Kitap Künyesi

Yazar: Semih Gümüş

Yayın Evi: Can Yayınları

İSBN: 9789750734342

Sayfa Sayısı: 120

Yalnızlık Kime Benzer Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Bizim bir geçmişimiz olacak mı Lal.

Niçin olmasın, dedi. Bu kez gülümsemedi.

Bunun için bir on yıl yaşamamız gerekir ama. Bir geçmiş, uzun zaman demek.

Sustu, yüzüne bakıyorum, sonra başımı karşı kıyıya çevirdim, önümdeki şarap şişesiyle oynarken aramızdan geçen deniz rüzgârının kokusunu düşünüyorum.

Yalnızlık Kime Benzer, Semih Gümüş’ün ikinci romanı. Yazar bu kez, farklı, yazınsal bir eyleme girişmiş. Romanın adsız kahramanı, bir odaya kapanmış, biten bir aşkın peşinde düşünsel bir yolculuğa çıkıyor. Bireysel sorunların, geride kalmış aşkın bıraktığı acıların anılarına edebiyat düşüncesi eşlik ediyor. Düşsel yolculuğuna yalnızlığını paylaşacağı yazarları, Beckett’ı, Paz’ı, Musil’i, Bernhard’ı konuk ediyor. Kendine yakın bulduğu roman kahramanlarıyla buluşuyor. Bütün bu yazarların ve kurmaca kişilerin izinde kendi yaşamına ait işaretler arıyor.

Yalnızlık Kime Benzer, yalnızlığa çekilmiş kahramanının yaşadıkları yanında, benzerine az rastladığımız kurgusuyla da üstünde durmaya değer.

Yalnızlık Kime Benzer Alıntıları - Sözleri

  • Yorgunum, düşünmek istemiyorum.Yalnızca yaşadıklarımın fotoğraflarına bakıyorum ve bu hayat yaşamadıklarımı yeniden yaşamama izin vermez artık. Geçip giden hayatımızın bize verdikleri yanında bizden aldıkları ne çok, tümünü hatırlamak istiyorum.
  • - demek iç dünyası benim gibi sürekli bir kazanda kaynayanlar ağır hasta.
  • Şehrin yalnızlarının uyuyamadığı gecenin içinde insanın dili yalnızca düşünmek için var. Konuştuğumuz gibi yazmıyoruz ama düşündüğümüz gibi yazabiliriz.
  • - Şimdi her şey ağır geliyor, ölmüyoruz ama ölüm gibi bir hayatı alt etmeye çalışıyoruz.
  • Denize yakın mağaralarda günlerce gözlerinin içine baktım , ne ben seni tanıdım ne de sen beni. Yorgo Seferis
  • Bazı kitaplar bazı zamanları bekler.
  • - Beni bırakırsan giderim buralardan diyordum ya, odaya kapattım kendimi, dışarı çıkmak istemiyorum.
  • Kitaplığımın en gerekli kitapları bu odada. Önceden iyi ki düşünmüşüm bunu. Dışarı çıkmadan hayatımın sonuna dek kalabilirim onlarla. Yedi yüz altmış altı kitap var. Kitapları saymak delilikse. Deliliğim bu olsun. Her birini ikişer kere okusam yirmi bir yıl kalmam gerekiyor burada. Belki yetmez ömrüm.
  • Gözlerim son zamanlarda zorlanmaya başladı. En büyük korkum. Okuyamadığım gün artık ölebilirim.
  • " okuduklarımızdan anladıklarımızı kendimiz sınırlıyoruz, demişti o gün. "
  • Tüm bağlarından kurtulmuş hayal gücğnü de unutmayalım, diyor Llosa. Edebsizce, heyecanla başa dönerek ve tüm aşırılıklara izin vererek dörtnala ilerleyen, sözcüklerin ateşiyle doğumundan ölümüne bir düşülke yaratan hayal.
  • Ne kadar okursam okuyayım, okuyamadığım pek çok kitap kalacak geride. Kim okur onları. Kitaplarım burada ya da orada zihnimde yaşamayı sürdürecek.
  • İnsan bir başkasını düşünmüyorsa yalnızlığı onu başkalaştırır ve şu anda ne olmaya başladığımı bilmiyorum.
  • Gözlerim son zamanlarda zorlanmaya başladı. En büyük korkum. Okuyamadığım gün artık ölebilirim.
  • Yalnızlık çekmeden yaşayıp giden insanlar olduğunu görüyorum.

