimleri destekli bir şekilde anlatıyor. Psikolojik davranışlara ve duygu durumlarına ilgi duyanlar okuyabilir... (Münzevi Genç)

"melankoli" kavramını öncelikle tıbbi sonrasında teşbih ile anlatan bu eser günlük yaşantımızda hissettiğimiz efkar halinin depresyon ve melankoliden farkını bizlere açıkça anlatmış. örnekler vererek okurlara melankolinin dünyasını ve depresyon halinde olan insanların ruh halini açmış. çok severek okuduğum bir kitap. nevrotik durumlara merakı olan herkese tavsiye ederim. ve son olarak "beni sarar melankoli". yazar/i1980 (savurdu)

--reklam--

Melankoli PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Eugenio Borgna - Melankoli kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Melankoli PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Eugenio Borgna Kimdir?

Novara, Mag-giore Hastanesi’nde Psikiyatri Başhekimi, Milano Üniversitesi Sinir Hastalıkları ve Zihinsel Hastalıklar Kliniği’nde öğretim üyesi olarak hizmet vermiştir.

--reklam--

Eugenio Borgna Kitapları - Eserleri

  • Şu Bizim Kırılganlığımız
  • Ruhun Yalnızlığı
  • Bekleyiş ve Umut
  • Melankoli

