Kitap Künyesi

Yazar: Server Tanilli

Yayın Evi: Cumhuriyet Kitapları

İSBN: 9786054183227

Sayfa Sayısı: 263

--reklam--

Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz? Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

İnsan ve yurttaş:

Eğitimin eseridir bu! Ama eğitim, her şeyden önce ulusaldır. Bu kitap, bu can alıcı konuda, sorunların altını bir kez daha çizerken, kimi çözüm yolları da öneriyor ve aydınlığa inananların karanlığa karşı mücadelesine katılıyor.

(Arka Kapak)

--reklam--

Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz? Alıntıları - Sözleri

  • NASIL BİR EĞİTİM PLANLAMASI? Türkiye'de eğitim, bir bakıma «plânlanmıştır: Emperyalizm ve içerdeki ortakları, yığınların yaşama bakışlarını, ellerindeki her araçla yönlendirirken; okuldan üniversiteye değin, eğitim ve öğretimi, biçim ve içerik olarak belirlemişlerdir. Bir yandan, «belli bir insan tipi» yaratılmaya çalışılıyor; «toplu kurtuluş» umuduna sahip insanlar yerine, sorunlarını «bireysel» olarak çözebileceğine inanan insan tipi. Özellikle 1980'den beri, siyasal iktidara egemen olanlar, insanlara bu inancı aşılayabilmek için, bütün kitle iletişim araçlarından, hele hele televizyondan yoğun biçimde yararlaniyorlar. Öte yandan, eğitim «metalaştırılmıştır»; «parası olan okusun!» anlayışı, bilginin nimetlerini, git gide bir azınlığa götürür olmaktadır. Çocuklar ve gençler, bir parça eli-yüzü düzgün bir okula adımlarını atabilmek için, sermaye açısından ayrica kârlı bir alan haline gelmiş közel dershanelerve vergilerini ödedikten sonra, yılın belli aylarında korkunç bir yarışın içine itilmektedirler. Öğrencilerin bilgi ve becerilerini geliştirmedeki eğitim ve öğretim yöntemleri terkedilmiş, yerine «sınav tek niğinde uzmanlaşma» geliştirilmiştir. Öylesine bir dehşet ortamıdır ki bu, bu yarışa dayanamayıp ruh yapısı bozulanlar olduğu gibi, yarışı başarı ile bitirememiş olanlardan kimisi de canına kıymaktadır. Sınav denilen bu yarışa katılan öğrenci, aslında yalnız kendi adına değil, ailesinin saygınlığını kurtarmak için de koşmaktadır; bir yerde çocuklar değil, varsıl aileler yarışıyor denebilir. Bu paralı sınav kazanma eğitimi sürerse, ileride canina kiyan ana-babalara da rastlıyacağız. Bu yarışta, yoksul sınıfların, emekçi ailelerin çocukları ve gençleri yoktur. Onlar, git gide karanlığa itilmektedir; önlerine kurtuluş umudu olarak, faşizmin ve dinci gericiliğin «milli) ve «manevî» değerleri sürülmektedir. Paranın rol oynadığı bir ortamda sivrilen egemen sinifların çocukları, geleceğin «seçkinler»i olarak, işte bu kitleleri yöneteceklerdir. Özetle, eğitim düzenimiz, hiç kuşkusuz bilinçli bir yönlendirmeyle, devletin öncülüğünde eğitimden özele, yeteneğe değil paraya doğru gidiyor; pedagojinin öğretim yöntemlerini bırakarak eleyici sınava, çağdaş eğitim yerine Türk-İslâm sentezine gidiyor; kutsal öğretmenlik mesleği unutulup piyasa öğretmenliğine, tek kelimeyle olumluya değil, olunisuza gidiyor (6). Bu eğitim, «A'dan Z'ye değin» bozulmuştur; ve «A'dan Z'ye değin değiştirilmelidir».
  • Latin yazısının alınmasına sevinmiştim doğrusunu isterseniz. Şimdiki gibi düşünmüyordum o günlerde. Arap yazısının bırakılıp Latin yazısının alınmasını bende salt daha kolaydır diye istiyordum. Latin yazısını alışımızın derin nedenlerini devrimin doğal bir sonucu olduğunu göremiyorum. Sonradan anladım. İşin iç yüzünü anlayınca da daha çok sevindim. Kaç kez söyledim, yine de söyleyeyim. Bizde yazı devrimi dil devrimi olmamıştır. Devrim yazısını aramış bulmuş, devrim dilini aramış bulmuştur. Nurullah ATAÇ
  • Gerçekten, yüksek öğretimde fabrikasyon öğretime gidilerek, ülke gereksinmelerinden çok, büyük sermayenin ucuz ve orta nitelikli emek gereksinmesinin karşılanmasının amaçlandığı; bilgi üretme yerine yönetimce seçilmiş sınırlı bilgilerin aktarılmasının istendiği bir sır değildir artık.
  • İmam Hatip Okullarını kuranlar, sayılarını her yıl hızla artıranlar, ne hikmetse, kendi çocuklarını bu okullarda okutmazlar, en ala kolejlere ve üniversitelere yollarlar.
  • Çünkü, Türkiye’de egemen sınıflar, gençlerin uyanmasını istemiyorlar; öyle olduğu için de, daha üniversite öncesi eğitimden başlıyarak, gözlerinin önüne bir «duman perdesi» çekip, içinde yaşadıkları çağa ve topluma yabancılaştırmaktadırlar onları; yaman bir oyundur oynanan ve doğrusu hünerle oynanmaktadır.Bu oyunu bozmak gerek!
  • Her eğitim sınıfsal bir eğitimdir; iktidardaki sınıfın damgasını taşır.
  • Var olmayı öğrenmek, büyük bir özerklik ve yargılama yeteneğine bağlıdır.
  • AKP hükumeti, özellikle kitap yayınları yüzünden TÜBİTAK 'ı susturmak istiyor.
  • iktidara gelişinin hemen arkasından, yapacak başka bir iş yokmuş gibi, 17 Haziran 1950’de, «Arapça ezan yasağı» kaldırılır. Oysa, bu yasak, uluslaşma bilincinin din alanına yansımasının bir örneğiydi. Halkların, ibadetleri kendi dillerinde yapmaları yolunda verdikleri kavga, Batı’da tâ XVI. yüzyılda başarıya ulaşmıştı; Türkiye’li müslüman ise. Kutsal Kitabını kendi dilinde okuması, duasını kendi dilinde yapması şöyle dursun, anlamadığı bir dille ibadete çağrılıyordu.
