Kitap Künyesi
Yazar: Yavuz Ekinci
Tasarımcı: Yavuz Korkut
Yayın Evi: Doğan Kitap Yayınları
İSBN: 9786051113289
Sayfa Sayısı: 104
Meyaser'in Uçuşu Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
“Beni kitaplarda, aşkın dağlarında ve ölüm anında bulabilirsin”
Yıldızlar neden böyle uzak dururlar bize?
Oysa yıldızlara sahip olmak uğruna ömrümüzü hayallere satarız.
Hazan mevsimlerinde hep, karşılıksız, sınırsız, ölesiye...
Her şehrin bir dağı olmalı; yüce ve ihtişamlı.
Ve o dağdan hoyrat rüzgârlar esmeli şehrin yüreğine.
Şehir irkilmeli, korkmalı, ağlamalı, üşümeli.
Ama dağını sevmeli de, karşılığı, ölüm de olsa.
Beklemeli, ummalı! Neyi mi? Kimi mi? Niçin mi? Neden mi?
Ne zamana kadar mı? Şehir bilmeli.
Meyaser'in Uçuşu Alıntıları - Sözleri
- Sanki bütün yaşadıkları akmayan gözyaşlarının parladığı gözlerinde saklıydı.
- “Tavana asılı ölü gözüne benzeyen ampul, baygın bakırımsı bir ışık saçıyordu.”
- Kafamda "Niçin gelmedi?" sorusu dolaşmaktaydı.
- Ömrü boyunca hiç âşık olmamıştı. Aşka inanmıyordu. Yine de ölüm kadar korkuyordu âşık olmaktan.
- Her özlenenin gelmeyişi gibi ölüm de gelmiyordu.
- Ölüm hep istenmeyen ve beklenmeyen bir anda çalardı kapıyı.
- "Meyaser üşüyorum, sesini ört üstüme"
- "Hayat bir bekleyiş değil, gerçekleri görmek için onu hayal etmek yeterlidir."
- Zamanın geçtiğini nasıl fark ederiz? Desem ki zamanın geçtiğine tanıklık et, ne dersin bana? Neyi göstererek tanıklık edersin zamanın geçtiğine?
- Ölüm kadar acımasız olan yalnızlığın pençesi yüreğine batıyordu.
- Yaşanmamış hayatımı arıyorum, yaşanmış hayatımın külleri arasında.
- Her şehrin bir dağı olmalı. Ve karşılığında ölüm de olsa şehir delicesine sevmeli dağını.
- Bir iklimi her şeyiyle anlatmak, ancak zamana direnen dedemi anlatmak kadar zor olabilirdi.
- Karışık yüzler aldık birtakım çarşılardan. Edip Cansever
- Ben neredeyim, gerçekler nerede? Binbir Gece Masalları
Meyaser'in Uçuşu İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Meyaser'in Uçuşu: Yavuz Ekinci uzun zamandır takip ettiğim ama bir türlü okumaya fırsat bulamadığım bir yazardı. Yazarın 2004 yılında yayınlanan ilk kitabı olan Meyaser'in Uçuşu benimde yazarla tanışma vesilem oldu, çok da güzel oldu. Kitap, Ateşe Atılan Tabletler ve Suya Atılan Tabletler olmak üzere iki bölüm ve toplam on beş öyküden oluşuyor. Öykülerin çoğu durum öyküsü, yazarın sade ve akıcı dili sayesinde keyifle, bir çırpıda okunan bir kitap Meyaser'in Uçuşu. Yavuz Ekinci'nin öykülerinde insana dair her şey var. İnsanın hayat mücadelesi var, aşk var, hayata tutunabilme çabası var, bazen bir sivrisineğin, bazen sevdiğinin arkasından intiharı seçen bir genç adamın gözünden ölüm var, tabiatın çetin şartları var, coğrafyanın kaderle iş birliği yaparak zorlaştırdığı yaşam koşulları var, ninni yerine ağıtlarla büyüyen çocuklar var, dağlardan evladını geri isteyen anaların umutlu bekleyişi var, ateşe verilen evlerini, her şeylerini geride bırakıp şehre gelenlerin hikayesi var, kısaca zor şartlarla insanın gerek ruhsal, gerek fiziksel mücadelesi var. Meyaser'in Uçuşu aslında ödüllü de bir kitap.Yavuz Ekinci, 2004’te de Varlık dergisinin