Kitap Künyesi

Yazar: Nermin Yıldırım

Yayın Evi: Hep Kitap

İSBN: 9786051922454

Sayfa Sayısı: 332

--reklam--

Misafir Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Nermin Yıldırım okura bu kez garip bir Ev'in; hemşirelerin “abla”, hastaların “misafir”, başhekimin “baba” diye adlandırıldığı, her geçen gün daha katı kurallarla yönetilen tuhaf ama bir yandan da çok tanıdık bir akıl hastanesinin kapılarını aralıyor. Biri Ev sahibi, diğeri misafir, biri genç, diğeri yaşlı, biri geçmişe, diğeri geleceğe bakan Esin ve Rikkat'ten hareketle, içeridekilerin ve dışarıdakilerin, tek tek çıldırmaktan vazgeçip topluca delirenlerin buruk, muzip ve her şeye rağmen ümit dolu hikayesini anlatıyor.

Yıldırım, Misafir'de yetkin ve zengin diliyle, yakın geleceğe dair ürkütücü, tuhaf ama bir o kadar da tanıdık bir dünya yaratıyor. Baskıcı bir düzende, bir akıl hastanesinde kurduğu bu dünya, dış dünyanın hem bir parçası hem de ta kendisi gibi görünüyor.

Misafir, normalini yitirmiş, çokça incinmiş, bolca incitmiş bir dünyada, kırılmış hayallerin, ertelenmiş sevgilerin, hakkıyla yaşanamamış ömürlerin ortasında, kendine sığınacak yer arayanların romanı. Yıldırım, sızının ve şifanın hikâyesini, o derin anlatımıyla, incelikle, şefkatle dokuyor.

--reklam--

Misafir Alıntıları - Sözleri

  • Gitmeyi beceremeyenlerin, becerenlere bilenmesinin, paylarına düşen hayatın hıncını onlardan almak istemesinin adil olmadığını anlayınca, affettim onu.
  • Demek bir şarkıyı mırıldanamamak, onca sene bir ukde gibi büyüyebiliyor insanın kalbinde. Okunmamış şiirlere benziyordur belki söylenmemiş şarkılar da. Bir şeylerin eksik kaldığını bilmenin kederi, neyi kaçırdığını bilememenin merakına karışıyordur ömür boyunca.
  • Öldükleri sahilleri kendileri de bilmiyorlardı.
  • İnsan en çok sevdiklerinden korkar, onları yitirmekten.
  • ...bu gemideki herkesin kıyameti kendi içinde.
  • Gözetlendiğinizi bildiğinizde, davranışlarınız doğallığını kaybediyor, hatta sizin davranışlarınıza benzemekten tümüyle çıkıyor.
  • İnsan acayip bir mahluk, her şey beklenir ondan,bilhassa en beklenmeyen
  • "İnsan en çok sevdiklerinden korkar, onları yitirmekten."
  • " Ömrüm, ustaca söylenmiş bir yalan gibi, sahibini bile kendine inandıramadan, hızla akıp bitiyor. Ondan geriye ne kaldı bilmiyorum. Benden geriye kalansa, kaçmış fırsatların pişmanlığı, her biri çoktan limandan kalkmış gemiler. Peşine düşecek kimse de kalmadı, varacakları yerlere çoktan vardı gidenler. "
  • Hakikat yaşandığı an kadar, hatıra ömür boyunca.
  • Da­ha çok gerçek ailelere benziyoruz. Sustuğu konuştuğundan ağır tutan, konuşsa bile birbirini pek anlamayan, kendi isteği dışında bir araya gelmiş uyumsuz bir kalabalığız.
  • Ama tabii yine uyandım, çünkü topraklanmamış bütün uykular biter. Yine hatırladım, çünkü acı veren her şey hatırlanmayı seçer.
  • Kafamdaki sesler sussun diye, açtım romanımı okumaya baş­ladım.
  • Ne tuhaf, duygularımız elbiselerden sıyrılıp soyunduğunda, kendilerinden çok düşmanlarına benziyor.
  • İnsanın her lafını açıklamak zorunda kalmaması ne büyük rahatlık.