  • Gerçek anlamıyla öğretmen yetiştirme konusunda asıl ciddi çalışmalar İkinci Meşrutiyetle başlamış, sağlam bir geleneğin temelleri o dönemde atılmıştır. Bu bakımdan, Mustafa Satı Bey’in katkısı pek önemlidir. Gerçekten 1909 yılında, olağanüstü yetkilerle İstanbul Erkek Öğretmen Oku- lu’nun müdürlüğüne getirilen Satı Bey, köhnemiş okulu dağıtır ve yeniden kurar: Medrese döküntüsü öğrencilerinin hemen hepsini atar, yeni öğrenciler alır; çağdaş eğitim araçlarını sokar eğitime; en önemlisi, öğretmenlerinin de tümüne yakınını değiştirir: İsmail Hakkı Baltacıoğlu, Hafız Kemal Bey gibi bir kaç kişiyi bırakır; yol verdiklerinin de yerine, o dönemin gerçekten düşünür, eğitim ve sanat adamlarını alır; Ziya Gökalp ve Tevfik Fikret gibi aydınları, çeşitli sıfatlarla göreve çağırır. Sonunda, İstanbul Öğretmen Okulu, çalışma biçimi ve etkinlikleriyle, bir tür «pedagoji enstitüsü» ne dönüşür; ve o dönemin üniversitesinden daha güçlü bir duruma gelir.
  • 1950’ler- den beri, emperyalizmin işbirlikçisi sınıfların, Türkiye’de kurmayı hedefledikleri toplum bağımsız, demokratik ve laik bir toplum değildir; bu sınıflar için amaç «fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür» kuşaklar değildir; onlar, yaşadıkları çağa kapalı, yüzleri geriye dönük insanlar, boyun eğmiş, sessiz yurttaşlar istiyorlar; daha doğrusu yurttaş değildir düşündükleri, «kul» istiyorlar. O kulları yönetmek için de bir «seçkinler» topluluğu yetiştirmek gerek!
  • Üniversiteyi bitirdiğinde de gelecekleri ne olacak, nasıl iş bulacaklar, bir meçhul!
  • Demokratik laik devlet, ne anlama gelir Türkiye’nin bugünkü somutunda?Türkiye’nin günümüzdeki somut gerçeklikleri göz önünde tutulduğunda, böylesi bir devlete ulaştıracak önlemlerden ilk akla gelenler şunlardır: Bir fetva kurumu, bir tür Şeyhülislâmlık olup çıkan Diyanet İşleri Başkanlığı kaldırılmalıdır; imam, vaiz, hoca ve benzeri her türlü din görevlisinin devlet memurluğuna son verilmelidir; Vakıflar İdaresi, dine ve dinciliğe hizmet eden bir kurum olmaktan çıkarılmalı, elindeki olanaklar sosyal yardım çerçevesi içinde değerlendirilmeli, eski eser niteliği taşıyan camilerin bakım ve onanını dışında, devlet dine, dinsel kuramlara, cami ve benzeri kuruluşlara tek bir kuruş bile harca- mamalı ve bu yoldan elde edilecek - ve birkaç yıl sonra bugünkü raviçle milyarlarca liraya ulaşacak - büyük meblâğlar, sanayileşme yatırımlarına ayrılmalıdır; ayrıca İslamcıların, salt dincilik amacıyla devlet kuramlarına soktukları, üstelik işinin ehli olmayan şişirme kadrolar ayıklanmalı, böylece dinin ve dincilerin kayırılmasma son verilmelidir.
  • Yeni model ise, bütünleşme yerine parçalanma getirmeliydi. Buradan hareketle, öğretmen okulları 1970 yılında liseye dönüştürülerek, üniversiteye özendirilme başlar: Bu gençler arasında üniversiteye girebilecek kadar yetkin olanlar, oralara gidecekler, başarılı olamıyanlar da köylere öğretmen olarak gideceklerdi. 1974 yılında, «ilkokul öğretmenleri de yüksek öğrenim görmeli» sloganı ile, ilköğretmen okullarının hepsi liseye dönüştürülür. Öğretmen liselerinde lise programı olduğu gibi uygulanarak öğretmen yetiştirilmekten vazgeçilir. Mezunlar, bütün üniversitelere girmeyi deneyecekler, başaramıyanlar ilkokul öğretmeni yetiştiren -iki yıllık güdük yüksek öğretim kurumlan olan- «Eğitim Enstitüleri»ne gideceklerdi. Bunlar, bir yerde yeterli sayıyı oluşturamıyacakları için, onların yanma, liseleri bitirip hiçbir yüksek öğrenim kurumuna giremiyenler de eklenecekti. Böylece, kitlesel bağları oluşmamış, yetenekçe fazla bir şey de ellerinden gelemiyecek olanlar, öğretmenliğe yöneleceklerdi. Ülkemizin yüzakı olan ilkokul öğretmenliği, bu yolla öldürüldükten sonra, 1978 yılında, «terör» ve «anarşi» bahane edilip yüksek öğretmen okulları da kapatılır. .......... Ortaöğretime öğretmen yetiştiren Eğitim Enstitüleri de pek zayıf öğrenciler almaya başlar; aslında, 1971 yılından sonra, yatılılığın kalkmasıyla, bu enstitüler zaten zayıf çocukları almaya başlamışlardı; yoksul, köy kökenli çocuklar bu kuramlara giremiyorlardı.Yine o yıllarda, başa yatılılık vb. gibi dertler açmaksızın, fakültelerde okuyup iş bulamıyan gençlerin öğretmenliğe yöneltilmesi de, bir başka yöntem olarak gündeme geldi. Bu gençlere Eğitim Fakülteleri aracılığıyla pedagoji belgesi verilerek öğretmenlik hakkı sağlanacaktı. Öğretmen okullarının yatılılık sistemi ile yarattığı yetişme ortamı, yalnızca belirli kredili ders okutma ile karşılaştırılamaz; kısa zamanda çok etkili bir eğitim, ancak yatılılık sistemi ile sağlanabilmekte idi. Nitekim, vaktiyle iki yıllık Gazi Eğitim Enstitüsü’nden bu kadar ün yapmış yazar ve sanatçı yetişmişse bu yüzdendir.
  • Gençliğine Umut veremeyen toplumlar geleceği kuramazlar.