Yalnızlık Kime Benzer İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Kitap üzerine inceleme yazılarıyla da takip ettiğim Semih Gümüş'ün "kitap, yalnızlık ve aşk" üçgeninde yer alan romanı: Yalnızlık Kime Benzer... Kitabın ismi bir soru cümlesinden oluşunca; eser bittikten sonra bir cevap da bekleyebiliyor insan. Ya da benim gibi tuhaf okurlar bekleyebilir. Yazar bu soruya her ne kadar “Nereye dönsem, yalnızlık kime benzer, sorusunun karşılığını bulamıyorum” diyerek cevap vermekten kaçınsa da okuyucu olarak kitabın içinden birkaç farklı cevap buldum ben bu soruya. Yalnızlık Kime Benzer? Bazen bir kitaba, onda kendisini bulup onu hevesle ve hüzünle okuyan çaresiz bir aşığa benzer bazen yalnızlık... Bazen bir sokağa, bazen de o sokakta yürüyen ve hayatını düzeltmenin yollarını arayan pejmürde bir adama benzer yalnızlık... Bazen aşka benzer, aşkın içinde gizlenir. Bazen aşık bir kadına benzer, aşık ama aşkını feda edemeyecek kadar sevda cimrisi bir kadına; bazen de tüm hayatını tek bir kişiye, tek bir aşka feda edebilecek kadar cesur bir aşk kadınına benzer yalnızlık... Bazen hazin bir cümleye benzer, bazen de o cümleyi söyleyen naif bir yazara, bir şaire benzer yalnızlık… Hem doğuma hem ölüme benzer yalnızlık... Doğarken de, hatta daha doğmadan anne karnına yapayalnızdık hepimiz. Ve ölürken de yalnız ölüyoruz, yalnız öleceğiz. Yalnızlık farklı farklı yerlerde, başka başka şekillerde; hepimizin içinde. Yani kısacası "Yalnızlık insana benzer." Yalnızlık bize benzer... (Kitap Misafiri)

Evet, ilginç bir kitaptı. Aslında romandan ziyade Edebiyat Atölyesi gibiydi. Yazma derdi olanların ilgisini çekecek ipuçları var. Aynı zamanda iyi okurlara da kütüphane gezdiriyor. Semih Gümüş, atölyesine gitmiştim oradan bildiğim kadarıyla, zaten böyle bir adam. Dört tarafı kitaplarla çevrili ve bazen beğendiği bir metni okurken o sert adamın nasıl değişiverdiğini hemen görüyorduk. Sanki onu mutlu eden tek şey iyi edebiyat. Bunun yanısıra özensiz bir metinle karşılaşınca da çılgına dönebiliyor. Bir kaç dakika Semih Gümüş'le konuşup ardından kitap okuma hevesinin doğmaması biraz zor.  Bu kitapta yalnızlığı işlemiş. Edebiyatta yalnızlığı işleyenleri de sayfalarına davet etmiş. Kurguya gelince, ayrıldığı sevgilisini hatırlayan ve acı çeken bir adam. Ama genelde monolog var. Bunu da zaten iyi yapmış. Okurken o yalnızlığı hissettim. Fakat beni asıl yakalayan yazarlardı. Hele Beckett'ten bir söz edişi var. Ben seviyorum bu adamı. Okumayı yaparken de onunla konuşmuş gibi oldum. Özlemiştim, iyi oldu. (GAİA)

Kitabın Yazarı Semih Gümüş Kimdir?

