Kitap Künyesi

Yazar: Hermann Broch

Çevirmen: Ahmet Cemal

Orijinal Adı: Der Tod Des Vergil

Yayın Evi: İthaki Yayınları

İSBN: 9786053752394

Sayfa Sayısı: 504

--reklam--

Vergilius'un Ölümü Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

"Broch'un Vergilius'u, bugüne kadar romanın esnek ortamı bağlamında gerçekleştirilmiş en sıradışı ve en temel deneylerden biridir."

Thomas Mann

Broch, Joyce'tan bu yana Avrupa edebiyatının en büyük romancısıdır ve Vergilius'un Ölümü, Ulysses'ten günümüze kurgunun teknik olarak ne denli ilerlediğinin tek gerçek kanıtıdır…

George Steiner

"Vergilius'un Ölümü'nde Broch, tıpkı Proust, Joyce ve Musil gibi, şiirden bilgilendirme amacıyla yararlanmak ve felsefeyi sanat boyutuna yükseltmek tutkusundadır. Bilgiye ulaşmak için çaba harcayan sanatçı; eylemci; öğretici; artık hiçbir görev yüklenemeyen bir çağın başlıca temsilcisi; Vergilius'un arkasında Hermann Broch vardır."

Walter Jens

--reklam--

Vergilius'un Ölümü Alıntıları - Sözleri

  • ''...sen, ey en uzak yakınlık, bütün uzakların en yakını...''
  • ''...ruhun çalgısının tellerine dokunmuş hiçbir şarkı kaybolup gitmez...''
  • ''Peki sevilme eksikliği mi duyuyorsun? Çünkü o zaman yeterince sevmiyorsun demektir!''
  • Gözlerin hep bende dinlensin.
  • ''...sürülerin uykusu hep kötülüklere gebe kalmayı sürdürüyordu...''
  • Ben, seni aydınlığa götüren karanlığım...
  • ''...biri ötekinden filizlenerek çiçek açmıştı...''
  • "...sen, ey en uzak yakınlık, bütün uzakların en yakını... Ben, seni aydınlığa götüren karanlığım... Gözlerin hep bende dinlensin..."
  • ''Gözlerini aşka aç!''
  • ''Apollon'un oku, ölümcül yaralar, ama ölümü esirger.''

