Kitap Künyesi

Yazar: Ernesto Sabato

Çevirmen: Pınar Savaş

Yayın Evi: DeliDolu Yayınları

İSBN: 9786052349168

Sayfa Sayısı: 140

--reklam--

Direniş Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Latin Amerika edebiyatının son büyük klasik yazarlarından Ernesto Sabato’nun ölmeden önce yazdığı son kitabı!

Direniş, insanoğlunun yaşadığı dünyaya ve çevresindeki diğer bireylere karşı yabancılaşmasını ve yozlaşmasını konu ediniyor.

Arjantinli ünlü yazar, hızlı yaşayan ve sürekli üretmek zorunda kalan insanlara artık biraz soluklanmaları gerektiğini anımsatarak haklı bir direniş çağrısında bulunuyor.

Arjantinli yazar Ernesto Sabato Direniş’te, artık unutulmaya yüz tutmuş insani değerlerin yeniden hatırlanması gerektiğini vurgularken, insanı sahte umutlara yönelten teknolojiye karşı çeşitli uyarılarda bulunuyor. Arjantin’in, özellikle de Buenos Aires’in hızlı modernleşmesinin getirdiği yabancılaşmaya, kentin temel değerlerini yitirişine vurgu yapan Sabato, modern hayatın insanı soluksuz bıraktığını, bu hız içinde insanın insanlığını kaybettiğini öne sürüyor.

Sabato sohbet havasında kaleme aldığı kitabında, çağımızın teknolojik ve ekonomik çılgınlığına karşı ahlâki ve vicdani bir direnişi savunuyor.

"Çevremizdeki küçük dünyada bir güzellik ortamı yaratamayacak hale gelip aklımızı sadece giderek daha fazla insanlıktan çıkan ve rekabetçi olan işle ilgili konulara verirsek nasıl direnebiliriz?”

--reklam--

Direniş Alıntıları - Sözleri

  • Hayatın kalıcı bir anlamı yoksa yaşamamız mümkün müdür?
  • “O kişileri zaten aradığım için mi tanırım, yoksa kaderimin kıyılarında dolaşmakta oldukları için mi ararım, bunu hiçbir zaman bilemedim.”
  • Kurtlar kitleye musallat olursa sürünün av olduğu talihsiz bir gün gelecektir
  • Yaşamak istediğimiz şeyle yaşamın çoğunu ele geçiren gündelik koşuşturmacalar arasında yüreklerimizde bir çatlak oluşur ve bir sürgünün toprağından koparılışı gibi insanı mutluluktan ayırır.
  • "Vahşet ve şiddetin ortasındaki iyiliğin varlığı ne kadar yüce ve dokunaklıdır."
  • ...dünyanın ağaçlarını kestiğimiz halde sevginin hâlâ var olması ve ırmakların akmaya devam etmesi mucizevi.
  • İnsan bu hızda insanca kalamaz.
  • Yaşamak istediğimiz şeyle yaşamın çoğunu ele geçiren gündelik koşuşturmacalar arasında yüreklerimizde bir çatlak oluşur ve bir sürgünün toprağından koparılışı gibi insanı mutluluktan ayırır.
  • Aldırmazsak sessiz bir ölümü meşrulaştıran sistemin suç ortağı oluruz.
  • Bir kültür en büyük yoksullaşmayı,bir mit çoğunluk tarafından asılsızlıkla nitelenmeye başladığı an yaşar.