Semih Gümüş Türk yazar. Ankara Fen Lisesi ve Gazi Lisesi'nden sonra, 1981'de Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ni bitirdi. İlk yazısı aynı yıl Yazko Edebiyat Dergisi'nde yayınlandı. 1981-1985 yıllarında Yarın Dergisi'nin genel yayın yönetmenliğini yaptı. 1995-2005 yıllarında Adam Öykü Dergisi'nin genel yayın yönetmenliğini yürüttü. 2006 Aralık ayında Notosöykü Dergisi'ni çıkardı ve şimdilerde bu derginin genel yayın yönetmenliğini yürütüyor. Kendine özgü bir eleştiri anlayışına sahip olan Semih Gümüş'ün 1991'de Roman Kitabı, 1994'te Kara Anlatı Yazarı, Karşılıksız Yazılar, Yazının ve Tarihin Bilinci, 1996'da Cevdet Kudret Eleştiri Ödülü'nü alan Başkaldırı ve Roman, 1999'da Öykünün Bahçesi, 2002'de Puslu Ada, 2003'te Yazının Sarkacı Roman, 2005'te Yazarın Yanlızlık Burcu adlı kitapları yayınlandı.

Semih Gümüş Kitapları - Eserleri

  • Yazar Olabilir miyim?
  • Yalnızlık Kime Benzer
  • Okumak ve Yazmak
  • Modernizm ve Postmodernizm
  • Yazarın Yalnızlık Burcu
  • Öykünün Kedi Gözü

  • Ay'ı Boyamak
  • Öykünün Bahçesi
  • Dikkat! Kırılacak Eşya
  • Yazının Sarkacı Roman
  • Belki Sonra Başka Şeyler de Konuşuruz
  • Romanın Şimdiki Zamanı
  • Aşk Öyküleri

  • Eleştirinin Sis Çanı
  • Roman Kitabı
  • Orhan Veli Kanık
  • Türk Yazınından Seçilmiş Kısa Öyküler
  • Çözümleyici Eleştiri
  • Yazının ve Tarihin Bilinci
  • Edebiyat ve Yeni Zamanların Kültürü

  • Puslu Ada
  • Öykünün Şimdiki Zamanı Bugünün Ustaları
  • Başkaldırı ve Roman
  • Kara Anlatı Yazarı: Vüs'at O. Bener
  • Beyoğlu Öyküleri
  • İstanbul Öyküleri
  • Futbol ve Biz

  • Karşılıksız Yazılar

Semih Gümüş Alıntıları - Sözleri

  • "Sanki anlatacağım hikayeyi daha önceden biliyorsun," der Hoca'ya; "Belki sonunu da biliyorsun . Senin gibi birine, bildiği şeyi ben nasıl anlatayım?" (Öykünün Bahçesi)
  • Sinekli Bakkal Batı’nın üstünlüklerine karşı Doğu’nun değerlerini ortaya çıkarmayı amaçlayan bir tez romanıydı ve yazınsal değeriyle çağdaş Türk edebiyatının kanonu içindeki yeri tartışmalı sayılabilecek bu roman, içeriği ve taşıdığı güçlü anlamın yanı sıra işleviyle de yeni edebiyatın kurucularından sayılır. (Edebiyat ve Yeni Zamanların Kültürü)
  • En güzel çiçekler neden uçurumların kenarlarında açar, daha iyi anlıyorum. (Aşk Öyküleri)
  • Yaratım süreci boyunca yalnızca yazarına ait olan yazınsal metin, dünya gözüne göründükten sonra yazarın denetiminden çıkmaya başlar. Orada eleştiri vardır artık, tek bir eleştirmen olmasa bile, her okumanın bir eleştiri yerine geçtiği anlamında. (Çözümleyici Eleştiri)
  • Eğer işlevsel dil yazınsal dilin yerine geçiriliyor, popüler edebiyat gerçek edebiyat olarak sunuluyorsa, bunun arkasında bir endüstri bulunduğu gerçeğinden kopamayız. (Modernizm ve Postmodernizm)
  • İnsanın ancak ötekini anlayarak kendini de anlayacağını düşünmeden yazabilir, yaşayabilir mi yazar? (Çözümleyici Eleştiri)