Yaşar Nabi Öykü Ödülü’nü “Tabletler” adlı içerisinde bu kitaptaki öykülerin bulunduğu dosyayla kazanmış, fakat kitabı Cadde Yayınevi’nden “Meyaser’in Uçusu” adıyla yarışma sonuçlanmadan önce basıldığı için dosyasına verilen ödül iptal edilmiş. Ardından ilk kitabıyla alamadığı ödülleri diğer kitapları getirmiş yazara. Öykü okumayı seviyorsanız mutlaka Yavuz Ekinci'nin kalemiyle de tanışın, kendinizi bu keyiften mahrum bırakmayın bence. Yaşanmış hayatların külleri arasında yaşanmamış hayatlarını arayanların öykülerini okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar. (Filiz)
Tanıdığımız ya da geçmişte bir şekilde yollarımızın kesiştiği birinin yazdığı bir eseri tarafsız bir gözle değerlendirmek zordur. Araya kişisel kırgınlıklar, kıskançlıklar, küçümsemeler ve gereksiz olumlamalar girer. Yavuz Ekinci'yi eskiden kişisel olarak tanımış olmama okuduğum ilk kitabı. Öykülerini okurken sıkılmadım fakat beğendiğim öyküleri kadar beğenmediğim öyküleri de oldu. Yavuz'la aynı üniversitede okuduk. Yakın sayılmazdık ama tanırdık birbirimizi. Aradan geçen 16 yılda Yavuz Ekinci'yi görmedim, herhangi bir iletişimin olmadı. Yine de yazdıkları ne kadar iyidir bilemem. Belki kalan 7 kitabını da okuduktan sonra yazdıklarını daha doğru değerlendirebilirim. Görüşlerine güvendiğim kimilerinin Yavuz Ekinci'nin abartıldığını söylemesine rağmen kimi edebiyat ödüllerini almış ve 8 kitap yazmış olmasını yazdıklarının görece iyi olmasına delil sayıyorum. Bu konuda kimseyi ikna edemem. Orhan Pamuk'un aldığı nobeli geçerli saymayan tonla insan varken Yavuz'un yazdıkları iyi midir, kötü müdür tartışmasına hiç giremem. Kendim onun yazdıklarının iyi mi kötü mü olduğunu bilmezken üstelik. (Cengiz Tolstoyevski)
Bu yazari ilk defa okuyorum ve onunla soyut olarak tanışma şerefiyle yazıyorum bu yazılarımı. Kitabı almamda büyük rol yazarın Dicle Üniversite'sinde okumuş ve ilk sayfasında Diyarbakır'ın surlarindan kalkan balığına benzeyen sınırlarından bahsettiğini görmem oldu. Yeni yazarlara adını hiç duymadığım yazarlara karşı zaafım büyük olduğundan hemen incelememe başlayacağım.
Yazarın ilk göz ağrısı olan kitabıymış 2004 yılında basılmış ve yeni kapak tasarımı ise harikaydı. Kitap 15 öyküden oluşuyor ve bu öyküler 2 başlık altinda ele alınıyor. Ateşe alınan tabletler ve Suya atılan tabletler. Sizce nedir bu tabletler? Göktürklerin kilden yapılmış tabletleriyle bir ilgisi var mı ? Neden ateşe ve suya diye ikiye ayrılıyor? Kitabın adıyla ne ilgisi var bunların? Okurken kendinize bu soruları sorun çünkü genç bir öykücü ile karşı karşıyasınız ve genç yaşta öykülerinin bu derece ödül almış olması boşa değildir. Dili oldukça akıcı sanki olayları yazmıyor yaşıyor, sanki aktarmıyor aklımıza mıh gibi kazıtıyor, sanki okutmuyor yaşamımızı izletiyor bize.
Bir derdi bir yarası bir acıtanı var hepimiz gibi. derinden sarıyor, sallandırıyor anlatmak istiyor. Dokundurmak istiyor yaralarına bakın demek istiyor. Yalnız bırakmayın beni diyor belki tüm bunları yalnız bana dedi yalnız ben öyle anladım ya da anlamak istedim. Ben dokunurum yaralarına ya dokununca da geçmezse? Ya daha çok acırsa?