--reklam--

Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz? İncelemesi - Şahsi Yorumlar

AMA ÇOCUK KAYBOLUR: Çarpım tablosu ezberlerken hayatının en zorlu imtihanlarından birini verir çocuk. Çabucak ezberleyen zekidir, diğerleri eh işte, hiç ezberleyemeyen aptal! Okumayı sökemez bir türlü, en arka sıraya atılır. Sınıfın tembelidir o artık. “Parmakla gösterilen!” Koşuda birinci gelemez, şarkıyı ritmine uygun söyleyemez. Geç tembeller sırasına! Vazgeçer sonra çocuk. Kayıptır artık. Bulunmamak için iyice gizlenir. Gizlendikçe daha da kaybolur. Oysa çarpım tablosunu oluşturan rakamlardır onu korkutan. Dokunamadığı, koklayamadığı, küçücük kafasında bir şekle sokamadığı tuhaf şeylerdir. Öğretmeni o gün rakamları elmaya, taşa, kaleme, ne bileyim renkli renkli bilyelere dönüştürüp çocuğun “rakamlara dokunmasını” sağlasaydı, kaybolmayacaktı çocuk. Okulun ilk günü “öğretmenim ben zaten okumayı biliyorum” deme cesaretini gösterebilseydi, bu cesareti öğretmeninden alabilseydi, yola mağlubiyet hissiyle başlamayıp, kaybolmayacaktı çocuk. “Ben bazı harfleri söyleyemiyorum, bana gülüyorlar, çok yazı yazdırıyorsunuz parmaklarım acıyor, o yüzden okumak- yazmak istemiyorum.” diyebileceği bir öğretmene sahip olsaydı çocuk, kaybolmayacaktı. “Ben hızlı koşamıyorum, zaten neden her şeyde yarışmak zorundayım ki? Şarkı söylemeyi değil, dinlemeyi seviyorum. Siz şarkı söylerken ben resim yapsam olmaz mı?” diyebilseydi öğretmenine, kaybolmayacaktı çocuk. Ama çocuk kaybolur. Çünkü onu da kayıp bir çocukluktan gelme öğretmeni yetiştirmiştir. Ne yazık ki eğitim-öğretim acımasız bir yarıştır dünyada. Bu yarışta düşenler diğerleri tarafından üstüne basılıp geçilir, parça parça edilirler. Şansı varsa tam düşeceği sırada elinden yakalayıverir bir “öğretmen”. Ve bu tüm hayatını kapsayan bir etkileşim başlatır. Bu yetersiz, ezberci ve gelenekçi eğitim sistemlerinin acımasız çarkında kaybolmayan bireyler yetiştirmek için siyasetçiler, yöneticiler, öğretmenler, anne-babalar, hepimiz elimizi taşın altına koymak zorundayız. Kitabı okumanızı tavsiye ederim. İşte bize tam olarak bunlardan ve çözüm yollarından bahsediyor. (Neşe)

