Kitap Künyesi

Yazar: Tuna Kiremitçi

Yayın Evi: Doğan Kitap

İSBN: 9786050901306

Sayfa Sayısı: 288

--reklam--

Selanik'te Sonbahar Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Tuna Kiremitçi’nin beklenen yeni romanı…

Bir ulusun doğmasını engelleyen suikast, o suikaste uğramasa lider olacak bir asker, gerçekleşmesi Ölüm’e bağlı bir aşk...

“Fikriye’nin bedenine girmiş ölümün yanına uzandım, ona sarılıp gün boyu bekledim. Sigara içtim bekledim. Tuvalete gidip geldim bekledim. Yeterince beklersem ölüm bedeninden çıkar, Fikriye uyanır diye bekledim. Beklemek beni onun babası yaptı, oğlu yaptı, ölüm benim bekleyişimden dev bir heykel yaptı, ben o heykelin tepesine konan kuş oldum yine bekledim. Asırlar beklemekle geçti, derken bekleyiş de geçti, cümleler büsbütün anlamsızlaşıp anlam kendisini bir kız için vurdu ve ben anladım: Bekleye bekleye onu geri getiremeyecektim.”

--reklam--

Selanik'te Sonbahar Alıntıları - Sözleri

  • "Siz insanlar, bir milyon yıl yaşayacakmış gibi davranıyorsunuz."
  • Ne var ki bir şeye “unutulmaz “ demek, aslında onun çoktan unutulmuş olduğunu kabullenmek anlamına da gelir.
  • “Çocukluk insanın en yalnız çağıdır”diyor babam: “Aynı zamanda yalnız olmaktan korkmadığınız yegane çağdır. Bu yüzden ne zaman bir çocuk görsem içim kederle dolar. Yalnız oldukları için değil,er geç yalnızlığın farkına varmak zorunda kalacaklarını bildiğim için.”
  • "Ruhunuzu dünyanın geri kalanından ayırıp bir mağaraya sığdırsanız bile bedenin ihtiyaçları bitmek bilmiyordu."
  • Yeni bir başlangıç falan yok baba. Sadece kendisini tekrar edip duran bir yokoluş var. Berbat bir kısır döngü.
  • İnsanın yıllar boyu çektiği acılarla ördüğü zırhı delme konusunda şarkılar üstüne yoktur; bahsettiğimiz sadece pop bile olsa.
  • "İçinden çıkamadığın bir durum olduğunda şarkıları hatırla.Biri yol gösterecektir."
  • Aşk, karşılaşınca rahatlık veren şeydi.
  • Aşk, karşılaşınca rahatlık veren şeydi.
  • "Siz insanlar, bir milyon yıl yaşayacakmış gibi davranıyorsunuz."
  • Ne var ki bir şeye “unutulmaz “ demek, aslında onun çoktan unutulmuş olduğunu kabullenmek anlamına da gelir.
  • “Çocukluk insanın en yalnız çağıdır”diyor babam: “Aynı zamanda yalnız olmaktan korkmadığınız yegane çağdır. Bu yüzden ne zaman bir çocuk görsem içim kederle dolar. Yalnız oldukları için değil,er geç yalnızlığın farkına varmak zorunda kalacaklarını bildiğim için.”
  • "Ruhunuzu dünyanın geri kalanından ayırıp bir mağaraya sığdırsanız bile bedenin ihtiyaçları bitmek bilmiyordu."
  • Yeni bir başlangıç falan yok baba. Sadece kendisini tekrar edip duran bir yokoluş var. Berbat bir kısır döngü.
  • İnsanın yıllar boyu çektiği acılarla ördüğü zırhı delme konusunda şarkılar üstüne yoktur; bahsettiğimiz sadece pop bile olsa.
  • "İçinden çıkamadığın bir durum olduğunda şarkıları hatırla.Biri yol gösterecektir."
  • Aşk, karşılaşınca rahatlık veren şeydi.
  • Aşk, karşılaşınca rahatlık veren şeydi.

--reklam--

Selanik'te Sonbahar İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Tuna Kiremitçi/Selanik’te Sonbahar: Bir aşk kitabı. Ünlü, gününü gün eden bir rock star(Atilla) uyuşturucuyla anılmaya başlandıktan sonra her şeyi geride bırakıp bir adaya yerleşiyor. Adada eşini ve çocuğunu yeni kaybeden bir kadınla yolu kesişiyor(Latife). Kitabın ilerleyen sayfalarında da Fikriye karakterinden söz ediliyor. Okuyunca acaba kitap tarihe göndermelerde mi bulunuyor diye düşündürüyor. (D.)

