Kitap Künyesi

Yazar: Refik Halid Karay

Yayın Evi: İnkilâp Kitabevi

İSBN: 9789751030900

Sayfa Sayısı: 206

--reklam--

Sakın Aldanma, İnanma, Kanma Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

"Sakın aldanma, inanma, kanma... Yalan dolan makaraları yine sağılmaya başlanacak, yine elimizdekiler kapılıp deve yapılacak; toklar çekilip biraz da açlar yalanacak... Bu işin künhü budur! Polis zannedeceksin, harami çıkacak; nimet diye gideceksin, tuzak çıkacak; melek görünecek, şeytan çıkacak... Gözünü açmazsan yine yumurtalar cılk çıkacak!

Hülasa artık her sakallıyı baban sanma, her lafa kulak asma, kabadayılığa yekûn tut, efeliğe kapılma... Bu benim sana baş nasihatim: Gözünü aç, ayağını tetik at, yine aldanma, inanma, kanma!"

Refik Halid Karay, Sakın Aldanma, İnanma, Kanma'da, savaş yıllarında yaşanan, parasızlığı, yiyecek, içecek, yakacak kıtlığını, halkın düştüğü sefaleti, söylenen yalanları, aldatmaları alaylı ve hicivli bir üslupla dile getirirken, mütareke yıllarında Hatay - Antakya üzerine kaleme aldığı öyküler ile de okuyucusuna belgesel niteliğinde bir eser sunuyor.

(Tanıtım Bülteninden)

