Kitap Künyesi
Yazar: İnci Aral
Yayın Evi: Merkez Kitapçılık
İSBN: İsbn: 9789944860567
Sayfa Sayısı: 352
Unutmak Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Acısını suskunluğa dönüştüren bir çocuk, kaybettiği annesiyle kâğıt üzerinde yeniden karşılaşıp onun küçük bir ajandaya düştüğü duygu ve hatırlayışların diliyle edebiyatı keşfettiğinde nasıl olup da kendi sesini duymaya başlar?rnİnci Aral otuz yılı aşan edebiyat uğraşının bu noktasında duruyor ve Tolga Meriç in sorularına verdiği yanıtlarda kendini tıpkı romanlarından birinin kahramanıymışçasına irdeliyor. Parçalanıp dağılmış bir aile beslemelerle paylaşılmış odalar parasız yatılı okullar mektuplar yolculuklar uçurumlar şehirler şarkılar ve tabii öldürücü aşklar ama hepsinden daha büyük bir aşkla bağlanılmış kitaplarla kâğıtlar.rn"İnsan unutmak zorundadır. Ama bu unutmanın kendisi değildir. Unutmak yoktur " diyen İnci Aral ın hem özel hem de yazarlık dünyasını okurun açtığı yazıya adanmış kalbinin ve zihninin bütün odalarını tek tek dolaştığı bu anlatı hayatına edebiyatın edebiyatına hayatın ışıklarını düşürebilen bir yazarı daha iyi tanımak yazdıklarının derinine girmek ve yazma tutkusunun ne olduğunu anlamak isteyenler için...rn
Unutmak Alıntıları - Sözleri
- Bellek kimi zaman unutmuş gibi yapıyorsa bu, acıyı yeryüzünden kaldırma isteğindendir.
- Biz de unutmuş gibi yaparız. Hiç kırılmamış, hiç ağlamamış gibi.
- Dünyayı doğru algılayabilmek için insanın sevgiye ihtiyacı var.
- Öyle ki bazen bütün hayatımın yalnızca yazılabilsin diye yaşanmış olduğu yanılsamasına kapılıyorum.
- Insan unutmak zorundadır. Ama bu unutmanın kendisi değildir. Unutmak yoktur.
- Söylemenin yazmak kadar şiirsel, etkili ve kalıcı olamayacağını anlıyordum. Söylemek inkâr edilebilir, yanlış anlaşılabilir ve hiçbir zaman tam olarak gerçeği yansıtmayabilirdi. Söylenenler unutulabilir ya da önemsenmeyebilirdi. Bazen katı ve incitici de olabilirdi. Ama yazmak? Yazmakta yürek çelen bir incelik, sınırsız bir içtenlik ve büyük bir güç vardı. Soyleyebilmenin asıl yolu yordamı yazmaktan geçiyordu.
- Unutmak, geçmişteki bedenimizin -acının, hazzın, bedenin- şimdiki bize geri dönmesine engel olmak için bilmeden yaptığımız bir köreltme işlemidir ve kuşkusuz unutmanın birebir kendisi olamaz.
- Zamanın belli bir biçimde işleyişine ayak uydurmak yerine yenilenen durumlara, evlere, koyulaşan gerçeklere alışmaya çalışıyordum.
- Bence anne, içgüdüsel anneliğini yenmeden, bu olağanüstü ateşli çabadan başarıyla çıkmadan belli bir aşkınlığa ulaşamıyor. Anneyi bilge kılan bu deneyim ve geçiş. Çocuğuna duyduğu korkunç zaafla, hem kendini hem doğurduğunu bu zaafa karşı koruması gereğinin yarattığı çatışmadan doğan o müthiş hayat kullanım ve sevme bilgisi.
- Unutmanın kalın tozunu kazmam gerekiyor acıyı ortaya çıkarmak için.
- Unutmak yeni bir ülkedir..
- Kırık bir neşe, uçuk bir umutla..
