Kitap Künyesi

Yazar: Erhan Bener

Yayın Evi: Everest Yayınları

İSBN: 9786051851013

Sayfa Sayısı: 295

Baharla Gelen Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

“İnsanın kendisi için yaşaması, istenilecek bir hak değildi. Annem: ‘Bıyıklarını incelt,’ diyordu. Öteki kız: ‘Bıyıkların yüzümü çiziyor,’ diye sızlanıyordu. Baria: ‘Beni seversen bıyıklarını kesersin,’ diye tutturuyordu. ‘Sigara içme,’ diyorlardı; ‘Eve geç kalma,’ diyorlardı; ‘Evlen,’ diyorlardı; ‘Benimle evlen,’ diyorlardı; ‘Bana zevk ver,’ diyorlardı…

Yaşamımı almak istiyorlardı elimden.”

Türk edebiyatında varoluşçu etkiler barındıran ilk yapıtlardan biri olan Baharla Gelen, kahramanı Reha’nın yaşamının farklı dönemlerine tanıklık ederken, ustalıklı kurgusuyla okuru aslında en temel felsefi sorularla yüzleştirmekte.

Zorlu geçen askerlik süreci ve hemen öncesinde yaşadığı bunalımlı dönem olmak üzere, Reha’nın yaşamının iki farklı kesitinin iç içe geçişler ve geri dönüşlerle aktarımı, ana karakterin “dönüşümünü” de sergiler. Kahramanın kararsızlıkları, çekinceleri, mücadeleleri, iç konuşmalarında ortaya konur ve bir ruhsal olgunlaşmaya okur da anbean tanık olur: İstanbul’dan yaşadığı sıkıntılarla askere gelen Reha ile, kışlanın ve taşranın etkisi altındaki asker Reha, aynı kişi değildir artık.

“Gerçekçilikten düş dünyasına, geçmişten şimdiye, anılar alanından yaşanılan düzenin anlatımına geçen kitap, insanı saran bir tempoda ilerliyor.”

PHILIPPE BRUNETIÈRE

Les Nouvelles Littéraires

Baharla Gelen Alıntıları - Sözleri

  • "Herkesle paylaştığım bir yaşantıydı bu. Kendimden başka herkesin bir ucundan tutup çekiştirdiği. Ama, bir yerler olmalıydı, uzaklarda. Başkaları için yaşadığımı büsbütün onlara bırakıp, kendi yaşantımı kendimce yaşayabileceğim bir yerler olmalıydı."
  • "Ama, bir yerler olmalıydı, uzaklarda. Başkaları için yaşadığımı büsbütün onlara bırakıp, kendi yaşantımı kendimce yaşayabileceğim bir yerler olmalıydı."
  • İnsanların en gerçek duygusu, belki de budur doktor. Korku. Ölmek korkusu. Yok olmak korkusu. Yalnız kalmak korkusu...
  • Omuz başımdaki kedi yavrusuna bakıyorum. Küçücük, ışıl ışıl yanan gözlerinde, koşulsuz, sınırsız bir yaşam sevinci var. Belleğin yüküyle bunalmamış ufacık beyni.
  • Ömür geçip gidiyor, üç kuruşun, beş kuruşun hesabını yapa yapa. Hafta sonunu bekliyoruz, ay sonunu bekliyoruz ve her an biraz daha yaklaşıyoruz ölüme. Niçin? Nedir umduğumuz gelecekten? Ne farkımız var mezbahaya sürüklenirken, gözleri yonca tarlasında kalan budala koyunlardan?
  • 'Sürünmek bu,' diyorum. 'Ömür geçip gidiyor, üç kuruşun, beş kuruşun hesabını yapa yapa. Hafta sonunu bekliyoruz, ay sonunu bekliyoruz ve her an biraz daha yaklaşıyoruz ölüme. Niçin? Nedir umduğumuz gelecekten? Ne farkımız var mezbahaya sürüklenirken, gözleri yonca tarlasında kalan budala koyunlardan?'
  • şimdi yalnızlığın anlamını daha iyi hissetmeye başlıyorum. evren içinde tek kalışın korkusunu yenmek için rahatça sırtımı dayayabileceğim birisinden çok, içimde var olduğundan hiçbir zaman kuşkulanmadığım kendi öz gücümü göstermeye olanak verecek zayıf bir yaratık arıyorum çevremde.
  • Biliyorum ki insanın kendisini bütünüyle tanıdığı anda yaşaması için nedeni kalmaz.
  • Kendi buluşu korkunç silahları, topları, füzeleri, atom bombalarını umursamaz görünen kişioğlunun; Doğa’nın tipileri, yıldırımları karşısında duyduğu yılgınlık, bana o hiç bitmeyen çocukluğunun bir kanıtı gibi geliyor.
  • "Kaç kez yeniden başlamayı denedim yaşamaya. Her başlayış, eskisinin tekrarı oldu.."
  • yalnızlık kadar kötü bir şey yok, doktor. ... belki bir çeşit çılgınlık. belki de korku. yalnız kalma korkusu. kendi kendimle kaldım mı, bütün güçlerimden sıyrılmış, bütün umutlarımdan, bekleyişlerimden uzaklaştırılmış, çırılçıplak, zavallı bir yaratık olduğum ortaya çıkıyor.
  • Gülümseyişimi görmüyor, yazık. Oysa o kadar tatlı ve yumuşak..
  • Çıldırmak da ölüm gibi bir şey. İnsan öleceğinin ya da çıldıracağının farkına varsa, her şeyin bir an önce olup bitmesini ister...
  • "Kendini ölü sanan deliyi bilir misin sen? Hani iğneyi eline batırmışlar, 'Bu neyi gösterir?' demişler. 'Ölüden kan çıkacağını,' demiş."
  • Bu kadar kalabalığın ne gereği vardı yeryüzünde?