--reklam--

Direniş İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Yazar 1911’de doğup 100 yaşında ölmüş. 2002’de bu kitabı yayınlamış. İsmi, hayata direnmekten geliyor. Neden ve nelere direnmek gerektiğini ve bunun yollarını anlatıyor yazar. Ama en sonda direnişin ne olduğu konusunda artık eskisi gibi net cevap veremediğini söylemiş. Cevabın vahiy gibi heybetli bir şey olmadığını, küçük bir şey olduğunu seziyormuş. Bana önemsiz an ve anıların önemli hissettirdiği düşüncesini hatırlattı. Yine de direniş için insanların öz-değerlerinin farkına varması, makinenin dişlisi olmayı bırakması ve küçük şeylerin farkına ve tadına varması gerektiğini söylüyor. Gençliğinde aktivistlikten üniversiteyi bırakmış, çok çalışmış, yorulmuş biri. Arjantin’de 1976-83 arasında binlerce kişi öldürülmüş. Bunları araştırmak için olan bir kurumda çalışıyor, fedakarlıklar yapıyormuş. Kabus gördüğü, zorlandığı çok olmuş ama direnmiş. Kitapta yaşlı bir insanın geriye bakışı ve bolca şikayeti var. Buenos Aires’in çok gürültülü olmasından, insanların çok hızlı yaşamasından şikayet ediyor. Küçük gözüken o büyük nimetlerin, anların farkında olunmadığından; tadına varılmadığından dem vuruyor. İnsanların güzel bir akşam yemeğinin tadını çıkarmak yerine televizyonla oyalanmasından, sakin bir yerde sohbet etmek yerine gürültülü barlarda bağıra bağıra arkadaşlarıyla konuşmasından şikayet ediyor. Geleneklerin kaybolmasından da yakınmış. Küreselleşmeyle birlikte aynılaşmanın insanların doğru-yanlış kabullerini ve hayata verdikleri anlamı kaybetmelerine neden olduğunu söylemiş. Bu dedikleri doğru; gelenekleri de çok hoş, can çektiren şekilde anlatmış ama modern insanların da haklı oldukları bir yer var: Mutluluk veriyor diye anlamsız şeyleri tekrarlamak istemeyebiliriz. Geleneklere bence gereğinden fazla değer veriliyor. Kitabın girişini çok beğendim, onu ayrıca yazmalıyım. Adamın hayatı direniş olarak gördüğü; benim gibi, mücadele etme sorumluluğu duyduğu çok belli. Bu yüzden takdir ediyor ve kendime yakın buluyorum. “Ebediyete ulaşmak için anın içine dalmaktan, evrenselliğe ulaşmak için var olan koşulların içinden geçmekten başka yol yoktur; şimdi ve burada. Peki o zaman, nasıl? İçinde yaşadığımız küçük mekâna ve kısıtlı zamana yeniden değer vermemiz gerekir.” Sabato, insanın sadece bedenden oluşmadığını, ruhu da olduğunu ve bunu görmeyen akımların çok yanlış yaptığını söylüyor. Tıbbın materyalizmden etkilenip insanın ruhî tarafını yok saymasının en önemli hatası olduğunu söylüyor. İnsanın evinde sevdikleriyle beraber ölmesini övüyor, intiharı önlemek için insanların telefon hatlarına kalmasına acıyor. Karşılaşmalar; Sabato karşılaşmalara belli ki büyülü bir taraf ve büyük bir önem atfediyor. İnsanların acele içinde olup bir karşılaşmayla oyalanmamalarını eleştiriyor, gerçek karşılaşmaların tesadüf olmadığını söylüyor. “O kişileri zaten aradığım için mi tanırım, yoksa