- söylemenin yazmak kadar şiirsel, etkili ve kalıcı olmayacağını anlıyordum. söylemek inkar edilebilir, yanlış anlaşılabilir ve hiç bir zaman tam olarak gerçeği yansıtmayabilir. söylenenler unutulabilir ya da önemsenmeyebilirdi. bazen katı incitici olabilirdi. ama yazmak? yazmakta yürek çelen bir incelik, sınırsız bir içtenlik ve büyük bir güç vardı. söyleyebilmenin asıl yolu yordamı yazmaktan geçiyordu.
- Unutmak; bir mezar kazmak, unutulması gerekenleri oraya gömmek ve üstüne işaret koymamaktır...
- Kötü kalplilerden, yalancı, çıkarcı, paragöz, lafazan ama boş kafalılardan, ya da kafası yalnızca kurnazlığa işleyenlerden uzak durmayı düşe kalka öğrendim. Övüngenlere kayıtsız kalmayı, sahte aşklara tepeden bakmayı, içtenliğimi kötüye kullanmaya kalkışanları reddetmeyi kendime, kalbime sadık kalarak başardım.
Unutmak İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Sevgili aral'in soylesilerden olusan ve hayat hikayesini anlattigi bir eser. Annesi babasi cocuklugu bursa yalnizlik parasiz yatili... Yine kutuphanemin en kiymetli kitaplarindan birisi. (Bohemya Kraliçesi)
Yazarın, çocukluğundan başlayıp hayatının bir çok detayını paylaştığı söyleşisinden derlenmiş otobiyografik bir kitap. Yazarı seven ve kitaplarını okuyup takip edenlere özellikle önerilebilir. (Kitap okumak)
Dün gittiğimiz Çakabey Kitap Günlerinde tanıştık İnci Aral'la.. geleceğini bildiğim için yanıma bende olan tek kitabı "ruhumu öpmeyi unuttun" u da almıştım denk gelirsem imzalatırım anısı kalır düşüncesi ile.. kitap standına geldiğimizde mucize gibi hiç sıra yoktu ve hemen yaklasiverdik eşimle birlikte İnci Hanımın bulunduğu standın önüne.. selamlastiktan sonra kitabımı çıkardım çantamdan hemen ve imzalatmak için uzattım eski tarihli bir kitabı vermiş olmam dikkatini çekmişti..sohbet etmeye başladık, açıkçası daha önce İnci Arala dair hiç bir fikrim yoktu diyebilirim sadece bir kitabını kısmen okumuş ve fotoğrafını görmüş olmam ve bir kaç kitabını duymuş ve okumak istemiş olmam dışında.. kitap ölüm kurgusuyla yazılmış olduğu için yarım kalanlardandı vaktini bekleyenlerden.. sohbetimiz esnasında yazmaya nasıl başladığını sordum, ilham mı beklerdi yazmak için yoksa çalışarak mı ilhamını çağırırdı bunun merakındaydım son zamanlarda yazmanın yetenek değilde çalışma işi olduğunun ağırlık kazandığı yaygın düşünceden dolayı bu soruyu sorma ihtiyacı hissettim bu işin erbabı olan bir insana.. öyle narin ve zarif karşıladı ki bizi sorularıma içten cevap verdi ve tavsiyesi üzerine kendi hayatını türüne kendisinin de karar veremediği bir Tolga Meriç çalışmasıyla birlikte kitaplastirarak okuruyla paylaştığı eserini aldım.. hakkındaki sorduğum soruların yanıtını Unutmak adlı kitabında bulabileceğimi belirtti, hatta zaman zaman kendisinin de bu kitaptan parcalar okudugunu okurken keyif aldığını kolay okunur olduğunu ekledi.. merakla ve heyecanla aldım ve hep kulağımda kalan Orhan Kemal edebiyat ödülü almış olan Mor kitabını da aldım imzalarıýla birlikte.. ve unutmak'ı okumaya başladım hemen ancak derler ya hani göz yaşlarım sel oldu diye.. 60. Sayfaya geldim ve ben sayfa sayfa nerdeyse satır satır ağladım.. eğer okumuş olsaydım daha önceden Inci Aralı yanına gittiğimde onunla tokalaşmak yerine sımsıkı sarılmak isterdim.. zarafeti duruşu ile bizi zaten çok etkilemişti ancak yaşadıkları ve yazdıkları ile beni can evimden vurdu diyebilirim.. hakkinda bilgi edinmeden mor sayfaları görünce kapağın altında sezmiştim bir akrep kadını olabileceğini yanılmamışım.. beni çok derinden etkiledi daha şimdiden hislerimi buldum onda yıllardır görmediğim bir tanıdığa rastlarcasına.. sohbetten kalanlardan yazacağım yine ancak çok büyük bir kapı aralandı benim için hayatımda.. yeni bir anakara keşfetmiş gibi hissediyorum kendimi.. ve keşfettiğim anakaranin zaten keşfedilmiş olduğunu ve benim aslında geç kalmış olduğumu pişmanlık hissine kapılmamak için şimdilik bilmezden görmezden geliyorum.. (Serap..)