Baharla Gelen İncelemesi - Şahsi Yorumlar

bu romanı yarım bırakıyorum. erhan bener'i okumaya "tekilleşme" ile başladım. tekilleşmeyi bitirdiğimde erhan bener'in tüm eserlerini okumak istiyorum dedim ve birkaç tanesini daha aldım. ardından "kedi ve ölüm" ve "macellos da vinci'nin akılamaz serüvenleri" takip etti. şu anki romanı 105.sayfada durmak üzere okumayı bıraktım. nedeni şu: erhan bener'in çoğu romanı psikolojik. romanlarda karakterler topluma yabancılaşmış, yalnızlığa hapsolmuş, sosyopat, yaşamak için enerjisi ve isteği kalmamış, inanç ve ahlak değerleri olmayan, psikolojik sorunları olan kişiler. romanlarında betimleme fazla, diyalog çok az. bunların yanında beni okumaya devam etmekten alıkoyan esas şey şu: bir durumu, süregiden bir olayı anlatırken birden bunların gerçek olmadığını, hayal ürünü veya yanılsama olduğunu gösteren başka bir duruma geçiş yapıyor. örneğin; tren yolcuğu yapıyor, kompartmandaki insanların durum analizini yapıyor, dışarının tasvirini yapıyor, trenden inince bir çocuğa, okuması için gazete parçası veriyor. buraya kadar her şey normal, ama sonra bir anda "ayağa kalktım ve kitaplıktan bir kitap daha çıkardım" diyip tüm bu olayın gerçekliği konusunda kafayı allak bullak ediyor ve okuyucu, tüm bu okumanın boşa olduğu duygusuna kapılıyor. diğer romanlarında da bu durumlar vardı fakat onlarda akıp giden olaylar, diyaloglar vardı. bu eserde kimin kim olduğu, anlatılan şeyin hayal ürünü mü yoksa yanılsama mı olduğu belli değil. ki bunu kendi de romanlarda dile getiriyor. bu esere tekrar dönüş yapacağımı sanmıyorum. sağlık olsun. (dr. kadirpamuk)

Büyük bir kısmı, insanın iç konuşmalarından oluşuyor ‘Baharla Gelen’ kitabının. Sürekli karamsarlık, karmaşa, hayatın ne olduğunu sorgulama gibi bıçak sırtı konularda dolaşmasına rağmen, sıkıntılı bir okuma süreci yaşatmıyor bu tarzı sevenlere. Yine, değeri yeterince bilinmeyen bir yazarımızla karşılaştım. Herkes aynı kitapları okumaya yönelmiş olduğu için, çoğu yazarımız da arka planda kalıyor. Herkes okuma skalasını daha fazla çeşitlendirmeli diye düşünüyorum. Kitaba gelince; Roman kahramanı Reha’nın askere gitmeden önceki yaşantısıyla, askerlik yaptığı zamanlar arasında sürekli gelip gidilerek yazılmış. Doğunun küçük bir kentinde de büyük bir şehirde de değişmeyen bunalımlı iç dünyası, çelişkiler, akıcı bir şekilde dile getirilmiş. İnsan nasıl oluyor da bu kadar detaylı bir şekilde kendini didik didik edebiliyor diye şaşkınlığa kapıldım sık sık. Aslında kendimize temas ettiğimiz yerlerde bizler de birer Reha’yız. Fakat en azından -kendi adıma söyleyeyim- sürekli sorgulamalarla hayat tahammül edilebilir olmaktan çıkacağından, bir şeylerle oyalanmaya çalışıyoruz Reha’dan farklı olarak. (Fatoş Yücel Güçlü)