--reklam--

Misafir İncelemesi - Şahsi Yorumlar

"Basit bir savunma yöntemiydi benimki aslında. Zihnimdeki boşluktan rahatsız olunca, kimse daha güzel bir hikâye anlatmadığı için kendiminkine inanmayı seçmiştim (sf.22)." "İnsan tek başına delirmiyor. Bu yolda ona yardım edecek birileri mutlaka çıkıyor (sf.116)." Benim için kitabı anlatan iki alıntı ile incelememe başlamak istedim. Sizce de öyle değil mi? Bir insan kendi kendine değil de başkalarından dolayı çoğu zaman deliriyor. Bazen yaptıklarımızdan bazen de yapmadıklarımızdan dolayı insanlarda tedavisi mümkün olmayan yaralar açıyoruz. Az yahut çok hepimiz bir miktar deliyiz. Delilik kelimesine sınırlı kalıplarla bakmayın, bu kelimeyi zamanla dar kalıplara sokan bizleriz zaten. Prof. Dr. Fuzuli Bayat'ın "Türk Kültüründe Deli ve Delilik" kitabını okuduğunuzda da 'delilik' kavramına bakış açınız fazlasıyla değişiyor. Her neyse, sonuç olarak bu kitapta Ev'in içindeki ve dışarısındaki iki insanın zaman içerisinde gerçeklik algılarından kopmasını okuyoruz. İçerisi ve dışarısı... Belki de olaya Rikkat gibi bakmak gerekir: "Küçük Ev'de çalışıp büyük Ev'de yaşıyorum belli ki (sf.200)." Burada bahsedilen Ev, aslında bir akıl hastanesi. Bu akıl hastanesinde garip bir işleyiş var. Hemşireler 'abla', hastalar 'misafir', başhekim 'baba' oluyor. Yanlış anlaşılmasın bu isimleri onlara veren hastalar değil başhekimin kendisi böyle denmesini istiyor. Açıkçası başından beri bir şeyler karıştırdığını anladığınız sevimsiz bir adam kendisi. Kitapta iki ana karakter yer alıyor. Birisi, 'misafir' Esin... Genç bir kız ve Ev'e nasıl geldiği konusunda en ufak bir fikri dahi yok. Hafızasının son kısımları adeta kayıp durumda ve hatırlamaması için de gereken bütün çabalar gösteriliyor. Mavi odanın bir tedavi değil şiddet olduğunu Esin'i okudukça anlıyorum. İkinci karakterimiz, 'abla' Rikkat. Altmışlı yaşlarda olan ancak yetmiş yaşlarında gösteren hayatın hep ortalarında yaşamış bir kadın. Yaşamış demek ağzımda ekşi bir tat bıraktı. Zira gerçekten yaşamış mı? Bu soruya cevap verebilmek için 'yaşamak' ne demek ilk önce onu cevaplamalıyız. Ama bana göre Rikkat, yaşayamadan ölüme yaklaşan bir kadın. Hep birilerinin gölgesinde kalan, hep birilerini bekleyen ve hep korkan bir kadın. En çok da hayatta kaçırdıklarına ve yıllarca beklediklerine üzüldüm. Belki de vefat eden annesinin bir gece ansızın gelmesinin sebebi de bu bitmek tükenmez bekleyişleridir. Geçmişinin