--reklam--

Sakın Aldanma, İnanma, Kanma Alıntıları - Sözleri

  • Kedisiz evlerde fareler vardır; kilerlere girerler, dolapları delerler, şunu bunu kemirip sağa sola koşuşup baş köşede gezerler, bir pıtırtı olunca deliklere girerler... Galiba koku aldınız, kedi geliyor; koca fareler nereye?
  • Hani bir bilmece vardır, kâğıt bilmecesi: Minareden attım kırılmadı, suya attım kırıldı; hakikaten kâğıttan masnuat, tıpkı gazeteciler gibi, suya, sabuna dokunmamak şartile hayli dayanıyor.
  • "Nefis yenmeyi iyi talim ettik, alışverişte çile çıkardık. Beş zeytin tanesi, bir dilim kuru ekmekle yaşıyanı vaktile evliya sayarlar, ölünce başına kandil yakıp üstüne türbe kurarlardı. Eğer şimdi de bu usule riayet edecek olsaydık, başa çıkamaz, kuru zeytin yiyenlerin çokluğundan türbe yapıp kandil yakmıya yetişemezdik."
  • Sakın aldanma, inanma, kanma! Ne âşıkın sazına, ne meb'usun sözüne, ne hacının lâfına, ne papazın putuna...
  • Millet aşkına yaya gezeriz diye gelirler, sonra Babıâliden Nafıaya kadar otomobile binerler; su içeriz derler, şampanyaya kanmak bilmezler; kulübeyi kendilerine çok görürler, biraz geçince saraylara sığmazlar, bugün şehre eşek sırtında girerler, yarın tahtırevanla çıkarlar...
  • Sakın aldanma, inanma, kanma; bu dünya hile, hud'a dünyası...Evvela çoban görünüp başa geçiyorlar, sonra kurt olup sürüyü yutuyorlar.
  • Evet, sakın aldanma inanma kanma; bu dünya hile, hud'a dünyası... Evvela çoban görünüp başa geçiyorlar, sonra kurt olup sürü yutuyorlar; sulh ile beraber önümüze yine bir politikacı kumpanyası çadır kurup para dolabı oynayacak, köşede bucakta kalan siyaset hanendeleri top top olup hürriyet şarkısı okuyacak, adalet mânisi çağıracak, parsa toplayacak; yeni yeni hokkabazlar türeyip,"Ne sihirdir , ne keramet, el çabukluğu marifet!" diyerek avucumuzda kalanı da kapacak, külahına koyacak; hülâsa aynı pandomima, aynı dalavere, aynı kaşkario... (Refik Halid Karay)
  • "Maneviyatı ölçecek hassas bir terazi, bir baskül icat edilse sırtımdaki yeis, endişe, gam çuvallarının her biri yüz okka gelir."
  • Sakın Aldanma, İnannna, Kannna Evet, sakın aldanma, inanma, kanma; bu dünya hile, hud*a dünyası... Evvelâ çoban görünüp başa geçiyorlar, sonra kurt olup sürüyü yutuyorlar; sulh ile beraber önümüze yine bir politikacı kumpanyası çadır kurup para dolabı oynıyacak. köşede bucakta kalan siyaset hanendeleri top top olup hürriyet şarkısı okuyacak, adalet manisi çağıracak, parsa toplıyacak; yeni yeni hokkabazlar türeyip: «Ne sihirdir, ne keramet, elçabukluğu marifet!» diyerek avucumuzda kalanı da kapacak, külahına koyacak; hulâsa ayni pandomima, ayni dalavere, ayni kaşkariko!.. Sakın aldanma, inanma, kanma! Ne âşıkm sazına, ne meb*usun sözüne, ne hacının lâfına, ne papazın putuna... Benim hepsinden ağzım yandı, hepsinden sıtkım sıyrıldı. Yine biri çıkacak: «Müsavat!» diye haykıracak, beş sene sonra Çamlıcadan KanIıcaya kadar arazi alıp Elmalı bendini kendine havuz yapacak, halkı susuz bırakacak... Yine biri türeyecek: «Adalet» diye inliyecek, ertesi günü harmanlar yakacak, çiftlikler basacak, adamlar asacak!.. Yine biri gelecek: «Hürriyet!» diye bağıracak; sonra ağzımı dikecek, elimi bağlıyacak, sırtıma binip keyfini getirecek! Yine ne «fazılı muhterem» 1er gelecek, ne «kahramanı hürriyet» 1er türeyecek, ne «ebbi meşrutiyet» 1er doğacak... Sakın aldanma, inanma, kanma; on senedir aldığın derslerden hâlâ uslanmadınsa adam olacağın yoktur, yazıktır sana... Ne yeni fırkalara inan, ne tatlı ümitlere kapıl, ne Aliden fayda bekle, ne Veliden iyilik um... Eski hamam, eski tas, eski nalm, eski tarz... Zannetme ki katır doğurur, kısır emzirir, kırk yıllık Yani, Kâni olur... MilL-t aşkına yaya gezeriz diye gelirler, sonra Babıâliden Nafıaya kadar otomobile binerler; su içeriz der 1er, şampanyaya kanmak bilmezler; kulübeyi kendilerine çok görürler, biraz geçince saraylara sığmazlar, bugün şehre eşek sırtmda girerler, yarm tahtırevanla çıkarlar... Bakalım yine ne tüysüzler çullanacak, ne sünepeler sivrilecek, ne solucanlar yılanlaşacak!.. Sakın aldanma, inanma, kanma! Tatlı lâfa yine ökse gibi tutulursun, seyran, diye yola çıkar yine zindanlara sokulursun!.. On senedir neler gördük neler!.. Meğerse dağa çıkmışlar, bağa girmek için... Baykuşu kaçırmışlar, yuvasına geçmek için... Istipdadı yıkmışlar, meydan bulmak için... Sırma saçlılar kel çıktı, badem gözlüler kör... Parada gözüm yoktur diyenler Karuna döndü, Harun bildiklerimiz Haccacı geçti! Artık kuru lâfa aldanmağ sahte işe inanma, şuna, buna kanma... Kürk giydireceğiz derler, pöstekini çalarlar; taç koyacağız derler, külâhmı kaparlar; dost görünürler, ciğerini yakarlar; gömleğini aşırıp hasırlara sararlar, «haydi, yürü!» deyip