Kendi dilinden önce Fransızca yayımlandı Baharla Gelen. 1966 tefrika yılı. 1967 Fransızca. Ve nihayet 1969 Türkçe. • Aşinayız ‘Bener’ ailesine. Yiğit Bener, Vüs’at Bener. Tanıyoruz, tanıyacağız. • Sanıyorum ‘kurgu’ açısından en başarılı olanı Erhan Bener. Yeterli ilgiyi bir türlü bulabilmiş değil edebiyatımızda. • İstanbul’dan taşraya askerlik için gelmiş Reha’yı anlatacak bizlere. Taşranın insanına, sorunlarına ve yaşatacaklarına uzak bir adam o. • Onun değişimi olacak satırlar arasında. Belki de gelişimi. “Gözümü kapar kapamaz içimde durmadan kıpırdayan, soru soran, hatta canımı acıtan ikinci bir yaratığın varlığını duyuyordum.”(s.33) • Ve yazar bu anlatıyı sunarken hem İstanbul’daki Reha’dan hem de taşradaki asker Reha’dan bahsedecek. • İkili bir anlatım okuyacaksınız aslında. ‘Askerlik, yabancılık, yabanlık, varoluş’ üzerine okunması gereken bir eser, tanışılması gereken bir yazar. Buyurun. (Adem Kara)

Kitabın Yazarı Erhan Bener Kimdir?

Türkiye'nin ilk fen doktorlarından Raşit Bener'le Mediha Hanımın oğlu, felsefeci Cemil Sena Ongun'un yeğenidir.

Ortaöğrenimini, öğretmen olan babasından ötürü Anadolu’nun çeşitli il ve ilçe merkezlerinde tamamladı. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden 1950 yılında mezun oldu. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden 1956’da lisans diploması aldı.

1950'de Maliye Bakanlığı'na memur olarak girdi; müfettiş yardımcılığı, hesap uzmanlığı ve hazine genel müdür yardımcılığı, kambiyo kontrol dairesi başkanlığı görevlerinde bulundu. 1963-1966 ve 1969-1973 yıllarında Paris'de, önce Türkiye Büyükelçiliği maliye müşaviri daha sonra da OECD Türkiye Daimi Temsilciliği başkan yardımcısı olarak görev yaptı. 1975’te, Emekli Sandığı genel müdürüyken kendi isteğiyle emekliye ayrıldıktan sonra avukatlık yaptı.

Yazar Vüs'at Orhan Bener'in kardeşi, Yiğit Bener’in babasıdır. Evli ve iki çocuk babasıdır.

Şiir ve öyküleri 1945’den itibaren çeşitli dergilerde yayımlandı. Kedi ve Ölüm adlı romanı Le Chat et la mort adıyla, Baharla Gelen adlı romanı ise Ce qui arriva avec le printemps adıyla Fransızcaya çevrildi; diğer bazı eserleri de başka yabancı dillere çevrildi. Roman, öykü, anı, deneme ve tiyatro oyunları yazarlığının yanı sıra, çocuk kitapları, radyo oyunları ve senaryolar yazdı, çeviriler yaptı. Böcek, Sisli Yaz, Ölü Bir Deniz ve Yalnızlar romanları sinemaya aktarıldı. Bunlardan Böcek, 1997’de Altın Portakal Ödülü'ne layık görüldü.