Her insanın ya da herhangi bir sanatla uğraşan her sanatçının edebiyat eseri ortaya koymasını doğru bulmuyorum. Kurduğum cümleden de anlaşılacağı gibi, kitabı beğenmedim. Konusu, yaşamak ya da yaşamalarına huzurluca son vermek için doğrulara, bir takım bilgilere ulaşmaya çalışan iki insanın, Latife ve Atilla'nın, tarih, kumpaslar, yalan dolan ve aşk ile birlikte karşılaşmaları ve bunun üzerine olayların gelişmesi diyebilirim. Öncelikle konu asla ama asla belli olmuyor, kitabın sayfalarını her çevirdiğinizde kafanızda, "Ben ne okuyorum, burada şu an ne anlatılıyor, olay ya da ana düşünce ne?" gibi bir sürü cevapsız soru beliriyor. Olaylar hiç gelişmiyor ve kitap çok uzun bir olay anlatmasa da, 286 sayfalık kısa bir roman olsa da asla kendisini okutmuyor. Üstelik dediğim gibi sadece 286 sayfalık kısa bir roman olmasına rağmen giriş kısmı ve olayların gelişmesi yani gelişme kısmı son derecede yavaş anlatılmış ve gereksiz yere uzun tutulmuş. Olayların tam olarak okuyucuya aktarıldığı, hatta daha doğrusu okuyucunun ortada bir olay olduğunu anladığı gelişme kısmı sayfa 132'den sonra başlıyor. Yani neredeyse kitabın yarısına geliyorsunuz ama hiçbir şey yok ortada. Ve ayrıca, 132. Sayfadan sonra da olaylar öyle doyurucu, akıcı bir şekilde gelişmiyor. Yine gıdım gıdım, yarım yumalak anlatılıyor. Okuyucuyu heyecanlandırayım, gizemli olayım, derken yazar aslında son derece abes ve sıkıcı oluyor. Bir başka şey de kitabın içinde çok sokak edebiyatı geçmesi. Ya da daha doğrusu sıradan ve hatta günümüzün eser niteliği taşımayan, abes cümleleri olan eserlerini adlandırdığımız şekilde "ergence" de diyebiliriz. Ortada bir hüzün var ama neden var tam belki değil. Süslü cümle kurup, betimleme, edebiyat yapayım derken gülünç aforizmalar çıkıyor ortaya. Karmaşık ve anlamsız cümleler gibi. Ve dil gereksiz süslü. Hiçbir şey sade yazılmamış. Sırf ilginç olsun, gizemli olsun, edebiyat olsun diye her olayın, kelimenin adı değiştirilip melankolik ve absürt karışımı bir şeyler konmuş yerlerine. Aslında ortada anlatılacak bir şey de yok. Kitabın ismi ile konusu da son derece alakasız, uyumsuz. Anlatılan olay önemsiz, abes ve gelişigüzel. Olumlu olarak söyleyeceklerim ise, kitabta alternatif tarih anlatılmaya çalışmış ama becerilememiş olsa da, yine de alternatif bir tarihe değinilmesi ve bunun kurgu mektuplarla, belgelerle süslenmesi güzeldi. Bir de "ölüm" adlı abes, gülünç ve gereksiz karakterin (bunlar tamamen benim düşüncemdir, hakaret değildir.) sürekli farklı bir sanatçı kılığına bürünmesi ve o sanatçılara gönderme yapılıp okura sanatsal bilgi katılması güzeldi. Tüm bunların haricinde kitabı hiç beğenemedim. Bana göre bir roman değildi. Ve üzülerek söylüyorum ki yazardan okuduğum ilk kitaptı ve kendisini kötü tanıdım ve sevemedim. İlk izlenim olarak rezaletti. Önceden de dediğim gibi kimseyi sırf çok tanınan bir sanatçı ya da isim diye içecek ya da tanınmadığı için de gömecek değilim. Zaten bu kitap sanatçının çok tanınmasından dolayı gündemde olduğu için almıştım ve önyargılı olmak istemediğim için yorumsuz bir şekilde bir şans tanıyayım dedim. Aslında Tuna Kiremitçi'nin şarkılarını severim. Kendi söz yazarlığını yaptığını biliyorum ve gerçekten bu alanda başarılı olduğunu düşünüyorum. Ama Edebiyat alanında başarılı olduğunu düşünmüyorum. En azından roman ve öykü alanında diyelim. Çünkü kendisinin aslen bir şair olduğunu ve birçok şiir yazdığını biliyorum. Ve henüz onları okuyamadım ama en kısa zamanda okuyup yorumlamayı düşünüyorum. Şiir alanında başarılı olabileceğini umuyorum çünkü bilirsiniz ki her şiir bir şarkıdır ve her şarkıda sözlerinden dolayı bir şiiridir. Bundan yola çıkarak da her söz yazarı, şarkıcı aynı zamanda çok usta olmasalar da - çünkü bilirsiniz ve hak verirsiniz ki müzik ve edebiyat benzer olsa da bambaşka şeylerdir - bir şairdir. Benim bu kitap hakkındaki düşüncelerim ve yorumum, bir edebiyatçı ve okur olarak eleştirim budur. (Duygu Ergün)