öne katarlar, sonra birer birer savuşup ateşe seni atarlar... Ayanı da böyle, Meb'usu da, maazallah... Harp açılır, elde şakşak, hokkabaz yamağı gibi: «Pek güzel efendim, öyledir efendim, münasiptir efendim» ; sulh görünür, kır kahvecisi gibi: «Ağam, buyurun!»; İttihat hükümeti gelir, hemen hamam natırı gibi: «Sümbülümsün sen benim, ben seninim sen benim!» mânisini okur; muhalifler geçer: «Çepkenim dalda kaldı, gözlerim yolda kaldı!» türküsünü çağırır! Bugün Alman meddahıdır: On para ver söylet, yirmi para ver sustur... Yarın İngiliz dostudur, birayı bırakır, viskiye dadanır. Böyle kararsız, mesleksiz ricali al da rafa koy! Matbuat dört senedir vezir gönlü eğlendirmek için mahsus terbiye olmuş bir usta papağan gibi hoşa gidecek üç cümle tutturdu idi: Yaşasın muharebe, aferin Hindenburg, zaferi nihaî!.. Şimdi de öyle, yine üç cümle: Yaşasın musalâha, aferin Vilson, sulhü münferit... Zaten gazeteciler makbule geçsin diye kendi kafalarını yan tarafa bırakmışlar, paşamızın başını takınmışlardı; her başmakale sanki Enver Paşanın başından çıkardı... Bakalım bundan sonra kimin kafasına denk yazacaklar, kimin arabasına binip ne türküsü çağıracaklar...Sakın aldanma, inanma, kanma... Yalan dolan makaraları yine sağılmıya başlanacak, yine elimizdekiler kapılıp deve yapılacak; toklar çekilip biraz da açlar yalanacak... Bu işin künhü budur! Polis zannedeceksin, harami çıkacak; nimet diye gideceksin, tuzak çıkacak; melek görünecek, şeytan çıkacak... Gözünü açmazsan yine yumurtalar cılk çıkacak! Hulâsa artık her sakallıyı baban sanma, her lâfa kulak asma, kabadayılığa yekûn tut, efeliğe kapılma... Bu benim sana baş nasihatim: Gözünü aç, ayağını tetik at, yine aldanma, inanma, kanma!..
  • Dünya düzelinceye kadar, etraf süt liman oluncaya kadar yatsam uyusam... Fakat korkuyorum bu şartları beklersem kıyamete kadar uyanamayacağım.
  • îmrenmiye, Yutkunmıya Dair Evvelleri İstanbulun bozuk kaldırımlı kirli sokaklarında tok bir mide ile seke seke yürürdük; şimdi de aç bir karınla yutkuna yutkuna... Bir sene var ki bakkal camekânlarına omuz silkerek bakacak derecede tok olduğuma tesadüf edemedim. Mi' demin içinde soluksuz ve fasılasız birteviye yemek iştihası sancı gibi bekliyor; mekûlât nev'inden en adi nesneler karşısında bile arzular, ihtiraslar duyuyorum. Hani bir acayip kuru meyva vardır, ne pek kurudur, ne de sulu; üzeri sarı muşamba kaplı, içi pamuklu bir nevi eczahane malına, ilâca, fitil veya pansıman edevatına benzer, adına iğde derler; geçen gün o bile gözlerimi almasın mı? Midemin bu kepazeliği karşısında mahçup ve meyusum. Şekerci dükkânlarının iri lüleli kaymakları başımı döndürüyor. Cama yüzümü dayayıp uzun uzun, yutkuna yutkuna, gelen geçenden pervasız seyretsem, bol bol yemesine ağzım varmıyor, bari seyrine kansam diyorum. Lâkin manasız bir hicap insanı bırakmıyor ki... Yemesine paramız yetmiyor, bakmasına izzeti nefsimiz mâni oluyor, nefsimiz ise zorluyor, böyle bir mücadele içinde sokak sokak dolaşmak ve her yeni dükkânın manzarasile yeni bir kavgaya zemin açmak hiç de hoş değil. Sanki midem bir açgözlü mahalle çocuğu, elinden tutmuş gezdiriyorum, o her camın önünde bir defa irkilip «isterim!» diye haykırıyor, ben çekip götürmeğe uğraşıyorum, kendi kendimi:
  • İki türlü yüzmek vardır: Biri suyu ite ite, öbürü kendine çeke çeke... Yaşamak da böyledir: Benim hayatım birinci kısımdan, ite ite ömür sürüyorum; önlerine çeke çeke yaşayanlar başkaları... Benim talihim dâfi' bir talih.
  • Hayatta iken hiçbir meziyet ve fazilet göstermemiş olanlara bile «kör ölür, badem gözlü olur, kel ölür, sırma saçlı» fehvasınca vefatından sonra muhakkak bir marifet atfedilmesi üstüne de bir fıkra uydurulmuştur: Agop ağa isminde birisi ölmüş. O memlekette ölünün değerliliğinden bahisle cenazesi arkasından ağlamak adetmiş, amma Agop ağanın hiç kimse bir meziyetini, marifetini hatırlıyamıyormuş. Cömert, güzel, cesaretli, bilgiç, işgüzar, iyi yürekli, hulâsa bir şeycik değilmi. Karısına sormuşlar: — Ne diye ağlıyalım? Kadın da düşünmüş, taşınmış, kocasının tek fazileti, meziyeti, marifeti yok ki, söylesin... Birden hatırına gelmiş, lisanının hususî şivesiyle demiş ki: Eve döndiyse merdivenleri dörder dörder atlaridi! — Ah, Agop ağa! Vah, Agop ağa! Merdivenleri dörder dörder atlıyan Agop ağa!!
  • Evet, sakın aldanma, inanma, kanma ; bu dünya hile, hud'a dünyası . . . Evvela çoban görünüp başa geçiyorlar, sonra kurt olup sürüyü yutuyorlar ; sulh ile beraber önümüze yine bir po­litikacı kumpanyası çadır kurup para dolabı oynıyacak.
  • Zaman, açlık zamanı; yemekten, içmekten, ucuzluktan, pa­halılıktan başka düşündüğümüz yok. İşte okunacak, yazılacak mevzu yalnız bu olmalı; bakisi güzafı bînihayet.

