Kitap Künyesi

Yazar: Simon Beckett

Çevirmen: Nur Küçük

Orijinal Adı: The Chemistry of Death (David Hunter #1)

Yayın Evi: İthaki Yayınları

İSBN: 9786053750277

Sayfa Sayısı: 400

--reklam--

Ölümün Kimyası Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Adli tıp uzmanı David Hunter kendisini mahvoluşun eşiğine getiren bir trajedinin üstüne eski hayatını terk edeli üç yıl olmuştur. Norfolk'un ücra bir köyünde doktor olarak çalışmakta ve geçmişini arkasında bıraktığına inanmaktadır. Ama sonra Sally Palmer'ın cansız bedeninden geriye kalanlar bulunur... Ceset vahşice kesilip biçilmiştir. Polis katili bulmak için Hunter'ın uzmanlığına ihtiyaç duymakta, o ise bu işe karışmamayı umutsuzca istemektedir. Sonra bir kadın daha ortadan kaybolur ve Hunter'a sığınaklık etmiş olan o birbirine bağlı toplum kocaman bir korku ve paranoya girdabında boğulur.

Herkes herkesten şüphelenmektedir. Bir anda, saklanacak hiçbir yer kalmaz...

'Bir solukta okunan' nitelemesini sonuna kadar hak eden bir roman.

-Robert Goddard-

Beckett harika bir yetenek sergileyerek tüyler ürperten bir dehşet atmosferi yaratıyor.

-Guardian-

Üstün nitelikli bir eser... Seri cinayetleri konu alan bir dizinin ilk romanı... Elinizden bırakamıyorsunuz.

-Publishers Weekly-

Bütün ayrıntılarıyla insanın kanını donduran cinayetler, CSI dizisinin müdavimleriyle Patricia Cornwell ve Kathy Reichs hayranlarını tatmin edecek, ama romanın parlak başarısının asıl nedeni yer verdiği incelikli psikolojik ayrıntılar. Kesinlikle tavsiye edilir.

-Library Journal-

(Tanıtım Bülteninden)

Larvaların Dansı / Ertuğrul Özkök

27 Nisan 2008 - Hürriyet Gazetesi

"İNSAN öldükten sonra, gövdesi 4 dakika içinde çürümeye başlar. O, artık nihai metamorfozun başladığı andır. 

Gövde kendi kendini sindirme eylemine geçer.

Hücreler, içten dışa doğru çözülür.

Doku önce sıvıya dönüşür, sonra gaza.

Hayatiyetini yitiren beden, başka organizmalar için besin haline dönüşür.

Önce bakteriler gelir, sonra böcekler ve en son sinekler.

Sonra onlar çoğalıp yumurtlarlar.

Bu zengin besin kaynağında beslenen larvalar, işleri bitince, bir moda defilesi yapar gibi, zarif adımlarla bedeni terk edip göç etmeye başlar.

İşte o an, hayatın en ilginç şeylerinden biri gerçekleşir.

Larvalar, başları hep güneye dönük şekilde giderler.

Ya güney, ya güneydoğu, ya da güneybatı.

Ama hiçbir zaman kuzeye doğru gitmezler."

* * *

Bu cümleleri, son yılların en ilginç polisiye eserlerinden biri olan, Simon Beckett'in "The Chemistry of Death" adlı kitabında okudum.

Yani "Ölümün Kimyası"...

Ölüm, hep benim hayatımın merkezinde oldu.

Lise yıllarımda, üniversitede, daha sonraları hep ölümle uğraştım.

Gazeteciliğe başlamasaydım, projelerimden biri, "ölüm sosyolojisi" adlı bir kitap yazmaktı.

CSI, yani suç mahalli incelemeleri, son yıllarda hem kitaplarda, hem televizyon ve sinemada çok ilgi çeken bir konu haline geldi.

Bunda Patricia Cornwell'in romanları ve onun kahramanı Kay Scarpetta'nın etkisi olduğunu düşünüyorum.

Ben de bu konuda epey okudum, epey seyrettim.

Ama bugüne kadar, cansız bedenden doğup ayrılan larvaların, hep güney istikametinde göç ettiklerini işitmemiştim.

Bana çok ilginç geldi.

* * *

Hemen, Hürriyet'in adli bilim uzmanı Prof. Sevil Atasoy'u arayarak bunun doğru olup olmadığını sordum.

Öteki bilgilerin hepsini doğruladı.

Ama larvaların güneye gittiği konusunu o da hiç işitmemiş.

Yine de tam bir bilim insanına yakışan şüphecilikle, "Yeni bir yayın olabilir. Araştırıp size döneyim" dedi.

Yazıyı tamamladığım sırada, henüz bana dönmemişti.

O nedenle bu bilgiyi doğru kabul edip ölüme değil, ama ölümden sonraki hayata ait bu müthiş gerçek üzerinde biraz düşünmeye karar verdim.

* * *

Sizce tuhaf bir benzerlik yok mu?