Kitabı okumayanlar için; Ara ara sıkıldım, ara ara meraklandım. Olaylar arasındaki geçişler hızlıydı. Sanki biri koşturuyor gibi arkadan. O yüzden madem bu kadar şey anlatacaksın o zaman kitabın daha uzun olması beklenirdi. Bir de anlatımda bazen konu başka bir boyuta taşınıyor. O zaman yazı stilinin de değiştirilmesi gerekiyordu. Kitabı okuyanlar için; Konu çok ilginç gibi görünebilir ama değil. Tam bir fiyasko. Mustafa Kemal, Samsun'a ayak basmasaydı acaba neler olurdunun arkasındaki konulara değinmiş. İçinde aşk kelimeleri, aşka dair bazı ifadeler var ama aşkla alakası yok. Bağlantı yok. Bir soğukluk var. Aşkı anlatmaya çalışmış anlatamamış. Tarihe girip çıkmış, bazen etrafından dolanmış. Ama anlatmayı ve o duyguyu geçirmeyi becerememiş. Yer yer de bazı etnik konularda acımasızca imalar yapmış. Bütün bunlar da kitabın seviyesini oldukça düşürmüş. Tavsiye etmem. (Burak Bilen)

Tuna Kiremitçi/Selanik’te Sonbahar: Bir aşk kitabı. Ünlü, gününü gün eden bir rock star(Atilla) uyuşturucuyla anılmaya başlandıktan sonra her şeyi geride bırakıp bir adaya yerleşiyor. Adada eşini ve çocuğunu yeni kaybeden bir kadınla yolu kesişiyor(Latife). Kitabın ilerleyen sayfalarında da Fikriye karakterinden söz ediliyor. Okuyunca acaba kitap tarihe göndermelerde mi bulunuyor diye düşündürüyor. (D.)