--reklam--

Sakın Aldanma, İnanma, Kanma İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Doğu cephesinde değişen bir şey yok: Kitap mizah kategorisinde ama genelde acı acı gülümsediğimi söyleyebilirim.İlk bölüm tam bir kara mizah örneği. Yazılar genelde 1.Dünya Savaşı öncesi ve sonrasında yazıldığı için konular : açlık, sefalet, harp zenginleri, haris ve maceraperest yöneticilerin yediği herzelerden oluşuyor. Yöneticiler ve halkın davranışlarını görünce acaba tarih tekerrürden ibaret mi diyorsunuz.Yazar'ın çok temiz bir türkçesi var. Ne uyduruk kelimeler var ne de ağır Arapça - Farsça terkipler. Cemil Meriç'in de üstadın dilini çok beğendiğini bir yerde okumuştum. Deneme tarzında olduğu için çok sıkılacağınızı düşünmüyorum.Kitabın ikinci bölümünde ise çok bilinmeyen Nasreddin Hoca fıkraları, çiçekler, günlük hayattan esintiler beğeninize sunuluyor. Yutkunmaya imrenmeye dair, Sakın aldanma inanma kanma, Talihe kadere dair, Efendiler Nereye? döne döne okunacak yazılardan. (Ahmet Slowly)

“Günün birinde, ‘Sakın Aldanma, İnanma, Kanma’ karşıma çıktı. Yasak bir içkiyi yudumlar gibi okudum sonuna kadar. Ana dilimin bu kadar güzel olabileceğini düşünmemiştim.” böyle diyordu Cemil Meriç, Jurnal’in ikinci cildinde Refik Halid ve eseri için. Tabi cımbızla çekmemek lazım. Sonrasında da eleştirileri oluyordu. • Türk Edebiyatının en üretken ve güçlü kalemlerinden Refik Halid. Birkaç hikayesi dışında okunmuyor ne yazık ki. Ne yazık ki. • Onlarca eseri var ve bunların bir kısmı da ‘Kirpi’ imzasını taşıyan Mizahi yazılar. Öyle ‘hahara kikiri’ mizahı değil bunlar. Aklın süzgecinden geçmiş mizah. • İki kısım karşılayacak sizleri: İlk kısım 1.Dünya Harbinin son senesinde yazılmış olanlar. ‘Üşüme, kılık-kıyafet, alışveriş, para ve tembellik’ gibi başlıklar üzerinden savaşı ve savaşın etkilerini anlatacak. İkinci kısım ise Mütareke Başı diyebileceğimiz 1918 sonrası kaleme alınanlar. Burada da ‘siyasilere inanç, Hatay, Nasrettin Hoca fıkraları ve atasözlerimiz’ gibi başlıklar üzerinden insanlık halleri ele alınacak. • O güzel Türkçesi ve etkileyici üslubu ve yine ‘uslanmaz eleştirel halleriyle’ fazlasıyla içine çekecektir sizleri. Buyurun. (Adem Kara)

