İSLAMİ USULLERE GÖRE SOYULMAK MI?

İSLAMİ USULLERE GÖRE SOYULMAK MI?

Hırsızlığın da bir dili, yolsuzluğun da bir kılıfı var: Bazen o kılıfın adı din oluyor…

Bazen insanın kelimeleri boğazında düğümleniyor. Bazen yaşananları anlatmak için uzun cümlelere değil, tek bir gerçeğe ihtiyaç duyuluyor. İşte bugün tam da böyle bir gerçekle yüz yüzeyiz:

İslami usullere göre soyuluyor muyuz? Soyanlar abdestli olupnamaz kılan bazı insanlar mı?

Evet, yanlış okumadınız. Çünkü bu ülkede insanın canını yakan yalnızca cebinden alınan para, hakkından edilen emek, çalınan gelecek değil; bütün bunlar yaşanırken vicdanın, ahlakın ve inancın da istismar edilmesidir.

Her gün dilinden Allah'ı düşürmeyen, namazdan, niyazdan, helalden, haramdan söz eden bazı insanlar; söz konusu makam, mevki, para ve menfaat olduğunda bir anda bütün değerleri unutabiliyor.

Dillerinde ayet, görüntülerinde ibadet, söylemlerinde ahlak… Peki ya yaptıkları?

İnsan sormadan edemiyor: Namaz kılan bir el nasıl olur da yetimin hakkına uzanır? Abdest alan bir insanın vicdanı nasıl olur da kul hakkına karşı bu kadar kirlenir? Allah'ın huzurunda eğilen bir baş, insanların hakkını yerken nasıl dimdik durabilir?

Mesele namaz kılmak değil. Mesele, namazın insana kazandırması gereken ahlakı hayatına taşımamaktır.

Çünkü namaz, insanı kötülükten alıkoyması gereken bir ibadettir. Oruç, yalnızca aç kalmak değil, nefsine hâkim olabilmektir. Hac, yalnızca kutsal topraklara gitmek değil, insanın kibirden ve haksızlıktan arınmasıdır.

İbadet, insanın vitrini değil; karakterinin mihenk taşı olmalıdır.

Ne acıdır ki bazıları dini, Allah'a yakınlaşmanın değil, insanlara kendisini iyi göstermenin aracı hâline getirmiş durumda. Bir tarafta gösterişli dini söylemler, diğer tarafta hesap vermekten kaçan bir anlayış…

Bir tarafta helal lokma nutukları, diğer tarafta başkasının hakkıyla büyüyen sofralar!

Bir tarafta kul hakkından bahsedenler, diğer tarafta kul hakkını hiçe sayanlar!

Üstelik bütün bunlar yetmezmiş gibi, kendilerini dünyanın en masum insanları olarak göstermeye çalışıyorlar. Sanki hiçbir şey yaşanmamış, hiçbir hak yenmemiş, hiçbir vicdan yaralanmamış gibi…

Oysa insanın kendisini aklaması, gerçeği ortadan kaldırmaz. Bir insanın çok konuşması masumiyetinin, çok ibadet ettiğini göstermesi de dürüstlüğünün kanıtı değildir.

Unutulmasın: Dindar görünmek başka, dürüst olmak başkadır. Allah'tan korktuğunu söylemek başka, Allah'tan gerçekten korkarak yaşamaktır.

Kimse kusura bakmasın; toplumun artık süslü cümlelere, göz boyayan görüntülere, kürsülerden verilen ahlak derslerine karnı tok.

İnsanlar artık söz değil, icraat görmek istiyor. Samimiyet istiyor. Adalet istiyor. Hakkının korunmasını istiyor.

Bir ülkede vatandaşın alın teri korunmuyorsa, emanet ehline teslim edilmiyorsa, kamu malına el uzatanlar hesap vermiyorsa, orada en büyük yaralardan biri de toplumsal vicdandır.

Ve şunu özellikle söylemek gerekiyor: Bu eleştiri, inancını samimiyetle yaşayan milyonlarca insanın inancına değil; dini kendi çıkarlarına kalkan yapan, kutsal değerleri istismar eden zihniyetedir.

Çünkü gerçek Müslümanlık, insanın cebinden ne kadar para çıktığıyla değil, elinin kimin hakkına uzanmadığıyla da ölçülür.

Bir insanın alnı secdeye değebilir ama vicdanı hâlâ karanlıkta kalabilir. Dilinden Allah'ın adı düşmeyebilir ama davranışlarında Allah korkusunun izine rastlanmayabilir.

İşte asıl tehlike budur!

Allah ile insan arasındaki bağı, insan ile insan arasındaki adaleti yok sayarak kuramazsınız.

Kimsenin ibadetiyle uğraşmıyoruz. Kimsenin inancını sorgulamak da bizim haddimiz değil. Ancak dinin arkasına saklanarak insanların hakkını yiyenlere, kutsal değerleri kendi menfaatlerine alet edenlere de susacak değiliz.

Çünkü kul hakkı, birkaç güzel cümleyle kapanacak bir mesele değildir. Çünkü insanların ahını almak, sonra seccadeye kapanmakla ortadan kalkmaz. Çünkü hesap günü geldiğinde ne makamın ne unvanın ne de insanların önünde takınılan dindar görüntünün bir anlamı kalır.

Ve son sözüm şudur:

Allah'ın adını dilinden düşürmeyip kul hakkını elinden düşürmeyenlere değil; Allah'ın adını dilinden düşürmeden önce adaleti hayatına yerleştirenlere ihtiyacımız var.

Bizim ihtiyacımız daha fazla dinî söylem değil, daha fazla ahlak!

Daha fazla gösteriş değil, daha fazla vicdan!

Daha fazla hamaset değil, daha fazla adalet!

Çünkü bu milletin cebinden alınan para bir gün yerine konabilir. Ama kaybolan güveni, çiğnenen adaleti ve yaralanan vicdanı yeniden inşa etmek o kadar kolay değildir.

Ve unutmayın: İnsanları kandırabilirsiniz, toplumu bir süre susturabilirsiniz, gerçeğin üzerini makamlarla örtebilirsiniz. Ama Allah'ın huzurunda hiçbir maske sonsuza kadar yüzünüzde kalmaz.

O gün ne abdestinizin görüntüsü ne namazınızın gösterişi ne de dilinizdeki güzel sözler konuşacak…

O gün konuşacak olan, bu dünyada kimin hakkını yediğiniz ve hangi vicdanla yaşadığınız olacaktır.

Çünkü din, hırsızlığın örtüsü değil; insanı haksızlıktan koruyan ahlaki bir emanettir.

Mehmet Kızılkaya