--reklam--

Vergilius'un Ölümü İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Bu İnceleme Değil, Bir Yol Hikayesidir: Sıcaktı, bu kadar değil ama, henüz ateşler sarmamıştı dört bir yanı. Sadece ismi korkutucu başka bir kitaba başlıyorduk, başka bir klasiğe. Fazla bilinmeyen ama yine de modern edebiyatın en büyük klasiklerinden biri olduğu söylenen, her incelemede geçen üç cümlenin ikisinin kitabın zorluğu olduğu ve Ahmet Cemal’in 40 yılda çevirdiği, Dante’den sonra Vergillus’un en iyi erkek oyuncuya terfi ettiren ve adıyla sonunu belli eden bir kitaba. Taş mı taşıyacağız dedik ve başladık yürümeye, 3 önemli karakter vardı yukarıda bahsettiğim maceramıza ortak olan. Aeneis’in yazarı, Roma’ya bir köken veren adam Publius Vergilius Maro, Alman edebiyatının ben fazla tanımasam da – şu anda idrak ettiğim gibi en önemli isimlerinden birisi Hermann Broch ve bütün bunları çocuğu gibi gördüğü bu çeviriyle bize anlatan Ahmet Cemal. Bu yolculukta bunların hiçbiri geri planda kalamazdı bence. Suda başladı her iyi şey gibi bizim yolculuğumuz da. O hafif esinti, Vergillius’un bilincinden (ve altından) sakince ayrılarak, kıvrıla kıvrıla bize kadar uzanan, uzun (çok uzun) ahenkli cümleler, o müthiş renk uyumu ve şarkı söyleyen o naif köle adeta Vivaldi’nin dört mevsimindeymiş gibi hissetmemizi sağlıyordu. Her şey güzeldi, Augustus Ceasar’ın doğum günü gelmişti, Brundisium’a geliyorduk, yazılmış en görkemli eser yanımızdaki çantadaydı. Ama insanlar, dalga dalga insanlar, insanın olduğu yerde ne kalabilirdi ki böylesine mükemmel. Vergillius tahtırevanında ilerledikçe halkın arasında daha bir tiksindik insanlardan. Ama biz de insandık haliyle, kendimizi de sorgulamaya başladık büyük şairle birlikte. Her dakika daha fazla büyüleniyorduk yolculuğun bu kısmında; okuyor, duruyor, düşünüyor, sonra tekrar okuyorduk bir nakış gibi dizilen cümleleri. Önümüzde ne olduğunun farkında değildik, sudaydık henüz. Her şeyi anlamaya çalışıyorduk bir şekilde. Evet, sorguluyordu Roma’nın şairi kendisini, şiirini, gerçekten değip değmediğini, o sefalet sokağının basamaklarını çıkarken birer birer. Biz de her basamakta bir parça daha aşık oluyorduk Broch’a su gibi cümleleriyle takdis ettiği için bizi. Sonunda bir şekilde ulaştık yazlık saraya (burada politik bir gönderme yok tabii). Ama değişmişti hava, Vergillius baştan beri sıkıntılıydı evet ama şimdi varoluş sorgulamasına geçiyordu, sanki yaz geliyordu tüm bunaltıcılığıyla konçertoda. Ve biz sudan çıkmış balıklar, yerin altına, ateş ülkesine, Pluton’un toprağına doğru son hızla iniyorduk yokuş aşağı. Ve ateş başladı sonra, biz de metaforlara baş vuruken daha fazla düşünmemiz gerektiğini öğrendik. Evet, taş taşıyorduk bu bölümde Sisifos’vari. O ilk bölümdeki muhteşem Vergillius cümleleri yine vardı, yalnız birkaç sayfa sürüyordu hepsi. Ve olabildiğince saf bir şekilde şairin karanlık dünyasına girerken aynı taktiği uygulamaya çalışıyorduk. Okuyor, duruyor, düşünüyor, tekrar okuyor, tekrar düşünüyor, tekrar okuyor, tekrar düşünüyor, tekrar okuyor ve her sayfada sonsuz döngüsüne kurban ediyorduk kendimizi hayatın. İlk bölümdeki nakışlar burada