Aslında, kitabın tüm sayfalarını okudum, fakat ben bu kitabı bitirdim demeye utanırım. Refik Halid, "Türkçeyi en iyi kullanan yazardır" dedikleri kadar varmış. Kendi dilime, bu kadar sığ, bilgisiz ve cahil kaldığım için utandım. Kitabı okudum diyemem. O kadar çok sözlük karıştırmam gerekti ki okumaktan çok bu kitapla dilimi araştırdım diyebilirim ancak. "Bu iş burda bitmez Refik Abi" deyip daha sonra tekrardan "OKUMAK" için erteliyorum. (mehmet aysu)

--reklam--

Sakın Aldanma, İnanma, Kanma PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Refik Halid Karay - Sakın Aldanma, İnanma, Kanma kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Sakın Aldanma, İnanma, Kanma PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Refik Halid Karay Kimdir?

Bolu Mudurnu'dan İstanbul'a göçen Karakayış ailesinden Maliye Başveznedarı Mehmed Halid Bey'in oğlu olarak 15 Mart 1888’de İstanbul’da doğdu. Galatasaray Sultanisi'nde ve Hukuk Mektebi'nde okudu. Maliye Nezareti'nde (Hazine ve Maliye Bakanlığı) memur olarak çalıştı.

II. Meşrutiyet'in ilanından sonra gazetecilik ile uğraşmaya başladı. 1909 yılında girdiği Tercüman-ı Hakikat gazetesinde mütercimlik ve muhabirlik yaptı.

Fecriâtî topluluğuna katıldı ve "Kirpi" imzasıyla mizah dergisi Kalem'e yazılar yazmaya başladı.

Yazıları yüzünden 1913'te önce Sinop'a sürüldü. Daha sonra Çorum, Ankara, ve Bilecik'e gönderildi. İstanbul'a dönünce bir süre Robert Kolej'de Türkçe öğretmenliği yaptı. Posta-Telgraf Umum Müdürlüğü'ne atandı. Bu sırada Hürriyet ve İtilaf Fırkası'na üye oldu, Aydede adlı siyasi mizah dergisini çıkarmaya başladı.

İstiklal Savaşı aleyhine yazdığı yazılardan ötürü vatan hainliğiyle suçlandı, Yüzellilikler listesine alındı. Uzun süre yurt dışında, Beyrut ve Halep'te sürgün yaşadı. Mustafa Kemal Atatürk'e yazdığı şiir ve mektuplarla, Yüzellilikler listesindekilerin affedilmesinde önemli rol oynadı. 16 senelik sürgün hayatının ardından 1938 yılının Temmuz ayında yurda döndü. 1948 yılında, Aydede dergisini tekrar yayımlamaya başladı.

18 Temmuz 1965’te İstanbul’da vefat eden Karay, Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Türk Edebiyatındaki Yeri

Refik Halid, Türk edebiyatında ilk defa Anadolu'yu tanıtan eserleri ile ismini duyurmuş, yergi ve mizah türündeki yazıları ile de üne kavuşmuştur. Gözleme dayanan eserlerinde, tasvirler, portreler ve benzetmeler kullanarak sade, akıcı dili ve güçlü tekniği ile 20. yüzyıl romancıları arasında seçkin bir yere sahip olmuştur. İstanbul'u bütün renk ve çizgileriyle yansıtarak Türkçeyi ustalıkla kullanan Refik Halid, Türk edebiyatına birçok eser kazandırmıştır.

Seyit Kemal Karaalioğlu onu şöyle tarif eder: Refik Halit Karay; «Yeni Lisan» akımının tutunmasında önemli payı bulu­nan, konuşma dilini yazılarında büyük bir ustalıkla uygulayan bir yazardır. Hikâyeleriyle romanlarında renkli bir görgü ve gözlem zenginliği göze çarpar. Ro­manlarında, çoğunlukla aile üstünde durur. Hiçbir belli teze bağlanmaksızın, sağlam bir teknikle, başarılı çevre tasvirleri içerisinde nefis bir üslupla olayları anlatır. Ağır fikre, derin çözümlemelere, tezli saplantılara girmeden, «ak rea­lizm» diyebileceğimiz bir görüşle yazardır.

Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Refik_Halit_Karay

--reklam--

Refik Halid Karay Kitapları - Eserleri

  • Memleket Hikayeleri
  • Gurbet Hikayeleri - Yeraltında Dünya Var
  • Gurbet Hikayeleri
  • Bugünün Saraylısı
  • Sürgün
  • Yezidin Kızı
  • İstanbul'un Bir Yüzü
  • Üç Nesil Üç Hayat
  • Anahtar
  • Guguklu Saat
  • Nilgün
  • Kadınlar Tekkesi
  • Deli
  • Dört Yapraklı Yonca
  • 2000 Yılın Sevgilisi
  • Karlı Dağdaki Ateş
  • Bu Bizim Hayatımız
  • Çete
  • Sakın Aldanma, İnanma, Kanma
  • Ago Paşa`nın Hatıratı
  • Kirpinin Dedikleri
  • Dişi Örümcek
  • Bir Avuç Saçma
  • Bir İçim Su
  • Tanıdıklarım
  • Ay Peşinde
  • Yüzen Bahçe
  • Ayın On Dördü
  • Bir Ömür Boyunca
  • Ekmek Elden Su Gölden
  • Ağaç ve Ahlak
  • Minelbab İlelmihrab
  • İki Cisimli Kadın
  • Sonuncu Kadeh
  • İlk Adım
  • Kırk Yıl Evvel Kırk Yıl Sonra Anadolu'da
  • Hep İstanbul
  • Makyajlı Kadın
  • Gurbet Hikayeleri
  • Tanrı`ya Şikayet
  • Yerini Seven Fidan
  • Mutfak Zevkinin Son Günleri
  • Türkçenin Tadı ve Ahengi
  • Karga Bana Dedi ki: Mizah Yazıları
  • Edebiyatı Öldüren Rejim
  • Yeraltında Dünya Var
  • Taklitten Adete Gündelik Hayat
  • Pek İyi Hatırlarım
  • Yer Altında Dünya Var
  • Gurbet Hikayeleri
  • İnsanlık Halleri Huy Arabeskleri
  • Bir Denizden Bir Denize
  • Ankara
  • Elli Yıl Önceki
  • Aydede 1922 - 1
  • Atatürk’e Eğilen Bir Sürgün
  • Sonuncu Kadeh
  • Aydede 1948 - 2
  • Doğuştan Kadıncıl
  • Sulhte Cimri Harpte Müsrif
  • Bu Bizim Hayatımız
  • Bu Gazeteciler
  • Güzel Sanat Suçları
  • Cihangir Dalkavuğu Tarih
  • Sarıbal
  • Aydede 1949 - 3