kaderimin kıyılarında dolaşmakta oldukları için mi ararım, bunu hiçbir zaman bilemedim.” “Gerçek zenginlik bir insanla karşılaşmak, yaratılış karşısında bir an sessiz kalmak, bir sanat eserinin ya da iyi yapılmış bir işin tadını çıkartmaktır. Gerçek hazlar insanın ruhunu şükranla doldurur ve aşka meyletmemizi sağlar.” Özgür olduğumuza da inanıyor ve umutlu. Zaten umutlu olmasa direnebilir mi? Ölümün tabuya dönüşmesinin hayatı yüceltmek sanılıp bizi ataletimizden kurtaracak yegâne zamanları algılamamızı engelleyen bir tuzak olduğunu söylüyor. Efsanelerin de sanat gibi, çelişkili hakikatiyle Aristotelesçi ya da diyalektik mantığın kategorilerine meydan okuduğunu söylüyor. Geleneklere bağnazca bağlanmanın bir sebebi gibi bu. Onu anlıyorum çünkü bu yöndeki sezgileri çok güçlü. Geleneklerin verdiği ruhani hisler, sanatın verdiği güzellik duygusu inkar edilemez gibi. Ama bunların çelişemez olması ve akla da uyması gerektiğini düşünüyorum. O ise büyük bilinmezliklerin mantıkla çözülemeyeceğini, Allah’a havale edilmesi gerektiğini düşünüyor. Kalabalık şehrin yalnızlığını da eleştiriyor, kırsalın yalnızlığıyla arasında çok fark olduğunu söylüyor: Ona göre kırsaldaki yalnızlık insana dindarlığa ve metafiziğe doğru bir eğilim bağışlarken şehir dehşet ve umutsuzluk veriyor. Gençliğinde çok aceleci olmaktan, annesini ölmeden önce son görüşünde onunla daha çok zaman geçirmemesinden, onu son gördüğü anın farkına varamamış olmasından çok pişmanlık duyuyor. “Ne bilim ne sürrealizm ne de devrimci harekete olan bağlılığım mutlaka duyduğum kaygılı susuzluğu dindiremezken kendimi tutkularıma adayarak yaşadığımı iddia edebiliyordum.” Gandhi’den birkaç alıntı yapmış, eğitim sisteminin değiştirilmesi ve dünyayı korumaya odaklanması gerektiğini düşünüyor. İyiliği ve kötülüğü kendi yüreğimizde barındırdığımız için onlara ulaşamayacağımızı söylemiş, ne alaka anlamadım. Kederli ve kötümserken sanata sığındığını söyledikten sonra şu itirafta bulunuyor: “Yaşamımdaki edebiyatın kökenleri tam da bu yabancılaşma, muğlaklık, geçiciliğin ve istikrarsızlığın bana hissettirdiği hüzündür.” Ateizmin yayılmasının ardından gençlerde yüzeysel, sorumluluk yüklemeyen dini inançlara bir yönelim olduğu tespitine katılıyorum. Demokrasinin çeşitliliğe izin vermekle kalmayıp onu gerektirdiğine katılmıyorum. İkisi konusunda da ciddi şüphelerim var. Para için her yolu mübah saymayı, bencilliği eleştirmiş. Dokunaklı, gaza getiren sözler etmiş ama motivasyon videosu gibi etkisi kısa sürer. Çünkü anlattıklarına bir temel sağlayamıyor. Tarihin en önemli kavşağında bulunduğumuzu söylüyor, bence neredeyse her dönem böyle söylenebilir. Yaşlıların bilgeliğinin yaşamış olduklarından değil yaşamak üzere olduklarından yani ölümden olduğunu söylemesi hoş geldi. Bitiş de başlangıç gibi güzel olmuş: "Izdırap ve sefalet içinde şarkı söyleyen bir insan karşısında dünyanın elinden hiçbir şey gelmez." (Rana)