halıya dönmüştü adeta, yine ilmek ilmek dokuyordu hepsini Vergilius, ama o kadar çok desen vardı ki bu kez, ilerlemek için, yola bir şekilde devam etmek için yıldızlardaki o ince ayrıntıları arıyorduk hep. Kulağımıza gelen tını hala mükemmeldi ama, sırf bunun hatırına, düşe kalka devam ettik yola, ve Vulcan’ın evinden iteledik taşı dağın tepesine kadar. Ama Vergillius’a, o yüce insana dönüp baktığımızda, yok oldu Eurydice gibi Roma’nın gördüğü en büyük sanatçı. Artık yanımızda bambaşka birisi vardı. Bilmiyorum o 3 melanet yüzünden mi ihanetine şahitlik eden, Dante’nin Beatrice’i gibi olan Plotia mı çeldi aklını, yoksa o çocuk, o köle Lysanias mı her şeyin müessibi. Kendisini en düşük zanaatkardan daha alt seviyede görüyordu Aetna’yı Aeneis’i yaratan adam. (Broch burada Etna’nın şairi olarak Vergillius’u gösterse de Wikipedia’da 3 şairin adı geçiyor ve Lucius Junior öne çıkıyor, herhalde daha sonraki yıllarda oluşmuş bu belirsizlik) Yorgun, kanlı gözlerimizle, dehşetle (ama yine de huşu içinde) izledik büyük şairi Aeneis’i, Roma ruhunun sembolünü, kurban etmeye çalışmasını bilgi için. Tepeye çıkarmıştık taşı, güneş doğdu ve toprak geldi sonra (Sonbahar galiba konçertoda da). Bekledik biz de bölümün adı gibi. Dünyevi şeyler dünyevi arkadaşlarla nesnellik kazandı. Önce şairin iki yakın arkadaşı Plotius Tucca ve Lucius Varius uzun uzun ikna etmeye çalıştılar Vergillus’u şiir sanatının gerekli olduğuna. Sonra da Roma topraklarının ve sonsuz barışın koruyucusu, Vergillius’un kadim dostu büyük Augustus Ceasar (Ocatavian , şu Rome dizisindeki sarı oğlan) şereflendirdi hasta şairin odasını. İki büyük eser hakkında konuştu Roma’nın en muteber iki adamı, Roma Devleti ve Aeneis ile ilgili. Güzelliğin on para etmeyeceğini savunan Vergillius ve sanatın devlet için olduğunu anlatan Ceasar. Oh, sanki eski cumhuriyetteki senatolardaydık, ağzımız açık seyrederken tartışmayı bir birinin, bir diğerinin yanına geçiyorduk. İyi oldu ama soluklandık o zorlu tırmanıştan sonra. Her zaman olduğu gibi imparator kazandı bahsi ama Vergillius da istediğini aldı bir şekilde. Aeneis – e hala okuyabiliyoruz zaten. Sonra vasiyet ve eve dönüş. Kış gelmişti konçertoda. Biz de havayla bitiriyorduk yolculuğumuzu . Taş hala vardı elimizin altında ama bu kez hava kadar hafifti nasılsa. Törensel bir şatafat , ilk iki bölümdeki o sanat eseri yine karşımızdaydı, tınılar renkler, hayvanlar bitkiler yıldızlar hepsi birbirinin içine geçip önce Plotius, sonra Lysanias, sonra İlk ve tek aşkımız Plotia ve nihayet annemiz uğurladı bizi yokuş aşağı gökyüzüne. Vergillius gibi bizde de bir tamamlanmışlık, tatmin duygusu hakimdi. Çünkü son kendini başlangıca eklemişti, zamanın halkası kapanmıştı ve her şey bir şekilde yeniden dönecekti sonsuza kadar. Şu an için kaybetmenin verdiği küçük bir burukluk da vardı tabii, ama nasıl olsa yeniden okuyacaktık kitabı biz de, ya da yeniden dinleyecektik bu konçertoyu damağımızda kalan tadı tekrar hatırlamak için. Şu anda bir yere ulaştık mı bilmiyorum kendi adıma, ama önemli değil, çünkü ben zevk aldım bu yolculuk boyunca. Çünkü bazı yollar sırf bunun için var bu hayatta. (Erhan)