Her insanın ya da herhangi bir sanatla uğraşan her sanatçının edebiyat eseri ortaya koymasını doğru bulmuyorum. Kurduğum cümleden de anlaşılacağı gibi, kitabı beğenmedim. Konusu, yaşamak ya da yaşamalarına huzurluca son vermek için doğrulara, bir takım bilgilere ulaşmaya çalışan iki insanın, Latife ve Atilla'nın, tarih, kumpaslar, yalan dolan ve aşk ile birlikte karşılaşmaları ve bunun üzerine olayların gelişmesi diyebilirim. Öncelikle konu asla ama asla belli olmuyor, kitabın sayfalarını her çevirdiğinizde kafanızda, "Ben ne okuyorum, burada şu an ne anlatılıyor, olay ya da ana düşünce ne?" gibi bir sürü cevapsız soru beliriyor. Olaylar hiç gelişmiyor ve kitap çok uzun bir olay anlatmasa da, 286 sayfalık kısa bir roman olsa da asla kendisini okutmuyor. Üstelik dediğim gibi sadece 286 sayfalık kısa bir roman olmasına rağmen giriş kısmı ve olayların gelişmesi yani gelişme kısmı son derecede yavaş anlatılmış ve gereksiz yere uzun tutulmuş. Olayların tam olarak okuyucuya aktarıldığı, hatta daha doğrusu okuyucunun ortada bir olay olduğunu anladığı gelişme kısmı sayfa 132'den sonra başlıyor. Yani neredeyse kitabın yarısına geliyorsunuz ama hiçbir şey yok ortada. Ve ayrıca, 132. Sayfadan sonra da olaylar öyle doyurucu, akıcı bir şekilde gelişmiyor. Yine gıdım gıdım, yarım yumalak anlatılıyor. Okuyucuyu heyecanlandırayım, gizemli olayım, derken yazar aslında son derece abes ve sıkıcı oluyor. Bir başka şey de kitabın içinde çok sokak edebiyatı geçmesi. Ya da daha doğrusu sıradan ve hatta günümüzün eser niteliği taşımayan, abes cümleleri olan eserlerini adlandırdığımız şekilde "ergence" de diyebiliriz. Ortada bir hüzün var ama neden var tam belki değil. Süslü cümle kurup, betimleme, edebiyat yapayım derken gülünç aforizmalar çıkıyor ortaya. Karmaşık ve anlamsız cümleler gibi. Ve dil gereksiz süslü. Hiçbir şey sade yazılmamış. Sırf ilginç olsun, gizemli olsun, edebiyat olsun diye her olayın, kelimenin adı değiştirilip melankolik ve absürt karışımı bir şeyler konmuş yerlerine. Aslında ortada anlatılacak bir şey de yok. Kitabın ismi ile konusu da son derece alakasız, uyumsuz. Anlatılan olay önemsiz, abes ve gelişigüzel. Olumlu olarak söyleyeceklerim ise, kitabta alternatif tarih anlatılmaya çalışmış ama becerilememiş olsa da, yine de alternatif bir tarihe değinilmesi ve bunun kurgu mektuplarla, belgelerle süslenmesi güzeldi. Bir de "ölüm" adlı abes, gülünç ve gereksiz karakterin (bunlar tamamen benim düşüncemdir, hakaret değildir.) sürekli farklı bir sanatçı kılığına bürünmesi ve o sanatçılara gönderme yapılıp okura sanatsal bilgi katılması güzeldi. Tüm bunların haricinde kitabı hiç beğenemedim. Bana göre bir roman değildi. Ve üzülerek söylüyorum ki yazardan okuduğum ilk kitaptı ve kendisini kötü tanıdım ve sevemedim. İlk izlenim olarak rezaletti. Önceden de dediğim gibi kimseyi sırf çok tanınan bir sanatçı ya da isim diye içecek ya da tanınmadığı için de gömecek değilim. Zaten bu kitap sanatçının çok tanınmasından dolayı gündemde olduğu için almıştım ve önyargılı olmak istemediğim için yorumsuz bir şekilde bir şans tanıyayım dedim. Aslında Tuna Kiremitçi'nin şarkılarını severim. Kendi söz yazarlığını yaptığını biliyorum ve gerçekten bu alanda başarılı olduğunu düşünüyorum. Ama Edebiyat alanında başarılı olduğunu düşünmüyorum. En azından roman ve öykü alanında diyelim. Çünkü kendisinin aslen bir şair olduğunu ve birçok şiir yazdığını biliyorum. Ve henüz onları okuyamadım ama en kısa zamanda okuyup yorumlamayı düşünüyorum. Şiir alanında başarılı olabileceğini umuyorum çünkü bilirsiniz ki her şiir bir şarkıdır ve her şarkıda sözlerinden dolayı bir şiiridir. Bundan yola çıkarak da her söz yazarı, şarkıcı aynı zamanda çok usta olmasalar da - çünkü bilirsiniz ve hak verirsiniz ki müzik ve edebiyat benzer olsa da bambaşka şeylerdir - bir şairdir. Benim bu kitap hakkındaki düşüncelerim ve yorumum, bir edebiyatçı ve okur olarak eleştirim budur. (Duygu Ergün)