bir noktasında verdiği 'salıncak' hatırası da onun bütün hayatıyla özdeşleşmiş hâlde. Parka giden ancak korkusundan salıncağa binmeyip gitmelerine yakın salıncağa koşan bir kız çocuğu düşünün. Son dakika sallanışlar ve parktan ayrılış... Rikkat aynı bu şekilde hayatını yaşıyor. Altmış yaşına kadar korkarak, adım atmadan yaşıyor. Belki aynı gideceği zaman salıncağa koşması gibi öleceği zamanda yaşama koşar. Okuyup onun hikâyesine bir göz atın derim. Sevdiklerimiz vefat edip bu dünyadan gittiklerinde onları bırakmak istemediğimiz için ruhlarını da kendimizle birlikte sürüklüyor muyuz? Rikkat ve annesini okudukça bu soruyu düşünüp durdum. Belki de acılarımız onları huzursuz ediyordur. Ev'e geri dönecek olursak bu Ev'in hiç de sıradan bir akıl hastanesi olmadığı ilk bakışta anlaşılıyor. Yürütülen projeler, teoriler söylenen kişilerden dolayı sizde acabalar bırakıyor. Ancak M-3 projesi akıl almaz bir şekilde her tarafta karşınıza dikilince bu acabalar daha da kuvvetleniyor. Daha fazla bir şey söylemeden kitapta yer alan başka karakterlere geçeceğim. Adalı Yakup ve Canan karakterlerini çok sevdim. Doktor Kerem'de bir şeyler için mücadele etmeye devam eden insanların hâlâ var olduğunu bize göstermek için kitapta yerini almış durumda. Ama bilirsiniz yanlışı açığa çıkarmaya doğruyu savunmaya çalışan insanlara neler olduğunu... Hayat, kötülerin kazandığı bir oyun. Âşk var mı diyenler olacaktır, illa ki. Asım ve Rikkat, Adalı Yakup ve Esin... Ancak gürültülü, yaşanan âşklar değil bunlar. Biri bir söz üzerine yüreklere gömülen bir âşk hikâyesi, diğeri yaşanmayı bekleyen bir âşk hikâyesi. Belki birilerin kaçırdığını birileri telafi eder. Kitabın her noktasını ayrı sevdim, yazarla şans eseri tanıştım ve iyi ki tanıştım diyorum. Diğer kitaplarına da en kısa zamanda şans vereceğim. Beğenmediğim bir nokta olmadı fakat eksik bulduğum daha doğrusu tamamlanmadığını düşündüğüm iki nokta var. Birisi Âdem'in cezasız kalması, Canan gibi hayat enerjisi yayan bir kızın tuvalet köşesinde solup gitmesi... Diğeri ise 101. Oda ve M-3 projesi. Bu noktaların açık kaldığını düşünüyorum ama yine de kitabı çok beğendim. Bir şans vermeniz konusunda ısrarcıyım, pişman olmayacağınızı düşünüyorum. Onlarca altı çizilecek ve kendinizden, toplumumuzdan bir şeyler bulacağınız noktalar var. Kitabı bitirmenin verdiği burukla incelememi de burada bitiriyorum. Kitabı beğenmeniz dileğiyle, iyi okumalar. (Tuğçe KURT)