Destansı Eser & 40 yıllık Çeviri Serüveni: Hermann Broch, 1886’da Viyana’da doğdu. Hitler’in Gestaposunun zulmünden, James Joyce ve arkadaşları sayesinde kaçarak Amerika’ya iltica etti. Aslında bir tekstil mühendisidir. Sonradan ticareti bırakıp felsefe ve psikoloji dersleri alarak edebiyatçı kimliği kazanmıştır. 1931-36-50’de yazdığı üç önemli romanı vardır. 1951 yılında New Haven’da vefat etmiştir. Dünyaca bilinen en büyük eseri, yazarın 1935-45 yılları arasında on yıl süresince üzerinde çalıştığı “Vergilius’un Ölümü” romanıdır. Ahmet Cemal’i, günümüz Türk Edebiyatı ile iç içe olan herkes sanırım tanıyor. Yazar ve çevirmen kişiliğinin yanında akademisyendir kendisi. Hocalığının kalitesini bilmiyorum ama çevirmenliğine asla laf ettirmem. İncelediğim bu çeviri eseri de yine usta işi olmuş. Dile kolay, tam kırk sene süren, kanaviçe gibi işlenmiş bir çeviri çalışmasıdır bu eser. Aslında Cemal’in öz be öz torunu diyebiliriz “Vergilius’un Ölümü” romanı çevirisi için. Büyük ozan Vergilius’a gelince: Tam ismi Publius Vergilius Maro. M.Ö. 15 Ekim 70 yılında İtalyan’ın Montua-Andes-Cisalpine bölgesinde, Roma Cumhuriyetinde doğmuş, çiftçi bir ailenin iki oğlundan biridir. M.Ö. 21 Eylül 19 yılında –Roma şehrinin kuruluşunun tam 737. yılına denk gelen zamanda- İtalya’nın Brundisium kentinde de vefat etmiştir. Öldükten sonra hemen tüm servetini, üvey erkek kardeşi olan Valerius Proculus’a bırakmıştır. Öğretici, epik ve pastoral şiirleriyle tanınan bir şairdir. Akımı Augustian şiiridir. Şairin ölümünden sonra, Shakespeare, Bacon (aslında bu ikisi de aynı kişi kanımca!) ve Milton gibi büyük şairleri derinden etkilemiştir. En büyük eseri elbette “Aeneis Destanı” dır. Roma İmparatorluğunun kuruluşunu anlatan bu büyük destanda anlatılansa şudur: Vergilius’un en büyük destekleyicisi ve Roma İmparatorluğunun kurucusu olan büyük Sezar “Gaius Julius Caser Octavianus Augustus” un büyük büyük babası olan Troyalı kahraman Aeneas’ın, Yunanlılara karşı verdiği savaştaki büyük kahramanlıkları anlatılır. Vergilius, yazdığı destanın hikâyesinin geçtiği, Yunanistan’ın Ilion kentine yaptığı ziyaretten hastalanarak döner ve Brundisium’da ölerek büyük destanının yazılmasını tamamlayamaz. Ayrıca Vergilius, sağlığında başkaca üç pastoral yazmıştır: Georcica, Bucolica ve Culex. Nietzsche’nin “Zerdüşt Böyle Buyurdu” sunu, Goethe’nin “Faust” unu ve Dante’nin “İlahi Komedya” sını da okumuş biri olarak şunu fark ettim ki, Broch, bu kitapları çok iyi etüt etmiş. Ve kanımca, o da destansı bu tip bir kitap yazmak istemiş. Dante’nin Beatrice’i vardı mesela, Broch’un da bu romanda Plotia’ sı var. Faust ve Zerdüşt’te iki yazar da çok fütürist göndermeler yapıyorlardı; üstün insan, ahret hayatı, tanrı inancı, doğruluk-iyilik-erdem vb. üzerine. Bu kitapta da bolca var bunlar. Ben bu romana bir isim taktım aslında: Sanrılar Destanı! Çünkü Broch, Vergilius’un ağzından, tüm roman boyunca, büyük ozanın son nefesini verdiği o elim gün boyunca, aklından geçen tüm ikilemleri-keşkeleri-geriye ket vurmaları-erdem kaygısını-öğretme açlığı vb.ni yazıya dökmüştür. İncelediğim bu kitap için edebiyat çevresinde her ne kadar felsefik bir roman dense de, aslında epik şiir tadında bir roman olmuş bu eser. Neden derseniz, oldukça uzun cümleler, devrik cümleler, şiir tadında sembollerin havada uçuştuğu bir yazıt var karşımızda. İlk yarısında, Sayın Cemal kusura bakmasın, çok sıkıldım. Ölmekte olan hasta bir adamın sanrılarını dinledim iki yüz sayfa boyunca. Ne zaman ki, iki yüz ellinci sayfalar civarında, büyük Sezar Octavianus Augustus devreye girdi de romana renk geldi biraz. Eleştiri her ne türdeki eser için yapılırsa yapılsın, eleştirmenin görevi eseri iyi veya kötü olarak yorumlamak değil, aksine eserin içeriğini ve