Doğum Tarihi: 9 Şubat 1953
Doğum Yeri:
Ölüm Tarihi: 15 Ekim 2010
Ölüm Yeri:
Deniz Som kimdir?
Deniz Som (d. 9 Şubat 1953 - ö. 15 Ekim 2010), Türk gazeteci, yazar.
1973 yılında Cumhuriyet gazetesinde gazetecilik mesleğine adım attı. 1987 yılında kısa sürelerde Söz, Hürriyet, Güneş gazeteleri ve Nokta dergisinde çalışan Som, 1993 yılında yeniden Cumhuriyet'te çalışmaya başladı. Gazetecilikte muhabirlikten yazı işleri müdürlüğüne varan hemen her görevde bulundu.
1994 yılından beri Cumhuriyet gazetesi arka sayfalarındaki Vaziyet isimli köşesinde güncel yazılar yazdı. Köşesine daima çeşitli kişilerden gönderilen 20 kelimeyi geçmeyen 4-5 tane esprili yorum ve bir karikatür koydu.
Gazetecilik dışında bazı televizyon ve radyo programlarının hazırlanması ve sunuculuğunu üstlenen yazar; gazetecilik öğrencilerine temel gazetecilik ve araştırmacı gazetecilik dersleri verdi. Bir televizyon dizisinin senaryosunu Tülay Bilginer ile birlikte yazdı.
1976 yılında Harika Ulukut ile evlenen Som'un Haydar Can (1981) ve Fikret Cem (1991) adında iki oğlu var.
Akciğer kanseri tedavisi gören Deniz Som, 15 Ekim 2010 tarihinde hayatını kaybetti. Nakkaştepe'deki aile mezarlığına defnedildi.
--reklam--
Deniz Som Kitapları - Eserleri
- Tepe Tepe İstanbul
- Gıdıklanmak Yasaktır
- Rönesans'ta Neredeydin
- Hey Anadolu
- Yedi Tepe İstanbul
- Yok Devenin Başı
- Sarı Zaman
- Bop Dedik Recep
- Vatan Millet Fasarya
- Gözleri Bağlı Şahin
- Vaziyet
- Dilimizi Eşekarısı Soktu
- Türkiye İslam Cumhuriyeti
- Zaman Tünelinde Alanya
- Hey İstanbul-2
- Hey İstanbul-1
--reklam--
Deniz Som Alıntıları - Sözleri
- Deveye cilve yap demişler geviş getirmiş. (Yok Devenin Başı)
- Hava ıslak, Yer ıslak, Taşlar ıslak, Güvercinler ıslak, Yüreğim hepten ıslak... (Yedi Tepe İstanbul)
- anlamını bilmeden dinledigimiz sarkılar vardır ya biz seninle oyleyız sesin kıvrılıp,bukuldugu yerde ıslanıyor gozlerimiz nedenini soruyorlar bilemiyoruz. (Yedi Tepe İstanbul)
- İstanbul’da Herhangi bir yerdeyiz, Herhangi bir zamanda... Bu toprak, bu deniz üstünde, Bu hava, bu güneş altında... Gölgede kalmış anıların, Her biriyle baş başa... (Yedi Tepe İstanbul)
- Her devenin gönlünde bir eşek yatar. (Yok Devenin Başı)
- Bedeni değilse bile ruhu yorulmuştu. (Yok Devenin Başı)
- “Bir şeyler değişsin diyorum, didiniyorum. Çabaladıkça birbirine benzemeye başladı günler. Her gün aynı skorla dönüyorum eve.” (Yedi Tepe İstanbul)
- Evet işsizdim. Evet iş arıyordum. Ama benim de bir onurum var. Ben, birilerinin komplekslerini giderme aracı değilim. Hangi şirket hangi işveren olursa olsun insanların işsizlik zaafından faydalanıp böyle bir oyun oynayamaz, oynamamalı. Üstelik bu zaaf tamamen bana ait değil. Mesleğimi yapmak için eğitim aldım. 10 günde işime son verip benimle alay edenler kadar bana iş yaratamayanlar da utansın. (Yok Devenin Başı)
- Sanmayın ki vazgeçtiler... Pusuda yatıyorlar... Hep uyanık durmak gerek.. İşte bu yüzden. (Yedi Tepe İstanbul)
- Gelip geçen herkes Taşa kazımasa da adını, Yaşadığı toprağa basmakla, Silinmeye mahkum ayak izleri bırakıyor, Herhangi bir yerde; Yeni tepeden de ötede tepelerde... (Yedi Tepe İstanbul)
- “Bütün millete akıl soruyorum, bu kızı nasıl ikna edebilirim diye… Her denileni anında yapmaya hazırım. Misal şu elimde bir demet çiçekle geçtim bütün sokakları. Bir delikanlı için bu ne demektir sen tahmin bile edemezsin. Buketi dik tutacağım diye ömrüm kısaldı.” (Yedi Tepe İstanbul)
Yorumlar
0 yorum