Modern zamanın en büyük problemi toplumsallığı bitirdikten sonra bireysel olanı da bitirmeye yönelmesidir. Orta da ne toplumsal ne de bireysel bir mesele kalmayınca da insan dediğimiz varlık artık tanımlanamaz bir cisimden farksız olacak. Artık insanlar sadece yaptığı şeylerden değil başkasının yaptığı şeylerden de sorumludur. Modern zaman ve türevleri bireysel kader anlayışını da kökten bitirdi. Bunun yerine sahte bir küresel kadercilik anlayışı oluşturdu. Eskiden her koyun kendi bacağından asılıyorken şimdi sürünün tamamı bacağından oluyor... (Orhan IŞIK)

DİRENECEĞİZ!: Umut,inanç, huzur;çoğumuzun hatta hepimizin istediği şeylerdir bunlar. Kim istemez ki? Girdaplara girmiş, buhramlara bulanmış hayatların anahtarları bunlar olsa gerek diyip kitabımıza giriş yapabilirim. Ernesto Sabato,deyim yerindeyse 100 yıllık kalem. Görkemli yaşantısına birçok eser ve eserleri güçlendiren tecrübeler katan yazarımızdan bize kanal yolu olan DİRENİŞ eseri.. Kitabımız altı bölümden oluşmakta bulunup, çoğu yerde yazarın tecrübeleri ve ona çanak tutan başka yazarların alıntıları. Kitabı bölüm bölüm incelemek daha faydalı olacağından dolayı hemen girişte olan bölünlendirmesine göre düşüncelerimi belirtebilirm. *I.KÜÇÜK VE BÜYÜK ; Şöyle bir giriş ile beni etkisi altına aldığını ve soluksuz okuyacağıma işaret ettiğini söyleyebilirim : gonderi/81398209 Birinci bölümde maneviyata önem, teknolojinin hayatımızdaki yeri ve özellikle TV'nin insanları nasıl etkisi altına alıp onları asosyal yaptığını vurguladığını görüyoruz. *II. ESKİ DEĞERLER ;Aile yapısına önem konusunda burda verdiği düşünceler son derece önem arz etmektedir. gonderi/81414497 Ve ayrıca bu bölümde din üzerinden siyaset yapanlara kızgınlığı,modernleşme sürecinde yeni inançlar arayışına giren gençler hakkında vurgularda bulunmaktadır. *III. İYİ VE KÖTÜ ARASINDA ;şu beğendiğim betimleme ile giriş yapayım : gonderi/81424387 Ve ayrıca bu bölümde dünya hayatına duyduğu umutsuzluğu, artık yaşlandığını belirtir. Fakat şunu belirtirki çocuklara en iyi şekilde davranmanızı gerektiğini söylediği gibi onları eğitim sisteminin kurbanı etmememizi gerektiğini vurgular. *IV.TOPLUM DEĞERLERİ ;Bu bölümde, hemen hemen II. bölümü pekiştirmek amacıyla tekrarlarladığını görebiliriz. *V.KARAR VE ÖLÜM; Hayatın faniliğinin farkında olan yazarımız, bu bölümde yaptıkları şeylerin yanı sıra gelen nesillerin nasıl davranmasını gerektiğini öğütler. Ve ihtiyar insanların gençlere yardımcı olmalarını gerektiğini önemle rica eder. gonderi/81429622 :)) *VI. DİRENİŞ ;Evet en merak ettiğim bölüm diyebilirim, sanırım eserin isminden dolayı olsa gerek. Son bölüme girişi Vertigo hastalığının insanlar üzerinden etkisini ve direnişini anlatır. Ayrıca bu bölümde insanlardan, işci sınıfı yani Proleterya'dan ziyade robotlara verilen önemden dolayı içselleştirilmiş ama zamanla isyan ateşi gibi yanmış olan sitemini belirtir. Sonuç olarak, bölümler halinde incelediğim bu eserin kesinlikle okunulması gerekildiğini saygı ile belirtirim. Neden mi? İnceleyeme başlamadan önce 100 yıllık kalem demiştim evet 100 yıl yaşamış bir insan. İdeal bir hayat nasıl olur, evrensel ahlak değerlerine nasıl bağlı kalırız, yozlaşmadan nasıl yaşarız, eğitim sisteminde nasıl yol alırız, çocuklara ve maneviyata nasıl yaklaşmalıyız? Evet bu soruların hepsinin cevabını bu eserde bulabilirsiniz. Herkese iyi günler dilerim, esen kalın :) (Uğur)

--reklam--

Direniş PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Ernesto Sabato - Direniş kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Direniş PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Ernesto Sabato Kimdir?

Ernesto Sabato (d. 24 Haziran 1911, Rojas, Buenos Aires - ö. 30 Nisan 2011), Arjantin'li romancı, gazeteci ve deneme yazarı.

Eğitimi

La Plata Ulusal Üniversitesi'nde fizik ve matematik öğrenimi gördü. Aynı okulda 1937'de doktorasını tamamladı. 1938'de Paris'te Curie Laboratuarı'nda, ertesi yıl ABD'deMassachussets Teknoloji Enstitüsü'nde araştırmalar yürüttü.

Edebiyatı

Sabato, felsefe, toplumsal ve siyasal konularda Bir ve Evren eseriyle edebiyat alanında ilk başarısını elde etti. Romanlarında tipik bir anti-kahraman, içe kapanık kişiyi tasvir etti.