Bir akıl hastanesi düşünün. Hemşirelerin abla, hasta bakıcıların abi, hastaların ise misafir dendiği değişik bir kurum. Yazar ise bu kurumda bulunan 2 kişiyi anlatıyor kitapta. Birisi hemşire Rikkat'in hayat hikayesi, diğeri misafir Esin'in hatırlamadığı geçmişi. Bazı yerlerde yolları kesişiyor bazense apayrı zamanları okuyoruz. Kitap o kadar sürükleyiciydi ki o yoğunlukta nasıl 5 günde bitirdiğime ben bile inanamadım. Bir de kitabın bazı kısımlarında bizlere verilmek istenen mesajlar var, bunlar benim ara ara durup düşünmeme neden oldu, bazı yerlerde ağladım bile. Ama en çok da bitmesine üzüldüm.Sanırım bir süre kitabın etkisinden çıkamayacağım. (Berika Okur)

Hepimiz deliyiz aslında bu hayatta. İyi ya da kötü, ufak ya da büyük hep bir problemin, bir düşüncenin ya da bir duygunun peşinde takılı yaşıyoruz çünkü. Bazen küçük bir olayı dağ ediyoruz, bazen kimine saçma gelen şeylere müptela olup takıntı yapıyoruz. Dünya büyük bir akıl hastanesi, kitaptaki değimiyle "Ev" Kitapta bir yerde bahsettiği gibi aslında, sadece acılarıyla yüzleşemeyenler, topluma ayak durmayı beceremeyip, hayata yenik düşenler bu "ev"e geliyordu. Kendilerini koca bir evin ardından dört duvar arasına sıkışıp kalmış küçük bir ev halkının içinde buluyorlardı. Ve anladım ki kimse durduk yere delirmiyor. Çevremizde ki insanlar, sevdiklerimiz, sevmediklerimiz. Hepsi büyük küçük bu delirmeye yardım ediyordu. Çocukken birikmeye başlayan sonra ansızın taşan bir nehir gibi galiba delilik dedikleri. Bir yerden sonra insan galiba yaşadıklarını kaldıramayıp bir şekilde dışarı bırakıyor içinde ki zehri. Kitapta hep bunu gördüm. Baş karakterlerde, ev halkı içinde ki hastalarda... Hiçbiri durduk yere delirmemişti, bir geçmişleri, bir birikmişlikleri vardı. İlk defa kalemiyle tanıştığım Nermin Yıldırım'ın ama güçlü betimlemeleri, anlatım tarzı...cidden çok hoşuma gitti. Kitapta bazı muallakta kalan sorular oldu, devamını merak ettiğim şeyler ama buna rağmen güzel kitaptı. İyi ki okumuşum, iyi ki bu yazar ile tanışmışım. (Ayça KURT)

--reklam--

Misafir PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Nermin Yıldırım - Misafir kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Misafir PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Nermin Yıldırım Kimdir?

1980 yılında Bursa'da doğdu. Yalova, İstanbul, Ankara ve İzmit hattında büyüdü. 1987 yılında yazar olmaya karar verdi. İki sene sonra, ilk yazılarından ve şiirlerinden oluşan defteri "Yarını Bekliyorum" amcası tarafından daktiloya çekilip fotokopiyle çoğaltıldıktan sonra ciltlenerek kitap haline getirildi. Bu çalışma, kısa sürede ailenin en çok okunanlar listesinin üst sıralarına yerleştiyse de edebiyat dünyasında pek ses getirmedi.

1997 yılında gazeteci olmaya karar verdi; beş sene sonra da Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Basın Yayın Bölümü'nden mezun olarak İstanbul'a yerleşti. Çeşitli dergi ve gazetelerde yazdı, reklam ajanslarında metin yazarlığı yaptı. 2010 yılında Barselona'ya yerleşti.

İlk romanı Unutma Beni Apartmanı 2011, ikinci romanı Rüyalar Anlatılmaz ise 2012 yılında Doğan Kitap tarafından yayımlandı.

Sosyal Medya: https://www.instagram.com/nnerminyildirim

--reklam--

Nermin Yıldırım Kitapları - Eserleri

  • Rüyalar Anlatılmaz
  • Saklı Bahçeler Haritası
  • Unutma Dersleri
  • Dokunmadan
  • Unutma Beni Apartmanı
  • Misafir
  • Ev