Erhan Bener Kitapları - Eserleri

  • Seçme Öyküler
  • Kedi ve Ölüm
  • Böcek
  • Yalnızlar
  • Sisli Yaz
  • Acemiler

  • Ölü Bir Deniz
  • Loş Ayna
  • Baharla Gelen
  • Eski Dostlar
  • Köleler ve Tutkular
  • İlişkiler
  • Hınzır Kız

  • Elif'in Öyküsü
  • Oyuncu
  • Tekilleşme
  • Şahmeran Öyküsü
  • Bürokratlar
  • Yaralı Aşklar
  • Dönüşler

  • Aşk-ı Muhabbet Sevda - Gece Gelen Ölüm
  • Anafor
  • Macellos Da Vinci
  • Işığın Gölgesi
  • Sonbahar Yaprakları
  • Türküsünü Arayan Adam
  • Ortadakiler

  • Günbatımı Öyküleri - Denizaşırı Öyküler
  • Açık Pencere
  • Arabalarım
  • Gece Gelen Ölüm
  • Yaşam Bir Düş

Erhan Bener Alıntıları - Sözleri

  • İnsanın en büyük korkusu, ölümden de büyük korkusu, yalnız kalma korkusu değil miydi? Ölümden bile yapayalnız ölündüğü için korkardı insan. (Yalnızlar)
  • Ölesiye yorgunum. Hiçbir şey düşünemiyorum. Şimdi salt duyguyum ve korkunç bir boşluk var beynimde. Bütün varlığımla bilinçsiz bir beklenti içindeyim. Hep böyle kalabilsem. Boşuna. (Loş Ayna)
  • İnsanların kafalarındaki hazır düşünceleri parçalamak o kadar kolay değildir. (Köleler ve Tutkular)
  • Ölümümü bekleyecekler. Kanımı emecekler. Bol bol emecekler. Tüketecekler beni… (Kedi ve Ölüm)
  • "Herkes, bir gün bir şeylerden kaçmayı düşünebilir," diye mırıldandı. "Tabii, düşünmek başka, yapmak başka. Bir arkadaşım, insan en çok kendisine karşı zalim olur, demişti. Çok doğru. Ne zaman kendimizi biraz düşünmeye kalkışsak, karşımıza ödevler, sorumluluklar çıkar, sesimizi kısar, otururuz. (Ölü Bir Deniz)
  • Yenilmeleri çok kolay bahaneler bulunabilir. (Kedi ve Ölüm)

  • "Hiçbir sevgi çoğullaşmadan sürdüremez varlığını." (Tekilleşme)
  • Zaten, fedakârlık diye adlandırıldıktan sonra, ne yapılırsa yapılsın, arkasında bir hesaplaşmanın, bir pazarlığın gölgesini hissetmez miydi insan? (İlişkiler)
  • yalnızlık kadar kötü bir şey yok, doktor. ... belki bir çeşit çılgınlık. belki de korku. yalnız kalma korkusu. kendi kendimle kaldım mı, bütün güçlerimden sıyrılmış, bütün umutlarımdan, bekleyişlerimden uzaklaştırılmış, çırılçıplak, zavallı bir yaratık olduğum ortaya çıkıyor. (Baharla Gelen)
  • Hiç "Ben irademle aşık oldum" diyene rastladınız mı? (Açık Pencere)
  • hafif dekolte anekdotlar (Seçme Öyküler)
  • Hayat dediğimiz, bir an süren bir yokluk oyunundan başka bir şey değildir. (Gece Gelen Ölüm)
  • ”senle bir kayıkta batıyoruz, deniz dalgalı...” (Şahmeran Öyküsü)

  • Günler hep birbirinin benzeriydi, yavaş akan, soluk almamı güçleştiren yoğun bir sis bulutu içinde dolaşıyor gibi hissediyordum kendimi. (Yaralı Aşklar)
  • İnsanın çevresindekilerle savaşa girerek yarattığı yalnızlıklardan nefret ederdi. Onun yalnızlığı, herkesin üstünde, ama kimsenin omzuna basmadan tek başına kalmak anlamında bir yalnızlık. (Loş Ayna)
  • Hayat yaşamaya gücü olanlar için bütün güzelliği tek diliyle var olmakta devam ediyor… (Kedi ve Ölüm)
  • Bir bataklığın içinde yüzüyorlar, boğulduklarını anlamadan. (Loş Ayna)
  • Gülümseyişimi görmüyor, yazık. Oysa o kadar tatlı ve yumuşak.. (Baharla Gelen)
  • Özgürlük, paskalya çöreklerine benzer! Dışı yaldızlı, içi kof bir deyim! Ulaşabileceği bir özgürlüğün bedelini hesaplayarak geçirir insan yaşamını ve düşleyebildiğine değil, bedelini ödeyebildiği kadarına kavuşur; gerisi için ise durmadan acı çeker! (Oyuncu)
  • Önceleri pek sevemedik, sonraları da sadece alıştık. Duygularımız aslında değişmedi ama, alışkanlık da sevginin bir çeşidi sayılır. (Arabalarım)