anlatmak istediğini açıklamak olmalıdır. Ben de elimden geldiğince bu şekilde yapacağım… Romanı üçe bölebiliriz: İlk bölümde Vergilius, Ilion şehrine yaptığı ziyaretten İmparatorun kendisini de yaş günü şenlikleri için Brundisium’a taşıyan özel gemisi içerisinde, çok hasta bir halde döner. Ateşler içerisinde sanrılar görmektedir. Ve ansızın içine bir kurt düşer. En büyük eserini, Aeneis’i yakmaya karar verir. İkinci bölümde, Augustus devreye girer ve Vergilius’u eserini yakmayıp saklamasını salık vererek hem kendisine, hem de tüm Roma İmparatorluğuna ithaf etmesi gerektiğini ona kabul ettirmeye çalışır. Üçüncü bölümde ise; Vergilius’un, Aeneis’in el yazmalarının mirasçıları olarak tayin ettiği en yakın iki arkadaşı, tüccar Platius Tucca ve şair-dilbilimci Lucius Varius Rufus ile yeni vasiyetnamesi hakkında yaptığı görüşmeler vardır. Vergilius’un Aeneis Destanı’nın bir kısmını daha önce okudum. Ayrıca Dante’nin “İlahi Komedya” eserinde olan Vergilius dizelerini de biliyorum. Vergilius gerçekten de büyük bir ozan, ayrıca örnek alınabilecek bir kişiliğe sahip… Balzac’ın “Meçhul Eser” uzun öyküsünü okuyanlar bilir. Hani bir ressamın en büyük eserimi yaratacağım diye delirip kendi kabuğuna çekilmesi, neredeyse tüm aklını ve servetini yitirme noktasına gelip insanlardan sakladığı o büyük eserinin aslında tuvaline çiziktirdiği saçma sapan bir rezalet olması gibi. Hatta Balzac’ın eseri piyasaya çıkar çıkmaz, Marx bu öyküyü hemen alıp okur. Sonra da içine bir kurt düşer. Kendisinin henüz piyasaya sürmediği o en büyük eseri “Kapital” i, okuması ve yorumlaması için Engels’e gönderip onun da onayını almak istemesi durumu manidardır. Çünkü Marx, “Meçhul Eser” de hikâye edilen o büyük ressamın durumuna düşmekten korkmuştur. Bu romanda da sanki Vergilius, bu tip bir sanrıya kapılıp herkesin methettiği bu önemli eserinin, Aeneis Destanı’nın aslında tamamen kötü yazılmış eksik bir şiir olduğu fikrine kapılması ile tüm eseri yakmak istemesi, etrafındaki insanların Vergilius’un aklını yitirip delirdiğini düşünmesine ve Vergilius’un hastalığından dolayı sanatçı kaprisi yapıyor sanılmasına neden olmuştur. Kanımca romanda anlatılan hikâyenin esansı niteliğinde olan şu cümleyi sizinle paylaşayım (Sf. 205): -Ah, evet, sılaya dönüş! Sılaya dönmesine izin verilen, Yaradılış’a geri döner, başlangıcın ve sonun akıcı sınırlarının arkasındaki kavranabilir ve kavranamaz ne varsa hepsinin ötesinde, en son düzenin varlığını sezdiği noktaya döner, içersinde iyi ile kötünün kaderin çıplak şekli halinde donup kaldığı kargaşadan kaçar, yüzünü kavranılamaz ötesi aşina olan içersinde saklar, o aşina olan ki, sert bir yumuşaklıktaki sesi, verilen hükmü bildirir, varlığı tekrar şekilden çözer, iki yana ayırır- Romanın finaliyle ilgili size herhangi bir kopya vermeyeceğim. En azından günümüzde Aeneis Destanı’nı hala okuyabiliyorsak –elbette bu roman bir kurgu da olsa- Vergilius’u eserini yakmaktan dostlarının vazgeçirdiğini söyleyebilirim size. Sekiz-on dizgi hatasına rağmen İthaki yayınlarını kutluyorum. Cesaret isteyen bir işin altından kalkmışlar, ellerine sağlık. Bir çevirmen olarak meslektaşım olan Sayın Cemal ‘i de kutlarım, harika bir Türkçe ile tertemiz bir çeviri yapmış, elleri dert görmesin. Çevrilmesi kırk yıl almış bu eseri, uzun cümleleri nedeniyle belki okuması zor. Ama ortaya konan emeğe saygı adına bu zorluğa katlanıp sizlerin de okumasını diliyorum. Süha Demirel, 2 Mart 2015, İstanbul. *** Kitabın Künyesi Hermann Broch Vergilius’un Ölümü Özgün adı: Der Tod des Vergil İthaki Yayınları Çevirmen: Ahmet Cemal Yayın Tarihi: Ekim 2012 ISBN: 9786053752394 Baskı Sayısı: 1. Baskı Dil: TÜRKÇE 504 Sayfa Cilt Tipi: Karton Kapak Kitap Edebiyat Roman (çeviri) Kitap Orijinal Dil Almanca (Süha Demirel)

