Kitap Künyesi
Yazar: Samiha Ayverdi
Yayın Evi: Kubbealtı Neşriyatı
İSBN: 9789757663352
Sayfa Sayısı: 503
--reklam--
Yolcu Nereye Gidiyorsun Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Roman türündeki bu eserde, II. Meşrutiyet döneminin üç farklı anlayıştaki âilesi etrafında gelişen hâdiseler devrin sosyal ve târihî problemleriyle ele alınarak anlatılır. Kitapta, semâi kahvelerinden, külhanbeylerinin atışmalarına ve orta oyunundan meddaha kadar tarih olmuş çeşitli sahneler de yer almaktadır.
“Biz sefer ettik, fakat yol bizi imtihan etti; bu sefer eylemekten, yol armağanımız ne oldu? Toprak mertebesinden nebâta geldik ve orada yeşerdik, geliştik. Sonra hayvan mertebesine geçtik, hisli irâdeli olduk. Fakat yine bu yol bizi imtihandan kalmadı. Sefer ederken dağarcığımızdaki armağanı kim kaptı?
Yol gönüldür, yolcu sensin. Bu yolu geçmek için nefs ferâgatından başka ne çâre? Geç... fakat cennete varmak için değil, kopup geldiğin noktaya ulaşmak, asıl benliğini bulmak için geç!”
--reklam--
Yolcu Nereye Gidiyorsun Alıntıları - Sözleri
- ' ' - Bana ne zaman "sen" diyeceksin Mecbûre? ' ' *
- “Güneş, bu kadar parlaklığı ile köre fayda veriyor mu?”
- “Bilmem neden, bâzen insanın bile bile aldanmak istediği anları oluyor.”
- Sonradan öğrendim ki insanlar kendi kusurlarını kapamakta mâhir oldukları nisbette, başkalarınınkini meydana çıkarmakta aynı derecede üstat imişler.
- Fakat bir kere acı ile tatlı aynı tekneye girip birbirine karıştı mı, onlardan hasıl olan varlık,hayalin bile tatmadığı ölçüsüz bir zevk olur..
- Ama hürriyet vaadi ile gelenlerin, birer hürriyet düşmanı kesilmeleri nedendi?
- O da bende sevmek ve ızdırap çekmek nasibini yüklenmiş iki yolcuyuz.
- Yol gönüldür, yolcu sensin. Bu yolu geçmek için nefs feragatından başka ne çare? Geç fakat cennete varmak için değil kopup geldiğin noktaya ulaşmak, asıl benliğini bulmak için geç!
- “Gaflet nedir? Sadece Allah’ı unutmaktır.”
- ' ' Ey arkadaş, bil ki bu insan kalıbı rûha örtü oldu. Yürü, örtüyü giyen rûhu iste, kalıbı yalama. ' '
- .... insanın ne acayip ne gizli ve karışık hisleri var. Sevdiğini üzmek hirpalamak da bir nevi muhabbet mi acaba?
- Hayır bu gece hiçbir şeyi anlayacak halde değilim.
- Beni kendinden başka her şeyin cahili et…
- Dünya, ruhların bir deneme ocağıdır.