Her şehrin bir dağı olmalı, içine hayallerimizi, yalnızlığımızı göğüsleyebileceği, heybetli, ihtişamlı, yüce. Ve o dağda fırtınalar kopmalı şehrimizin üzerine. Ama dağından vazgeçmemeli sonu ölüm bile olsa. Şehir bilmeli ki o onun dağı. Onu bi tek o korumalı. o sevmeli.
Yavuz Ekinci öykülerindeki bizi taşıyan damarı görmek adına keyifle okuyun. Umarım somut bir şekilde de tanışma imkanım olur kendisiyle (Mühendis Kitaplığı)
Kitabın Yazarı Yavuz Ekinci Kimdir?
Kürt asıllı olan Yavuz Ekinci, 1979'da Batman'da doğdu. Cennetin Kayıp Toprakları romanında anlattığına benzer bir ailede, Mişrita'da büyüdü. Sırasıyla Yedibölük Köyü İlkokulu (1990), Siirt İmam Hatip Lisesi Orta Kısmı (1993), Batman Endüstri Meslek Lisesi (1997) ve Dicle Üniversitesi Siirt Eğitim Fakültesi Sınıf Öğretmenliği Bölümünü (2001) bitirdi. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde Türk Dili ve Edebiyatı alanında yüksek lisans eğitimine devam ediyor. İstanbul'da bir okulda öğretmenlik yapmaktadır.
Yazmaya öykü ile başladı. İlk öykü kitabı Meyaser'in Uçuşu 2004 yılında yayınlandı. Sırtımdaki Ölüler ile Haldun Taner Öykü ödülünü (2005), Bana İsmail Deyin ile Yunus Nadi Öykü ödülünü (2008) aldı. Öyküleri Almanca, İngilizce, Japonca, Yunanca, Farsça ve Kürtçeye çevrildi. Bana İsmail Deyin isimli öyküsü Nennt Mich İsmael olarak almancalaştırılıp, 2019 senesinde uluslararası Ich Europa projesi kapsamında Dortmund Tiyatrosu tarafından sahneye uyarlandı.
Üç öykü kitabından sonra roman yazdı. Ölümsüzlüğü Tanrıların ona verdiği bir ceza olarak gören Gılgamış Destanı'ndaki Utanapişti ile cesedi Hizbullah'ın ölüm evinde bulunan yazar Asvas'ın hayatını araştıran Berzah'ın Diyarbakır'da yollarının kesişmesini konu alan Tene Yazılan Ayetler adlı romanı 2010 yılında yayımlandı.
Yirminci yüz yılın en trajik olayı olan Ermeni katliamını ve bu katliamdan kurtulan kadınların yaşadıklarını oğul, torun ve babaanne üzerinde hikâye ettiği Cennetin Kayıp Toprakları adlı romanı 2012 yılında yayınlandı. Tayfur Aydın, romanı İz/Reç (2012) adıyla sinemaya uyarladı. Film 31. Uluslararası İstanbul Film Festivali Onat Kutlar Jüri Özel Ödülü'nü aldı. Video Art sanatçısı Fikret Atay, romanı Cennetin Kayıp Toprakları adıyla vidoya çekti. Fikret Atay'ın Cennetin Kayıp Toprakları video çalışması birçok sergide sergilendi.
Almanya'ya sığınmış siyasi bir sığınmacının yılardır haber alamadığı gerilla kardeşini bulmak umuduyla yola çıktığı ve Berlin'den Batman'a, Batman'dan Kandil Dağı'na dek yaptığı yolculuğu hikâye ettiği Rüyası Bölünenler romanı 2014 yılında yayımlandı.
Dağın ardından gelecek düşmanları bekleyen vadideki insanların çırpınışını, çaresizliğini, kaçışını ve yok oluşunu hikâye ettiği Günün Birinde 2016 yılında yayınlandı. Günün Birinde, Ekinci'nin pek çok dile çevrilen ilk romanı oldu. Günün Birinde romanı, 2017 yılında Almancaya çevrildi ve roman Der Tag, an dem ein mann vom Berg Amar kam adıyla Verlag Kunstmann tarafında yayınlandı. Romanın Farsçası Meshki Publication , Yunancası Topos Books Kürtçesi Avesta Yayınları tarafından yayımlandı.