  • Yazmak etkin bir iştir ve hayran olduğum ve başarmayı hep istediğim yazma tarzı, okumayı da etkin hale getirendir - kitap, radarın bilinmeyen bir şeyi okuduğu gibi okuru okuyor. Ve bilinmeyenler, okurlar, bunu hissediyor. JOHN FOWLES (Romanın Şimdiki Zamanı)
  • Yaşamım! Doğrusun yanlış olduğun kadar. Bir diken gibisin içimde (Başkaldırı ve Roman)
  • İnsan kendini arama bilincine vardığında, toplumsal bir kuşatma içinde olduğunu da görür. Ürkütücü gelir bu. Dışındaki değerlerin gitgide güçlenerek kendi değerlerini hastırdığı yerde yüzünü aydınlığa çeviremediğini görmenin tedirginliğini yaşar. (Öykünün Kedi Gözü)
  • Büyülü gerçekçiliğin itici gücü anlatım biçimidir elbette ve Mârquez, baştan sona bütün romanlarında hep o anlatım biçiminin o güne dek bulamadığı özelliklerini arayıp bulduğu için bu denli başardı oldu. (Eleştirinin Sis Çanı)
  • Acıyla da yaşasa yazının nankörlüğünü, En iyisi perdeleri sıkıca çekmek, diye düşünür. Bir yerden yalıtlarken kendimi, başka bir yerde çağalıyorum işte ... (Roman Kitabı)
  • Bireyin içinden geçerek hayatı görme biçimleri, yeniden yaratma biçimlerini ve roman sanatının olanaklarını değiştirince, önceki yüzyılın büyük romanlarına hiç benzemeyen romanlar yazılmasına neden oldu. (Romanın Şimdiki Zamanı)
  • "Bizi belirleyen biraz da geçmiş değil mi?” (Öykünün Şimdiki Zamanı Bugünün Ustaları)

  • Ah, insanların kusursuzluğa karşı bu çılgınca merakı beni nasıl korkutuyor Madam, bilemezsiniz. (Aşk Öyküleri)
  • Yazarken yalnızlığa gereksinim duydukça onurunu koruyabilir yazar. Yoksa kapısını tırmalayan sırtlanlara teslim olmaktan başka yol kalmaz. (Yazarın Yalnızlık Burcu)
  • Somut korku başa gelmeden tedirginlik içinde silkeler insanı ama gene de kaçıp kurtulabileceğini bilir insan. Daha ürkütücü olan, içine düştüğü hayalet şehrin yarattığı ruhsal etki, nereye gitse yanından ayrılmayacak olan kaygıdır. Öylesine yeniktir ki kaygı karşısında insan... (Romanın Şimdiki Zamanı)
  • Her gün bu kadar güzel mi bu deniz? Böyle mi görünür gökyüzü her zaman? Her zaman güzel mi bu kadar, Bu eşya, bu pencere? Değil, Vallahi değil; Bir iş var bu işin içinde. (Orhan Veli Kanık)
  • İnsan hayatı kaçış ve korkuyla başladı. (Yazının Sarkacı Roman)
  • İlk oyuncağı yarattığı gibi, ilk masalı da çocuk anlatmış olsa gerektir. (Öykünün Kedi Gözü)
  • Eski oyuncakların büyüklere çekici gelişinde geçmiş zamanların barışık hayatına duyulan özlem kadar, oyuncaksız geçen çocuklukların da payı olmalı. Belki geçmişte dünyanın bugünkü kadar karmaşık ve ürkütücü değil de, daha kolay kavranabilir ve yaşanabilir oluşu, oyuncağa duyulan gereksinimi de azaltıyordu. Oyuncağın yerine geçen sokak vardı öte yanda, orada, evlerin arasında her zaman bulunan bir alanda çocukların dayanışmasını, yakın arkadaşlıkları anlatan "mahalle” denen yerde de dünyanın çocuksu bir benzeri pekâlâ kurulabiliyordu. (Yazarın Yalnızlık Burcu)