--reklam--
Yolcu Nereye Gidiyorsun İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Seneler önce okuyup da içimize yerleşmiş, artık bizim hayatımızın bir hikâyesi, güzel bir hatırası hâline gelmiş nice eser var. Bu eserlerin güzelliği, başarısı, niteliğinin yanı sıra, ve bazen bundan da önde olarak, onun bizde bıraktığı etki, hayatımıza dahil olduğu ve yerleştiği o yer, orada kala kala zamanla hayatımızın bir parçasına dönüştüğü bütün o süreç de önemlidir, kıymetlidir ve biz bu eserleri andıkça onları eskiden beri bizimle yürüyüp yaşayan, yolu beraber yürüdüğümüz ve asla aramızın bozulmadığı bir hayat arkadaşı gibi hatırlarız...benim için de böyle eserler var: Şeker Portakalı meselâ, 10'lu yaşlarımdan beri her yıl bir kez mutlaka yeniden okuduğum, yâd ettiğim bir hatıra benim için, sadece bir edebiyat eseri değil, kendi hayatımın da hatırladığım bir ya da bir çok parçası, anısını barındırıyor. James Joyce'un Ölüler'i, Toni Morrison'ın En Mavi Göz'ü, Cortazar'ın Seksek'i ya da sadece askerde bir gece nöbetinde okumaya çalıştığım için bana Erzurum'u, askerliğimi hatırlatan Lucas Diye Biri adlı eserleri, Joseph Conrad'ın aklıma çakılıp kalmış kara kitabı Karanlığın Yüreği ve bir kaç diğerinin yanı sıra Sâmiha Ayverdi'nin başyapıtı 'Yolcu, Nereye Gidiyorsun.." adlı eseri... 'Yolcu, Nereye Gidiyorsun..', içine kapanık ve pek sevilmeyen, ama herşeyi gözlemleyen, gören, anlamaya çalışan ve kendinden "kendimi bildim bileli seferde olan bir yolcuyum" şeklinde bahseden Âdli'nin hikâyesini anlatıyor; çeşitli talihsizliklerle dolu hayat yolunu yürürken Âdli bir yandan da istikametini hakikati bulma ve onu yaşama düsturuna göre ayarlamaya çalışır. Sâmiha Ayverdi'nin okuduğum birkaç kitabında daha gördüğüm üzere; yazarın, karakterlerini tasavvufu ve onun insanı dönüştürücü yapısını anlatmak için çok derinlikli verememek gibi bir kusurla ortaya koyduğunu düşünüyorum. Karakterler temsil ettikleri varoluş biçimlerinin sözcüleri gibiler, bu anlamda olumlu özelliklerle ya da olumsuz özelliklerle donatılmış sözcüler gibi bir rol üstlenmiş görünüyorlar. Örneğin Âdli iyiliğiyle, eziyete gösterdiği tahammül ve sabırla bir derviş izlenimi veriyor ki yazarın amacı açısından bu da doğru bir şey; çünkü Sâmiha Ayverdi aslında tasavvufun insanı kâmil insan olma yolunda nasıl dönüştürebileceği düşüncesiyle hikâyeler anlatıyor bize. Bu anlamda Âdli kötüden iyiye dönüşmeyen, sadece iyiden daha iyiye ve hayra doğru yola çıkmış, tasavvuf yoluyla dönüşen bir karakter. Edebi anlamda bu bir eksiklik belki de. - yazarın baktığı noktadan- Kötüden iyiye dönen bir Sâmiha Ayverdi karakterini, başarılma derecesi konusunda söylenecek şeyler olsa bile, yine de etkileyici bir tarzda 'İnsan ve Şeytan' adlı eserde görüyoruz. Peki 'Yolcu, Nereye Gidiyorsun..' neden bu kadar etkileyici? Dili ve üslûbu yüzünden. Kitabın tamamına yayılmış olan dil ve üslûp öylesine etkileyici bir biçimde hikâyeyi anlatıyor ki bu dilin kaybolmuş olmasına ve artık geçmişe ait olmasına üzülmemek imkânsız. Çok ahenkli bir edebi üslûbu, çok etkileyici bir dili var yazarın ve bu dil tasavvufla beslendiği ve sohbetlerden de feyz aldığı hissedildiği için inanılmaz tutmuş, tam demini almış bir lezzet veriyor, neredeyse hikâyeden o sohbetlerin tadının gönlümüze aktığını söyleyebileceğimiz bir tat geliyor. İşte bu tadı 7 senedir unutmadım ve Âdli edebiyat hatıralarımın en güzel köşelerinden birine bu yüzden yerleşti. Bunun sebeplerinden birisi Âdli'nin arayışıyla benim o zamanki arayışlarımın birbirine yakın olması, Âdli'nin benim başaramadığım nice şeyi başarabilmiş olması da olabilir. Kendi adıma Türkçede yazılmış en güzel kitaplardan birisi olduğunu düşünüyorum. Karakter geliştirme, karakterleri derinliğine verebilme anlamında değil, ama insana ve yaratılışa nazarı açısından böylesine bir dille bu hikâyeyi böyle anlatabilmek takdir edilmeyi ve elbette kitap da okunmayı hak ediyor. (CemCBG)