İnsanlar yaşlanınca, emekli olunca hep güneye göç etmek isterler.

Bir güney kasabasına yerleşmek, hayatın son dönemini buralarda geçirmek, hepimizin içine işlemiştir.

Şimdi larvaların dansını gözümün önüne getirince, o soru da aklıma geliyor.

Acaba güneye göç etmek duygusu, her canlının genetik özelliği midir?

Bir tür alın yazısı mıdır?..

Ölümden sonra bir hayat varsa, onun ilk adımları acaba böyle mi atılıyor?

Güneye göç etmek duygusu, üremek kadar, sevişmek kadar kudretli bir içgüdü müdür?

Yani öldükten sonra yeniden doğmak için...

* * *

O yüzden larvaların içgüdüsel bir estetikle güneye doğru giderken yaptıkları bu dans, bana ruhun bir başka bedene taşınması gibi göründü.

Bir kere daha anladım ki, bizler, şarkıdaki gibi gezgin avareleriz.

Bazen bedenimiz bir yere çakılı kalırken, ruhumuz güneye bakar ve burnunun dikine dikine gider.

Kafa tutar.

Hayat da işte tam budur.

Bir an geldiğinde, avaz avaz içindeki gerçeği, en önemli gerçeği haykırabilmek...

Ve sonra alıp başını, güneyin neresiyse oraya gidebilmek...

--reklam--

Ölümün Kimyası Alıntıları - Sözleri

  • Bir yarayı kurcalamak bazen daha beter kanamasına yol açardı. 
  • Bir din adamını günün adamı yapmak için trajedi ve korku gibisi yoktur.
  • Ölenleri geri getiremeyeceğine göre, yaşamaya elinden geldiğince devam edebilirsin.
  • Onlar ikinci şans değildir, sadece farklı şanslardır.
  • Yaşamlarımız, bazen de ölümlerimiz kemiklere yazılmış öykülerdir.
  • Bir din adamını günün adamı yapmak için trajedi ve korku gibisi yoktur.
  • Canlılığını yitiren vücut başka organizmalar için ziyafettir artık.
  • Rüyalarda sadece bir geçmişe değil, hâlâ bir geleceğe sahip olduğumuza inanabiliyordum.
  • Sen şimdi nasılsan, bir zamanlar ben de öyleydim. Ben şimdi nasılsam, sen de öyle olacaksın.
  • Küçük yerler küçük akıllar üretir.

--reklam--

Ölümün Kimyası İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Başladığımdan itibaren herkese katil gözüyle baktığımdan çıkan sonuç çok değil ama yinede şaşırttı.Cesetin üzerindeki sineklere bakarak cesetin kaç günlük olduğunu anlamaya çalışmak ve daha fazlası güzel ve sürükleyiciydi. Belki içinde aşk hiç olmayabilirdi , veya sondaki kız o kadar şeye rağmen ölse daha güzel olabilirdi ona rağmen şaşırdım ve sardı . Puanım 8 daha iyilerinide gördüm , ama okumaya değer (Nurkan)

Ben yazarın ilk kitabından değil, 3.kitap olan Ölülerin Fısıltısı'ndan başlamıştım. Sıkıntı olmuyor zaten farklı maceralar ama güzel bir seri olduğu için baştan sırasıyla okumak daha iyi.Yazarın anlatım dili akıcı,anlaşılır.Sonlara doğru heyecan daha da artıyor ve tam bu derken ters köşe...en sevdiğim:)İyi okumalar. (Hayriye Dev)

Öncelikle çok fazla basım hatası olduğunu söylemeliyim. Kitaplara bu kadar para ödeyip te kontrolünün düzgün yapılmamış olduğunu görmek üzüyor gerçekten. Bunun dışında katil şaşırtsa da sıkıcı bılduğum yerleri de oldu. Okunmasa da olurmuş, serinin diğer 3 kitabını almayı düşünmüyorum. (Betina Birant)

--reklam--

Ölümün Kimyası PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Simon Beckett - Ölümün Kimyası kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Ölümün Kimyası PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Simon Beckett Kimdir?

1960, Sheffield doğumlu İngiliz yazar. The Times, The İndependent on Sunday, The Daily Telegraph ve The Observer de dahil olmak üzere bir çok gazete de çalışmış olan gazeteci/yazarın dikkat çeken romanları arasında "owning jacob" ve "chemistry of death" sayılabilir.