Gürol Tombul, Günün Birinde'yi Ravan: Bir At Masalı adıyla tiyatroya uyarlayıp sahneledi. Ressam Ahmet Güneştekin romanı Amar ve Sara'nın masumiyeti ve Amar ve Sara adlı tablolarıyla yorumladı. Ressam Ahmet Güneştekin'in yorumladığı roman daha sonra Amar ve Sara (2016) adıyla yayınlandı. 2019 senesindeyse ortaokul düzeyi öğrencilerine göre sadeleştirilip, Ravan Bir At Masalı ismiyle Doğan Yayınevi yayımlandı.
Vahiy Meleği Cebrail'in kendisine göründüğünü ve bu çağa peygamber gönderildiğini idea eden Mehdi'nin Büyük Kent'teki arayışını, serüvenini anlattığı Peygamberin Endişesi adlı romanı 2018 yılının Ekim ayında Doğan Yayınevi tarafından yayımlandı. Romanın Almancası Verlag Kunstmann tarafından 2019 yılında Die Tranen des Propheten ismiyle yayımlandı. Kürtçesi Avesta yayınevi tarafından Endîşeya Pexember ismiyle yayımlandı. 2020'de Yunancası ve İtalyancası yayımlanacaktır.
Kitapları
2004: Meyaserin Uçuşu
2007:Sırtımdaki Ölüler
2008: Bana İsmail Deyin
2010: Tene Yazılan Ayetler
2012: Bir Dersim Hikâyesi (katkıda bulunanlardan biridir)
2012: Cennetin Kayıp Toprakları
2014: "Rüyası Bölünenler"
2016: "Günün Birinde "
2016: "Amar ve Sara "
2018: Peygamberin Endişesi
2019: Ravan Bir At Masalı
Ödülleri
2001 Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödülleri, Dikkate Değer Öykü Ödülü
2005: Milliyet Haldun Taner Öykü Ödülü
2005: İnsan Hakları Derneği Öykü Ödülü
2005: Gila Kohen Öykü Ödülü
2008: Yunus Nadi Öykü Ödülü
31. İstanbul Film Festivali (Ulusal Yarışma’da Onat Kutlar’ın anısına verilen Jüri Özel Ödülü’nü kazandı)
Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Yavuz_Ekinci
Yavuz Ekinci Kitapları - Eserleri
- Peygamberin Endişesi
- Bana İsmail Deyin
- Sırtımdaki Ölüler
- Günün Birinde
- Cennetin Kayıp Toprakları
- Tene Yazılan Ayetler
- Rüyası Bölünenler
- Meyaser'in Uçuşu
- Amar ve Sara
- Bırca Bêdengıyê
- Ravan
- Ayeten Li Can Nıvisandi
Yavuz Ekinci Alıntıları - Sözleri
- Kendiliğinden yanan ve bitip sönen bir mumun alevi gibi çaresizdim. Hayatım iki uyku arasında dolaşan kayıp bir rüyaydı. (Rüyası Bölünenler )
- Yaşanmamış hayatımı arıyorum, yaşanmış hayatımın külleri arasında. (Meyaser'in Uçuşu)
- Bedenim boşlukta asılı kalmışçasına, yaşamın ve ölümün kıyısında sallanıp durdu. Her an iki taraftan birine düşecek gibiydim. Ruhum, sonsuz yaşam ümidi ile her an ölme korkusu arasında bölünmüştü. Ben hiç kimseyim, hiç kimse... Ne hissetmeyi ne düşünmeyi ne de istemeyi bildim. Tamamlanmamış zavallı bir hikaye kahramanıyım. Geri kalan hayatım, çürümeye terk edilen zihninde bin parçaya bölündü. Şimdi var olmayan bir şehrin varoşu gibiyim. Ben yaşadığımı sanırken ölüyordum, ölümle pençeleşirken de yaşamaya başlıyordum. Bu ruh haline alışmam imkansız gibiydi. Kendimi hikayesine hapsedilmiş zavallı biri gibi görüyordum. Kalktım. Çekmecenin anahtar deliğinden harf harf içeri süzüldüm. Herkes kendi köşesine çekilmiş hikayesini yaşıyordu. Sandalyeye çıktım. Tavandan sarkan ilmeği boynuma geçirdim. Kalbim durdu. Nabzım boynumda atıyordu. Bilincim kağıttaki mürekkep lekelerine dönüştü. (Bana İsmail Deyin)