Sâmiha Ayverdi’nin okuduğum 6. kitabı...Ve her kitabıyla içimdeki okuma isteğini daha da artırıyor diyebilirim. Romandaki karakterler üzerinden insanın mâsivadan mâveraya kaçışını, yaradılış mucizesinin derûni hikmetlerini gösteren;özellikle karakterlerin birbirlerine yazdıkları mektuplarla ,durgun suları dalgalandıran üslubuyla,çokça tefekkür ettiren bir kitap olmuş İyi ki tanımışım seni #SâmihaAyverdi (Zeynep Br)
Kütüphanenin eski kitaplarla dolu rağbet görmeyen tozlu raflarında rastgeldim bu resimsiz,yazısız kapkara ciltli kitaba...Araladım kapağını;”Samiha Ayverdi,Yolcu Nereye Gidiyorsun,Gözden Geçirilmiş İKİNCİ BASKI,Damla Yayınevi”...”Ateş Ağacı”na geç rastgelmenin pişmanlığını ve o kitabın dimağımda bıraktığı tadı anımsadım bir an.Güngörmüş bir ihtiyarın elinden tutar gibi sayfaları çevirdim,kitabın içine işleyen yılların buruk kokusunu duydum.Sararmış sayfalarına ve ağdalı diline rağmen bu kalın kitabı okumaya karar verdiğimde bir sohbet meclisinde buldum kendimi.Bu sohbet meclisinde ailesince istenmeyen,hor görülen,dışlanan,alay edilen bir çocuk da vardı;adı Adli...Sessiz bir köşede kendine uzanan şefkatli bir elle sevilmeye muhtaç ruhunu besliyordu.Ailelerinin etrafındaki görüş ve yaşayış biçimi çeşitliliği dolayısıyla fikir dünyası çok gelişmiş bu genç,içine düştüğü Mecbure’nin aşkı ve ilahi aşk arasında gidip gelen ruhunun dalgalarıyla da iç dünyasını şekillendiriyordu ki 31 Mart vakasıyla Avrupalılık ve Osmanlılık arasında sıkışıp kalmış toplum buhrana sürüklendi.Her şeyin tersine dönmesiyle omzuna ağır yükler düşen Adli,sınandığı gönlüyle,ilahi aşk kapısının eşiğinde buluverdi kendini.Okurken adeta yaşadığım kitabı bitirip içinden sıyrıldığımda bir soru çınlıyordu zihnimin duvarlarında: “Yolcu,nereye gidiyorsun?” Bu soru öyle bir soru ki yaratılışı,hayatı doğumu ve ölümü sorgulatıyordu... Çoğumuzun nereye gittiğimizi bilmeden rüzgar önündeki yaprak misali amaçsızca savrulduğu;nice kralların köle ,nice kölelerin de kral olduğu şu koca dünyada hepimiz birer yolcuyuz.Gürültülü,dalgın,sarhoş oradan oraya savrulurken hiç birimiz duymuyoruz:”Yolcular,nereye gidiyorsunuz?” diye seslenen nidayı...Aldırmayan,dinlemeyen,inanmayan bizleri türlü sıkıntılarla kendimize getirmeye çalışan ilahi ses tekrar yükseliyor: “ Gidin,gidin...ne kadar yorulsanız,ne kadar dolaşsanız,döneceğiniz yer benim;gidin !” Bu kitapta hayatın,toplumun,fikirlerin,gücün,ruh halinin ve insanın evrilişi gözler önüne seriliyor.Zevk ile ızdırap,güç ile acziyet,galibiyet ile mağlubiyet,aşk ile ayrılık arasındaki gelgitler öylesine işlenmiş ki tüm bu zıtlıklar arasında gidip gelen okur adeta sarsılıyor. Kitapta tarih,sosyoloji,edebiyat,psikoloji ve tasavvuf iç içe girmektedir;bu bakımdan zengin bir içeriğe sahiptir.Kitabın kelime hazinesi çok geniş. Yolunuzu bulduğunuz bir kitap olsun,iyi okumalar... (Rıfat ÇELEBİ)
--reklam--
Yolcu Nereye Gidiyorsun PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Samiha Ayverdi - Yolcu Nereye Gidiyorsun kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Yolcu Nereye Gidiyorsun PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Samiha Ayverdi Kimdir?
Sâmiha Ayverdi (d. 25 Kasım 1905, İstanbul - ö. 22 Mart 1993, İstanbul), Türk mütefekkir ve mutasavvıf yazar.
Roman, hikâye, hatırat, makale ve inceleme türünde yapıtlar verdi. Rifailik tarikatına bağlı idi.