Nasıl bir eğitim istiyoruz? Cumhuriyetimizi kuran Atatürk’ün ve arkadaşlarının istediği eğitim, “fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür” bir toplum yetiştirmekti. Bunun da yolu, kelime anlamını “Aydın” diye geçinen “Aydın”larımızın bir kısmının bile doğru düzgün bilmediği, laiklikten geçiyordu. Laik eğitim veren okullarımız, fikri, irfanı ve vicdanı hür bir toplum yetiştirecek, Türkiye Cumhuriyeti de her şeyden önce eğitim alanında gelişmiş bir toplum olacaktı. Peki, olabildi mi? Maalesef hayır. Çağımızda bir insan hakkı olan eğitimi, teoride herkes alma hakkına sahip tabii ki. Peki, pratikte de öyle mi? Günümüzde daha halen okuma hakkı elinden alınan kız çocukları yok mu? Maddi imkânsızlıklar nedeniyle okuluna devam edemeyen çocuklar yok mu? Bunların hepsi var. Bir de, sırf babasının parası var diye, diplomanın adeta satıldığı merdiven altı okullarda –yüksek lise bile denilmeyecek kurumlarda– okuyan(?) bir topluluk var. Peki, neden eğitim bu hale getirildi. Önce ona değinelim. 1924’te Tevhid-i Tedrisat Kanunu yani Türkçesi ile Öğretim Birliği Yasası çıkarılır. Bu yasa çıkarıldığı zaman Türkiye Cumhuriyeti henüz 1 yaşında bile değildir. Bu kanunun çıkarılmasındaki başlıca amaç, eğitimdeki çok başlılığın ortadan kaldırılması, Harf Devrimi’ne altyapı sağlamasıdır. Bu kanun yeterli değildir, çünkü zamanın şartları gereği, ülkenin genelinde köylerde çok az okul vardır, köylerde de eğitim ya yetersizdir ya da hiç yoktur. Bu bağlamda da 1935 yılında, Milli Eğitim Bakanı Saffet Arıkan’a Atatürk’ten bir emir gelir: Nüfusunun büyük çoğunluğu köylerde yaşayan bir ülkede, köyün koşulları içinde yaşayan insan gücünden yararlanma emri. İncelemeler sonucunda ilginç sonuçlar elde edilir, özetle köy okullarında verilen eğitimde üretime ve yaşama etkisi hiç görülmeyen bilgiler verilmekte, insanların büyük kısmının ilk eğitimini aldıktan sonra, bırakın okula devam etmeyi, okuma yazma bilmeyi bile unuttuğu ortaya çıkar. Bunun üzerine önce 1936’da Tarım Bakanlığı ile işbirliği yapılarak ilk eğitmen kursları açılır. Devamında Köy Öğretmen Okulları kurulur. Atatürk’ün vefatından sonra da, eğitimdeki yüz akımız Köy Enstitüleri kurulur. Köy Enstitülerinden uzun uzun bahsetmenin, nasıl açıldığı, neler başardığı, nasıl kapatıldığı konusuna tekrar tekrar değinmenin gereği yok. Yalnız şundan bahsetmek istiyorum. Türkiye Cumhuriyeti’ni yöneten dönemin iktidarı kapattı da, Orta Amerika’nın bir ülkesi olan Nikaragua neden bizimkine benzer bir yöntem ile eğitim vermeyi tercih etti. Bunu düşünmemiz lazım. Ne diyorduk, laik eğitim ve eğitim düzenimiz neden bu hale geldi. Bu hale gelmesine ikinci darbeyi DP iktidarının 1950 yılında program dışı olarak din dersleri koyarak vurur. Peki, ikinci darbe buysa ilk darbeyi kim vurmuştur? Üzücü ama gerçek, CHP. 1949 yılında bir genelge yayınlayarak program dışı din dersi koyulmasını ister. Biraz da 12 Eylül döneminden bahsedelim. 12 Eylül ihtilali ile beraber iktidarı, dolayısıyla gücü ele geçiren askerî cunta 1982’de çıkarılan anayasa ile zaten fazlasıyla yara almış olan laik eğitimin üzerine toprağı atar. Din dersi ortaöğretim dâhil zorunlu ders olarak programlara girer. Daha önce seçmeli olarak programlara dâhil olan ders, artık zorunludur. Burada bu ders ile ilgili 15 sene önce yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum. Lise öğrenimim boyunca tek bir hoca ile kavga ettim. Nedeni de sınıfın ortasında müfredata dâhil olmayan bir konuyu, dua okutmayı, sözlü notu ile korkutarak derse dâhil etmek istemesiydi. 33 kişilik bir sınıfta, üstelik de sözde “MF” olan bir sınıfta, herkes kuzu kuzu kalktı, sırf okumazsa sözlü notu düşük gelmesin diye duaları okudu. Sıra bana geldi, kalktım gittim ve okumak istemediğimi söyledim. İsterse 0 verebileceğini, müfredatta olmayan bir konu için bana böyle bir zorlamada bulunamayacağını anlattım. Sınıfın tek enayisi olarak isyan etmenin dönüşü, müthiş bir kavga oldu. Disipline verilmekle tehdit edildim. Bunun umurumda olmadığını ama karşılık olarak ben de Milli Eğitim’e şikâyette bulunacağımı söyledim. Hocadan ilk çark “Ben sana zorla demiyorum ama 45 alırsın," diyerek buradan geldi. Akabinde sınıfın hocanın tarafında yer alan üyeleri, ki büyük çoğunluğu korkudan ağzını açacak halde değildi, yalnızca malum dershanelerin malum öğrencileri (aaa ne tesadüf!) hocaya yanlış yaptığım konusunda beni uyardılar. Uyardılar diyorum, daha fazlasına gözü (!) yiyecek bir babayiğit yoktu aralarında çünkü. Neyse efendim gel zaman git zaman sınıf listesi bitti, tekrardan bana sıra geldi, aynı tartışmayı tekrarladık. Hoca ikinci çarkı, “En azından Sübhaneke’yi oku,” diyerek yaptı. Ben de konunun duaların basitlik zorluk meselesi olmadığını, bunun müfredatta olmadığını ve yine hocanın devamlı anlattığı şekilde dinde zorlama olmadığını ama insanları notla korkutarak buna zorladığını anlattım. İnançsız bir insan olabileceğimi veya başka bir dine inanıyor olabileceğimi söyleyince, anında gözleri büyüdü “Öyle misin?” diye… Bundan sonrası ne oldu derseniz, 18 yaşında bir ergen olarak ben, hakkımı söke söke aldım. Okul müdürüyle olan birtakım konuşmalar hocanın da kulağına gitmiş olacak ki, benim sözlü notu 45’ten 90’a, kalan bütün sınıfın notu da 100’e yükselmiş oldu. Evet, en düşük bendim ama kendimle beraber 33 kişinin bu haksız uygulamadan zararsız çıkmasını sağladım. Neden yaptın bunu Fox, sen misin bu mahallenin zaptiyesi derseniz de “Evet, benim.” derim. Eh zaptiyelik hoşuma gidiyor çünkü ne de olsa FBI’danız. Bu kadar anı yeter diyorum ve konumuza geri dönüyorum. Zorunlu hale gelen din dersleri ile beraber, laik eğitime toprak atıldı demiştik. Peki, bununla bitti mi olay. Hayır! Nüfus dolayısıyla öğrenci sayısı hızla artarken, okul sayısı aynı hızda artmamıştır. Eğitime ayırılan pay git gide düşmüştür. İktidarlar, istedikleri insan tipini yetiştirmek adına ders kitaplarını yazboz tahtasına çevirmişlerdir. Eğitim sistemi nasıl düzelir sorusuna cevabı Server Tanilli Hoca şöyle veriyor: “Eğitimi demokratikleştirmek!” Bu demokratikleştirmeyi de üç maddede açıklamış. Eğitim hakkından yararlanmanın demokratikleşmesi. Eğitim içeriğinin demokratikleşmesi. Eğitimin yönetiminin ve denetiminin demokratikleştirilmesi. Sınıfsal ayrımları ortadan kaldırarak, politeknik eğitim ile devleti yönetecek seçkinler kurulu yetiştirmek yerine çoğulcu bir toplum yaratmak için halkı eğitmek. İşte yapılması gerekenin kısa özeti. İncelemeyi Server Tanilli Hoca’nın kitabı bitirdiği cümlesiyle sonlandıralım: “Ey Türkiye’nin ilerici, demokrat ve devrimci güçleri, görev başına!” (Fox Mulder)