Kitabı okumayanlar için; Ara ara sıkıldım, ara ara meraklandım. Olaylar arasındaki geçişler hızlıydı. Sanki biri koşturuyor gibi arkadan. O yüzden madem bu kadar şey anlatacaksın o zaman kitabın daha uzun olması beklenirdi. Bir de anlatımda bazen konu başka bir boyuta taşınıyor. O zaman yazı stilinin de değiştirilmesi gerekiyordu. Kitabı okuyanlar için; Konu çok ilginç gibi görünebilir ama değil. Tam bir fiyasko. Mustafa Kemal, Samsun'a ayak basmasaydı acaba neler olurdunun arkasındaki konulara değinmiş. İçinde aşk kelimeleri, aşka dair bazı ifadeler var ama aşkla alakası yok. Bağlantı yok. Bir soğukluk var. Aşkı anlatmaya çalışmış anlatamamış. Tarihe girip çıkmış, bazen etrafından dolanmış. Ama anlatmayı ve o duyguyu geçirmeyi becerememiş. Yer yer de bazı etnik konularda acımasızca imalar yapmış. Bütün bunlar da kitabın seviyesini oldukça düşürmüş. Tavsiye etmem. (Burak Bilen)

--reklam--

Selanik'te Sonbahar PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Tuna Kiremitçi - Selanik'te Sonbahar kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Selanik'te Sonbahar PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Tuna Kiremitçi Kimdir?

İlk şiirleri, Galatasaray Lisesi yıllarında Varlık dergisinde yayımlandı. Kendisine "Yaşar Nabi Nayır Şiir Ödülü"nü kazandıran "Ayabakanlar" adlı kitabı 1994 yılında okuyucuyla buluştu. 1997’de Bosnalı şair İzzet Sarayliç’le "Erguvan Balkan Şiir Ödülü"nü paylaştı. Bunu 1998 tarihli ikinci şiir kitabı olan "Akademi" izledi.

Tuna Kiremitçi'nin 2002’de çıkan ilk romanı "Git Kendini Çok Sevdirmeden" büyük yankı uyandırdı ve o yılın önemli edebiyat olaylarından biri kabul edildi. 2003'te ikinci romanı "Bu İşte Bir Yalnızlık Var" ve şiirlerini derlediği "Bazı Şiirler Bazı Şarkılar" yayımlandı. 2005 yılında yayımlanan "Yolda Üç Kişi" adlı romanı da geniş bir okuyucu kitlesiyle buluşmuş ve beğeni kazanmıştır.

Daha sonra da 2007 tarihli "Dualar Kalıcıdır", 2009'da "Küçüğe Bir Dondurma", 2011'de "Selanik'te Sonbahar" ve 2012'de "Gönül Meselesi" romanları yayımlanmıştır.

Genellikle sıradan insanların trajedilerini, günümüz toplumundaki kadın-erkek ilişkilerinin açmazlarını ve yaşlanmanın melankolisini hüzünlü, yer yer de gülümseten bir anlatımla işlediği romanları, Profesör Gürsel Aytaç tarafından Türk edebiyatında "romantik ironi" örnekleri olarak değerlendirilmiştir (Hürriyet Gösteri; Temmuz-Ağustos 2005).

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde sinema eğitimi gören, kısa filmleri çeşitli festivallerde ödüller alan Tuna Kiremitçi, 2009 yılında ilk uzun metrajlı filmi "Adını Sen Koy"un çekimlerini tamamlamıştır.

Ayrıca, 1990'lı yıllarda Kumdan Kaleler topluluğuyla Etnik Rock çalışmaları yapmış, besteci ve solist olarak bir albüme ("Denize Doğru"; 1996) imza atmıştır.

2010 yılında polisin yabancı uyruklu kadınları pazarlayan bir fuhuş mafyasına yaptığı operasyonda ismine mafyanın müşterileri arasında rastlamış, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'na ifade vermeye çağrılmıştır.

Romanları 10 dile (Fransızca, Almanca, Bulgarca, Yunanca, Romence, Estonca, Portekizce, Boşnakça, Arapça, Çince) çevrilen Kiremitçi, bir oğul babasıdır. Bir dönem Cumhuriyet gazetesinde yazmıştır.

11 Haziran 2010 tarihi itibarı ile Hürriyet gazetesinin Kelebek ekinde yazmaya başlamışsa da 2012 yılında görevine son verilmiş, gazetenin kadrosundan çıkarılmıştır.

