KİMİN ÖNÜNDE EĞİLİYORSUNUZ?

İnsan, kendini unuttuğu anda başkalarının gölgesinde yaşamaya başlar. Ve en acısı da şudur: Gölge sandığı şey çoğu zaman bir başkasının egosudur. Şişirilmiş bir kibir, sahte bir üstünlük ve içi boş bir büyüklük… Ama ne gariptir ki, insanlar en çok da bunların peşinden koşar.

Oysa gerçek şudur:

Kimse sizden daha üstün değil.

Bu cümle bir teselli değil, bir uyanıştır. Çünkü üstünlük; parayla, makamla, bağırarak konuşmakla ya da insanları küçümsemekle ölçülmez. Üstünlük, insan kalabilmektir. Ve ne yazık ki, kibir insanı insanlıktan en hızlı koparan zehirdir.

Bugün birçok insan, sırf yalnız kalmamak için, sırf bir çevrede kabul görmek için, sırf “ayıp olmasın” diye başkalarının egosunu taşımayı bir görev sanıyor. Eğiliyor, susuyor, katlanıyor… Sonra da buna “sabır” diyor. Hayır! Bu sabır değil, bu kendini inkârdır.

Kimsenin peşinden koşmayın.

Çünkü gerçekten değerli olan, koşturmaz. Gerçek olan, sizi yormaz. Samimi olan, sizi küçültmez.

Eğer bir insan sizden sürekli ödün istiyorsa, sizi yok sayıyorsa, sizi sadece kendi ihtiyacı kadar hatırlıyorsa… orada sevgi yoktur, orada sadece çıkar vardır. Ve çıkar ilişkilerinde saygı, ilk kaybedilen şeydir.

Kimsenin egosunu, kibrini çekmek zorunda değilsiniz.

Bu bir lütuf değil, bir zorbalıktır. Ve siz buna katlandıkça, karşınızdaki büyümez… sadece sizin sınırlarınız küçülür.

Toplum bize hep şunu öğretti: “Büyüklere saygı göster.”

Ama kimse şunu eklemedi: “Saygı, karşılıklıdır.”

Sizlere saygı duymayana saygı duymayın.

Bu bir kabalık değil, bu bir duruştur. Çünkü kendine saygısı olmayanın, başkasına gösterdiği saygı da sahte olur.

Ve en önemlisi…

Ego ve kibirleri tavan yapanlara karşı her zaman karşı durun.

Sessizlik bazen asalet değildir; bazen korkunun en süslü hâlidir. Eğer yanlışın karşısında susarsanız, o yanlış zamanla normalleşir. Bugün birine boyun eğerseniz, yarın kendinize bile söz geçiremezsiniz.