Biri Eğitim ve Öğretim Mi Dedi!!: Server Tanilli bir kesimin baş tacı ettiği bir yazar olabilir. Bir çok eserler kaleme almış kendi fikirleri dışında başka fikirlere sırtını dönmüş laik, sosyalist birazda markist fikirler ışığı adı altında görüş belirtmiştir. İdelojisini körü körüne desteklemiştir ve bu doğrultuda da asla taviz vermemiştir. Okuduğum bu ve diğer eserlerinde her daim aklı ön plana koymuş dini ötekileştirmek için bir çok asparagas görüşlerle birlikte, içi boş küflü betimlemeler, bir kısmı aşağılayıcı tavırlara kendini kaptırmıştır. Kitabında bir kesime çok ağır hakaretleri vardır. Bir ülkenin gelişimini sağlayan saç ayaklarından eğitim ile ele aldığı kitap tamamen laiklik tasavvutu çerçevesinde sözde akıl, bilim, çağdaşlaşma ve çağın gerekliliklerini esas alması gerektiğini kendi kültüründen hiç bir değer taşımayan argümanlarla bir neslin yetiştirilmesini, yetiştiricilerin ise bağnaz, softa, gerici olmayan görüşleri ile ilişikliği bulunmayan aydın, çağdaş,laik ve pozitivist değerlerle bezenmesini istemektedir. Ülkenin anayasasında yer alan bir tabir vardır '' demokratik'' diye isimlendirilen lakin hiç bir ortamda işleyişi olmayan ve sadece bir kesime hareket alanı sağlayan bu kavramın istediklerini demoklesin kılıcı gibi bir kesimin üzerinde baskı unsuru olarak oluşturulmuştur. Adına ister eğitim deyin, ister askeriye, ister kamu bu faşist bir kesimi yukarıya çıkarılması için uğraşılan bir kesimi de devamlı göz hapisinde tutarak istediklerini elde etme amacı güdülmektedir.. Bu ülkede kurulan bu sistemin eğitime faydası yoktur tamamen nesilleri yok etme, mankurtlaştırma vazifesini eline almış tarihinden, dininden, kültüründen kopartılmış emperyalizmin emelleri doğrultusunda pazar haline gelmiştir. Dışarıdan alınan kanunlar, uluslararası antlaşmalar ve dikte ettirilemeye kuruluşlar eliyle bir mezrada ne eğitimden, ne sanattan, ne bürokrasiden ne de ülkeden konuşmanın bir anlamı yok..Yaz boz tahtasına dönmüş eğitim sistemini yetiştirdikleri ortada biri b.k yiyor, biri ülkesini aşağılıyor, biri bilim ile uğraşırken siyaset yapıyor, biri prof olmuş dil bilmiyor, biri yine prof uluslararası arenada makalesi yok, biri makam mevki peşinde, biri cadı avında sorarsan bu kişiler eğitimci ve nesiller bunlara emanet.. (Mete Hun)

--reklam--

Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz? PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Server Tanilli - Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz? kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz? PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Server Tanilli Kimdir?