Piyade Kaymakamı (Yarbay) İsmail Hakkı Bey ile Fatma Meliha Hanım’ın kızıdır. Mimar ve tarihçi yazar Ekrem Hakkı Ayverdi'nin kız kardeşidir. Şehzadebaşı semtinde doğan Samiha Ayverdi, Süleymaniye Kız Numune Mektebi'nde eğitim gördü; daha sonra özel derslerle eğitimini sürdürdü. Çok iyi derecede Fransızca öğrenerek tarih, tasavvuf, felsefe alanlarında kendini yetiştirdi.
Ayverdi, Kubbealtı Cemiyeti kurucu üyesidir. Ayrıca, İstanbul Fetih Cemiyeti, İstanbul ve Yahya Kemal Enstitülerinde faal üyeliklerde bulunmuş, 1966'da Türk Ev Kadınları Derneği'nin (Türk Kadınları Kültür Derneği) kuruluşuna önayak olmuş, 1970'te ağabeyi ile birlikte Kubbealtı Cemiyeti'nin kurulmasını sağlamıştır.
22 Mart 1993 tarihinde ölen Sâmiha Ayverdi'nin mezarı, İstanbul Zeytinburnu'ndaki Merkez Efendi Camii'nin bahçesindedir..
İstanbul'un Fatih ilçesinde Edirnekapı'dan Saraçhane'ye kadar uzanan Fevzipaşa caddesi ve Hırka-i Şerif Camii yakınındaki Koyun Baba Parkı'nda 1976 yılında ağaçlandırma çalışmaları yaptırdı.
Eserleri
Samiha Ayverdi, 1938'de ilk romanı Aşk Budur'u (Aşk Bu imiş) yayınladı. 1946'dan itibaren daha çok fikir ve tarih eserlerine ağırlık verdi.
Yapıtlarında, tarihi yoğun biçimde kullanmıştır. İnceleme yazıları ve romanları İstanbul üzerinedir. Tasavvuf düşüncesi ve tarih özellikle romanlarında canlanmış, Kenan Rifai'yi eserleri yoluyla okuyuculara tanıtmaya çalışmıştır.
"Batmayan Gün" ve "İnsan ve Şeytan" adlı romanları geçmişi arayışının ürünleridir. Geçmişe duyduğu özlemi en iyi yansıtan romanı 100 Temel Eser listesi'nde de yer alan İbrâhim Efendi Konağı'dır.
Kubbealtı Neşriyat tarafından Samiha Ayverdi Külliyatı adıyla çıkan kitapların sayısı 47 adettir.
Ödülleri
1978’de Türkiye Millî Kültür Vakfı Armağanı; 1984’te Millî Kültür Vakfı tarafından verilen Türk Millî Kültürüne Hizmet Şeref Armağanı; 1985'te Yeryüzünde Birkaç Adım isimli eseri nedeniyle Boğaziçi Yayınları tarafından Boğaziçi Başarı Ödülü almıştır . 26 Nisan 1986’da, Türk Edebiyat Vakfı tarafından kendisine "Millî Sanata Hizmetleri"nden ötürü bir plaket sunulmuştur. 1988 yılında yayınlanan “Hey Gidi Günler Hey” isimli eseri nedeniyle, Türkiye Yazarlar Birliği'nce kendisine Yılın Dil Ödülü verilmiştir. 1990'da Başbakanlık aile araştırma kurumu kendisine bir şükran plaketi sunmuştur. 1992 yılında Türkiye İlim ve Edebiyat Eserleri Sahipleri Meslek Birliği'nce (İLESAM) verilen Üstün Hizmet Ödülü'nü almıştır.
İstanbul, Fatih'te Vatan Caddesi üzerinde bulunan Vatan Anadolu Lisesi'nin ismi 2005 yılında değiştirilerek, Samiha Ayverdi Anadolu Lisesi yapılmıştır.
Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Sâmiha_Ayverdi
--reklam--
Samiha Ayverdi Kitapları - Eserleri
- İbrahim Efendi Konağı
- Yaşayan Ölü
- Ateş Ağacı
- Mesihpaşa İmamı
- İnsan ve Şeytan
- Yusufcuk
- Hancı
- Batmayan Gün
- Dost
- Kölelikten Efendiliğe
- Mabette Bir Gece
- Ne İdik Ne Olduk
- Yolcu Nereye Gidiyorsun
- İstanbul Geceleri
- Milli Kültür Ve Meseleleri Ve Maarif Davamız
- Dile Gelen Taş
- Son Menzil
- Bir Dünyadan Bir Dünyaya
- Abide Şahsiyetler
- Misyonerlik Karşısında Türkiye
- Rahmet Kapısı
- Bağ Bozumu
- Hatıralarla Başbaşa
- Ah Tuna Vah Tuna
- Hey Gidi Günler Hey
- Mektuplardan Gelen Ses
- Kaybolan Anahtar
- Aşk Budur!