--reklam--

Tuna Kiremitçi Kitapları - Eserleri

  • Git Kendini Çok Sevdirmeden
  • Bu İşte Bir Yalnızlık Var
  • A. Ş. K. Neyin Kısaltması
  • Yolda Üç Kişi
  • Gönül Meselesi
  • Dualar Kalıcıdır
  • Sonun Geldi Sevgilim
  • Selanik'te Sonbahar
  • Kendi Seven Ağlamaz
  • Uçan Halıların Ayrodinamik Sorunları
  • Küçüğe Bir Dondurma
  • Hepimiz Birilerinin Eski Sevgilisiyiz
  • Mezun Cinayetleri
  • Bazı Şiirler Bazı Şarkılar
  • Bir Uyumsuz Bulut
  • En Sağlam Direniş Kalbi Temiz Tutmak
  • Güneş'i Kıskandıran Kız
  • Akademi
  • Ayabakanlar

--reklam--

Tuna Kiremitçi Alıntıları - Sözleri

  • "Değiştik, değişiyoruz. Sence bıraktığın yerde miyim?" (Git Kendini Çok Sevdirmeden)
  • İnsan hangi yaşta olursa olsun kendini savunmasız ve köşeye sıkışmış hissettiği anlar vardır. Bu duyguyu yaşayan, her şeyi hiç olmadığı bir berraklıkta görür. (Mezun Cinayetleri)
  • İntihar etmenin en iyi tarafı buydu; başarısız olduktan sonraki her şey insana tatlı geliyordu... (Sonun Geldi Sevgilim)
  • Başkalarının hayatını o kadar merak ediyorsanız roman okuyunuz. (Sonun Geldi Sevgilim)
  • "Muhafazakar takılan bazı insanların diğer taraftan cinselliği en saçma sapan şekilde yaşadığını görüyoruz. Karısını uluorta döven herifi kimse ayıplamazken sokakta sevgilisiyle öpüşen ayıplanıyor. İkiyüzlülük dediğim bu. Televizyonda gördüğümüz o delirmiş insanların sebebi de bu tatminsizlikler." (Bir Uyumsuz Bulut)
  • Yalnızlık bozulmayan büyüsü ömrümüzün... Zinciri ruhumuzun, isyan halinde bile. (Dualar Kalıcıdır)
  • Yalnızlık her yerde yalnızlıktır çocuğum. Tıpkı dualarımızın her yerde aynı olması gibi. (Dualar Kalıcıdır)
  • Kimse kimsenin aslında kim olduğu ile ilgilenmiyor. Sadece hepimiz kendi oyunlarımızı oynuyoruz. (Uçan Halıların Ayrodinamik Sorunları)
  • "Elleri fosfor saçan o kişi, altını çizdiği satırlar aracılığıyla sonraki okurlara bir şey mi iletmek istemektedir?" (Yolda Üç Kişi)
  • Doğanın özenerek yarattığı bir uçurtma gibi süzülüyordu yürürken. (Gönül Meselesi)
  • “Biz kadınlar sanıyoruz ki öpülen kurbağalar ebediyen prens kalır. Oysa öyle bir şey yok.......... (Gönül Meselesi)
  • Aşk ciddi bir anlaşılmazlıktır. Yoksa bu kadar roman, piyes ve şarkı niye yazılsın? (Hepimiz Birilerinin Eski Sevgilisiyiz)
  • "Hayal adamları... Aklı beş karış havada olanlar... Laftan sözden anlamayanlar... Hayat onlar sayesinde bir boka benziyor. Yoksa şu güvercinlerden ne farkımız var?" (Bu İşte Bir Yalnızlık Var)
  • Asya fazla kaderci isyankâr ruhum için. Avrupa ise gaddar kalender meşrebime. (En Sağlam Direniş Kalbi Temiz Tutmak)
  • "İnsan bazen içinden gelen seslere kulak vermeliydi." (Güneş'i Kıskandıran Kız)
  • Yardım etmek iyidir. Ruhu iyileştirmenin en hızlı yolu. (Kendi Seven Ağlamaz)
  • ''Birine gerçeklerden bahsetmeyeli o kadar zaman olmuştu ki, lafa nereden başlayacağımı bilemeyip susuyordum.'' (Bu İşte Bir Yalnızlık Var)
  • “Şehrin öbür kıyısında oturtuyorsun. Aramızdaki yol ne kısa ne uzun: Tam bize göre bir yol; değişken. (Bazı Şiirler Bazı Şarkılar)
  • Acılar çekiyoruz. Yolumuzu kaybediyor, buluyor, sonra yine kaybediyoruz.’ (Sonun Geldi Sevgilim)
  • Züğürt tesellisi mi bilmiyorum ama, insan ruhuna biraz da hatırladığı o gereksiz şeyler derinlik katıyor galiba. (A. Ş. K. Neyin Kısaltması)