Server Tanilli (d. 1931 - ö. 29 Kasım 2011) Türk yazar, anayasa hukuku profesörü.

1980'den önce Türkiye'de İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde ve Devlet tatbiki Güzelsanatlar Yüksekokulu'nda "Uygarlık- tarihi" dersi veriyordu. 7 Nisan 1978 günü terör ortamında silahlı saldırıya uğrayıp, belden aşağısı tutmaz oldu. Fransa'ya gidip uzun yıllar Strazburg Üniversitesi'nde çalıştı. 2000 yılında yurda dönüş yaptı ve Cumhuriyet Gazetesi'nde köşe yazıları yayınlandı.

1980 sonrasında düşün ortamını ve özellikle de gençliği etkilemiş olan "Uygarlık Tarihi (1973)", "Devlet ve Demokrasi: Anayasa Hukukuna Giriş" kitaplarını yazdı. "Uygarlık Tarihi" üniversitelerde ders kitabı olarak okutuldu. 2011 yılında Prof. Dr. Server Tanilli evinde yaşamını yitirdi. Karacaahmet Mezarlığı 'na defnedildi.

--reklam--

Server Tanilli Kitapları - Eserleri

  • Uygarlık Tarihi
  • Yüzyılların Gerçeği ve Mirası I
  • Yaratıcı Aklın Sentezi
  • Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz?
  • Nasıl Bir Demokrasi İstiyoruz?
  • İslam Çağımıza Yanıt Verebilir Mi?
  • Yüzyılların Gerçeği ve Mirası 2. Cilt
  • Yüzyılların Gerçeği ve Mirası Cilt III
  • Değişimin Diyalektiği ve Devrim
  • Dünyayı Değiştiren 10 Yıl
  • Yüzyılların Gerçeği ve Mirası Cilt IV
  • Fransız Devrimi'nden Portreler
  • Yüzyılların Gerçeği Ve Mirası V
  • Voltaire ve Aydınlanma
  • Devlet ve Demokrasi
  • Yüzyılların Gerçeği ve Mirası VI
  • Çağdaşımız Victor Hugo
  • Türkiye'de Aydınlanma Hareketi
  • İnsanlığı Nasıl Bir Gelecek Bekliyor?
  • Ne Olursa Olsun Savaşıyorlar
  • Din ve Politika
  • Strasbourg Yazıları
  • Diderot