--reklam--

Eugenio Borgna Alıntıları - Sözleri

  • Çok şey gerçekleştirdi insan Çok semavinin adını andı Söyleşi olduk olalı Dinleyebildik birbirimizi ...‘Söyleşi olduk olalı dinleyebildik birbirimizi.’ Dinleyebilmek, birlikte konuşmaktan doğan bir sonuç değildir, aksine bunun şartıdır.”... (Melankoli)
  • "İntihar edemeyeceğimi hissediyorum, ama bu, acımı ve kaygımı daha da derin ve sancılı kılıyor. İntihara umut bağlayabilsem, yakın bir ölüme bel bağlayabilsem, kendi ölümümü seçebilecek olsam, o zaman bu korkunç acıya daha kolay katlanırım çünkü acımın bir sonu olduğunu bilirim. Ölümden yana umudum yok. Bu umuda sahip değilim. Artık hiçbir umudum yok." (Bekleyiş ve Umut)
  • Yaşarken ölmek, ölmemeye denk gelen bir yaşamamaktan ibarettir... (Bekleyiş ve Umut)
  • V. E. Gebsattel’in yazmış olduğu gibi, “Kaygı, artık tek tek bireylerin özel meselesi olmaktan çıkmıştır. Batı insanı, genel olarak, kaygının ve korkunun içine dalmıştır: Kendi ontolojik sağlamlığını altüst eden, korkunç derecede şiddetli, belirgin bir tehdit hissi duymaktadır. Son yüz yıldan beri baş döndürücü bir şekilde artan kaygı olgusunun yayılımı, daha öncesinde hiç görülmemiş boyuttadır.” (Melankoli)
  • “Son olarak henüz çözümlenmemiş büyük bir mesele kaldı: Hastalık olmadan da olur mu? Erdemlerin gelişimi için de, bilgi ve kendimizi tanıma susuzluğumuz için de hasta ruha da sağlıklı ruh kadar ihtiyaç duyar mıyız; kısacası, sadece sağlık itemi bir önyargı mıdır, korkaklık mı? Sağlık, belki de inanılmaz bir barbarlık kalıntısı ve geri kalmışlık emaresidir.” (Melankoli)
  • Kalbim boğazıma düğümlenmiş gibi... (Ruhun Yalnızlığı)
  • Harika bir kelebek misalidir mutluluk, kısacık uçuşu süresince hemen kaçıverir. Yakalanması imkânsızdır. (Ruhun Yalnızlığı)
  • "Varlığım, denizin derinliklerinin şeffaflığıydı, gecenin sessiz ve eskilerde kalmış mutluluğuydu, öğlenin sessizliğinde konuşan yalnızlık yankısıydı.." (Ruhun Yalnızlığı)
  • ''İçimde gitgide derinleşen bir sessizlik var. Hiçbir şey ifade edemedikleri için yorgunluk veren sözcükler sessizliğime çarpıyor.'' (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • ''Umut öylesine kırılgandır ki, sürekli yitmeye ve çözülmeye meyleder; bununla birlikte hiçbir zaman yok olmaz.'' (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • Kuşkusuz ki umut, sadece bir duygu değil, insan olma halinin yapıtaşlarından: varoluşsal yapıtaşlarından biridir. Köklü bir felsefi temeli olan umut, yanılsamaların ve serapların boş ve uçup kaçıcı alanlarında kan kaybetmez (tükenmez); o Jürgen Moltmann’ın belirttiği üzere “olmayana” değil, “henüz olmayana” yönelir. (Melankoli)
  • "Kaderinde kırılganlık bulunan şey de kırılgandır. Kırılganlık hatta, zaman zaman, hiç olmazsa görünürde birbirinden çok uzak gibi duran farklı farklı içeriksel alana dokunan ve bunları birleştiren, dalgalı ve zikzak çizen bir hattır." (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • mantık hiçbir zaman tutku kadar etkili değildir ve Tutkuyu mantıkla söndürmek yerine, mantığı tutkuya dönüştürmek gerekir... (Bekleyiş ve Umut)
  • Melankolik kişi kendini yalnızken iyi hisseder ve sessizliğe karşı ateşli bir özlem duyar. Onun için sessizlik asli bir şeydir: Bu ona nefes almasını, hafiflemesini ve rahatlamasını sağlayan ruhsal bir ortam sağlar. (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • "Zaman hiç geçmiyor ve artık geçmiyor. Boyuna saat kaç diye sormam gerekiyor çünkü zaman durdu. Artık ne dün var ne de bugün. Her şey durdu ve bende hiçbir değişiklik yok. Sabahla akşam arasında hiçbir fark yok. Dünya değişti: insanların çehreleri değişti ve dünya değişti. Çok şey değişti. Bana, hiçbir duygum, ilgilendiğim hiçbir şey kalmamış gibi geliyor." (Bekleyiş ve Umut)
  • Uçurumlardan bakar, kendimizi büyülenmiş gibi hisseder ve uçurumlara doğru karşı konulmaz bir şekilde çağrıldığımızı duyarız... (Ruhun Yalnızlığı)
  • Sevgisi olmayan insan gibi, umudu olmayan insan da kesinlikle yaşayamaz... (Ruhun Yalnızlığı)
  • …sevincim, içimdeki boşluğu ve sefaleti örten bir pelerin adeta Kalkütalı Teresa (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • Bir diğer deyişle, umut eksikken insan, zamanın hiç akmadığı bir dünyada yer alır; ve umutsuzluk, işte bu anlamda, kapalı zamanın: hapis gibi olan zamanın bilincidir. Umut ise, kendini zamanda açıklık olarak gösterir: Umut varken, zaman, bilincin üzerine kapanmaz gibidir, hani sanki zaman kendi içinden bir şeylerin geçmesine izin verir. (Melankoli)
  • "... Görevlerimi yerine getirmediğimi fark ediyorum ve bu bende suçluluk hissi, derin bir hüzün doğuruyor; şimdi zar zor hayatta kalabiliyorum; oysa bir zamanlar yaşamasını biliyordum, geçmiş­teki kendime dayanılmaz bir özlem duyuyorum. En acıklı anlarım sabahleyin uyandığım anlar: Geceki molanın ardından tekrar acı çekmeye başlıyorum, kalbimi çelik mengeneye sıkışmış gibi hisse­diyorum ve buna bir tepki vermem gerektiğini söylesem de kendi­mi umutsuzluğa kaptırıyorum çünkü yalnız kalma düşüncesine, normal zamanlarda benim için sıradan bir iş gününden ibaret olan günü göğüsleme fikrine tahammül edemiyorum. Müzik içimde çok tiz bir acı uyandırıyor, büyük bir ihtimalle içimde, şu an hissedemediğim bir refah ve huzur halinin yankılarını uyandırdığından olmalı bu. Güzel günlere duyduğum özlem bende acı uyandırıyor. Bu acıya dayanamayacağıma inandığım anlar çok oluyor, zaman zaman ölmekten korkuyorum, sıklıkla ise kaygımın sürekli olaca­ğından korkuyorum.” (Melankoli)