Genelde yorum hazırlarken önce yazar hakkında kısa bir bilgilendirme, ardından kitabın içeriği hakkında -ipucu (spoiler yerine ipucu kelimesini kullanmak istedim) içermeyen- çok kısa bir bilgi, varsa kitapla ilişkili ön-okuma veya hazırlık kaynakları ve en sonunda da -tabii ki büyük bir kısmı kapsayacak şekilde- kitabın bende bıraktığı veya oluşturduğu duyguları aktarmaya çalışıyorum. Ama bu kitap için alışılagelmişin dışına çıkarak, doğrudan kitabın bende bıraktığı etki ile başlamak istiyorum; çünkü öyle bir kitap okudum ki, hayatım boyunca etkisinden çıkamayacağım. Muhteşem ötesi idi... Evet! Hatta “Bu bir kitapsa, bugüne kadar okuduklarım ne idi!?” dedirtecek kadar hem de... Geçen sene hemen hemen bu zamanlarda tam 9 gün uğraşarak yaptığım yarı-hassas/yarı-kabaca hesaplamaya göre, bu yaşıma kadar 3500 ile 3800 arasında kitap okumuşum. Bu meblağın tür olarak yoğunluğu sırasıyla; Felsefe, Klasik Türk ve Dünya Edebiyatı, Türk ve Dünya Edebiyatı, Edebiyat Üzerine Araştırma ve İncelemeler, Kanıtlara Dayalı Tarih Araştırmaları ve Mitoloji dahil olmak üzere Dinler Tarihi şeklinde listeleyebilirim. Şu an tüm bu saydıklarımı bir kenara yavaşça kaydırarak, edebiyat-felsefe evreninin tahtına bu kitabı, yani “Vergilius’un Ölümü”nü zerre tereddüt etmeden en üst makama koyuyorum. Ne Immanuel Kant’ın “Arı Usun Eleştirisi” kitabı, ne Hegel’in “Ruhun Fenomenolojisi” kitabı, ne de Sartre’nin “Varlık ve Hiçlik” kitabı beni bu kadar yoğun sorgulamalara itmişti. Saf felsefeden sıyrılıp roman tarzındaki eserlere gelecek olursam; ne Proust’un o büyüleyici, mest edici, edebi hazzı arşa taşıyarak edebiyat ziyafeti yaşatan “Kayıp Zamanın İzinde” serisi, ne de Joyce’un “beyin yakan” bilinç akışı tekniği ile okuru kanatlandıran “Ulysses”i beni bu derece edebiyata doyurmuştu. Sadece Dante’nin “İlahi Komedya”sını kenara itemiyorum; çünkü onda da Vergilius var... Peki neden Vergilius? Neden taa milatta yaşamış bir adamı hem Dante hem de Broch başyapıtlarında kullanmak istemişler? Hayatına dair var olan kısıtlı bilgiler ışığında, Augustus döneminin en büyük şairi olan Lucretius’tan etkilenip, zamanın Roma’sında en prestijli makamlardan sayılan hukuk adamlığını bırakarak, kendini tamamen sanat ve şiire adamış olması başlıca neden midir? Onun başyapıtı olan ve bugün bile kendini hayranlıkla okutan Aeneas gibi muhteşem bir destanı bile beğenmeyerek, onu bir sanat eseri olacak kadar kıymet biçemeyerek yakmaya çalışması ve son anda vazgeçerek ölüm döşeğindeki son saatlerinde İmparator Augustus’a teslim etmesi, benim fikrimce sanata ve şiire ne denli önem verdiğini ispatlamaktadır. Hiçbir zaman net olarak öğrenemeyeceğimiz sebep de budur diye tahmin ediyorum. Geleyim kitaba... Hermann Broch bu kitabında Vergilius’un son 18 saatini ele alıyor. Bu ele alma tamamen bilişsel bir kurgu, iç hesaplaşma, pişmanlıkların dökümü, yaşanmışlık ve yaşanamamışlıkların sorgulanması, yaşam ve ölüm kavramlarının sanat ve sanatçı görüşünü temel alarak irdelenmesi şeklindedir. Teknik ise tamamen “bilinç akışı”dır. Ulysses yorumumda bu teknikten detaylıca bahsetmiştim. Virgül ve noktalı virgüllerle ayrılmış içeriğe sahip sayfalarca süren uzun cümleler okumayı zorlaştırıyor gibi görünse de, kitabı okumayı asıl zorlaştıran etken hemen hemen her cümle veya cümlecikten sonra durup düşünmek, sorgulamak ve hatta tekrar okuma ihtiyacı duymaktı. Öyle oturup serice okuma veya hızlı okuma tekniklerini kullanarak okuma yapamayacak kadar sorgulatıcı, kısacası “Oku-Dur-Düşün-Tekrar Oku-Sorgula” emirlerini sırasıyla beyne fısıldayan bir kitap demek hiç yanlış olmaz. İşte şimdi bunları yazarken bile yine başa dönüp kendime soruyorum: “ Ey Broch! Neden Vergilius? Neden senden yaklaşık 2000 yıl önce yaşamış bir adamın bilinç akışı? Walter Jens burada yardıma koşuyor: “Felsefeyi sanat boyutuna taşıma tutkusu”, “Bilgiye ulaşmak için çaba harcayan sanatçı, eylemci, öğretici ve artık hiçbir görev yüklenmeyen, bir çağın temsilcisi...” İşte Broch-Vergilius ilişkisini en iyi anlatan tanımlamalar... E tabii ki Broch’un bu kitabı yazarken yaşadığı dönem ve yerde bir Yahudi olarak içinde bulunduğu psikolojik ve fiziksel şartları da göz önüne getirirsek, bu kitabın neden bu kadar “içsel, acımasız, çarpıcı, delici” içeriğe sahip olduğuna şaşırmak gerekiyor. Çok uzun oluyor yorum, farkındayım; ancak ne yazsam az, ne konuşsam yetersiz; günlerce ve sayfalarca yazsam da konuşsam da duygularımı anlatmama yetmeyecektir. O yüzden son olarak çeviriden ve Ahmet Cemal’den bahsederek yorumu bitime ulaştıracağım. Ahmet Cemal!!! Tam 40 yılını bu muhteşem kitabı hakkıyla dilimize kazandırmaya çalışan, hayat hikayesinin yanı sıra edebiyata olan saygı ve düşkünlüğü ile hayranlıkların en büyüğünü hak eden, mütevazi şahsiyet... Türk Edebiyatı’nda senin gibi bir değere sahip olmak gurur kaynağı... Nur içinde yat Büyük İnsan!!! Vakit ayırıp okuyan tüm değerli ve gerçek okur dostlarıma sonsuz teşekkürler... Sevgiyle... (Ayşen&Erdal)