--reklam--

Server Tanilli Alıntıları - Sözleri

  • Bizans ve Müslüman sanatçıları, süsleme anlayışları bakı­mındanda birbirlerine yaklaşmaktadırlar. Anıtsal heykel ve süs­leme yüksek-kabartma kaybolmuş, çoğu kez ayrıntılı ve aşırı, kimi zaman renkli kimi zaman oyma bir süsleme geçmiştir yeri­ne. Tekrar olacak söyleyeceğimiz: İslâm, canlı varlıkların betim­lemesini yasaklıyordu. Aslında bağnaz bir yorumdu bu, dahası sonradan ortaya çıkmıştı; kaldı ki, İranlı sanatçılar hiçbir zaman uymadılar böylesi bir yasağa. Kuşkusuz, dinsel yapılarda, Allahı insan ya da bir hayvan biçiminde betimlemek söz konusu değil­di; çünkü Allah, tanımı gereği, somut varlıklara üstün bir cev­herdi. Bunun gibi, yaratıkları oldukları gibi canlandırmak da olmuyordu. Ne var ki, Müslüman sanatçı, örneklerini çokça gör­düğümüz gibi, sivil yapılarda, bitki, hayvan dünyasının, hâttâ günlük yaşamı içinde, avda ya da savaşta insanların ona esinlen­ dirdiği her şeyi süslemede kullandı. Aslında, özellikle Yahudi çevrelerde, sanatçı, varlıkları biçimleme eğilimindeydi; Arap dünyasının pek güzel biçimde kullandığı«arabesk» bundan esin­lenmiştir. Aynı eğilim, Bizans sanatçılarının da yabancısı değil­di. Onlar da, tasvir mücadelesinden sonra, tapmaklarda, kutsal kişileri, hatta Tanrıyı betimlemekte duraksama göstermediler. Ne var ki, Kutsal Kitab’ın öykülerini insanîleştirmeye girişecek. olan Batı sanatçılarının tersine, Bizanslı sanatçılar, dogmatik olarak tanımlanmış ve değişmez, İnsanî olmayan ya da insanüs­tü biçimlerde soyut bir teolojiye gittiler. (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası 2. Cilt)
  • 1789'da, burjuvaziye karşı soyluları, onların düzenini - yani feodaliteyi- tutmak çağdışı idi. Peki, ya bugün, emekçilere karşı burjuvaziyi tutmak? Sosyalizme karşı kapitalizmi, milli bağımsızlığa karşı emperyalizmi, laikliğe karşı ümmetçiliği, demokrasiye karşı diktatörlüğü, giderek faşizmi tutmak? (Uygarlık Tarihi)
  • Reklamlar, çağın yeni amentüleri. Markalar, çağın yeni kutsal öğretileri. Alışveriş merkezleri yeni tapınaklar. (Yaratıcı Aklın Sentezi)
  • Din ezilmiş insanın iç çekişi, taş yürekli dünyanın ruhu. (İslam Çağımıza Yanıt Verebilir Mi?)
  • Milliyetçiliğin göstergeleri pek değişiktir ve başlıcalarından biri de, ırkçılıktır: Aşağı ve istilacı diye görülen insanlara karşı sistemli düşmanlık vardır. (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası VI)
  • Madem ki maşinizm kötü bir şeydir ve felaketlere yol açıyor, öyleyse yalnız “zekânın düşmanı” değil, işsizlik ve sefaletten de sorumlu olan bu “yeni Prometheus’u zincire vurmak” gerekmez mi? (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası VI)
  • Okullarda din derslerinin salt varlığı, çocuk içinde ailesi içinde, inanç ve vicdan özgürlüğüne aykırıdır. (İslam Çağımıza Yanıt Verebilir Mi?)
  • Modern tarihin büyük devrimci yüzyılı XVII. yüzyıldır; XVII. yüzyıldadır ki insan soyunun düşüncesinde köklü bir değişim olmuştur: Galilei, nesnelerin düşüşü kanununu, dinamiğin bu ilk kanununu bulup dile getirdiğinde, gerçekliğin ölçülür, hesaplanır olduğunu gözler önüne serdiğinde, insan aklının önüne yeni bir yol açar; modern bilimi kanatlandırır, giderek yeni bir dünya koyar insanoğlunun karşısına. Evet, gerçekten XVII. yüzyıldır «Büyük Yüzyıl»; Voltaire doğruyu görmüştür. Ne var ki, bunu söylemek, XVIII. yüzyıl insanlarının yaptıklarını hiç de küçültmez ve o devrin önemini azaltmaz. Gerçekten, XVII. yüzyılın başlarında bir dere olan akış, o yüzyılın sonlarında sel haline gelir ve XVIII. yüzyılda bir ırmak olup çıkar. XVIII. yüzyıl, akılcılığa yürekten bağlanışı, deneysel yöntem kaygısı ile, XIV ve XV. yüzyılın büyük nominalistlerinin, Ockham’lı Guilaume’un, Paris Okulu’nun, Jean Buridan’ın, Saxe’li Albert’in başlattığı eseri tamamlamış; Aristoteles’in büyük yorumlarının, XV ve XVI. yüzyılda Padua Okulu’nun, İbni Rüştçülerin ve Pomponazzi’nin akılcı çabalarını bir sonuca erdirmiştir. XVIII. yüzyıl, beş yüzyıl boyunca açılıp serpilen ve XVIII. yüzyılda yepyeni bir ivme kazanan Avrupa düşüncesinin, o dev uğraşın bir çiçeklenişidir. (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası Cilt IV)
  • İnsanoğlu, oldum olası sayısız boş inanç ve temelsiz fikir üretmiş. Bunlar arasından bazıları -özellikle dini ve ahlaki inançlar- cahil halk yığınları tarafından benimsenmiştir. (Yaratıcı Aklın Sentezi)
  • Kadın öncüler, erkeklesme, her türlü cekiciliklerini kaybetmek, giderek türün üremesini tehlikeye sokmakla suclanirlar. Bir de, kadınlara, çalışacakları görevlerde, kadinlasmak suçlaması da yapılmıştır. (Ne Olursa Olsun Savaşıyorlar)
  • "Din, siyasal iktidarı ne denli kötü olursa olsun destekler; ve iktidar da, ne denli ahmak ve boş olursa olsun dinin yardımcısıdır." (Dünyayı Değiştiren 10 Yıl)
  • Düşünce düşüncedir ve içeriği ne olursa olsun, insan etkinliğinin en soylusu olarak saygıya değerdir (Nasıl Bir Demokrasi İstiyoruz?)