--reklam--

Nermin Yıldırım Alıntıları - Sözleri

  • Sahi, ben hâlâ aynı kişi miyim ? (Unutma Beni Apartmanı)
  • Hakikat yaşandığı an kadar, hatıra ömür boyunca. (Misafir)
  • Ama tabii yine uyandım, çünkü topraklanmamış bütün uykular biter. Yine hatırladım, çünkü acı veren her şey hatırlanmayı seçer. (Misafir)
  • Hayat bizden öncekilerin çıkardığı bir hırkadan başka bir şey değildi. Biz giyecektik, bizden sonrakiler giyecekti. Birbirimizin terini kokacaktık. Birbirimizin ayıbını, günahını ve sevabını taşıyacaktık. Hepimiz bir olacaktık. (Saklı Bahçeler Haritası)
  • Çocuklar bulunmak için saklanır, yakalanmak için kaçarlar. (Ev)
  • "İnsan en çok sevdiklerinden korkar, onları yitirmekten." (Misafir)
  • Sakın üzülme. Üzülme ve bil ki dünya dediğin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. İnsan dediğin kötü tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir. Ama tuhaf olan bu değildir Behiye. Bu işteki asıl acayiplik, öyle ya da böyle oluşunun aslında hiç fark etmeyişidir. Ve işte tam da fark etmediğini fark ettiğin o nefti anda, alemin ritmi bozulur, içi boşalır, bir güvercinin karda bıraktığı ayak izlerine dönersin. Sonra azıcık kar yağar, silinirsin. Böyledir. Yani bütün uzun hikayeler bu kadarcıktır aslında. Ne kadar uzun başlarsan başla, sonunda hep kısacık bitersin. Bir rüyadan öbürüne devrilirken birdenbire nefesin kesiliverir. Ne bahçe kalır geriye, ne çiçek ne de tohum. Bitersin. (Saklı Bahçeler Haritası)
  • Sakın üzülme. Üzülme ve bil ki dünya dediğin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. İnsan dediğin kötü tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir. Ama tuhaf olan bu değildir Behiye. Bu işteki asıl acayiplik, öyle ya da böyle oluşunun aslında hiç fark etmeyişidir. (Saklı Bahçeler Haritası)
  • “ Masumiyet çoktan terk ettiğimiz bir şehir, sadece çocukların bildi­ği eski bir şiir ... “ (Saklı Bahçeler Haritası)
  • Evrendeki en hacimli kalabalığı, yalnızlıktan gebermek üzere olan insanlar oluşturuyor. (Dokunmadan)
  • ...bu gemideki herkesin kıyameti kendi içinde. (Misafir)
  • Hiçbir ateş sonsuza dek yakmıyor. (Dokunmadan)
  • Herkes neden her şeyi bilmek istiyor ki? Halbuki bildiğinin ağırlığıyla ezilir insan. Bildiğine ya teslim olur ya kurban. (Rüyalar Anlatılmaz)
  • Kaçmak istediği neyse daima ona yakalanıyordu insan. (Ev)
  • ...insan ne isterse onu görürdü.Sadece gelecekte değil,geçmişte de.Hakikat tekti,değişmezdi.Şans,kader,kısmet,bizim elimizde değildi.Ama yine de her şeye rağmen,karar verdiği duyguyu yaşamaya muktedirdi insan.Büyük yıkımlardan güçlenerek çıkanlar da,ufacık talihsizliklerde yok olup gidenler de buna örnekti.İnsan evvela ne istediğine karar vermeliydi.Hayat nasılsa geçiyordu.Onu kahrederek mi tüketecekti,yoksa zevk ederek mi?Çünkü mutsuz olmaya karar vereni,başına değil talih,ebabil kuşu bile konsa,yolundan çeviremezdi.Hayata kahretmeyi tarikat edinmiş olan,her türlü güzellikte bir çirkinlik,her türlü sevinçte bir mahzunluk bulmayı,sadece ve sadece onu solumayı becerirdi....Yaşıyorsak,acı hep olacak.Ama altında ezilmemeyi öğrenebilir insan.Acısında kaybolmadığı günler dileyebilir gelecekten.Yani kimisi mesela,mutlu olmak için özel bir sebep de aramaz.Mutsuz olmadığını fark etmek yeter mutlu hissetmesine. (Unutma Dersleri)
  • Demek bir şarkıyı mırıldanamamak, onca sene bir ukde gibi büyüyebiliyor insanın kalbinde. Okunmamış şiirlere benziyordur belki söylenmemiş şarkılar da. Bir şeylerin eksik kaldığını bilmenin kederi, neyi kaçırdığını bilememenin merakına karışıyordur ömür boyunca. (Misafir)
  • Hayat hızla değişiyordu ve çevremdeki herkes geçmişi saklamaya değil, bir an evvel unutmaya çabalıyordu. (Saklı Bahçeler Haritası)
  • Ne gidebildi, ne dönebildi... (Unutma Beni Apartmanı)
  • Yastığın üzerinde uykusuzluk lekesi, kalpte kimliği meçhul ağrı, kursakta bekleyen taş gibi kalır. BENDE DE KALDI... (Dokunmadan)
  • Kendi payına düşene razı gelmeye alışkın bir sabırla devam ediyordu yaşamaya. (Rüyalar Anlatılmaz)