- Ah, o mektubu kaç kez okudum! Eli değmiştir diye yazılara kaç kez dokundum parmak uçlarımla. (Sırtımdaki Ölüler)
- Her bahar mevsiminde yaşlılar gelip tespih taneleri gibi duvarın üzerine dizilirlerdi. Yaşlılar burada sıra sıra otururken gençliklerinin gelip önlerinden geçeceğine inanırlardı. O yaşlılardan kimse kalmadı. Hepimizin başına gelecek olan, onların da başına geldi. Kurtlar onları da yedi. (Sırtımdaki Ölüler)
- … okurken kendini binlerce yıl önce yaşamış insanlarla birlikte hissetti. (Peygamberin Endişesi)
- Her boşaltılan köyün hikâyesi bir başka köyün hikayesiyle aynıydı. (Cennetin Kayıp Toprakları)
- ”... bekledim, beklemenin ateşten daha yakıcı olduğunu beklerken öğrendim....” . (Peygamberin Endişesi)
- Ülkemizde herkes aydınlardan ve sanatçılardan kendi kafasından geçenleri ve istediklerini savunmasını ister. Eğer bu isteklerini savunursan senin “aydın duruşu” sergilediğini söylerler. Oysa bu doğru değil. Asvas bu ‘aydın tavrı’ sözünden nefret ederdi. Ona göre aydın tavrı saçmalıktı. Sergilenmesi gerekecek bir tavır varsa o da insan tavrı olmalı derdi. (Tene Yazılan Ayetler)
- ... "aşk bir insan evladına verilecek en güzel şeydir. Fakat aynı zamanda aşk bir insan evladına verilecek en kötü şeydir. Şairin dediği gibi aşk mumdan gemiyi ateş denizinde yüzdürmekmiş evladım..." (Günün Birinde)
- "Eskiden karanlık bugünkü gibi insanın kalbinde, ruhunda, yüzünde ve sesinde değildi. Karanlık evvel zaman önce gecede, kuytu yerlerde, mağaraların derinliklerinde, ceviz ağacının gölgesinde, vadinin ıssızlığında saklanırdı. " (Günün Birinde)
- Annesi hâlâ onun hiçbir zaman gelemeyeceği yolu gözlüyordu. (Tene Yazılan Ayetler)
- Sessizliği bulmak için çöle mi gitsem? İçimdeki sese kulak vermek için mağaraya mı kapansam, yoksa dağa mı çıksam? Nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilemez oldum. (Peygamberin Endişesi)
- "Hayat bir bekleyiş değil, gerçekleri görmek için onu hayal etmek yeterlidir." (Meyaser'in Uçuşu)
- Hayranlık duyduğum Asvas, yazdığı romanlar ve öykülerle ölümsüzleşmişti. Başka birçok insan da geride bıraktıkları çocuklarıyla ölümsüzleşiyorlardı. (Tene Yazılan Ayetler)
- Eskiden karanlık bugünkü gibi insanın kalbinde, ruhunda yüzünde ve sesinde değildi. Karanlık evvel zaman önce gecede, kuytu yerlerde, mağaraların derinliklerinde, ceviz ağacının gölgesinde, vadinin ıssızlığında saklanırdı. (Günün Birinde)
- Azdırılmış bir hırs, taşan bir ırmak gibi korkunç ve tehlikelidir. (Tene Yazılan Ayetler)
- Bunca sessizlikten sonra zaman durdu. Geriye ise büyük bir sessizlik kaldı... (Bana İsmail Deyin)
- "Zamanı Tanrı yaşar. İnsanoğlu hep ölmek için... ". (Tene Yazılan Ayetler)
- Amar ile Sara o gece bir ceviz ağacının kovuğunda aşkın verdiği mutlulukla birbirlerine sokularak Cevizler Vadisi’nin masallarından ve geceyi terkisine atıp Amar Dağı’na giden yağız atın ölümsüz hikâyesinden habersiz uyudular. Masalım işte o gece başladı. Cevize, masala ve ata ant olsun ki, Ba’nın Amar Dağı’na kaçmasıyla başlayan masalım, günün birinde Amar Dağı’ndan koşarak köye gelen adamla da bitti (Günün Birinde)
Yorumlar
0 yorum