  • Eğitim akılcı, bilime da­ yanan ve laik içeriğinden soyutlanmış ve yozlaştırılmıştır; yön­temi çağdışıdır ve her kademesi derin sorunlar içindedir. Oku­lu, üniversitesine kadar her yönüyle çağa, yaşama ve topluma açmak, başta bir devlet görevidir. Gençler, bu görevin yerine getirilmesini istiyorlar ve bekliyorlar. (İnsanlığı Nasıl Bir Gelecek Bekliyor?)
  • “...ne monarşi söz konusudur artık, ne demokrasi, ne de despotizm. Bugün, ticaret her şeydir... Kazanç, bütün devletleri yöneten ilke olup çıkmıştır.” (Dünyayı Değiştiren 10 Yıl)
  • Cicero, şöyle demişti bir gün: "Ruhsuz hitabet olmaz"; Robespierre, ruhunu alıp olduğu gibi söylevlerine koyar. "Genel kanıyı okşamak için düşünceme ihanet etmeyi bilmiyorum... Halkı, çiçekli yollardan geçirip uçurumun kenarına götürme sanatını da bilmiyorum" der bir gün. (Fransız Devrimi'nden Portreler)
  • Var olmayı öğrenmek, büyük bir özerklik ve yargılama yeteneğine bağlıdır. (Nasıl Bir Eğitim İstiyoruz?)
  • Tiberius’un ölüm haberi coşkunlukla karşılandı. Halk, gömülmesini bile istemeyip, Tiber ırmağına atılmasını istiyordu cesedinin. Buna karşılık, Germanicus’un oğlu Caius’un iktidara gelişini büyük coşkunlukla karşılandı. Halk, sağlık ve afiyeti için kurbanlar kesiyordu her gün, «Güneş» diyorlardı ona; askerler ise -asker ayakkabısı (kaliga) dan gelen- Kaligula adını takmışlardı. Seferde doğduğunu, askere yakınlığını belirtmek istiyorlardı böylece. (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası I)
  • Mutlak monarşi, feodal öğelerin yerel özerkliklerine karşı bir ağırlık olmak üzere, krallık iktidarının güçlenişiydi; her üç zümrenin (ordre) temsilî kurumlarının can sıkıcı iddialarından da yakasını sıyırarak oluyordu bu güçleniş. Ulusal zenginliği elinde tutan birbirine zıt iki sınıf, zayıflayan soylularla yükselen burjuvazi arasında gerçekleşen geçici güçler dengesinden yararlanan krallık otoritesi, bir hakem rolüne soyunarak, onların üstüne yükselebildi. Krallık iktidarındaki bu açık sıyrılış, kendi sosyal temeli karşısında kazandığı bu bağımsızlık, burjuvazinin, siyasal iktidara göz koymak, yani soyluların tekeli için bir tehdit olmak için yeterince güçlendiği andan başlayarak, buharlaşıp kaybolur. Bu anda, krallık bu tekelin savunucusu olarak kendini açıkça ve hiçbir kayıt göstermeden ortaya koyar. Ne var ki, mutlakiyet, hakem rolünü oynamaktan çıkar çıkmaz, çökmeye başlar. Nasıl kapitalist üretim biçiminin doğuşu ve burjuvazinin sınıf olarak ortaya çıkışı, mutlakiyetin gelişinin kaynağında bulunuyorsa, mutlakiyet de -hiç olmazsa başlangıçta- kapitalizmin gelişmesine, olgunlaşmasına -büyük ölçüde- katkıda bulundu. Şaşırtıcı hiçbir yanı da yoktur bunun; çünkü, burjuvazinin devletin kasalarına soktuğu para, feodal monarşinin temel maddi dayanaklarından biri oluyordu. Krallığın, «ulusal» burjuvazi ile ilgili olarak, belli bir süre, koruyucu bir politika izlemesinin nedeni budur. Krallık iktidarı, dışarıdan getirilen sanayi malları ile dışarıya gönderilen ham maddelerin üzerine yüksek vergiler koyarak, ülkede imalâthaneleri destekleyen bir fiyat dengesi yaratır. Dahası, Krallık Hazinesi, çoğu kez yeni imalâthanelerin kurulmasını destekler: Para yardımı ve özençlerde bulunur; ülkede bilinmeyen uzmanlık alanlarında dışardan ustalar getirmeyi iş edinir, ya da onların mesleki sırlarını bulma denemesine kalkar. Yollar ve kanalların yapımı yeni boyutlar kazanır; yolculukların güvenliği sağlamak için önlemler alınır. Dış politikasında da, mutlakıyet, burjuvazinin çıkarlarını desteklemeye yönelir; mutlak monarşi, yeni sömürgeler ele geçirir, tacir gemilerinin yanına savaş gemilerini katar, uluslararası boyutlarda çeşitli ticaret ayrıcalıkları elde eder. (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası Cilt III)
  • Yeryüzündeki insanların temel sağlık ve yiyeceğe harca­maları gereken parayı, Birleşik Devletler'le Avrupa Birli­ği'nde yaşayanlar her yıl parfüme veriyorlar; Beslen­meye şunu da ekleyelim: Beslenme maddeleri, hiç olmadığı kadar bol dünyamızda. Ama her yıl 30 milyon insan açlıktan ölüyor. Kaçınılmaz bir sonuç mu bu? "İklimin, büyük kıtlıklarda rolü sınırlıdır; insanı aç bıra­kan insandır artık," diyenler yanılıyorlar mı? (İnsanlığı Nasıl Bir Gelecek Bekliyor?)
  • Descartes, düşünen insanlara, skolastiğin, yaygın kanının, otoritenin, tek kelimeyle boşinançların ve barbarlığın boyunduruğundan kurtulmayı gösterme yürekliliğinde bulundu en azından; bugün yemişlerini derlediğimiz bu başkaldırı iledir ki o, kendinden sonra gelen mirasçılarının yaptıklarından - belki- çok daha fazla hizmette bulundu felsefeye. Sonunda her şeyi açıkladığına inanmış da olsa, hiç olmazsa her şeyden kuşkulanmakla başladı işe; bugün ona karşı çevirdiğimiz silahlar onun silahları yine de... (Yüzyılların Gerçeği ve Mirası Cilt IV)