--reklam--

Vergilius'un Ölümü PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Hermann Broch - Vergilius'un Ölümü kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Vergilius'un Ölümü PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Hermann Broch Kimdir?

1 Kasım 1886'da Viyana'da doğdu. Babasının isteği üzerine aldığı mesleki eğitimini, 1907'de tekstil mühendisi olarak tamamladı. İlk edebi yayınının tarihi 1913'tür. 1927'ye kadar babasının fabrikasında yöneticilik yaptı. Fabrikayı satıp matematik, felsefe ve psikoloji öğrenimi görmeye karar verdi. İlk romanı DieSchlafwandler yayımlandığında 45 yaşındaydı. 1938'de Avusturya'nın nasyonal-sosyalistlerce işgali esnasında Gestapo tarafından tutuklandı. James Joyce ve arkadaşlarının girişimi sayesinde ABD'ye iltica etti. Aynı yıl yazmaya başladığı Vergilius'un Ölümü 1945'te, bir başka önemli yapıtı DieSchuldlosen 1950'de yayımlandı. 30 Mayıs 1951'de New Haven'da öldü.

--reklam--

Hermann Broch Kitapları - Eserleri

  • Vergilius'un Ölümü
  • Büyülenme
  • Bilinmeyen Değer
  • Psikolojik Otobiyografi
  • Edebiyat ve Felsefe
  • Uyurgezerler
  • Kader Ağıtları - Vergilius'un Dönüşü
  • The Sleepwalkers