--reklam--

Ernesto Sabato Kitapları - Eserleri

  • Tünel
  • Direniş
  • Kahramanlar ve Mezarlar
  • Karanlıkların Efendisi

--reklam--

Ernesto Sabato Alıntıları - Sözleri

  • Hayatın kalıcı bir anlamı yoksa yaşamamız mümkün müdür? (Direniş)
  • Ruhun bedenin üzerinde hüküm süren haşin bir diktatöre benziyor. (Kahramanlar ve Mezarlar)
  • Uğruna dövüştüğümüz bu yeni insan, bunun gibi gaddarlıklar temelinde yaratılabilir miydi? Soylu amaçlara soylu olmayan araçlarla ulaşılabilir miydi? (Karanlıkların Efendisi)
  • Tesadüfler yoktur, hedefler vardır. Sadece aranan bulunur ve aranan şey bir şekilde kalplerimizin derinliklerinde saklı olandır. İnsan sonunda buluşması gereken insanlarla buluşuyor. (Kahramanlar ve Mezarlar)
  • Bazı insanlar dar görüşlü, kirli ve ikiyüzlü olduklarının ayırdına varana dek kendilerini "özel" sanabilirler. (Tünel)
  • Biz farkına varmadan yanı başımızdan geçip gidecek tiplerden değildi; anında insanı çeker ya da iterdi ama genellikle ikisi aynı anda olurdu. Manyetik bir alan gibi itme ya da çekme gücüne sahipti, benim gibi hoşgörülü ve kendinden emin olmayan insanları manyetik fırtınaların etki alanına girmiş pusulalar gibi sarsardı. (Kahramanlar ve Mezarlar)
  • Ya­zar da toplum için rüya görür. Bir tür kolektif rüya. Bir toplum, kurmaca eserlerin yazılmasını engellerse büyük bir tehlikeye girer. (Karanlıkların Efendisi)
  • Tüm yaşamımız kayıtsız gök cisimlerinden oluşmuş bir çölde attığımız ortak çığlıklardan mı oluşuyordu? (Tünel)
  • İnsan bu hızda insanca kalamaz. (Direniş)
  • Bize en yakın olan varlıkları en geç anlarız, yaşama sanatını öğrenmemiz için ölmemiz gerekir ve en önemlisi, bu geç kazandığımız bilgeliğimizden en çok yararlanabilecekler çoktan ölmüştür. (Kahramanlar ve Mezarlar)
  • Ne zaman çileden çıkmış bir deli gördüysem, adamın cehennem acıları çektiği gibi ürkütücü bir izlenime kapıldım. Ama şimdi onun ru­hunun zaten cehennemde olduğunu anlıyorum. Vahşi hareketleri, acı­ları , etrafı dehşet verici tehlikelerle sarılmış bir yırtıcı hayvanınkine benzer jestleri ve tavırları, görünür hezeyanları, Cehennemin dolaysız ve o anki  yaşantısından başka bir şey değildir. Bizim en kötü karaba­sanlarımızda çektiğimiz şeylere onlar uyanıkken katlanıyor. (Karanlıkların Efendisi)
  • Genellikle bu dünyada yapayalnız olma duygum gururlu bir üstünlük hissinin eşliğinde ortaya çıkar. (Tünel)
  • Gerçeğin matematik, kimya, felsefe için iyi olduğunu düşünüyorum ama yaşam için değil. Yaşamda fantezi, arzu, umut, yanılsama daha önemli. Ayrıca bakalım gerçeğin ne olduğunu biliyor muyuz? (Kahramanlar ve Mezarlar)
  • İnsan ikili bir varlıktır. Trajik olarak ikili. Ve asıl ağır olan, aptalca olan, insanın Sokrates’ten bu yana kendi karanlık tarafını yasaklamak istemiş olmasıdır. Aydınlanma filozofları bilinç dışını tekme tokat kapı dışarı ettiler. Ama o bu kez pencereden girdi. Bu güçler yenilmezdir. Siz yok etmek istediğinizde onlar saklanır ve sonunda daha büyük bir zorbalık ve pervasızlıkla karşı koyarlar. (Karanlıkların Efendisi)
  • "Sizinle konuşmam gereken bir şey var." (Tünel)
  • Tüm devrimler, olanca saflıklarıyla ve özellikle de öylelerse, pis bir polis bürokrasisine dönüşmeye mahkumdur. (Karanlıkların Efendisi)
  • Ben gençliğin saf idealleri olması gerektiğini düşünenlerdenim. Daha sonra insanın bu hayalleri kaybedecek zamanı oluyor. (Kahramanlar ve Mezarlar)
  • Yaşamak istediğimiz şeyle yaşamın çoğunu ele geçiren gündelik koşuşturmacalar arasında yüreklerimizde bir çatlak oluşur ve bir sürgünün toprağından koparılışı gibi insanı mutluluktan ayırır. (Direniş)
  • Mutlak bir mutluluk yok, diye düşünüyordu. Bize ancak kaçıcı ve kırılgan anlarda verilir bu mutluluk; ve sanat, bu aşk ve esrime anlarını ebedileştirme tarzıdır; çünkü bütün umutlarımız er ya da geç bulanık gerçekliklere dönüşür; çünkü hepimiz bir şekilde hayal kırıklığına uğrarız ve bir şeyde zafer kazanırsak başka bir şeyde başarısızlığa uğrarız, ölmek için doğmuş olan her varlığın önlenemez kaderidir hayal kırıklığı… (Karanlıkların Efendisi)
  • Bir kültür en büyük yoksullaşmayı,bir mit çoğunluk tarafından asılsızlıkla nitelenmeye başladığı an yaşar. (Direniş)