--reklam--

Simon Beckett Kitapları - Eserleri

  • Ölümün Kimyası
  • Kemiklerin Şifresi
  • Ölülerin Fısıltısı
  • Mezarların Çağrısı
  • Kapan
  • Die ewigen Toten
  • Obsession
  • Voyeur
  • Verwesung

--reklam--

Simon Beckett Alıntıları - Sözleri

  • İnsanın ayna da kendi yüzüne bakabilmesi gerekir. (Mezarların Çağrısı)
  • "Zamanla insan hemen her şeye alışabiliyor." (Ölülerin Fısıltısı)
  • Beden öldüğünde, hayatın denetim altında tuttuğu enzimler zincirlerini koparır. (Ölülerin Fısıltısı)
  • Yokluğumda dünya dönmeye devam etmişti ; sokaklar hala tıklım tıklımdı , trafik hala yavaş ilerliyor ve Thames Nehri hala akıyordu. (Kapan)
  • Sen şimdi nasılsan, bir zamanlar ben de öyleydim. Ben şimdi nasılsam, sen de öyle olacaksın. (Ölümün Kimyası)
  • "Ne derler bilirsin, balığa benziyorsa ve balık gibi kokuyorsa..." (Mezarların Çağrısı)
  • Çok çeşitli şekillerde ölmüş insan bedenleri gördüm. (Ölülerin Fısıltısı)
  • "Fevkalade yaratıklar , değil mi? Lumbricus terrestris. Basit bir organizma , beyin yok , bahsedilecek bir sinir sistemi neredeyse yok , ama ikiye kesersen tekrar büyüyorlar. Burada çıkaracağın bir ders var : Ne kadar karmaşıklaşırsan , başını o kadar belaya sokarsın." (Mezarların Çağrısı)
  • Kötü düşünceleri bırak. Düşünmen gereken daha önemli şeyler var. (Mezarların Çağrısı)
  • "Sevdiğin kişiye gıcık olduğun an, onun hatalarını görmeye başlarsın ve ben bu kişiyi mi sevdim dersin." (Voyeur)
  • Sabahın üçü ölü zamandır. Vücut fiziksel ve zihinsel açıdan en olumsuz şartlarındadır. Savunmasının en zayıf olduğu, sabaha ulaşma umudunun en uzak gibi göründüğü zamandır bu. En kötü hayallerin kaçınılmaz, en karanlık korkuların gerçekleşmek üzere gibi geldiği zamandır. Genellikle bir ruh durumundan ibarettir ve biyoritimde dip noktasıdır. (Kemiklerin Şifresi)
  • "Kıskandığın kişiye yaptığın kötülük sana normalmiş gibi görünür." (Voyeur)
  • Onlar ikinci şans değildir, sadece farklı şanslardır. (Ölümün Kimyası)
  • "Dünya,herseyi senden daha iyi bildiğini sanan insanlarla dolu.Her zaman, kendinde sana ne yapman gerektiğini söyleme hakkını bulan bir İnsan çıkar." (Kapan)
  • Ölenleri geri getiremeyeceğine göre, yaşamaya elinden geldiğince devam edebilirsin. (Ölümün Kimyası)
  • Arabanın benzini bitmek üzereydi. Saatlerdir hiç benzin istasyonu işaretine rastlamamıştım ve yakıt göstergesi de kırmızıdaydı. Ana yoldan ayrılmam gerekiyordu ama uçsuz bucaksız gibi duran tarlalar sanki beni motor son nefesini verene kadar dolandırma niyetindeydiler. Günün henüz erken saatleri olmasına rağmen hava boğucu ve sıcaktı. Açık pencerelerden kırbaç gibi çarpan rüzgâr, havayı serinletmiyor yalnızca hareketlendiriyordu. Direksiyona kapanmış, arabanın her an stop etmesini beklerken, yeşil bariyerlerin arasında bir boşluk gördüm. Solumdaki buğday tarlalarının arasından sonu görünmeyen bir yol uzanıyordu. Nereye vardığına aldırış etmeden, tekerlek izleriyle dolu yüzeyde sarsılarak ilerlemeye başladım. İzler ağaçlık bir alana varıyordu. Audi’yi içine sürdüğümde dallar pencereleri çizdi. Arabayı durdurdum. Ağaçların gölgeleri daha serindi. Tik tak eden sessizlikte akan suyun sesini duyabiliyordum. Gözlerimi kapatıp kafamı arkaya yasladım ama dinlenecek zamanım yoktu. Yola devam etmeliydim. (Kapan)
  • Dünya, her şeyi senden daha iyi bildiğini sanan insanlarla dolu… (Kapan)
  • "Kõtü şans söz konusu olduğunda hepimiz aslında bencilizdir, aynı duayı ederiz: Ben olmayayım, bana olmasın . Daha değil." (Kemiklerin Şifresi)
  • Hayatımdaki ironiler bitmiyordu. (Kapan)
  • "Eğer gizlemek istediğin değerli bir şeyin varsa, bunu yapmanın iki yolu var. Birincisi onu gerçekten güvenli olan, hiç kimsenin asla bulamayacağı bir yere koymaktır. Ama sorun şu ki öyle bir yer senin aklıma geliyorsa, muhtemelen başkasının da aklına gelir. Diğer yolsa, onu hiç kimsenin bakmayı düşünmeyeceği bir yere koymaktır. O kadar aşikardır ki gizleme yeri olduğunu kimse fark etmez bile. Tercihen, her gün görebildiğin bir yer." (Mezarların Çağrısı)