--reklam--

Refik Halid Karay Alıntıları - Sözleri

  • Memur sayısını elbette azaltmalıyız; lakin mevcut memurları lüzumlu işlerde çalıştırmaya daha ziyade ehemmiyet vermeliyiz. (Aydede 1948 - 2)
  • O akşam vezicebaşını kulüpte yemeğe davet etmişler di:masa başındaydılar, dört kişi... İki hanım n:Fergün ve anası Ferda, erkek olarak da onun genç kocası İnayetve bir de Süha.. (Kadınlar Tekkesi)
  • Ne tuhaf şu dünya! (Bugünün Saraylısı)
  • Güzellik ,tabiatın bağışladığı bir ayrıcalıktır. (Çete)
  • Üşümeyi, aşağı yukarı hepiniz bilirsiniz: Titremek, içi katılmak, buz kesmek... Hayır, asıl üşümek onlar değildir. Üşümek bir nevi yanmaktır. Hiç bir uzvumu duymuyordum, ne ellerimi, ne ayaklarımı... Bedenim kalmamıştı, yoktu, Yalnız içimi hissediyordum ve içimde yanarak tükenen bir yerimi! Bu, galiba, yüreğimdi. Benliğim yanan bir kalpten ibaret kalmıştı; kar içinde tutuşmuş bir kalbin tek başına depreştiğini biliyordum, o kadar.. (Yer Altında Dünya Var)
  • Aldanmaktan daha büyük teselli vardır: Unutmak! (Pek İyi Hatırlarım)
  • Bütçe komisyonu sadece eski arkadaşlarının bugün ne vazifede bulunduklarını araştırsa başka hiçbir tahkika lüzum kalmadan ilgası lâzım fuzulî memuriyetler kendiliğinden anlaşılır. Himaye edilemez hale gelenleri kendi akıbetlerine veya şahsî teşebbüslerine bırakmak daha iyidir. Zaten böyle küçük himayelerle onların ne minnettarlığı kazanılır, ne alâkaları devam ettirilir. Daima eski parlak günlerin hasretini çekerler ve sinsi birer muhalif kesilirler. (Aydede 1949 - 3)
  • "Bir kızım var, gelen öper, giden öper," bu hoş olanlardan bir tanesidir; bilmiyorsanız ve merak ediyorsanız söyleyeyim: Bardak. (İlk Adım)
  • ...bıçkıdan geçen bir çam tahtasının ıtırı, o sıcak, mahrem ve kuvvet arttırıcı esans niçin nadide pa­fönler arasında satılamaz diye şaşarım! (Makyajlı Kadın)
  • Siz ıstırap kuşlarının başınız üzerinde uçmalarına mani olamazsınız ama, saçlarınızın arasına yuva yapmasını önleyebilirsiniz. (Karlı Dağdaki Ateş)
  • Aşk hatırlamalarla yaşar, unutmalarla ölür. (Nilgün)
  • " Ben romantik eserleri daima sevdim. Hayali esirleştiren, saf heyecanlar verip melankolik düşüncelere sevk eden romanları.." (Çete)
  • Bedenim kalmamıştı, yoktu. Yalnız içimi duyuyordum ve içimde yanarak tükenen bir yerimi! Bu, sanırım yüreğimdi. (Gurbet Hikayeleri)
  • " İçmişim içtiğimin farkında değilim... Yemişim, ama ne ? Gezmişim, acaba nerede? Konuşmuşum, neye dair? Bu dört günden aklıma bir güzel söz, bir çift latif göz, bir dakika huzur, bir lahza zevk kalmamış! Buna mı yaşamak diyoruz? Yarın da mı bu böyle? Bu mu hayat? Yazık bize ! " (Aydede 1922 - 1)
  • Yeni nesil mesela süpürge tohumundan ekmek yemedi; biz yedik. Yine onlar İspanyol nezlesinden bazı evlerin büsbütün kapandığını ve sıra sıra yangınlarla İstanbul semtinin dörtte ikiye, eski Ankara'nın dörtte bire indiğini bilmezler. (Bir Ömür Boyunca)
  • Aman Yarabbi! Tebessüm ne büyük kuvvetmiş. (Nilgün)
  • Rabbim her lisanı böyle uydurmalıklardan muhafaza buyursun. (Türkçenin Tadı ve Ahengi)
  • Hasis, paraya kıymet veren adamdır; cimri paraya tapan; pinti para için her zillete katlanan; nekes, başkasına parayı yakıştıramıyan; tamahkâr bire beş yüz kâr elde etmek maksadını güdüp neticede zarara uğrıyan... Hasis, mesela kunduralarını kendi aldığı Amerikan mamulâtiyle evinde boyar veya boyatır; cimri son haddine varıncaya kadar bir bezle eski boyasını tazelemiye çabalar; pinti bu işe hiç yanaşmaz; nekes, ara sıra boyatır, çokça boyatanlara öfkelenir; tamahkâr, pazarlık ederek bir köşebaşı lostracısına kontrolü altında boyatır, fakat boyanın âdi cinsten olduğunu hesaba katmadığı cihetle derinin çatlaması yüzünden zarara girer! (İnsanlık Halleri Huy Arabeskleri)
  • Hayhuy-ı ehl-i dünya bitmeden dünya biter Dünya bitecek bu işler bitmeyecek, galiba! (Aydede 1948 - 2)
  • Tek taraflı aşk, tek kürekli kayık gibidir; bulunduğun yerde dönüp durursun, engine açılamazsın. (Bugünün Saraylısı)