--reklam--

Hermann Broch Alıntıları - Sözleri

  • Hepimiz yaşamın derinliklerinden, ana rahminin gecesinden, ebeveynlerin anlaşılmaz biçimde sarsılan gecesinden geliyoruz, farkına vardığımız şey gece ve karanlık, hepimizin ulaşmak istediği şey ise aydınlık ve neşedir. (Bilinmeyen Değer)
  • Eğer Tanrı varsa, bizimle oynuyor, acılarımızla oynuyor demektir... Ama Tanrı böyle bir şey yapamayacağına göre, Tanrı yok... (Büyülenme)
  • Ancak teslimiyet insanı neşelendirir, hâlâ uman ve çaba sarf edenin ise neşelenmesine filan izin verilmemiştir; bütünlük şeytani bir şeydir. (Bilinmeyen Değer)
  • Önemli olan insanlara bir şey vaat etmek, yerine getirmek değil…Çünkü insanlar hep umutla yaşarlar. (Büyülenme)
  • Hiç değilse size tamamen yabancı birinin sözüne güvenebilirsiniz. Tanıdıklığın içinde samimiyetsizliğin ve yalanın tohumları gizlidir. (Uyurgezerler)
  • ''...sürülerin uykusu hep kötülüklere gebe kalmayı sürdürüyordu...'' (Vergilius'un Ölümü)
  • Mucizevi olana yönelmek, mistik anlamda yeniden doğuş fikridir. (Psikolojik Otobiyografi)
  • Ancak mucizeleri beklememeli insan; gerçekle yüzleşmesini bilmeli. (Psikolojik Otobiyografi)
  • Kentliler sonsuz olanı ifade etmeyi bile bilmezler ve sonsuzluğu çocuklarında ararlar.. (Büyülenme)
  • Dünyada görünmez olan, geceleri ortaya çıkar, geceleri dünyayı düşünce ele geçirir, oysa gözleriyle dünyanın üstesinden gelmek isteyen, güneşe muhtaçtır. (Bilinmeyen Değer)
  • İğrenme duygusu çocukluğumdan bu yana büyük bir rol oynar yaşantımda. (Psikolojik Otobiyografi)
  • ''Sosyalizm bir gerçekliktir; proletarya içindeki düşünsel güçtür.'' (Psikolojik Otobiyografi)
  • Birinin umutlarının yıkılması benim için cinayetle eş değerde. (Psikolojik Otobiyografi)
  • "Acınma duygusu uyandıran tek bir nitelik vardır ve o da sonsuzluktur.Olumlu anlamda sonsuzluk diye bir şey var olmadığından dolayı sonsuzluğun olumsuz bir anlam taşıması gerekir ve bu yüzden de onu ikinci bir kez görmek mümkün değildir.Eğer bugün gidecek olursam, sonsuzluk girer araya, bana sonsuzluk kadar uzak olursunuz ve o vakit size, sizi seviyorum diyebilirim." (Uyurgezerler)
  • yazar/Hannah-Arendt, 'kitap/vergiliusun-olumu--322554'nü okuduğu ve roman hakkında pozitif bir eleştiri yazdığı dönemden itibaren Broch'la dostane bir ilişki içinde oldu. Arendt, 1951 yılı ilkbaharında Broch'un ansızın ölümü sonrası, 'yaşamın ağlarına çaresizce dolanmış biri' der onun için ve mesleği kendisini zincirlemelerine izin verip sonra o zorlu zincirleri kırmayı becermek olan ve giderek yaşanan, pazarlardaki, meydanlardaki sanatçılardan birine benzetir onu. (Psikolojik Otobiyografi)
  • ''Gözlerini aşka aç!'' (Vergilius'un Ölümü)
  • Nice ölüm döşeğinin kıyısında oturmuş benim gibiler, farklı bir ölmek olduğunu, birçok şeyi eşitleyen bu büyük yalnızlıkta yine de bir ayrıcalığın varlığını, yani çok büyük ve güzel olan gerçek ölümü; bitiş olmasına rağmen son anlamına gelmeyen, hattâ ölümün düşmanı doktorların bile boyun eğdiği, ölüm için değil,bitiş için geçerli bir savaştan vazgeçtiği bir ölüm olduğunu sezerler. Gisson Ana dolaptan tabakları çıkardı:”çünkü sizler, sadece bitiş olabileceğini düşündüğünüzden, herhangi biri için zamanın geldiğini göremez, görmek istemezsiniz...sen biraz daha iyisin, belki kendin de günün birinde gerçekten ölebileceksin ... fakat eğer bunu görecek olursan, karşı koyarsın...” (Büyülenme)
  • Yaşamın tüm dereleri, anımsamanın ve unutmanın tüm dereleri gecenin sessizliğine dökülür. Yeryüzüne atılıvermiş insan, soluk alıp veriyor ve düşü yeryüzünden yukarı doğru yükseliyor.Uzay soluk alıp veriyor mu? Milyarlarcaya doğru genişliyor mu, uzayın boyutsuz olduğu o en küçük noktaya kadar büzüşüyor mu, sesin yalnızlığına dönüşerek? (Bilinmeyen Değer)
  • Nihayetinde herkesin gelişme yeteneğine sahip bir ruhu vardır. (Psikolojik Otobiyografi)
  • ''...ruhun çalgısının tellerine dokunmuş hiçbir şarkı kaybolup gitmez...'' (Vergilius'un Ölümü)