- Boğaziçi'nde Tarih
- Edebi Ve Manevi Dünyası İçinde Fatih
- İki Aşina
- Ezeli Dostlar
- Mektuplar 2
- Ratibe
- O Da Bana Kalsın
- Ken'an Rifai ve Yirminci Asrın Işığında Müslümanlık
- Üç Günlük Dünya İçin
- Yeryüzünde Birkaç Adım
- Dünden Bugüne Ne Kalmıştır?
- Türkiye'nin Ermeni Meselesi
- Türk Tarihinde Osmanlı Asırları 1- 2 Cilt
- Küplüce'deki Köşk
- Ebabil Kuşları
- Arkamızda Dönen Dolaplar
- Mektuplar 1
- Mülakatlar
- Türk-Rus Münasebetleri Ve Muharebeleri
- Paşa Hanım
- Mektuplar 5
- Mektuplar 3
- Sinan'ın Günlüğü
- Mektuplar 4
- Türk Tarihinde Osmanlı Asırları (Cilt 3)
- Türk Tarihinde Osmanlı Asırları (Cilt 2)
- Türk Tarihinde Osmanlı Asırları (Cilt 1)
- Mektuplar 6
- Yunus Emre Ve İlahiler
- Mektuplar-7 (2 Cilt)
- Mektuplar 9
- Mektuplar 11
- Mektuplar-8
- Mektuplar-10
--reklam--
Samiha Ayverdi Alıntıları - Sözleri
- Öyle ya... Bu dünyaya ayak basıp temel atanın karşısına bir gün, ayağına çelme takacak olan bir başkası çıkıp sahip olduklarını ele geçirmeyecek midir ? Ama o çelme takana da dünya yar olmayacak ve bir gün topladıklarını o da başkalarına devretmek zorunda kalacaktır. (İki Aşina )
- Şahsî malım o kadar az ve o kadar kıymetsiz ki... Halbuki ben sana hissen ve hayâlen dünyâları yollasam doyamam. (Mektuplar 1)
- Belgrad'ın fethinde ve aynı zamanda Mohaç Muharabesinde üstün gayreti olmuş bulunan Bálî Bey, Budin'i muhasara ederek Avusturya ordusunu kovalayıp zafere ulaştıktan sonra, muvaffakiyetlerini sayıp dökerek Kanuni Sultan Süleyman'dan bir tuğ niyaz edince, padişah kendisine şu cevabı vermiştir: Berhudar ol, Allah senden razı olsun. Benden bir tuğ istiyorsun. Sana emîrü'l ümeralık veriyorum. Lakîn bu yaptıklarına güvenme, ve bir fáni kuldan herhangi bir talepte bulunarak kendini küçültme ve minnet altına girmiş olma. Kıyamete kadar değerinden kaybetmeyecek bu hákani cevap üç günlük dünya nimetleri peşinde şerefini, derúni şánını ayaklar altına almış kimselere olduğu gibi, bilhassa devlet çarkının yükünü omuzlamış olanlara verilmiş unutulmaması gereken îkázın ta kendisi değil de ya nedir? (Üç Günlük Dünya İçin)
- Bugün dünya bir ruh medeniyetinin yokluğundan muztariptir. (O Da Bana Kalsın)
- "Ölmüş atalarla da yanmış harmanlarla da öğünülmez." (Kaybolan Anahtar)
- Kanûnî Sultan Süleyman da ne güzel söylemiştir: ''Bî vefâ yârin Muhibbî cevrini mâzur tut Yârsız kalır bu cihanda ayıpsız yâr isteyen!'' (Rahmet Kapısı)
- Eksiği görmeyip, hale muhabbet ve anlayışla tat katmak kadar güzel ne vardır ? Dünyada, her tamamın bir eksiği vardır. Hem aransa eksik mi bulunmaz? Hatta, bulamayan icat edip, dünyayı kendine de etrafına da zindan eyler. (Mektuplardan Gelen Ses)
- Bize, dinlenmek de, istirâhat de, ancak huzurlu bir iç âlemi içinde mümkün. (Yeryüzünde Birkaç Adım)
- gideceğim yerlere dünyamı da götürürüm inşallah. bize dinlenmek de istirâhat de ancak huzurlu bir iç alemi içinde mümkün. (Yeryüzünde Birkaç Adım)