Kitabın Yazarı İnci Aral Kimdir?
1944 yılında Denizli'de doğdu. Ankara'da Gazi Eğitim Enstitüsü Resim Bölümü'nü bitirdi.
Altı öykü kitabı, altı romanı yayımlanmıştır. Yazar, 1992 yılında Ölü Erkek Kuşlar adlı romanı ile Yunus Nadi Ödülü'nü kazandı, 2002 yılında yayınlanan romanı Mor ile de Orhan Kemal Roman Armağanı'nı aldı.
1994'te yayımladığı Yeni Yalan Zamanlar, 2002'de yayımlanan Mor ve 2007'de yayımlanan Safran Sarı romanını Yeni Yalan Zamanlar başlıklı bir üçleme haline getirdi.
Eserlerinde, bireylerin ekonomik, kültürel olgu ve değişimlerin etkisiyle biçimlenen ruh hallerini, toplumsal savrulma ve çözülmeleri, kadın erkek sorunlarını, iletişimsizliği, aşkın imkansızlığını anlatıyor ve sancılı varoluş durumlarını irdeliyor. Öykü ve Romanları; Fransa, Makedonya, Yunanistan ve Bulgaristan gibi ülkelerde yayımlandı.
İnci Aral Kitapları - Eserleri
- Mor
- Şarkını Söylediğin Zaman
- Sevgili
- Ölü Erkek Kuşlar
- Safran Sarı
- Sadakat
- İçimden Kuşlar Göçüyor
- Kendi Gecesinde
- Yeşil
- Taş ve Ten
- Hiçbir Aşk Hiçbir Ölüm
- Kıran Resimleri
- Ruhumu Öpmeyi Unuttun
- Ağda Zamanı
- Gölgede Kırk Derece
- Unutmak
- Sevginin Eşsiz Kışı
- Uykusuzlar
- Yazma Büyüsü
- Anlar İzler Tutkular
- Yeni Yalan Zamanlar
- Aşkın Güzelliği
- Kan Günleri ve Nar Ağrısı
- Yukarlarda En Uzaklarda
- Toplu Öyküler 1 - Sevginin Eşsiz Kışı / Uykusuzlar / Gölgede Kırk Derece
- Zahit Büyükişleyen
- Mozaik
- İnci Aral Küçükken Ne Olmak İstiyordu?