- "Üstadım, dün bir dostumla ölümden konuşuyorduk. Dedim ki, asıl ölüm, kalp habersizliğidir..." (Batmayan Gün)
- Bebeği biraz büyüdükten sonra, sık sık bize gelen Zehra Hanım’ı annem de çok sevmiş. Ona ilahiler öğretmiş, genç kadının ince ve yanık sesine uduyla yada kanunu ile refakat ederek odanın içine bir deruni mabede çevirir olmuşlardı. (Bağ Bozumu)
- Bizâtihi çeşitli istîdat ve kâbiliyetleri hâmil olan biz insanlar, çok defa kendimizde saklı olan bu kudret kaynağından habersizizdir. (O Da Bana Kalsın)
- Nihayet 15. asır,iki değerli kadın şair ile de Fatih devri'nin edebiyat tarihine en şerefli bir yaprak açmıştır. Kastamonulu Zeynep Hatun,"kadınlar arasında zamanın nadir yetiştirdiği bir şöhrettir kudretine cihan halkı şaşıp kalmış idi". Fatih Sultan Mehmet devrinde şöhret bulan meşhur şair Mihri ile muasır idi.Şiirinin kuvveti Fitat Hanıma muadil gibidir. Türkçe, Farsça beyitlerle mülemma olan divanını Hz Fatih'e takdim ederek sanatını isabet etmiş ve mazhar-ı mukafat olmuştur. ....Şiirlerinde lirizm ve hüzünlü bir hassasiyet elle tutulurcasına göze çarpar .Fatih'e divanını takdim eden ve mükafata mazhar olan bu kadının şiirlerindeki eda ve sada'ya bakınca,hükümdardan maddi takdir ve iltifattan daha ileri bir alaka beklediği sezilir gibi olur...Beş yüz seneden beri halkın dilden dile şifahi bir emanet olarak bıraktığı rivayet, bu şair kadının heyecan kaynağına, hükümdara olan kalbi alakası esas gösterilir. (Edebi Ve Manevi Dünyası İçinde Fatih)
- Ama ben ölüme inanmıyorum.Hepsi de,yaşadıkları hayatın sonuna bir yekun çizgisi çizdikten sonra, yeni hayatlarının şartlarında karar etmiş bulunuyorlar. (Ezeli Dostlar)
- *"Mevsimi gelince açan çiçekleri bekler gibi sizi de dört gözle bekliyoruz" Samiha Ayverdi *"Mektubun bana sanki seni getirdi. Duyguları kelimelerin kalbi içine bu derece samimiyetle yerleştirmek değme babayiğidin kârı değil.", S.A. (Mektuplar 2)
- Ermeni kendi menfaat çemberinden başka hiçbir şeye değer vermez; kuvvetli olduğunuz zaman dostunuz, bünyenizde zaaf alâmetleri belirdiği zaman da, sizi parçalamak isteyen hırslı bir canavar huylu düşmanınızdır. (Türkiye'nin Ermeni Meselesi)
- Kötü ahlâk da nedir bilir misin? Yaradan'dan seni az çok alıkoyan her şey! . (Aşk Budur!)
- Bir vakitler Avrupa'nın can damarına kadar ilerlemiş olan Türk ordularına karşı, sırasında birbirini yiyen Avrupalı devletler nasıl birleşmiş idiyseler, şimdi de, Islâm âlemi'nin yekpâreleşmesine karşı aynı zihniyet kılıç sallamakta bulunuyor. (Kölelikten Efendiliğe)
- "Hudutsuz bir aşk, başı sonu olmayan bir sevgi ummânı halinde gönüllere çarpan Mevlânâ'nın, insan oğluna en büyük armağanı, onu kendi ayıplarından utandıracak kadar müsâhamalı ve anlayışlı bir muhabbet ve şefkate gark etmiş olmasıdır." (Abide Şahsiyetler)
- “Dertli idi; yüreği yaralanmıştı.” (Mesihpaşa İmamı)
Yorumlar
0 yorum