İnci Aral Alıntıları - Sözleri
- Yaşamak, şimdi var şimdi yok bir hiçlik, bir karşı koyuş, bir büyük direnmeydi. (Kıran Resimleri)
- İyi biliyorum, dünyaya duyduğu korkuyu bastırmaya çalışan, çözemediği her şeyi hafife alan yanı bu onun. (Uykusuzlar)
- Bütün trafik lambalarını parçalıyorum. Kırmızı, yeşil, sarı boyalar dolduruyorum kovalarıma. Sonra fırçamı batırıp batırıp kentin tüm duvarlarını çiçekliyorum. Tüm kaldırımlarını tüm vitrinlerini. (Yeşil)
- yanlış programlanmış bir bilgisayar gibi çalışıyor senin kafan, her şeye karşın sevildiğine inandırmak olanaksız artık seni. hiçbir zaman anlayamadın benim için bir hazine değerinde olduğunu. (Sevginin Eşsiz Kışı)
- Kişi ne geçmişini silmeyi ne de olası geleceğine isyan etmeyi becerebiliyor. (Kendi Gecesinde)
- Araya ayrılık girince de her şey bitecekti. Tabi bazen de ayrılık sevgiyi güçlendiriyordu. Şimdiden bilemezdim nereye varacağımızı. (Yukarlarda En Uzaklarda)
- Belki de zaman bütün acılarıyla ve bıraktığı izlerle uzun, güzel bir mevsimdir. (Anlar İzler Tutkular)
- Yüzüme yansımış iç yorgunluklar, zor aşklar, ayrılıklar, kederler. (İçimden Kuşlar Göçüyor)
- Bir yığın insan yorgunluklar, acılar içinde yaşıyor. Binlerce insan doğuyor, ölüyor. Pazarlıklar yapılıyor. (Ölü Erkek Kuşlar)
- Ben yaşamıma karışmış bütün erkekleri sevdim.Sevgiler yordu beni. Bir yaz yağmurunun altında gökyüzüyle yıkanan ağaçları sevdim. Kelebek kanatlarındaki benekleri. Güne açılan pencereleri. Bütün hayvanları ve en çok kedileri. (Şarkını Söylediğin Zaman)
- Yazdığı bir cümleyi anımsadı: Bazen kötü, çok kötü yollara sapmayı düşünüyorum! Bu yolların neler olabileceğini kestiremiyordu şimdiden. Kötülük görece bir kavramdı çünkü. Bazen aşın uysallık, bazen asilik olarak adlandırılabilirdi. Önemli olan bilinmez yollarda kimliğini yitirirse insanın kendini yeniden nerde bulacağını biliyor olmasıydı.. (Safran Sarı)
- Bakışlarındaki soğuk iklimlere dayanamıyorum. Gitmek istiyorum... Özlediğim bir geçmiş, istediğim bir gelecek; artık yok. Yalnızca gitmek istiyorum. Kendim olabileceğim bir yere ve zamana gitmek istiyorum.. (Anlar İzler Tutkular)
- Bu ülkenin bir yerlerinde sinemaya giden kızlar kasaba meydanlarında boğazlanıyorsa hâlâ, dayak yiyen kadınlar çocuklarıyla birlikte ölmeyi seçiyorsa, öğretmensiz, okulsuz binlerce köydeki kız çocukları parayla alınıp satılıyorsa, insan nasıl olup da çağın gereklerinden ve gerçeklerinden payına düşeni almayı bu biçimde savunabilir? Ben hâlâ bunlara şaşıyorum işte. Bir yerlerde takılıp kalmışım anlaşılan. (İçimden Kuşlar Göçüyor)
- Umuttan uzak ama gerçeğe yakın. (Ağda Zamanı)
- Eş, insanın güvenli bir limanda, olasılıkla candan bir hayat arkadaşıyla ve çocuklarla, çoğalarak, huzur içinde, sorumlulukları bölüşerek yaşadığı kişidir. Ya da böyle olması arzu edilir. Bu arzu, doğaldır, açıktır. Ama aşk başka bir şeydir. (Aşkın Güzelliği)
- Öyle darmadağın oldum ki kimse toplayamaz kırıklarımı artık... (Ölü Erkek Kuşlar)
- Gideceğin yerin önemi yok, gitmek önemli yalnızca... (Gölgede Kırk Derece)
- Yok hayır, ölümü düşünmüyorum, yaşamayı beceremeyenlerin intiharları da bir işe yaramaz.. (Toplu Öyküler 1 - Sevginin Eşsiz Kışı / Uykusuzlar / Gölgede Kırk Derece)
- "Ülkenin bütün aklı başında yazarları aynı duygular içinde.Yazmanın açıkça ve resmi biçimde suç sayıldığı bir yerde,hele son seçimlerden bu yana,yani açıkçası başımıza gelen bunca şeyden sonra...." (Yeni Yalan Zamanlar)
- Birbirimizin hayatından çıktık, beni içinden kovdu ve hâlâ güvenmiyor. Kimseye güveni yok aslında. Böyle uzakta oluşumuz ikimiz için de daha iyi. (Yukarlarda En Uzaklarda)
Yorumlar
0 yorum